Βασικα το μονο που θελω να μοιραστω μετα απο τοσο καιρο ειναι πως καταλαβα οτι ο ανθρωπος ειναι ενα χαζο ον που τρεφεται μεσα απο αναγκες. Ειμαι ακομα πιο χαζος που θελησα να δωσω ολο μου το ειναι μεσα στις αναγκες ανθρωπων που δεν με εκτιμουν και παραλληλα αγνοω συστηματικα τις αναγκες ανθρωπων που με εχουν οντως σε εκτιμηση. Με 2 λογια. Περναω τα χειροτερα. Αν καποια μερα ημουν μονος μου και ενιωθα σκατα, σημερα δεν νιωθω καλυτερα που δεν ειμαι μονος αλλα νιωθω πιο σκατα.
Δινεις τον καλυτερο σου εαυτο και ξερεις πως ο αλλος ειναι το αλλο σου μισο. Ξερεις πως δεν γινεται διαφορετικα απο την ενωση.
Και εγω αποψε νιωθω τοσο ηλιθιος που δεν εκανα τα παντα για να του δειξω πως ειναι δικος μου.
Και νιωθω ακομα πιο ηλιθιος που ξερω οτι περιμενε απο εμενα να το κανω.
Προτού ξεκινήσω την κλασσική λίστα θα ήθελα να σημειώσω πως δεν διαφέρει σε τίποτα ουσιαστικά από αυτό που γίνεται με τεράστιο ενδιαφέρον στη Blogovision. Δυστυχώς δεν έλαβα συμμετοχή (του χρόνου πάλι, καλά na-maste) όμως και πάλι δεν θα μπορούσα να μην εκφράσω όλα όσα ένιωσα αυτόν τον όμορφο χρόνο που φεύγει. Μουσικά η χρονιά είχε πιο πολύ ενδιαφέρον από πολλές άλλες που πέρασαν. Είμαι πολύ ευχαριστημένος και ευγνώμων για όσα κέρδισαν τα αυτιά μου φέτος.
20
Nicolas Jaar – Space Is Only Noise
Βρίσκομαι σε μια αυλή 10 χρονών και ο πιο intellectual τυπος παίζει μαζί μου τα πιο ζωηρά αλλά διακριτικά παιχνίδια!
19
Active Child – You Are All I See
Σε μια εποχή όπου το άρρωστο κυριαρχεί, είναι ωραίο να ενθουσιάζεσαι και με μερικά πιο αγνά πράγματα.
18
CSS – La Liberación
Ξέρω πως έχουν χάσει την αίγλη τους, και πως ο δίσκος δεν είναι “ένα κι ένα τα κομμάτια” έχει όμως μέσα ένα από τα καλύτερα του 2011 και διασκεδάζω πολύ μαζί τους (ακόμα).
17
The Rapture – In The Grace Of Your Love
Έχουν λιώσει τα παπούτσια μου χορεύοντας το “How Deep Is Your Love?”. Νομίζα θα βαριόμουν το δίσκο αλλά έκανα πολύ μεγάλο λάθος.
16
SBTRKT – SBTRKT
Όσο σιχάθηκα την εξωτερική εμφάνιση, τόσο αγάπησα το χαρακτήρα του δίσκου.
15
Jamie Woon – Mirrorwriting
Μου βγάζει πολύ γνώριμα πράγματα, μελαγχόλησα ιδιαίτερα με κάποιες στιγμές μέσα και γενικά με απασχόλησε για καιρό.
14
Yelle – Safari Disco Club
Τόσο όσο και με το Pop Up.
13
Florence + The Machine – Ceremonials
Αρχικά με ξένισε όλο αυτό το θυμιατό και τα πηγάδια της υπόθεσης, όμως ο καιρός του φέρθηκε καλά και σιγά σιγά το εκτιμώ και πιο πολύ. Ακόμα ένας λόγος, η μυσταγωγική τελειότητα του “What The Water Gave Me”.
12
Friendly Fires – Pala
Πέρασα υπέροχα με την ποπ αισθητική τους και τα χορευτικών επιρροών little bits απο εδώ κι από εκεί!
11
The Weeknd – House Of Balloons
Υπέφερα από την κατακραυγή όλων επειδή “κόλλησα” με τον απόλυτο hipsterοδίσκο και ΑΚΟΜΑ επιμένω πως είναι άψογος.
10
James Blake – James Blake
Είναι από τις περιπτώσεις ανθρώπων που θα ήθελες να τους είχες για φίλους σου. Δεν είναι αυτό μόνο όμως. Ηχητικά άρτιος δίσκος.
9
Washed Out – Within And Without
Ένα ταξίδι σε τοπία που δεν έχεις πάει ποτέ, δεν έχεις δει ποτέ, δεν πήγε κανείς άλλος ποτέ τέλος πάντων, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.
8
Austra – Feel It Break
Δεν μπορούσα να φανταστώ πως είναι να ευχαριστιέται κανείς με electro-pop όπερα μα το έμαθα μέσα από αυτό το δίσκο.
7
Britney Spears – Femme Fatale
Δεν την εγκατέλειψα λεπτό, και η ανταμοιβή βρίσκεται μέσα σε ένα πακέτο 17 άψογων ποπ κομματιών που αστράφτουν όσο τίποτα άλλο.
6
Cliff Martinez – Drive (OST)
Είχε χρόνια να “δέσει” τόσο καλά Soundtrack με ταινία. Το ένα χωρίς το άλλο απλά δεν θα ήταν καλό. Κομμάτια όπως “Under Your Spell” και “Nightcall” με έκαναν να έχω μονίμως επιλεγμένο το repeat .
5
Beirut – The Rip Tide
Θυμάμαι ακόμα μια κυριακή που έτρωγα βιαστηκά για να μην αργήσω στη βόλτα που θα πήγαινα και έπαιζε το ομότιτλο κομμάτι. Δεν έχω ξαναδακρύσει τόσο άκυρα.
4
Björk – Biophilia
Μερικές αγάπες δεν τελειώνουν ποτέ.
3
PJ Harvey – Let England Shake
Πήρε όλη την αναγνώριση που του άξιζε και ο κόσμος δεν θα είχε νόημα ύπαρξης αν δεν είχε συμβεί αυτό.
2
EMA – Past Life Martyred Saints
Βρέθηκα τυχαία στη συναυλία της πριν από 1-2 μήνες χωρίς να ξέρω ούτε ένα κομμάτι της. Έφυγα βουρκωμένος όταν τελείωσε μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει. Είναι σημαντικό να αναφέρω ότι τα ίδια κομμάτια που άκουσα live, στο studio ακούγονται “λειψά”. Ακόμα κι έτσι, είναι ο 2ος καλύτερος δίσκος που άκουσα φέτος. Αυτό τα λέει όλα.
1
Lykke Li – Wounded Rhymes
Το ανεκτίμητο διαμάντι της χρονιάς. Δεν υπάρχει ούτε ένα λάθος στην ακρόαση. Σου δίνει όσα ζητάς στη μουσική και ακόμα περισσότερα. Η επιλογή μου δεν έχει να κάνει με το γνωστό remix χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου άρεσε ούτε αυτό. Η Lykke Li έβαλε όλο της το “είναι” μέσα σε ένα δίσκο, και αυτό το “είναι” φωνάζει τελειότητα.
Δεν ξέρω αν οι αποφάσεις μου τελευταία είναι και οι φρονιμότερες για μια κανονική ζωή. Είναι όμως, νομίζω, καιρός να το παραδεχτώ ότι ποτέ δεν θα έχω μια κανονική ζωή. Και δεν είναι κάτι κακό. Απλώς μαθαίνω τον εαυτό μου καλύτερα.
Αυτό που θέλω να πω είναι…. Μια ζωή φοβόμουν με την ευρύτερη έννοια που μπορεί κανείς να φανταστεί. Για αυτή την ζωή, αυτή την ηλικία, αυτούς τους κύκλους και αυτά τα βιώματα είναι απορίας ΑΞΙΟ γιατί φοβόμουν.
Πρόσφατα άλλαξα την ποιότητα της ζωής μου προς το χειρότερο και είναι πραγματικά το καλύτερο πράγμα που έκανα εδώ και χρόνια.
Να έχεις ένα όμορφο σπιτάκι, με καλομαγειρεμένο φαγητάκι, να πηγαίνεις για ποτάκι το σαββατοβραδο στο μπαράκι είναι ένα μάτσο μαλακίες. Όποιος θεωρεί ότι αυτό είναι η καλή ζωή είναι ένας μίζερος άνθρωπος. Και λίγο πριν γίνω αυτό έκανα τη στροφή. Δεν θα μπορούσα να γίνω, ίσως. Ο μικρός μου εαυτός πάντα αντιδρούσε με ελεεινούς τρόπους σε όλες τις “πρέπει” αποφάσεις.
Τα νέα μου όνειρα πλέον είναι να φύγω από την ηλίθια δουλειά που και εγώ δεν ξέρω με ποιο σκεπτικό την δέχτηκα, να φύγω από την βαρετή πόλη και να πάω σε αυτή που όντως αγαπάω και να βρεθώ στις παρέες που πραγματικά θέλω. Όχι όσες μου έτυχαν στην πορεία.
Καφέδες στον κεραμεικό πεταμένος σε ένα τραπεζάκι-σκαμπό με τρέντι φίλους με τρομάζουν πάντα. Δεν ξέρω γιατί τους δέχτηκα. Δεν με τρομάζουν οι τρέντι φίλοι, το πόσο όμορφοι, λεφτάδες και καλοντυμένοι είναι. Με τρομάζει το πόσο πολύ ΦΩΝΑΖΕΙ η αυτοπεποίθησή τους. Δεν πρόκειται ποτέ να είμαι αυτό. Απλώς δεν θέλω να είμαι αυτό.
Δεν θέλω να έχω γράψει άλλο ένα απάισιόδοξο κείμενο. Είμαι πολύ θετικός και με χαμόγελο αυτό τον καιρό στη ζωή. Το ότι απενεχοποίησα όλα όσα με φόβιζαν ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μου.
Δεν θα απολογηθώ ποτέ ξανά για κανένα μου κόμπλεξ. Δεν έχω γνωρίσει καλό άνθρωπο χωρίς κόμπλεξ.
Αυτά είχα να βγάλω από μέσα μου.
Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα που εγώ έκανα και έμαθα κάτι που με σόκαρε. Μετά απλώς ξεκίνησα να σκέφτομαι ότι κάποιοι στη ζωή τους αυτοκαταστρέφονται σε στιγμές. Κι εγώ μαζί τους. Αυτοκαταστρέφομαι. Σε στιγμές.
Δεν είναι κακό.
Είναι επιλογή.
Και είμαι περήφανος που εγώ και οι φίλοι μου, σε αυτή την λάθος εποχή, έχουμε το θράσος να επιλέγουμε
Είναι αστείο με πόσο μένος προσπαθούμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες στις σχέσεις μας όταν ποτέ δεν υπήρξε κάτι που να μοιάζει με την ισορροπία στη ζωή.
Δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς με την ελπίδα ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Υπερεκτιμήσεις ανθρώπων για να πούμε ότι είναι “ο κολλητός μου”, “ο άνθρωπός μου”, “ο αδερφός μου”. Όλοι, χωρίς καμία μα καμία εξαίρεση μια μέρα θα σε απογοητεύσουν. Θα πεις “όχι άλλο… δεν μπορώ άλλο… αντίο” και μετά από λίγο καιρό θα νιώσεις μόνος και θα δώσεις κι άλλη ευκαιρία. Κι άλλη…. κι άλλη…. Θα λες ότι δίνεις ευκαιρίες γιατί αγαπάς τους ανθρώπους που είναι κοντά σου αλλά θα παρατηρήσεις ποτέ ότι απλά φοβήθηκες και έριξες το “εγώ” σου για να μη γίνεις ένα τίποτα που είσαι χωρίς τον κόσμο που αγαπάς?
Δεν υπάρχουν ρίζες. Δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη.
Όλα τα έφτιαξε ο άνθρωπος για να επιβιώνει.
Λέμε καλές λέξεις αγάπης για να νιώθουμε ότι είμαστε σωστοί. Όμως δεν παρατηρούμε πόσο βλάπτουμε τον εαυτό μας με το να λέμε πράγματα και να σκεφτόμαστε τα άκρως αντίθετα που θα λέγαμε σε ένα άλλο κόσμο.
Και βλέπω όλα αυτά. και σκέφτομαι….
Είμαι τόσο μόνος. Βαριέμαι να παίζω με τις ευγένειες. Βαριέμαι να κοροιδεύω τον εαυτό μου.
Κολλητές που σε ξέχασαν μόλις βρήκαν γκόμενο.
Φίλοι που δεν σε θυμούνται όταν εύχεσαι να σε είχαν θυμηθεί. Αντ’αυτού σε θυμούνται όποτε δεν σε νοιάζει.
“Παρεάκια” από εδώ κι από εκεί. Όλοι περνούν “τέλεια”.
Και μπορώ να το δω, γαμώ…. φωνάζει η αύρα τους ότι δεν είναι ευτυχισμένοι. Ότι ζουν με άπειρες κακές σκέψεις τη στιγμή που περνούν τέλεια….
2 χρόνια μετά θα λένε “θυμάσαι πόσο καλά τα περνούσαμε τότε? ωραίες εποχές”. Θα συγκρίνουν το ιδανικό τότε με το απαίσιο τώρα. Και αυτό θα γίνεται για πάντα. Γιατί ποτέ δεν ζούμε τη στιγμή. Πάντα οι ψυχώσεις και οι ανασφάλειές μας παίρνουν το καλύτερό μας κομμάτι και το αντικαθιστούν με ψευδαισθήσεις ότι είμαστε μέσα σε ωραία παρεάκια και περνάμε υπέροχα.
Έτσι αυτοκτονεί μια κοπέλα μόνη στο σπίτι της και κανείς δεν την κάλεσε στο τηλέφωνο εκείνο το βράδυ.
Έτσι ένας τύπος κλάμπαρε άγρια όλο το βράδυ μεθυσμένος και μαστουρωμένος από τα πάντα. Γύρω από άλλους μεθυσμένους κολλητούς που τον θυμούνται τα σάββατα.
Έτσι αυνανίζεται μια 40άρα στον καναπέ της γεμάτη μιζέρια. Έχει ξεχάσει τι είναι όμορφο πάνω της.
Έτσι ξαπλώνω κι εγώ κάθε βράδυ και σκέφτομαι ότι ταυτίζομαι με όλο τον κόσμο.
Και στο μυαλό μου ξετυλίγονται πολύχρωμες ιστορίες όπου πράγματα ιδανικά γίνονται αλήθεια.
Και μέσα σε όλα τα χαμόγελα, τις μυρωδιές και τον δυνατό ήχο της βροχής η συνείδησή μου σβήνει.
Ο ύπνος με παίρνει και διαγράφει σιγά σιγά όλα τα όμορφα πράγματα που φαντάζομαι και εύχομαι για την αυριανή μέρα.
Τόσες θετικές ευχές κάθε βράδυ και κάθε μέρα είναι το ίδιο σκληρή.
Όσο βάζω τα κομμάτια της χθεσινής παρακμής μου σε σειρά, μια εικόνα δημιουργείται.
Όταν έφευγα τίποτα δεν είχε σημασία. Δεν σκεφτόμουν τίποτα παρά μόνο να βάλω την μαλακία μου σε ένα γρήγορο τέλος. Τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν.
Σήμερα ξύπνησα και σκεφτόμουν. “Μα ποιος ήταν αυτός ο τύπος?”
Ένας διακόπτης ανάβει. Ο διακόπτης σβήνει. Ξανά ανάβει.
Περνάνε οι ώρες. Με δουλεύουν. Μου φωνάζουν. “Περνάμε πιο γρήγορα από όσο νομίζεις…” Και γελάνε. Γελούν με μένα που δεν προσπαθώ καν να τις ακουμπήσω.
Και έτσι όπως απολογούμαι για όλα… όλα έρχονται πάλι. Ένα ένα.
Αυτός ο τύπος ήταν συνέχεια εκεί. Όταν με ρώτησε κάτι πολύ απλό και αδιάφορο λίγο πριν πέσω. Όταν μου είπε κάτι αστείο αλλά εγώ έπεφτα. Όταν κάθισε δίπλα μου και με ρώτησε αν θέλω βοήθεια. Τον έδιωξα. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Όμως με κάνει να νιώθω όμορφα ότι κάποιος ήταν εκεί σε όλη τη διάρκεια. Δεν ενδιαφέρθηκε περισσότερο από λίγο. Όμως ήταν εκεί. Έμπαινε στη σκηνή για λίγο, έφευγε και ξαναεμφανιζόταν μετά από λίγο. Και αργά, το θυμάμαι. Και τον ευχαριστώ… Αυτός σήμερα λογικά με έχει ξεχάσει.
Οι φίλοι μου έχουν παράπονα από εμένα.
Δεν ενδιαφέρομαι. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο. Τους μιλάω ψυχρά. Τους μιλάω απότομα.
Τα συζητάνε μεταξύ τους. Το μαθαίνω αργά.
Θα ήταν όλα ιδανικά αν ήμουν καλός άνθρωπος.
Το μόνο που κάνω καλά είναι να βλάπτω τον εαυτό μου με τον πιο ενοχλητικό τρόπο…
Θα ανοίξω το παράθυρο. Ο κόσμος μυρίζει ζωή. Θα πετάξω ψηλά.
Δεν θα λείψω σε κανέναν. Νιώθω πως αν ήμουν κομμάτι σε δίσκο θα είχα τον αριθμό 9 ή 10. Εκεί που λίγο πριν το τέλος χωνείς το filler για να γεμίσει ο δίσκος αλλά δεν το βάζεις και τελευταίο για να κλείσεις καλά το σιντί.
Και όλοι αυτοί που ορκίστηκαν αγάπη, ήταν ψεύτες. Ήταν θεωρητικοί σάχλες. Είμαστε όλοι ηλίθιοι που πουλάμε λόγια. Απλά ήμουν λίγο παραπάνω ηλίθιος που δεν σταμάτησα να πιστεύω ότι οι εξαιρέσεις υπάρχουν. Που πίστευα στην ανθρωπότητα και σε αυτό που αποκαλούμε ψυχή.
Θα κοιτάξω χαμηλά. Στα όμορφα σπίτια. Στα ξανθά μαλλιά της κοπέλας με το αέρινο φόρεμα. Στο αγόρι με το ποδήλατο που δεν έχει ιδέα του τραγικού του μέλλοντος. Στο χαλίκι της παιδικής χαράς. Στο φως που περνάει ανάμεσα από τα δέντρα μια όμορφη μέρα.
Και θα χαμογελάσω. Για όλα τα όμορφα που είχα την τιμή να δω. Γιατί είμαι ό,τι είμαι όμως ακόμα μπορώ να εκτιμώ αυτό που δεν παρατηρείς στην καθημερινότητα.
Όλο πέφτω. Μετά ξανασηκώνομαι. Όμως ξαναπέφτω και τα σημάδια στο σώμα μου έχουν αρχίσει να φαίνονται.
Το ξυπνητήρι μου άνοιξε τα μάτια το πρωί. Μέρα για δουλειά. Όμως από το Σάββατο δεν έχω συνέλθει.
Μέσα στη μουσική, τους καπνούς, το ζελέ και τα αρώματα άκουσα ότι έχει την “αρρώστια” ο φίλος που κάναμε παρέα παλιά. Έχω να τον δω κάνα μήνα που είχα να τον δω κάνα χρόνο. Δεν συγκρατήθηκα και δεν μπορούσα μην δακρύσω. Δεν μπορούσα να μην τρέξω στο μπάνιο. Δεν γινόταν να μείνω ψύχραιμος.
Σήμερα πήγα στη δουλειά.
Όπως πήγα έφυγα.
Πονάει το στομάχι μου.
Στο δρόμο για το σπίτι το μυαλό μου τρέχει στον παλιό φίλο. Τρέχει και στον αδελφικό μου φίλο. Που μπορεί να κόλλησε την “αρρώστια” από τον άλλο. Και δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο δεν ξέρω πως θα το χειριστώ. Δεν ξέρω πως θα φανώ δυνατός για αυτούς που ζητάνε την δύναμη από μένα. Πρέπει να μάθω να είμαι ψύχραιμος. Αν βρεθεί μπροστά μας η χειρότερη περίπτωση πρέπει να την αντιμετωπίσουμε θετικά.
Άνοιγουν οι πόρτες του μετρό. Πάω να ανέβω τις κυλιόμενες σκάλες και τα πράγματα στο κεφάλι μου ακόμα δεν βρίσκουν μια σειρά. Σοκάρομαι που περπατάω πάνω στο αντίθετο ρεύμα και ο κόσμος γελάει μαζί μου, με κοιτάζει σαν να είμαι περίεργος. Είμαι περίεργος. Αγχώνομαι.
Αφήνομαι στη σκάλα και με φέρνει πίσω.
Ένας γέρος ξεκαρδισμένος μου λέει “στο αντίθετο ρεύμα”. Του χαμογελάω και φεύγω κακήν κακώς.
Τα βλέμματα με απορία από τους γύρω μου με αηδιάζουν.
Είμαι τόσο αφηρημένος?
Έχω τρελαθεί?
Το μυαλό μου είναι τόσο σε σύγχυση που αγνοεί την πραγματικότητα. Δεν την παρατηρεί.
Δεν συγκεντρώνομαι και έχω πεισθεί ότι τίποτα δεν θα είναι κανονικό στη ζωή (μου). Όσο και να το ζηλεύουμε. Όσο και να το συναντάμε παντού.
Ο φίλος μου αρρώστησε. Ο “αδελφός” μου μπορεί να κόλλησε. Εγώ με σιχαίνομαι που ακόμα κι έτσι ανακαλύπτω τα προβλήματα της προσωπικότητάς μου αντί να σηκωθώ και να βοηθήσω σε ό,τι μπορώ.
Στέκομαι ανάμεσα σε άπειρα βιβλία στη βιβλιοθήκη… Προσπαθώ να επιλέξω κάτι που να με εξιτάρει, να μου καλύψει θεωρητικά όλα τα απωθημένα που κρατάω μέσα μου. Και δεν ξέρω τί να διαλέξω. Είναι τόσα πολλά και δεν είναι κανένα ΑΥΤΟ. Υπάρχουν εκατομμύρια πιθανότητες για το κάθε βιβλίο να έχει τό “κάτι”. Από την άλλη με μπουχτίζει όλο αυτό. Δεν θέλω κανένα. Ξέρω όμως πως πρέπει να βρω αυτό το βιβλίο που θα μου δώσει μια οποιαδήποτε φράση που θα φανεί ουσιαστική στα μάτια μου. Μια φράση που θα ξεχωρίσω και που θα με συγκινήσει. Θα την καταλαβαίνω καλύτερα από όλο τον κόσμο εγώ. Πρέπει να συγκινηθώ σήμερα. Είναι τόσοι μήνες που δεν νιώθω τίποτα…
Χάθηκα λίγο στις σκέψεις μου. Σκέφτηκα πώς θα ήταν. Έφτιαξα για μερικά δευτερόλεπτα έναν παράλληλο κόσμο που όλα θα φαίνονταν σωστά τοποθετημένα. Όλα θα ήταν όπως πρέπει να είναι σε αυτό τον κόσμο αλλά δεν θα γίνουν ποτέ. Αναρωτιέμαι αν θα προλάβω μεγαλώνοντας να τα δω όλα στη σωστή τους θέση. Να δω εσένα στην θέση που θα έπρεπε να είσαι. Όχι όπως τώρα… όπου και να βρίσκεσαι με βρίσκεις πάντα μπερδεμένο. Οι θέσεις σου δεν ήταν ποτέ σωστές.
Δεν πήρα κανένα βιβλίο. Σηκώθηκα κι έφυγα.
Ελπίζω πως μόλις γυρίσω σπίτι δεν θα με καλέσουν στο τηλέφωνο οι κλασσικοί άπειροι άγνωστοι για να με ενημερώσουν, να διαφημίσουν, να μου υπενθυμίσουν. Ελπίζω να μην καλέσουν όσοι έχω γνωρίσει και δεν αποθηκεύω ποτέ τον αριθμό τους γιατί κατά βάθος δεν θέλω να τους ξέρω. Ελπίζω να μην έχω μυνήματα και τηλέφωνα από άτομα που δεν με αγαπούν. Που δεν με αγάπησαν ποτέ. “Φίλοι”. “Γκόμενοι”. “Γνωστοί”.
Είναι απίστευτο το πώς όλοι αυτοί μου ζητάνε χωρίς κανένα έλεος να ΔΙΝΩ και να το κάνουν να φαίνεται σαν να παίρνω μόνο εγώ.
Ο αέρας απόψε έκανε την κούνια δίπλα του να τρίζει.
Αυτός ο ήχος… η στιγμή… θα ήταν ιδανικός για ενα εμπορικό δευτερόλεπτο ταινίας. Όμως στη ζωή του Φίλιππου όλα ήταν παραλίγο στιγμές ταινίες. Θα υπέθετε κανείς ότι στο μυαλό του όλα συνδιάζονται για ένα τέλειο σκηνικό κινηματογράφου που όμως εδώ… σήμερα… τώρα… δεν είναι τίποτα…
Έτσι βρέθηκε στην έρημη παιδική χαρά… Κυνηγημένος από προσωπικές αποτυχίες φαντάστηκε (ρομαντικός καθώς νόμιζε πως είναι) πως σε μια άδεια και σκοτεινή παιδική χαρά θα έβρισκε ξανά τον πυρήνα του εαυτού του. Και βαριόταν… Αφανταστα. Δεν ήξερε τι έκανε εδώ στο κάτω – κάτω… το σπίτι του, μη γελιόμαστε, ήταν δίπλα. Δεν κουράστηκε πολύ να βρει το μέρος. Δεν χρειάστηκε καν να τρέξει απεγνωσμένος. Στεγνά και αποστειρωμένα αναπαράγει στιγμή προς στιγμή μια σκηνή ταινίας. Νομίζει ότι έτσι θα νιώσει κάτι ξανα…
Το περιττό σαρανταπεντάλεπτο που κάθεται, δακρύζει και αναπολεί το έχει αφήσει πίσω του από ώρα… Έχει ήδη “ηρεμήσει” και δοκιμάζει το καινούργιο του πουκάμισο για να βγει για ποτό. Χτυπάνε τηλέφωνα. Δυνατή μουσική, αλκόολ για να φτιαχτεί και ανέκφραστο πρόσωπο για να αντέξει τα ψευτοχαμόγελα που θα ρίχνει σε καμιά ώρα. Η ζωή του έχει γίνει ανυπόφορη. Και ακόμα… δεν μπορεί να σταματήσει.
Η βραδιά στο μαγαζί κυλά όπως φανταζόταν. Χορός. Πολύ χορός. Διακριτικός χορός. Κεφάτος χωρός. Μεθυσμένος χορός. Μοναχικός χορός. Σκέφτεται πόσο έχουν κιτρινίσει τα δόντια του από τους καφέδες και τα τσιγάρα, το έχει αμελήσει. Μήπως τώρα που χαμογελάει δεν είναι άσπρα τα δόντια? Να γιατί είναι μόνος απόψε. Μα… τι αηδίες… υπάρχουν χίλιοι τέτοιοι λόγοι… έχει κανένα νόημα?
Γυρνάει ξημερώματα σπίτι. Οι εικόνες στο μυαλό του είναι ακόμα φρέσκες. Καύλα. Άγνωστος. Φάση. Βία.
Όχι… δεν τον βίασε κανείς.
Κυριακή. Η μαμά του χαμογελάει γλυκά. Ο Φίλιππος σκέφτεται πόσο απαίσιο και γελοίο παράλληλα είναι να βλέπει τη μαμά του και στο μεταξύ να του έρχονται εικόνες από τις παρτούζες που έχει κάνει, τα ναρκωτικά, τις ξεφτίλες και τα ξερατά. Πόσο καλή εικόνα έχει στους γνωστούς….. Πόσο κακή εικόνα είναι…
Αυτό τώρα είναι έλλειψη αυτοεκτίμησης ή απληστία? Τέλος οι σκέψεις. Πρέπει να αλλάξουν όλα.
-
“Είμαι στα χαμένα.
Δεν ξέρω για πόσο θα λείψω.
Δεν ξέρω που θα πάω.
Δεν φταίει κανείς για τίποτα, με αγαπάτε όλοι και το ξέρω.
Απλά…. δεν ξέρω… Φεύγω για να μάθω.
Φεύγω για να ερωτευθώ.
Με αγάπη,
Φίλιππος”
-
Περπατάει με ενθουσιασμό στο λιμάνι. Επιτέλους. Ο Φίλιππος έγινε Φίλιππος. Έκανε κάτι αυθεντικό. Κάτι δικό του. Είναι. Είναι αυτός. Φεύγει για κάτι που δεν ξέρει τι είναι, υποθέτει πως είναι η μοίρα. Είναι σκοτεινά και περιμένει το πλοίο ενώ περπατά νευρικά.
Κάποιος τον σταματάει. Ο Φίλιππος του χαμογελά. Και κάπου εκεί δεν υπάρχει τίποτα μετά.
-
Η μαμά του φίλιππου κάνει όλα όσα είναι “καθώς πρέπει” να γίνουν για τον γιο της. Τον αποχαιρετά όπως προστάζει η κοινωνία όμως αυτό που νιώθει μέσα της δεν μπορεί να οριστεί από κανένα “τι θα πει ο κόσμος”. Δεν ξέρει πόσο δυνατά πρέπει να κλάψει για να μην την παρεξηγήσει κανείς. Σίγουρα η δυστυχία της δεν περιγράφεται τώρα αλλά το βλέπει και μόνη της πως δεν ήξερε ποτέ πραγματικά το γιο της. Της έχει κολλήσει η φράση ακόμα….
“Είμαι στα χαμένα”
Ο Φίλιππος έζησε τη σκηνή ταινίας που πάντα ονειρευόταν κατά βάθος. Με όλα τα μελό και όλα τα κλισέ που απαρνιόταν αλλά ποθούσε κρυφά. Η σκηνή της δολοφονίας του ήταν έτοιμη για το σινεμά….
Αλλά ακόμα και αυτός θα το παραδεχόταν σήμερα αν ζούσε…
Τι ακριβώς έζησε που δεν έχει δείξει ποτέ ο κινηματογράφος?
Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι κατ’ευθείαν από το Sailing Free
Recent Comments