Κάθε μέρα βλέπω τόσο κόσμο, με όλους ΠΡΕΠΕΙ να ανταλλάξω ένα “γεια” γεμάτο υποκρισία και ψεύτικα χαμόγελα, να ρωτήσω/απαντήσω την/στην κλασσική ερώτηση “που χάθηκες?”, να πούμε δυο νέα εκεί για τις σπουδές, την ζωή μας σήμερα και μετά…..ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ….. Το σιχαίνομαι… δεν το καταλαβαίνεις? Και το χειρότερο? Το λέω κι εγώ…. Δεν γίνεται απλά να με προσπεράσεις αφού μόλις γυρίσω την πλάτη μου θα σκεφτείς “πως κατάντησε έτσι αυτός?” κι εγώ μόλις γυρίσω το κεφάλι μου θα πω “Δεν την παλεύει η κοπελιά….” Γιατί? Μα γιατί να πρέπει να περάσουμε και οι 2 από αυτή την ακτινογραφία? Δεν είναι γελοίο?
Και καλά…. Εγώ… Ναι κατάντησα όπως κατάντησα…εσύ γιατί ασχολείσαι μαζί μου? Γιατί πρέπει να πάμε σε αυτό τον άθλιο καφέ μετά από 2 χρόνια και να κοιταζόμαστε επί ένα μισάωρο σαν ζώα? Γιατί να το παίζω αδιάφορος ενώ μέσα μου νιώθω πολύ άσχημα έτσι όπως τα κάναμε? Γιατί κανείς να μην μιλάει?
Όχι. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Μείνατε στάσιμοι. Μέχρι αηδίας. Είστε όπως σας θυμάμαι. Αλλά εγώ έχω άλλαξει. Δεν σας βλέπω με το ίδιο μάτι. Δεν έχουμε πια κοινά. Και γιατί “να τα πούμε”? Δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Δεν έχω καμία διάθεση να δώσω τροφή για σχόλια. Ούτε καν θέλω να με φιλάτε στο μάγουλο σαν όλες τις χαζοφιλενάδες σας. Σας βαρέθηκα. Οι τυπικότητες και τα υποκριτικά λογάκια σας μοιάζουν αηδιαστικά στα μάτια μου και δεν αντέχω να με κοιτάτε με το βλέμμα του δικαστή που σε λίγο θα βγάλει την απόφαση.
Δεν μπορείτε να με κρίνετε, ούτε εγώ εσάς. Ο καθένας κρίνεται μόνος του από τις επιλογές του που δεν είναι πάντα μόνιμες. Κόψτε το γιατί δεν σας παίρνει. Μου κάνατε κακό, σας έκανα κακό. Ο εφιάλτης όμως έχει τελειώσει από καιρό. Δεν ήρθα πίσω για να κρίνετε την εξέλιξή μου. Εγώ μπορεί να τα έχω κάνει όλα σκατά. Εσείς προσπαθείτε να αποτρέψετε τα λάθη σας?
Η εύκολη λύση να κρίνουμε τους άλλους για να μην κοιτάμε τα χάλια μας με εκνευρίζει.
Μπορείτε να με βρίσετε κατάμουτρα? Όλα όσα είχατε πει όσο έλειπα να μου τα πείτε όλα? Το προτιμώ χίλιες φορές από το ενοχλητικά υποτιμητικό βλέμμα σας.
Πριν γίνει αυτή η συνάντηση, ήλπιζα βαθειά μέσα μου (ως άτομο που πάντα ελπίζει), ότι δεν θα ήταν η συμπεριφορά σας όπως φανταζόμουν. Φυσικά μάταια ήλπιζα. Ήταν χειρότερη.
Δεν με νοιάζει τι λέτε, νιώθετε, συζητάτε για μένα. Έχω φύγει από τους κύκλους σας. Και δεν υπήρχε περίπτωση να σας σκεφτόμουν ξανά αν δεν γύριζα σε αυτό τον, κατά τ’άλλα, παράδεισο για το πάσχα και δεν με πίεζαν να σας δω ξανά.
Χαίρομαι που μόλις γυρίσω Αθήνα δεν θα βγω στο δρόμο με συνοδεία άλλων 500 χωρικών, ψου-ψου που μου σπάνε τα νεύρα και χαιρετούρες με άτομα που είχα ξεχάσει.
Μου κάνατε πολύ κακό. Δεν με σεβαστήκατε οταν σας είχα ανοίξει την καρδιά μου, με προδώσατε, με ρεζιλέψατε και τώρα εγώ είμαι ο κακός. Ίσως γιατί απέκτησα άποψη (ποιος? ο Σωτήρης….), ίσως γιατί ξύπνησα, ίσως γιατί σας σνομπάρω. Ναι. Σας σνομπάρω. Κάποτε ζητούσα αγάπη από εσάς. Κανείς δεν με ένιωσε. Κανείς δεν με άγγιξε για να νιώσει το “είναι” μου. Κανείς δεν προσπάθησε καν να μάθει ποιος πραγματικά είμαι. Ήμουν ο κακός, ο διπρόσωπος. Το φίδι. Δεν προσπάθησα ποτέ να πετάξω την εικόνα από πάνω μου. Εγώ θα έφευγα εσείς θα μένατε. Ποιος ο λόγος?
Καθήστε στο πανέμορφο νησάκι σας. πιείτε το φραπεδάκι σας, ντυθήτε σαν πόρνες έτοιμες για δουλειά και σαν βαρύμαγκες, φτιάξτε τα με τον μακρινό συγγενή σας, άντε και στο κλαμπάκι να χορέψετε το τσιφτετέλι με το μίνι μέχρι τον αφαλό να καβλώσετε και λίγο τους αγάμητους λιγούρηδες, κάντε πέντε κουτσούβελα ο καθένας από τα 19, και αφήστε με εμένα, τον περίεργο, ιδιέτερο, τρελό, μαλάκα να ζει την περίεργη ζωή του μακριά από εσάς.
Και όχι, μην λέτε ότι κάποτε θα γυρίσω, όταν μεγαλώσω και καταλάβω. Αν γυρίσω θα είναι για να βρω την ηρεμία μου σε ένα σπίτι που μόνο εγώ θα ζω και θα έχω 2 φίλους να βλέπω. Ποτέ δεν θα παίξω το παιχνίδι σας. Ποτέ δεν θα με δείτε να κάνω ότι κάνετε. Θα είμαι για πάντα ένας περίεργος, ασυνήθηστος άνθρωπος. Δεν με χαλάει καθόλου.
Οι φίλοι μου με βλέπουν κανονικό. Το ότι εκφράζω την άποψή μου ανοιχτά και δεν κάνω ό,τι κάνετε σε αυτό το γεμάτο προκαταλήψεις νησί δεν σημαίνει ότι είμαι και φρικιό.
Κατά βάθος ζηλέυετε την ελευθερία μου.
