Γυρισα από τη συναυλία.
Ήταν πανέμορφα.
Ο Κωνσταντίνος αξιαγάπητος.
Καλλιτέχνης.
Ένα μεγάλο παιδί.
Το “Χρώμα του ήλιου” είναι το αγαπημένο μου από το νέο του δίσκο.
Το ερμήνευσε με πολύ “ψυχή”.
Τον ευχαριστώ.
Mindfuck. January 26, 2010
Κάθε φορά που περνάει ένας περαστικός και φοράει το άρωμά σου προχωράω όσο πιο κοντά του γίνεται γιατί δεν θέλω να χάσω αυτή την αίσθηση.
Δεν ξέρω γιατί σε “πάγωσα” σήμερα. Εύχομαι να μην σε “πάγωσα” για πάντα.
Και τι δεν θα ‘δινα να ήξερα τί πραγματικά θες. Δεν μπορώ όμως να σε έχω όταν μέσα μου δεν σε έχω.
Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ εύχομαι η επόμενη μέρα να τα διορθώσει όλα γιατί πραγματικά δεν ξέρω γιατί και πως φτάσαμε εδώ.
Η αξιοπρέπεια και λογική μου λέει ότι πρέπει να σε ξεγράψω μια για πάντα.
Το ένστικτό μου λέει ότι πρέπει να σε κρατήσω γιατί ακόμα είμαστε στην πολύ αρχή και δεν το ξέρουμε.
Δεν ξέρω τί να κάνω μαζί σου και ποτέ στη ζωή μου δεν βρέθηκα να νιώθω τόσα για έναν άγνωστο.
Δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία πραγματικά να μάθουμε ο ένας τον άλλον.
Άραγε με θες ακόμα?
Να πιστέψω τις λέξεις σου? Είναι μόνο λέξεις.
Γιατί δεν μπορείς να μου δείξεις αυτό που πραγματικά νιώθεις?
Είμαι έτοιμος να δεχτώ και την μεγαλύτερη απόρριψη. Τουλάχιστον τότε θα με έχεις βγάλει από τον πόνο.
Αν δεν το νιώθεις, σταμάτα τα όμορφα λόγια σου.
Μόνο κακό μου κάνουν.
Μου λείπεις.
My BRIT Winners. January 19, 2010
Ανακοινωθηκαν και φετος οι υποψηφιοτητες για τα BRIT awards και θα λυσσαγα αν δεν εκανα ενα ποστ με τις δικες μου επιλογες για τα καλυτερα της χρονιας. Η Lily (ευτυχως) κυριαρχει στις υποψηφιοτητες αλλα εχει και πολλες αηδιες μεσα που πραγματικα με εκαναν να σκεφτω οτι δεν ειναι μονο στην Αμερικη τα προβατα οπως πολλοι θελουν να λενε ακομα και σημερα. Τι κλισε κι αυτο…. Λες και εγω δεν μπορω να ειμαι ηλιθιος στην Ελλαδα. Αλλο θεμα αυτο.
British Male Solo Artist
Calvin Harris
Dizzee Rascal
Mika
Paolo Nutini
Robbie Williams
Εβγαλε ενα πολυ fun electro-pop δίσκο που δεν πηρε τις κριτικες που του αξιζε, υπηρετει πιστα τον ηχο του σημερα, εχει δουλεψει με τη Roisin Murphy ασχετα αν αυτη δεν τα κυκλοφορησε ποτε επισημα και φυσικα ειναι γκομενακι.
Ο Dizzee Rascal παραειναι βαρετος, ο Mika παραειναι ψωνιο, ο Paolo Nutini παραειναι αδιαφορος και ο Robbie παραειναι γενικα.
British Female Solo Artist
Bat For Lashes
Florence And The Machine
Leona Lewis
Lily Allen
Pixie Lott
Θα μπορουσα να μην την ψηφιζα μονο για φετος αλλα και γενικα για τα BRIT awards ως το καλυτερο πραγμα που εχει αναδειξει η Αγγλια τα τελευταια χρονια. Ειναι μια (πολυ) εξυπνη παρουσια που δεν εχει τιποτα τρομερο ομως καθε της κινηση προκαλει σχολια και, το κυριοτερο, γενικη αποδοχη. Πραγματικα λιγοι πιστευαν οτι το It’s Not Me, It’s You θα ηταν καλυτερο απο το Alright, Still και ακομα περισσοτερο οτι θα ηταν ενας εξαιρετικος δισκος.
Bat For Lashes, με εκανε να νιωσω την πληξη στο πετσι μου με το νεο δισκο. Florence And The Machine, δεν εχω ασχοληθει ακομα πολυ για να εχω αποψη. Leona Lewis, Bitch Please. Pixie Lott, γιατι να ψηφιζα μια μεγαλη πιθανοτητα φουσκας?
British Breakthrough Act
Florence And The Machine
Friendly Fires
JLS
La Roux
Pixie Lott
Δεν μπορω να πω οτι εχω ασχοληθει και τρομερα με τους υπολοιπους υποψηφιους (εκτος της Pixie Lott) ομως οι La Roux για μενα ηταν η αποκαλυψη. Κατι τοσο φρεσκο αλλα συναμα ιδιαιτερο. Εχουν απιστευτα catchy ηχο, με σχεδον εκνευριστικα φωνητικα και ειλικρινα ΑΧΩΝΕΥΤΗ φατσα. Ομως το αποτελεσμα ειναι κατι παραπανω απο POP!
British Group
Doves
Friendly Fires
JLS
Kasabian
Muse
Ειναι γελοιο που ψηφιζω Muse διοτι προχθες τους εκραζα! Βεβαια και οι αλλες επιλογες δε μου λενε ΚΑΤΙ αλλα γενικα νιωθω οτι κακως τους εκραζα. Οχι οτι ειχα ποτε προβλημα με τα παιδια (πηγαινουμε και για καφε αμα λαχει) αλλα να, δεν μου εδιναν την αισθηση οτι εχουν καποια εξελιξη, οτι κανουν κατι το διαφορετικο. ΒΛΑΚΕΙΕΣ. Αν το καλοσκεφτω εχουν κανει πολυ καλα κομματια κατα καιρους και τις προαλλες στο Mo Better έπεσε το Uprising και ενιωσα τρομερη χαρα. Αυτο εχει σημασια.
British Album
Dizzee Rascal – ‘Tongue ‘N’ Cheek’
Florence And The Machine – ‘Lungs’
Kasabian – ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’
Lily Allen – ‘It’s Not Me, It’s You‘
Paolo Nutini – ‘Sunny Side Up’
Όχι οτι περιμενω να προκαλεσω καμια εκπληξη με την επιλογη μου αλλα, πως να το κανουμε, αυτος ο δισκος ηταν απο τις καλυτερες κυκλοφοριες του 2009 παγκοσμιως. Το λεει και το Last.fm. Τα κομματια ενα κι ενα.
British Single
Alesha Dixon – ‘Breathe Slow’
Alexandra Burke featuring Flo Rida – ‘Bad Boys’
Cheryl Cole – ‘Fight For This Love’
Joe McElderry – ‘The Climb’
JLS – ‘Beat Again’
La Roux – ‘In For The Kill’
Lily Allen – ‘The Fear’
Pixie Lott – ‘Mama Do’
Taio Cruz – ‘Break Your Heart’
Tinchy Stryder featuring N-Dubz – ‘Number 1′
Θα μπορουσα να επιλεξω 2-3 αλλα που ίσως να είναι και καλυτερα. Στο τελος ομως, η αισθηση που σου αφηνει αυτο το κομματι ειναι κατι περισσοτερο απο ενα χιτακι. Μπορω να φανταστω σε 10 χρονια καποιος να το ακουει ακομα ως ενα κλασσικο κομματι, απο αυτα που ακους και ταυτιζεσαι ελεεινα με τους στιχους. Η Cheryl Cole κυκλοφορησε φετος κατι πολυ καλυτερο απο οτι θελουν να λενε οι κριτικοι και οι φανς των Girls Aloud και νιωθω οτι υπαρχει μελλον σε solo συνεχεια.
Το Breathe Slow ειναι τρομερο κομματι απλα η Alesha καπως αχρωμη, το Bad Boys δεν ειναι κατι περισσοτερο απο αυτο που λεμε χιτ, το In For The Kill γινεται ευκολα κουραστικο, το The Fear πασχει απο τη δυναμη που χρειαζεται το single της χρονιας και το Mama Do ειναι πολυ fake για να το αγαπησεις.
International Male Solo Artist
Bruce Springsteen
Eminem
Jay-Z
Michael Bublé
Seasick Steve
Χωρις να ειμαι fan περασα πολυ καλα με τα τελευταια κομματια που εχει βγαλει. Με εβαλε ακομα και στο τριπακι να ακουσω το σιντι. Δεν τρελαθηκα αλλα δεν το περιμενα κιολας. Απλα μου δινει την αισθηση οτι ειναι πολυ καλος στο ειδος που βρισκεται και δεν ξεμενει απο ιδεες. Το Run This Town ηταν κατι περισσοτερο απο πορωτικο και το Empire State Of Mind με εκανε να το ακουσω κι ας σιχαινομαι την Alicia Keys.
O Bruce Springsteen Ποτε δεν μου αρεσε, ο Eminem ηταν παντα βλακας και δεν θα αλλαξει στα -αντα, ο Michael Bublé ειναι τρομερος για ολες τις κοπελιτσες που τον ακουν για να μην τις περνανε και για ανιδεες απο μουσικη (ειναι). Seasick Steve δεν εχω ακουσει ακομα.
International Female Solo Artist
Lady GaGa
Ladyhawke
Norah Jones
Rihanna
Shakira
Πραγματικα το ηθελα ΚΟΛΑΣΜΕΝΑ να επιλεξω τη Shakira για αυτη την υποψηφιοτητα αλλα κατα βαθος θα ενιωθα ασχημα γιατι θα ηταν ψεμα. Το Monster ηταν 100 φορες καλυτερο απο το Fame, εχει κανει ολο τον κοσμο να κολλησει με τα κομματια της, ειναι trash και ομως την παραδεχονται οι παντες, εχει πολυ καλες επιρροες και προσφερει κατι αξιολογο και καινουριο σε αυτα που καποτε θα υμνουμε (οπως υμνουμε τα 80s σημερα).
Η Ladyhawke καλη αλλα το πολυ το κυριε ελεησον…. Η Norah Jones δεν επαψε ποτε να ειναι σκυλου. Η Rihanna εβγαλε ενα τελειο σιντι αλλα μακαρι να την πιστευα στο νεο της στιλακι, η Shakira ειναι τρομερη με ενα δισκο που δεν εχει παρει αυτο που του αξιζει εμπορικα. Ελπιζω με μια επανακυκλοφορια να το σωσει γιατι προκειται για μια απο τις σημαντικοτερες φωνες και παρουσιες της εποχης μας.
International Breakthrough Act
Animal Collective
Daniel Merriweather
Empire of the Sun
Lady Gaga
Taylor Swift
Θα ηταν γελοιο να επελεγα κατι αλλο, τη στιγμη που την επελεξα ως την καλυτερη τραγουδιστρια για φετος διεθνως. To βιντεακι με εκανε να την παραδεχτω γιατι στην κορυφωση της καριερας της δεν σκεφτηκε οτι μπορει να χασει κοσμο με το να μας υποστηριξει. Οποιαδηποτε αλλη εποχη και να τον εκανε θα ηταν αχρηστο.
Οι Animal Collective πολυ καλοι αλλα υπερεκτιμημενοι, οι Empire Of The Sun δεν εχουν προσφερει κατι περισσοτερο απο μια επιτυχια για την ωρα. Η Taylor Swift ειναι καλη για την χωρα της, διεθνως ειναι “λιγη”.
International Album
Animal Collective – ‘Merriweather Post Pavilion’
Black Eyed Peas – ‘The E.N.D.’
Empire of the Sun – ‘Walking On A Dream’
Jay-Z – ‘The Blueprint 3′
Lady Gaga – ‘The Fame’
Δεν μου αρεσει που της δινω τοσα συν αλλα αυτο που μου βγαινει δεν μπορω να το αλλαξω. Πιο ποπ δισκος δεν γινεται. Μπορει σαν συνολο να εχει μεσα fillers και κομματια που ειναι παραπανω απο ανιαρα αλλα η εικονα του οριζει το 2009.
Το Ε.N.D. ειχε μεσα κομματια που αφησαν εποχη ομως ποσοι το λατρεψαν σαν δισκο?
British Producer
Jim Abbiss
Paul Epworth
Ethan Johns
Steve Lillywhite
Ειναι ο παραγωγος στα νεα κομματια της επισημης κυκλοφοριας του τελευταιου δισκου της Annie, Don’t Stop (Hey Annie, Don’t Stop, I Don’t Like Your Band, All Night). Αυτο τα λεει ολα.
BRITs Album Of 30 Years
Coldplay – ‘A Rush Of Blood To The Head’ (2002)
Dido – ‘No Angel’ (2001)
Dire Straits – ‘Brothers In Arms’ (1985)
Duffy – ‘Rockferry’ (2008)
Keane – ‘Hopes And Fears’ (2004)
Oasis – ‘(What’s The Story) Morning Glory’ (1995)
Phil Collins ‘ No Jacket Required’ (1985)
Sade – ‘Diamond Life’ (1984)
The Verve – ‘Urban Hymns (1998)
Travis – ‘The Man Who’ (1999)
Μπορει καποιοι αλλοι δισκοι να με φανατισαν περισσοτερο οταν βγηκαν απο αυτον που δεν με φανατισε ποτε. Ομως ειναι οτι πιο ολοκληρομενο εχει κυκλοφορησει απο τα υποψηφια. Ποπ, acoustic, electronically πειραγμενο, δυνατες μπαλλαντες και ηρεμα κομματια. Ολα ηταν μεσα με μια ψυχραιμια που δυσκολα βρισκεις σε καλλιτεχνη.
Το A Rush Of Blood To The Head ειχε μεσα κομματαρες αλλα νομιζω δεν ηταν ΤΟΣΟ τελειο οσο λενε, το Rockferry ειναι ανεκδοτο αναμεσα στα υπολοιπα, το Hopes And Fears ηταν τρομερος δισκος αλλα δεν ξερω ποσο ευχαριστα τον ακουω και σημερα απο την αρχη μεχρι το τελος.
BRITs Performance Of 30 Years
Bee Gees- ‘Stayin’ Alive’/'How Deep is Your Love’ (1997)
Bros – ‘I Owe You Nothing’ (1989)
Coldplay – ‘Clocks’ (2003)
Eurythmics & Stevie Wonder – ‘There Must Be An Angel (Playing With My Heart)’ (1999)
Girls Aloud – ‘The Promise’ (2009)
Kanye West – ‘Gold Digger’ (2006)
Kylie Minogue – ‘Can’t Get You Out Of My Head’ (2002)
Michael Jackson – ‘Earth Song’ (1996)
Paul McCartney – ‘Live And Let Die’ (2008)
Pet Shop Boys – ‘Go West’ (1994)
Robbie Williams & Tom Jones - The Full Monty medley (1998)
Scissor Sisters – ‘Take Your Mama’ (2005)
Spice Girls – ‘Wannabe’/ ‘Who Do You Think You Are’ (1997)
Take That – ‘I Wanna Hold Your Hand’/ ‘A Hard Day’s Night’/ ‘She Loves You’ Beatles medley (1994)
The Who – ‘Who Are You’ (1988)
Δεν ξερω κατα ποσο νικησε η εμφανιση ή το φορεμα της Geri ομως αφησε εποχη. Ηταν ενα ξεκινημα ενος συγκροτηματος που αφησε ιστορια με τον δικο του διασκεδαστικο τροπο. Τα κοριτσια τοτε ηταν στα καλυτερα τους και ειχαν μολις ξεκινησει μια συντομη αλλα εκρηκτικη καριερα σαν συγκροτημα. Το θυμαμαι κι ας ημουν μικρουλης! Ολα τα αλλα δειχνουν σχεδον αδιαφορα μπροστα του!
Φυσικα δεν περιμενω να βγουν αυτα που επελεξα περα απο τη Lady GaGa!
Δεν υπάρχει μέλλον. January 11, 2010
Όταν φοβάσαι να δώσεις και κάποιος σου προσφέρει πραγματα απλόχερα εν μία νυκτί δεν ξέρεις πώς να το διαχειριστείς.
Όταν ξεκινάς να δίνεις απλόχερα πίσω, για πρώτη φορά, δεν εκτιμάται όσο νόμιζες.
Η ειρωνία της ανθρώπινης αναισθησίας.
Κάνεις σχέδια.
Προγραμματίζεις το μέλλον.
Δεν υπάρχει μέλλον.
Λέμε πως σε 2 εβδομάδες θα πάμε ταξίδι. Σήμερα δεν ξέρουμε τις αλλαγές στη ζωή μας μέχρι να περάσουν 2 εβδομάδες. Το πλήγμα θα ήταν σαφώς μεγαλύτερο αν έπρεπε να το αναβάλλουμε.
Μπαίνεις σε μια κατάσταση ζυγού αριθμού και ξαφνικά συσσωρεύεται όλη η ανάγκη να πάρεις τον πόνο του άλλου πάνω σου μόνο και μόνο γιατι θες να νιώσει καλύτερα. Δεν συνηδητοποιείς έγκαιρα όμως ότι μέρα με τη μέρα κουράζεσαι περισσότερο.
Οι ρόλοι αντιστρέφονται.
Δύο είναι οι λύσεις. Υπομονή ή εγκατάλειψη.
Τι θα έκανες από τα δύο σαν άνθρωπος? Κάνε το αντίθετο. Αυτό μάλλον θα είναι και το καλύτερο.
Στο τέλος της μέρας όλα δείχνουν αβίαστα όμορφα.
Αυτό μετράει.
Το αύριο είναι κάτι που είναι προτιμότερο να αγνοείται.
“Fight For This Love” by Chery Cole
This could be it…. December 28, 2009
Θα μπορουσα να γραψω ατελειωτο κειμενο.
Δεν θελω.
Θελω να κρατησω ολο αυτο που νιωθω για μενα και να μην το αναλωσω πουθενα αλλου.
Ομως ΕΠΡΕΠΕ να γραψω.
Αυτη τη φορα, ειναι κατι αυθεντικο.
Απο τις ελαχιστες φορες που εχεις τοσα που θες να εκφρασεις αλλα το βρισκεις ματαιο.
Προτιμας να το ζεις.
Χθες βγηκα. December 11, 2009
Και ηταν, οπως παντα, υπεροχα.
Γελασαμε, χορεψαμε, ηπιαμε… Εχω δημιουργησει μια γερη βαση φιλων που εχω αγαπησει και εμπιστευθει πλεον. Ειμαι ευτυχισμενος.
Ομως το πρωι που γυρισα και ξαπλωσα να κοιμηθω, δακρυα δεν με αφηναν να κοιμηθω.
Για ακομα μια φορα, ολες οι αναμνησεις, τα χαμογελα, τα αγνα φιλια αγαπης και τα χαρουμενα προσωπα μουδιασαν τον εγκεφαλο μου. Κλαιω ηδη για το μελλον που δεν μπορουμε να αποφυγουμε.
Αρχιζω να φοβαμαι οτι αυτο που μου συμβαινει λεγεται φοβια και οχι ανησυχια.
Κοιμηθηκα 3 ωρες και ξυπνησα. Χωρις λογο. Σημερα ο καιρος ειναι μουντος, η διαθεση μου το ιδιο.
Βγηκα να περπατησω βολτα. Μου αρεσει οταν ο καιρος και η ψυχολογια μου συμβαδιζουν. Νιωθω οτι υπαρχει καποια αρμονια που στη ζωη μου αυτη η λεξη ειναι αγνωστη.
Χθες βγηκα.
Περασα πολυ καλα.
Θελω να κοιμαμαι ηρεμος.
Μονο αυτο.
Ψυχοπλάκωμα. December 8, 2009
Άλλοι είναι καταθλιπτικοί, άλλοι έχουν OCD, άλλοι είναι κυκλοθυμικοί. Όλοι, τέλος πάντων έχουν ένα λόγο για να τους πιανουν “τα ψυχολογικα τους”, “οι μαύρες τους”, “τα νταουνιασματα”. Υπάρχουν και οι “3 λαλούν και 2 χορεύουν και άλλοι 10 χτυπάνε παλαμάκια” που όμως δεν είναι έτσι για πάντα. Έρχεται και η ώρα τους κι αυτών. Εγώ πάλι δεν ήμουν τίποτα από αυτά με εξαίρεση μια φωτεινή φάση της ζωής μου.
Μέχρι να φύγουν τα πολλά εφηβικά νόμιζα ότι είμαι και πολύ δράμα στη ζωή μου. Όπως κάθε 17χρονο ζούσα την υπέρμετρη μελαγχολία που δεν ήταν τίποτα άλλο από κόμπλεξ. Όταν τελέιωσα από εκεί ηρέμησα και μπήκα στη φάση “χαχαχα χουχουχου”. Όλα ήταν θεικά. Δεν θυμάμαι κάποια κακή στιγμή έστω και προσωπική.
Μετά έμεινα άνεργος.
Όποτε τύχει να μείνω άνεργος είναι και η στιγμή που ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα ψάχνω να βρω λόγο για να μην είμαι καλά. Και όπως κάθε φορά, έτσι και πρόσφατα ψαχνόμουν λίγο να δω με τι θα ασχοληθώ για να ξεκινήσω να κλείνομαι στο σπίτι μου, στον εαυτό μου και να μη θέλω να δω άνθρωπο. Αυτή τη φορά όμως το θέμα που με απασχόλησε δεν ήταν ούτε τα παιδικά τραύματα, ούτε τα άσχημα σκηνικά, ούτε οι ανασφάλειές μου, ούτε τα γκομενικά μου. Ήταν κάτι που υποθέτω όλοι οι άνθρωποι περνάνε κάποια στιγμή.
Ήταν ο θάνατος. Και είναι.
Ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα. Σκεφτόμουν ότι θα πεθάνω, ότι όλοι θα πεθάνουμε, ότι κάποιος θα πεθάνει πρώτος και μετά θα ακολουθήσει κάποιος άλλος και δεν θα μάθω ποτέ τη σειρά μέχρι να τη ζήσω. Θα τη ζήσω? Μήπως έχω εγώ προτεραιότητα στη σειρά? Θα μεγαλώσω τόσο ώστε να πω ότι έζησα αρκετά? Θα ζήσω την ηλικία των 30? Των 40?
Μετά όλα αυτά πήραν έκταση και το πρόβλημα μου δεν ήταν τόσο ο φόβος του θανάτου, όσο οι αναμνήσεις και η αιωνιότητα της μίας στιγμής. Ξεκίνησα να φοβάμαι τις παιδικές μου αναμνήσεις. Ξεφύλλισα όλα τα φωτογραφικά άλμπουμ στο σπίτι της μαμάς μου με πολύ κλάμα. Προσπαθούσα να συγκρατήσω την εικόνα της μαμάς μου σήμερα. Νέα και όμορφη. Φοβόμουν (και φοβάμαι) να σκεφτώ ότι βλέπω τη μαμά μου να γερνάει. Έβλεπα τον πανέμορφο απογευματινό ουρανό που μπερδέυονται σκούρα και φωτεινά χρώματα μεταξύ τους και δάκρυζα. Αυτή ήταν η μία στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Όσες φωτογραφίες και να τραβήξω, όσα και να γράψω. Ο χρόνος φεύγει.
Κλείστηκα στο σπίτι. Σταμάτησα να σηκώνω τηλέφωνα από τρίτους. Έβλεπα το Six Feet Under μανιωδώς σε μια απόπειρα να ασχοληθώ με το θέμα του θανάτου και μαζί με τους ήρωες να επεξεργαστώ τον φόβο μου προκειμένου να τον ξεπεράσω. Τα πράγματα όμως έγιναν χειρότερα. Όλοι μπορούν να πουν χιλιάδες πράγματα στη ζωή μας και να μας πείσουν για την ορθότητα του λόγου τους όμως όσα και να πεις για το θάνατο είναι εικασίες. Όσο και να προσπάθήσει κάποιος να με βοηθήσει στο να νιώσω καλύτερα είναι μάταιο. Σε όσους μίλησα για το θέμα ζήτησαν ευγενικά να μην το συζητήσουμε. Κανείς δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί το θάνατο και το ότι μεγαλώνουμε, κάποιοι δεν θα μεγαλώσουμε καν.
Πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω νέος. Ακόμα το πιστεύω. Έχω τόσα πράγματα που θα θελα να γίνουν μετά το θάνατό μου. Θα ήθελα να γίνω δωρητής οργάνων. Θα ήθελα μόλις πεθάνω να βάλουν να παίξει ένα συγκεκριμένο κομμάτι στο repeat. Θα ήθελα να κρατήσει κάποιος τον σκληρό μου με όλη τη μουσική που μαζεύω τόσα χρόνια γιατί είναι η μόνη σωστή δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου. Ολοκληρωμένη και πλούσια. Θα ήθελα κάποια άτομα συγκεκριμένα να μάθουν ότι χάθηκα. Θα ήθελα κάποιοι να μην το μάθαιναν καθόλου. Όμως όλοι δεν θέλουν να με ακούσουν. Η μαμά δεν θέλει να ακούσει ότι μόλις πεθάνω έχω κάποια αιτήματα. Θέλει να σκέφτεται ότι θα ζήσω για πάντα.
Κανείς δεν ζει για πάντα. Που πάει μετά το θάνατο δεν ξέρω. Όσοι λένε ότι ξέρουν είναι ψεύτες. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλα τα υπερφυσικά φαινόμενα που ζει ο άνθρωπος είναι ένα ειρωνικό και σαρκαστικό παιχνίδι του εγκεφάλου του. Και εγώ ο ίδιος έχω ζήσει κάτι υπερφυσικό. Πραγματικά φοβάμαι ότι το έζησα γιατί ήθελα να το ζήσω. Όταν σταμάτησα να το θέλω δεν υπήρχε.
Βλέπω φωτογραφίες από εμένα όταν ήμουν μωρό, την αδερφή μου μωρό, τη μαμά κοριτσάκι. Αναμφισβήτητα τα έζησα όλα αυτά. Τα ζω στο μυαλό μου πάλι. Πληγώνομαι που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Πληγώνομαι που δεν έχει την ίδια μαγευτική γεύση ένα παγωτό ή ένα σπίτι δεν μου φαίνεται τεράστιο. Όλα έχουν απομυθοποιηθεί και εμένα με έχουν απομυθοποιήσει. Μια θεία μου πέθανε. Δεν την αγαπούσα. Όμως σκέφτομαι τη ζωή της, τα ρούχα της, τους συγγενείς της και τα βιβλία της. Τα αποχωρίστηκε όλα απότομα. Όπως όλοι όσοι φεύγουν από τον κόσμο μας.
Εγώ δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου, ούτε τη μουσική που έχω μαζέψει. Δεν θέλω να σκεφτώ ότι από ένα σημείο και μετά εγώ και η αδερφή μου θα σταματήσουμε να μπορούμε να αγκαλιαστούμε. Θα την χάσω σαν άνθρωπο. Η επικοινωνία δεν θα υπάρχει. Και πως θα είναι αυτή η στιγμή που θα πρέπει να αποχωριστούμε? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα νιώσω ευτυχισμένος ή ανακούφιση όταν θα φέυγω. Νομίζω θα νιώσω απόγνωση και φόβο. Δεν θέλω να φύγει κανείς πριν από εμένα και αυτό είναι πολύ εγωιστικό. Από την άλλη θέλω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ μόνος και με τα δικά μου άτομα.
Όλα όσα ζω, όσα ακούω και λέω, όσα δίνω και παίρνω και όσα τυχαίνουν έτσι απλά. Που οδηγούν όλα αυτά? Σε τι χρησιμεύουν? Χρησιμεύουν?
Κάθε μέρα με πιάνει κάτι και σκέφτομαι ξανά και ξανά όλα αυτά τα αμέτρητα πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι να “πέσω” ξανά.
Σε αυτό το θέμα νιώθω απόλυτα μόνος και αβοήθητος. Όλοι φοβούνται να το εξετάσουν και όσοι δεν φοβούνται μου λένε αηδίες για αγάπες και τη ζωή που μετά το θάνατο συνεχίζεται. Για γαλήνες και κήπους με λουλούδια. Τα έχω ακούσει όλα αυτά. Κανείς δεν δέχεται να δεχτεί ότι κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Παρ’όλα αυτά αντέχουν που κάθε μέρα οδηγούνται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. Εμένα μου είναι πολύ δύσκολο να το χειριστώ.
Πίστευα όλοι κοντά στην ηλικία μου παθαίνουν ένα “κάτι” και ψάχνονται λίγο στον τομέα. Παρατηρώ ότι είμαι ο μόνος. Όλοι μου λένε “είσαι πολύ μικρός ακόμα για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα”. Οκ. Δεν ελέγχεται. Απλά συμβαίνει.
Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν και ξέρω ότι οι αναμνήσεις μου και ο χρόνος θα συνεχίσουν να με βασανίζουν μέχρι το τέλος, θέλω να ζήσω όσα περισσότερα γίνεται. Θέλω η στιγμή να είναι έντονη και με χρώμα.
Να πεθάνω με μία αξιοπρέπεια.
Κάποιος να μου κρατάει το χέρι όταν φύγω….
Το τραγούδι της ζωής μου
Next (Top) Model November 16, 2009
Πραγματικά λατρεύω την ιδέα του ελληνικού Next Top Model και κάθε Δευτέρα δεν χάνω επισόδειο. Δίνουμε ραντεβού κάθε εβδομάδα με μια φίλη να μαγειρέψουμε σπίτι και να το παρακολουθήσουμε. Υπάρχει ένα πρόβλημα μόνο. Ελάχιστες εκεί μέσα έχουν πραγματικά το υλικό να γίνουν top models. Υπάρχουν μερικές εξαιρετικές παρουσίες αλλά κατά τ’άλλα πολύ αδιαφορίλα για τις κοπέλες και αντιγραφίλα το όλο σκηνικό με το original “America’s Next Top Model”.
Ανέκαθεν είχα θέμα με το show διότι το America’s Next Top Model, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι καλύτερο σε trash tv μπορείς να βρεις. Όλοι το βλέπουν. Οι γυναίκες για να κριτικάρουν, οι άντρες για τις γκόμενες, οι γκέι για να παθιάζονται με το είδωλο που επιλέγουν ανάμεσα σε μια 12αδα (μέσο όρο) wannabe μοντέλων. Ο βασικότερος λόγος όμως της επιτυχίας του ριάλιτι είναι και το κλειδί της υπόθεσης. Η παρουσιάστρια. Καμία, μα καμία, παρουσιάστρια δεν θα μπορέσει να φτάσει το επίπεδο σκυλοσύνης και προσωπικότητας που έχει η Tyra Banks. Μεταξύ μας όλοι όσοι το παρακολουθούν τη λατρεύουν ή λατρεύουν να τη μισούν. Είναι crazy bitch και το εκμεταλλεύεται ανάλογα. Στην δική μας χώρα, όσο φιλότιμες προσπάθειες και να κάνει η Βίκυ Καγιά δυστυχώς πέφτουν στο κενό. Είναι γλυκανάλατη, λέει τα κείμενα της Tyra copy-paste και το πάνελ της είναι σχετικά καλό αλλά “πολύ φασαρία για το τίποτα” την ημέρα της αποχώρησης.
Οι φωτογραφίες σπάνια βγαίνουν αυθεντικά καλές, δεν υπάρχει καμία νέα ιδέα φωτογράφησης (όλα τα θέματα έχουν ξαναγίνει σε κύκλους του αμερικάνικου) και, όπως και να το κάνουμε, είναι εμφανέστατο ότι στην Ελλάδα οι συνθήκες δεν είναι οι καταλληλότερες για να γεννηθούν αντικειμενικά Top Models. Είναι σαν να παλεύουν 15 κορίτσια για το ποια θα κερδίσει την πρώτη θέση να κάνει καμιά πόζα σε κανένα ένθετο ρούχων του ΤV Ζάπινγκ. Δεν.
Ο κύριος λόγος που άργησα το ποστ ήταν γιατί ήθελα να μάθω τις κοπέλες λίγο, να τις παρατηρήσω, να διαλέξω αγαπημένη και φυσικά να δω πως θα κυλήσει το όλο concept. Δεν έχω απογοητευθεί, απλά πιστεύω ότι υπάρχει πολύ σαβούρα μέσα στις κοπέλες. 4-5 αξίζουν πραγματικά, για τις άλλες νομίζεις ότι είδαν μισάνοιχτη μια πόρτα που έλεγε “Next Top Model” και είπαν “Ε, δεν μπαίνω να δω τι παίζει?”.
Ξεκινάμε, λοιπόν, μία προς μία τις τύπισσες:
Βάσω + Ζωή
Αυτές εδώ δεν τις θυμάμαι καν. Πραγματικά δεν ξέρω πως μπήκαν, γιατί μπήκαν και ποιος τις έχωσε. Εγώ δεν έχω ιδέα για το ρόλο τους στο παιχνίδι. 0/10
Μαρσίντα
Η μεγαλύτερη πατσαβούρα του παιχνιδιού. Μέχρι το σημερινό επισόδειο που την έδιωξαν άρων-άρων δεν θυμόμουν ότι υπήρχε. Δεν την είχα παρατηρήσει. Αφού νομίζω στην αξιολόγηση ξεχνούσαν να την αξιολογήσουν. Νιώθω ότι λίγο πριν κάνει τη φωτογράφηση τηγάνιζε κεφτεδάκια και σφουγγάριζε την τουαλέτα. 1/10
Ανθή
Δυσκολεύτηκα πολύ να βρω μία ωραία φωτογραφία της σιχαμένης (δεν βρήκα). Είπα πιο πάνω ότι η Μαρσίντα είναι η μεγαλύτερη πατσαβούρα? Λάθος. Η Ανθή είναι η μεγαλύτερη πατσαβούρα με διαφορά. Δεν ξέρω πως ξεγλυστράει κάθε φορά και δεν παίρνει πόδι μια και καλή. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι καλό πάνω της που θα μπορούσα να σκεφτώ ότι την κάνει μοντέλο. Από την άλλη εύχομαι να μη φύγει ποτέ για να έχω κάποια να μισώ. 0/10
Διονυσία
Διάλεξα τη συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί θεωρώ ότι είναι ίσως η χειρότερη φωτογραφία στην ιστορία του Next Top Model παγκοσμίως. Κλειστά μάτια, η αναπνοή σαν μύξα στη μύτη, η έκφραση αηδίας. Η κοπέλα από μόνη της δεν μου προκαλεί αντιπάθεια αλλά δεν μπορώ να μην την αηδιάζω γιατί μου θυμίζει αφάνταστα μια ανεκδιήγητη παλιά συμμαθήτρια από το σχολίο. Πραγματικά είναι ίδιες. Στον τρόπο που μιλάει, στην έκφραση του προσώπου, στην εμφάνιση, όλα. Κατά τ’άλλα είναι οκ αλλά όχι για μοντέλο. 2/10
Δανάη
Οκ. Γλυκιά, καλή, την διώξανε. Να ταν κι άλλη. 3/10
Κάτια
Κι αυτή εκτός παιχνιδιού είναι, δεν ξέρω όμως αν πραγματικά άξιζε να φύγει τόσο νωρίς. Είπαν ότι ήταν πολύ μεγάλη (25-26 ήταν) και με πείραξε όπως το άκουσα, αλλά εδώ πόυ τα λέμε τα χαρακτηριστικά του προσώπου της την μεγαλώνουν αρκετά. Εντάξει, καλούλα ήταν. 4/10
Χριστίνα + Αθηνά
Αδιάφορες όσο δεν πάει. Η μία κλάψα, η άλλη δεύτερη. Δεν έχουν καμία θέση στο παιχνίδι. Είναι βαρετές και αχρείαστες. 4/10
Νίνα
Αυτή είναι 16 χρονών και σηκώθηκε κι έφυγε μόνη της γιατί δεν ήθελε να μείνει στην ίδια τάξη από απουσίες στο σχολείο. Πολύ σωστή απόφαση. Ήταν αρκετά καλή, έβγαζε καλές φωτογραφίες, γενικά δεν ήταν άκυρα εκεί. Για κάποιες άλλες θα ορκιζόμουν μπήκαν με μέσα. 6/10
Σεράινα
Για αυτήν ακούω παντού καλά λόγια. Εγώ την βρίσκω κουραστικά αδιάφορη. Ούτε καλή, ούτε κακή. 5/10
Μαρία
Αυτή πάλι τι είναι? Την ακούω να μιλάει και νομίζω ότι μπήκα σε κωλόμπαρο και εκείνη την ώρα κανονίζει την ταρίφα για κονσομασιόν. Είναι τελείως γελοίος ο τρόπος που μιλάει. Μου κάνει για κάπως τελευταία. Επίσης την βρίσκω υπερεκτιμημένη από τους κριτές. 4/10
Αρετή
Πραγματικά η Αρετή με έχει μπερδέψει. Ενώ είναι τσαμπουκαλού και έχει την καλύτερη ειρωνία μέσα στο παιχνίδι δεν μπορώ να την συμπαθήσω. Φοβάμαι ότι τόση ανταρσία γίνεται χωρίς να έχει το υλικό, από την άλλη θεωρώ ότι έχει καλές πόζες και χαρακτηριστικά προσώπου. Αλλά είναι σχεδόν νευρασθενική. 6/10
Ιωάννα
Κάπου εδώ μπαίνουμε στις “καλές” του παιχνιδιού. Και αυτή είναι “σχεδόν καλή”. Ενώ σαν παρουσία είναι γλυκούλα και αηδιούλα, οι γωνίες τις στο πρόσωπο είναι εξαιρετικές και με ένα περίεργο τρόπο κάθε φωτογραφία της είναι πολύ καλή. Δεν μπορώ να μαντέψω το μέλλον της. Μπορεί και να τα καταφέρει. 6,5/10
Μόνικα
Είναι καραψωνισμένη, έχει απαίσιο σαγόνι και θεωρείται ότι δεν εκτιμά την χώρα μας. Εγώ την βρισκώ πολύ ικανή στο παιχνίδι, πιο πολύ οι άλλες οι κατίνες μου κάνουν για ρατσίστριες παρά αυτή και βγάζει πολύ καλές φωτογραφίες. Δεν θα ήθελα να τη δω νικήτρια με τέτοιο τουπέ, άλλωστε δεν είναι και υπέρτατη. 7/10
Νάιλα
Αυτή είναι πραγματικά πολύ καλή για το παιχνίδι. Έχει υπέρτατο χρώμα δέρματος, θεική επιδερμίδα και ξέρει να ποζάρει. Δεν είναι η αγαπημένη μου όμως πραγματικά της αξίζει να μείνει στην 3αδα. 8/10
Δήμητρα
Πεθαίνω για Δήμητρα! Είναι σκυλού, την φαντάζομαι άνετα πάνω στα τραπέζια στα μπουζούκια να χορεύει τσιφτετέλια, την ζηλεύουν οι περισσότερες κοπέλες εκεί μέσα, είναι αντικειμενικά πολύ όμορφη και έχει στιλ σε ό,τι κάνει. Αρνητικά ή θετικά, ξεχωρίζει. Χαρίζει άφθονο γέλιο με αυτά που λέει και τα ξεκατινιάσματα που προκαλεί. Μπορώ να τη δω νικήτρια! 9/10
Ραμόνα
Η Ραμόνα όμως είναι η αγαπημένη μου. Έχει δικό της προσωπικό στιλ, είναι πολύ ιδιαίτερα όμορφη και κρατάει το καλύτερο προφιλ στο παιχνίδι από όλες εκεί μέσα. Φυσικά δεν περιμένω να νικήσει γιατί από την εμπειρία μου στο America’s Next Top Model οι περισσότερες αγαπημένες μου σε κάθε κύκλο βγαίνουν 3ες. Έτσι περιμένω να γίνει και με αυτή. Περιέργως όμως όλες μου οι αγαπημένες κάνουν μεγαλύτερη καριέρα στο μέλλον από τις νικήτριες. Αξέχαστη θα μου μείνει η Elyse του πρώτου κύκλου. Πραγματικά την αγαπούσα!! Ξέφυγα. Η Ραμόνα, λοιπόν, έχει έντονο βλέμμα, outstanding χαρακτηριστικά και τύπο. Αν νικήσει θα εκπλαγώ ευχάριστα! 10/10
Αυτό παίζει να ήταν το πιο gay ποστ που έχω κάνει στην ιστορία του blog μου!
“…the rest of you win….” November 13, 2009
Γράφω σπάνια εδώ. Κάποτε έγραφα συχνά. Όσες φορές γράφω εδώ τους τελευταίους μήνες είναι για άχρηστα πράγματα. Σειρές, την Britney και τα συναφή. Κάποτε έγραφα μόνο για μένα. Έφτασα σε ένα σημείο όπου αυτό που κάποτε διάβασα στη Lifo και με είχε πειράξει, είναι σωστό. Κάποιος έγραψε για τα προσωπικά blogs “πραγματικά πιστεύετε ότι είστε τόσο σημαντικά άτομα”? Είχα εκνευριστεί, γιατί εκείνο τον καιρό ήμουν σε “ρέντες” με τις γραπτές μουρμούρες μου στο blog και πίστευα ότι δεν έβλεπα τον εαυτό μου έτσι. Κάποιος με ένα πλάγιο τρόπο με ακύρωνε απόλυτα και δεν το έβρισκα ευγενικό. Φυσικά και μόνο το γεγονός ότι με είχε εκνευρίσει που το διάβασα έδειχνε ότι κατά βάθος ήξερα ότι είναι έτσι.
Το 90% των bloggers [όσο ήταν στη μόδα γιατί τώρα πια λίγοι έμειναν πιστοί] που έγραφαν ένιωθες ότι εξέθεταν τον εαυτό τους προκειμένου να βρουν γκόμενο/α και εύλογα κάποιος θα υπέθετε το ίδιο για μένα. Εγώ δεν ένιωθα έτσι. Πίστευα ότι αυτό που κάνω είναι κάτι που εκπροσωπεί και άλλους πέρα από εμένα και διαβάζοντάς το θα έλεγαν αυθόρμητα “ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΑΥΤΟ!” ή “ΚΙ ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ”. Δεν ήμουν τόσο ψώνιο για να πιστέψω ότι προσφέρω κάτι. Απλά ήμουν μια φωνή όπως όλοι και υπάρχουν freaks εκεί έξω που ίσως να μην με διάβαζαν βαριεστημένα.
Μαλακίες! Όλο για μένα ήταν. Πιστεύω οτι είμαι τόσο σημαντικός και έχω προσωπικό blog. Δεν ασκώ επάγγελμα για να δώσω λογαριασμό κάπου. Δεν πιέζω κανέναν να με διαβάσει ούτε με διαφημίζω. Είχα ανάγκη να εκφραστώ. Αυτό έκανα. Δεν ένιωσα ότι παραείμαι εγωμανής, ούτε ότι κουράζω κάποιον. Προσωπικά, τα βαριέμαι αφάνταστα τα μπλογκς που μιλάνε για τη ζωή κάποιου. Εκτός αν τον ξέρω. Φαντάζομαι για πολλούς είμαι με τον ίδιο τρόπο βαρετός.
Οπότε τον τελευταίο καιρό ένιωθα πολύ βαρετός τύπος για να μιλάω για την ανύπαρκτη ζωή μου. Προτίμησα τα σαχλοποστς. Ένιωσα ότι έκανα τόσο καιρό μια επίδειξη του εαυτού μου για το τίποτα. Ούτε γκομενικά έψαχνα από δω, ούτε έκανα τον εαυτό μου να νιώσει καλύτερα στην ουσία. Θυμήθηκα την φράση αυτή στη Lifo και αηδίασα στην ιδέα ότι δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό.
Όμως δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω προσωπικά. Και τώρα ακριβώς αυτό κάνω. Αναλύω το “εγώ” μου γνωρίζοντας πόσο εκνευριστικό είναι για πολλούς. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο λάθος. Μόνο κάποιος αυτοκαταστροφικός άνθρωπος θα πίστευε ότι δεν είναι ΤΟΣΟ σημαντικός άνθρωπος. Αν δεν νιώσω ο ίδιος σημαντικός ποιος θα νιώσει για μένα ότι όντως είμαι? Δεν είναι λάθος, είναι στη φύση μας να εξυψώνουμε το “εγώ” μας, αφού ζούμε σε μια κοινωνία όπου για να επιβιώσεις πρέπει να ανεβάσεις το “εγώ” σου 3 μέτρα πάνω από το μπόι σου. Αλλιώς είσαι loser. Είσαι “υπό”.
Φυσικά νιώθω πολλές φορές loser. Υποθέτω είμαι. Είμαι 21. Δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Σπούδασα κάτι και νιώθω ότι δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Σιχαίνομαι που για κανέναν δεν είμαι πολύ καλός για να έχω ένα επάγγελμα που η μαμά μου θα ήταν περίφανη να λέει στις γειτόνισσες. Δεν είμαι για κανέναν πολύ σημαντικός πέρα από την οικογένειά μου. Είμαι big time loser. Κι όμως, ανεβάζω ένα “εγώ” πολύ ψηλά. Νιώθω σημαντικός. Πιστεύω ότι ακόμα μπορώ να πετύχω. Έχω πολλούς φίλους. Υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Παρ’όλα αυτά… κάπου δεν δουλεύει όλο αυτό.
Σε μια στιγμή νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο και σε 2 μήνες είμαι ένας αποτυχημένος. Και σαν αποτυχημένος έρχομαι πάλι εδώ και γράφω απόλυτα προσωπικά.
Η ζωή μας περνάει και κάποιοι αρπάζουν τη στιγμή και γίνονται από κάποιοι, “καποιοι”. Κάποιοι άλλοι πουλάνε ότι είναι “κάποιοι” και χάνουν το χρόνο τους κάνοντας μόνο αυτό και καταλήγουν πληγωμένοι που πέρασε ο χρόνος και χαραμίστηκαν [εκεί οδεύω εγώ]. Κάποιοι άλλοι είναι απλά ηττοπαθείς.
Δεν ξέρω που θα βγάλει όλο αυτό το ταξίδι και φοβάμαι τον προορισμό.
Μέχρι τότε θα γράφω όλες τις μουρμούρες μου εδώ ή και τα σαχλοποστς. Άλλες φορές καθημερινά, άλλες φορές κάθε εξάμηνο. Στην τελική, δεν έχω ιδέα γιατι ένιωσα τόσο άβολα που γράφω στο μπλογκ μου. Είναι κάτι δικό μου και βγαίνει από μέσα μου. Δεν θα πιεστώ να νιώσω διαφορετικά.
It just feels right…
