…όταν γεννήθηκα με ζήλευες γιατί η μαμά με αγαπούσε πιο πολύ.
…ανάγκασες τη μαμά να φύγει μαζί σου διακοπές όταν ήμουν μόλις 40 ημερών και αυτή δεν ήθελε να έρθει. Με έδωσες στον παππού και τη γιαγιά για 1,5 μήνα όταν ήξερες ότι είχα γεννηθεί ασθματικός. Δεν ήθελες η μαμά να παίρνει πολλά τηλέφωνα να δει αν είμαι καλά… Χάλαγαν οι διακοπές σου.
…δεν θυμάσαι καν αυτό το λακουβάκι που έχω στο στήθος. Σημάδι υπενθύμισης ότι κάποτε ήμουν ασθματικός.
…ήσουν ανέκαθεν αλκοολικός. Ποτέ δεν το παραδέχτηκες. Και πάντα μου έλεγες να μην πίνω.
…κεράτωνες τη μαμά τελείως απροκάλυπτα και νόμιζες ότι δεν το καταλάβαινε.
…όποτε σου έλεγε ότι δεν της άρεσε αυτό που ζούσε εσύ την έβριζες και την κλώτσαγες από το κρεβάτι. Εγώ ήμουν στην κούνια στο ίδιο δωμάτιο και σας έβλεπα. Το θυμάμαι.
…κάθε βράδυ γυρνούσες σπίτι μεθυσμένος και χτύπαγες τη μαμά όπως, κάποιες φορές, κι εμένα. Ήμουν 5 χρονών. Κι όμως θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια.
…δεν νοιαζόσουν τις στιγμές που η μαμά έφευγε από το δωμάτιο και πήγαινε και έκλαιγε μόνη της στο σαλόνι. Ήμουν κι εγώ δίπλα της, μπαμπά… Ακόμα θυμάμαι πως έκλαιγε. Ακόμα θυμάμαι που καθόταν στην καρέκλα σκυμμένη με τα χέρια στο πρόσωπο και εγώ από δίπλα της την ρώταγα “τι έχεις μαμά?” ενώ την κοιτούσα με απορία.
…όταν σε έδιωξε η μαμά από το σπίτι εσύ πήγες στην γκόμενα και ξέχασες ότι είχες 2 παιδιά.
…δεν ήθελες να με βλεπείς. Όλο μου έλεγες στο τηλέφωνο ότι θα ερχόσουν να με δεις και ποτέ δεν ήσουν στην ώρα σου. Πολλές φορές δεν ερχόσουν και καθόλου. Ήταν άσχημο που δεν ερχόσουν, μπαμπά. Εγώ περίμενα πολύ χαρούμενος.
…δεν θυμήθηκες ΠΟΤΕ τα γενέθλιά μου. Ούτε τη γιορτή μου. Δεν μου έφερες ποτέ δώρο αν δεν σε ανάγκαζε η μαμά. Κάποιες φορές σε έπαιρνα εγώ τηλέφωνο για να μου ευχηθείς.
…με έβαλες να καθαρίζω στο γραφείο σου γιατί δεν ήθελες λέει να γίνει ο γιος σου κόπρος. Για 2 χρόνια.
…ποτέ δεν μου είπες μπράβο όταν πήρα το ECDL, το Lower, το Profficiency, την υποτροφία. Πάντα η μαμά με έβαζε να σε παίρνω τηλέφωνο να στο πω (εγώ δεν ήθελα) και μου έλεγες “ποιος θα το περίμενε, ε?”. Μπαμπά, όλοι το περίμεναν. Μόνο εσύ δεν με είχες ικανό.
…συνέχεια μου έλεγες ότι θα γίνω τα ίδια σκατά με σένα. Και εγώ πάντα ευχόμουν να μην γίνει τα ίδια σκατά με σένα. Μπαμπά, σε είχα πρότυπο. Προς αποφυγήν.
…δεν ήρθες ποτέ στο σχολείο να πάρεις τους βαθμούς μου.
…με έβριζες στο τηλέφωνο γιατί “είμαι ηλίθιος και βλάκας”. Φυσικά πάντα μου υπενθύμιζες ότι δεν σου έμοιασα.
…δεν μου είπες ποτέ καμιά καλή κουβέντα. Ίσως να μην μου έλεγες και τίποτα πολλές φορές.
…ήσουν η αιτία που στα 16-17 πήγαινα με 30ρηδες. Σε αυτούς έβρισκα το τρυφερό χάδι του μπαμπά που δεν είχα ποτέ από εσένα. Στο ώριμο πρόσωπό τους έβλεπα εσένα. Μου χαμογελούσαν και αντικαταστούσαν εσένα. Μόνο που εγώ δεν το ήξερα. Πάντα νόμιζα ότι απλά μου άρεσαν οι μεγάλοι. Ήταν, μπαμπά, το μεγαλύτερο ρεζίλι το γεγονός ότι μέσα από μια ωμή σεξουαλική πράξη εγώ έψαχνα εσένα. Και για σένα και για μένα.
…πάντα πήγαινες διακοπές με τη γκόμενα και δεν μου το έλεγες καν γιατί μπορεί να ήθελα να έρθω μαζί. Ήμουν πάντα ένα βάρος για σένα.
…όταν έκανες το τρίτο σου παιδί εμείς σταματήσαμε να είμαστε παιδιά σου. Όχι ότι αυτό το καημένο το αγάπησες και καθόλου. Εσύ δεν αγάπησες ποτέ κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Απλά το τρίτο παιδί ήταν η αιτία που σταμάτησες να μας βλέπεις πάνω από 1 φορά το 2μηνο.
…όποτε ερχόμουν να μείνω σπίτι σου εσύ έλειπες έξω και μπεκρούλιαζες. Κι εγώ καθόμουν με την γκόμενά σου ενώ εγώ για εσένα ερχόμουν.
…ένα βράδυ γύρισες και μου είπες “βρε μπας και είσαι καμιά πούστρα?”. Μία ώρα μετά έκλαιγα στο κρεβάτι μου. Εσύ δεν το κατάλαβες.
…πάντα με ξέχναγες. Σε έπαιρνα τηλέφωνο για να πάμε να αγοράσουμε σχολικά, να πάμε να φάμε έξω και τόσα άλλα. Ποτέ δεν με θυμήθηκες. Πάντα εγώ τηλεφωνούσα συνέχεια και το είχες κλειστό.
…ποτέ δεν ήσουν περήφανος για μένα. Μια ζωή καθόσουν στους κύκλους και έλεγες πόσο θαυμάσια σχέση με τα παιδιά σου έχεις ενώ ουσιαστικά δεν υπήρχαμε στη ζωή σου. Σωστά.. τι εικόνα μπορεί να έχει ένας αντιδήμαρχος? Την άσχημη? Όχι βέβαια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν είχε έρθει επίσκεψη ο Χριστόδουλος και με ήθελες να έρθω μαζί σου στην υποδοχή για την εικόνα. Φυσικά και δεν ήρθα.
…όταν ψήφιζα για πρώτη φορά μου έδωσες εκλογικό ψηφοδέλτιο σταυρωμένο ήδη. Θυμάσαι που το έσκισα μπροστά στα μάτια σου?
…με θυμάσαι μόνο σε προεκλογική περίοδο.
…δεν έχεις κάνει καν τον κόπο να με φέρεις σε επαφή με τον αδερφό μου. Όσες φορές τον έχω δει (και είναι λίγες) είναι από δική μου επιλογή ή της γυναίκας σου.
…τα χρήματα που έδωσες για την ανατροφή μου ήταν ελάχιστα. Δεν θυμάμαι πολλές διατροφές να έχουν πληρωθεί. Η μαμά ποτέ δεν σε έτρεξε νομικά γιατί σε λυπόταν.
…πλήρωσα και από τη δική μου τσέπη για την εκπαίδευσή μου προκειμένου να είμαστε καλά οικονομικά. Και έχεις πολλά λεφτά μπαμπά. Το ξέρω.
…πάντα ήμουν στη σκιά της ζωής σου και ποτέ ΣΤΗ ζωή σου.
Τέλος…
Ευχαριστώ που τώρα παίρνεις και κανένα τηλέφωνο μια στο τόσο. Δεν το χρειάζομαι πια. Είμαι μεγάλο παιδί πια, έτσι? Ακόμα κι έτσι όμως… είναι όμορφο που μια φορά το μήνα μπορεί να με πάρεις ένα τηλέφωνο. Καμιά φορά δεν είναι πάνω από 10 δεύτερα. Αλλά είναι όμορφα. Μου λες να έρθω να με δεις μερικές φορές.
Ξέρω, ούτε τώρα είσαι καλός μπαμπάς αλλά…. εγώ έχω αρχίσει να σε συγχωρώ. Άλλωστε ποτέ μου δεν σου μίλησα άσχημα και ποτέ δεν σε αγνόησα όπως εσύ. Ποτέ δεν σου κράτησα κακία. Μόνο παράπονο.
Όμως έχω αρχίσει να σε συγχωρώ. Και αυτό είναι πολύ για μένα. Πίστεψέ με. Είναι πολύ δύσκολο.
Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Μόνο της συγχώρεσης.
Μπαμπάς μου είσαι.
Δεν μπορώ να μην σε αγαπάω.
Απλά δεν μου έδωσες την ευκαιρία να στο πω και ποτέ.
Και δεν θα στο πω ποτέ.
Αυτό το ξέρω μόνο εγώ.
Και εσύ βαθειά μέσα σου.
Μια μέρα ξέρω ότι θα με αγαπήσεις.
Δεν σου κρατάω κακία μπαμπά…
Ήσουν βασικός παράγοντας του Σωτήρη που υπάρχει σήμερα. Και δεν είμαι κακό παιδί. Ούτε αργόστροφο. Ούτε αναίσθητο.
Ευχαριστώ!
Σταμάτησε να ακολουθεί το υφάκι Πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Όταν εγώ φωνάζω μες στο σπίτι με χαρά ότι ο Χριστός πρέπει να ήταν μαστουρομένος με όσα έλεγε τώρα πια μόνο η μαμά αφηνιάζει!
