Βρέχει… August 31, 2007

Όταν νιώθεις παρατημένος από παντού ψάχνεις να βρεις αυτό που ξέρεις ότι δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ.
Εγώ χθες έψαξα και βρήκα κρυμμένο σε μια ντουλάπα το αρκουδάκι μου. Και το βρήκα… Το πήρα μαζί μου σε ένα σκοτεινό δωμάτιο…

Έκατσα σε μια γωνίτσα στο δωμάτιο και το πήρα αγκαλιά. Και άρχισα να κλαίω. Δεν μπορούσα να σταματήσω. Εκείνο νομίζω ότι δεν καταλάβαινε πολύ καλά γιατί έκλαιγα… Αλλά δεν το ένοιαζε και πολύ. Φαινόταν εντάξει που το είχα αγκαλιά.
Είναι το μόνο πράγμα που μου έχει απομείνει για να αγκαλιάζω.
Μια αγκαλιά είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Αλλά πόσο μα πόσο καταθλιπτικό όταν δεν έχεις κανένα για να αγκαλιάσεις.

Έκατσα στο σκοτάδι, και έκλαψα. Για πολλοστή φορά μέσα στη μέρα. Όπως και κάθε μέρα. Κάθε μέρα είναι βρεγμένη με δάκρυα. Δεν ξέρω πότε θα σταματήσει να βρέχει… Δεν μπορώ να το προβλέψω… Όμως μόνο βρέχει τελευταία.

Τα μάτια μου πλέον έχουν μαύρους κύκλους. Η μαμά το παρατήρησε. Όπως παρατήρησε ότι χθες βράδυ την ώρα που τρώγαμε είχα δάκρυα στα μάγουλά μου. Όμως δεν είπε τίποτα. Πρέπει να το κατάλαβε και η αδερφή μου. Όμως δεν την ένοιαξε.
Έμεινα μόνος μου.

Χθες βράδυ κοιμήθηκα αγκαλιά με το αρκουδάκι μου. Και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ξύπνησα και το είχα ακόμα στην αγκαλιά μου.

Το πρωί που σηκώθηκα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα έκλαιγα σήμερα. Αλλά σε μόλις μισή ώρα με έπιασα να κλαίω ενώ έπαιζε Tori Amos στο CD Player μου. Ευτυχώς στη δουλειά έχω κλάψει ελάχιστα σήμερα. Μέχρι χθες καθόμουν στο δωματιάκι πίσω από τη reception και έκλαιγα λίγα δευτερόλεπτα, ίσα-ίσα να ηρεμήσω να μη φαίνεται ότι είμαι χάλια και να δουλέψω.

Προχθές μόλις έκλεισα το γραφείο και περίμενα να έρθει μια φίλη μου να πάμε να τα πιούμε, έγραψα σε ένα χαρτί όσα ένιωθα. Ήταν ό,τι πιο καταθλιπτικό έχω γράψει. Το έχω ακόμα στην τσέπη μου. Είχα κλείσει όλες τις πόρτες εκτός από την μπροστινή. Και έκλαιγα, πλέον μπορούσα, δεν υπήρχε περίπτωση να μπει κάποιος. Όμως μπήκε ένας. Και με ρώτησε αν θέλω λίγο νερό. Του αρνήθηκα ευγενικά. Με ρώτησε αν θέλω λίγο χυμό. Όχι. Ίσως κάτι άλλο να πιω. Όχι, ευχαριστώ. Αν πεινάω… μήπως θέλω κάτι να φάω. Πάλι όχι. Με καληνύχτησε. Τι καλός άνθρωπος…

Τελευταία μεθάω πολύ. Λέω να το σταματήσω. Τελευταία κάνω ένα πακέτο την ημέρα. Δεν έχω κάνει ούτε ένα τσιγάρο από προχθές. Θα επιστρέψω στο Σωτήρη. Δεν μπορεί… Δεν μπορώ να μεθάω κάθε βράδυ. Ούτε να βήχω σαν γέρος. Δεν θα με αφήσω να πέσω τόσο κάτω. Θέλω ένα τσιγάρο.
Ίσως είμαι όντως στο πιο χαμηλό μου σημείο. Όμως δεν ξέρω πόσο πιο πολύ μπορώ να πέσω ακόμα. Κάποια στιγμή όμως δεν θα έχει πιο κάτω. Και τότε θα ανέβω.. Ε? Έτσι δεν είναι?

Έχω χάσει την όρασή μου. Βλέπω μόνο μια μαυρίλα. Δεν με νοιάζει αν φαίνομαι όμορφος. Δεν με νοιάζει να ξυριστώ. Θέλω μόνο να μην με κοιτάζουν οι γύρω μου.
Θέλω να εξαφανιστώ.
Να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω μέχρι να βρεθεί ένα άτομο να με ξυπνήσει με ένα χαμόγελο.

Θέλω μια αγκαλιά…
Κάνε με να νιώσω έστω και για ένα δευτερόλεπτο όμορφα.
Σήμερα έχω μόνο το αρκουδάκι μου.

Αχ σταματάω να γράφω…
Με πιάνουν τα κλάμματα πάλι…
Γαμώτο…

August 29, 2007

Chicken August 29, 2007

Μικρού μήκους ταινία σκηνοθετημένη από τον Ιρλανδό σκηνοθέτη Barry Dignam. Πρωταγωνιστούν ο Darren Healy και ο Niall O’Shea. Κυκλοφόρησε το 2001 και για να κλέψω λίγο από το wiki…

“The short won, among others, a Special Jury Award at the Newport International Film Festival and an Audience Award at the Dublin Gay & Lesbian Film Festival.”

Λάτρεψα τον τρόπο με τον οποίο ο σκηνοθέτης επέλεξε να προβάλλει την ομοφυλοφιλία μέσα από ένα παιχνίδι εφηβων. Είναι μόλις 3 λεπτά και προκαλεί πολύ έντονα συναισθήματα καθώς και συγκίνηση (τουλάχιστον για μένα). Είναι work of art!

Πίκρα… August 27, 2007

Τελικά είναι αλήθεια…

Μου το έλεγαν μα δεν το πίστευα…

Ο κόσμος είναι κακός. Και πάντα θα ζει για να σου κάνει κακό.

Το έβλεπα μπροστά στα μάτια μου μα νόμιζα ότι δεν είναι έτσι. Μου έκαναν κακό και τους δικαιολογούσα αφού “άνθρωποι είναι, είναι όλοι καλοί”.

Όμως κουράστηκα…

Δεν ξέρω πού σας έκανα κακό εγώ. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο προσβάλλω. Ίσως είμαι λίγο παραπάνω ειλικρινής από όσο θα έπρεπε. Ίσως η ειλικρίνεια πειράζει σήμερα.

Όταν ζούμε όλοι στο ψέμα, η αλήθεια μοιάζει “ξένη”. Αν δεν την αγκαλιάσουμε, το μόνο που θα κάνουμε είναι να την διώξουμε μακριά..

Όλοι αυτοί που ζουν για το καλό του κόσμου… Γιατι είναι οι πρώτοι που σπέρνουν το κακό?

Εγώ…

Τι κάνω ανάμεσα σε τόσους κακούς?

Μέχρι πότε θα αντέχω πριν σκύψω το κεφάλι?

Θα σκύψω ποτέ το κεφάλι?

Λυπάμαι…

Time To Sleep! August 24, 2007

Κάθε βράδυ, όταν αποφασίζω ότι θέλω να κοιμηθώ, νιώθω υπέροχα στη σκέψη ότι θα ξεκουραστώ, θα αφήσω τα πάντα πίσω μου χωρίς τίποτα να με ενοχλεί στο κουρασμένο, από την μέρα που μόλις πέρασε, μυαλό μου. Όλα θα είναι για λίγες ώρες στην αναμονή μακριά από εμένα. Για λίγες ώρες θα είμαι ανεπηρέαστος από κάθε σκέψη που είναι ικανή να μου καταστρέψει μια ολόκληρη σκέψη.
Ναι, είναι ευτυχία η σκέψη του ύπνου.

Με τα χρόνια η προετοιμασία που κάνω με τον εαυτό μου προκειμένου να με πάρει ο ύπνος είναι πλέον ιεροτελεστία. Αστεία αλλά και καταθλιπτική σε στιγμές. Είναι κάποια πράγματα που αν δεν τα κάνω δεν μπορώ να χαλαρώσω και, πλέον, να κοιμηθώ.

Πρώτα από όλα έχω ανάγκη την απόλυτη υσηχία και το σκοτάδι. Ποτέ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ με τηλεόραση όπως τόσος κόσμος αλλά ούτε ακούγωντας μουσική. Ξεχνιέμαι και χάνομαι σε αυτή η οποία δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να απασχολεί τις μουσικές μου εμμονές. Γνωρίζοντας ότι υπάρχει φως, από την άλλη, με κάνει να νιώθω ορατός στους πάντες, σαν να είμαι μπροστά από 8000 άτομα να με παρακολουθούν που κοιμάμαι. Με ενοχλεί όταν κάτι είναι τόσο φωτεινό όταν εγώ είμαι τόσο ήρεμος. Απλά δεν μπορώ.
Βέβαια η αδερφή μου είναι το άκρως αντίθετο και είναι βάσανο αν κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί της.

Αφού, λοιπόν, οι βασικές προυποθέσεις έχουν τακτοποιηθεί, ξαπλώνω. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι πυτζάμες. Ένιωθα παγιδευμένος, φορώντας κάτι τόσο κλειστό. Οπότε αυστηρά ποτέ ρούχα στον ύπνο (άντε, εσώρουχο όταν δεν είμαι μόνος). Παρ’όλα αυτά μου αρέσει να τυλίγομαι κάτω από το σεντόνι/κουβέρτα/πάπλωμα σαν παιδί. Νιώθω τόσο αθώος έτσι. Και είναι κάτι που η καθημερινότητα δεν μου επιτρέπει να νιώθω.

Επόμενη κίνηση 100% είναι να αλλάξω 3 φορές τον τρόπο που έχω ξαπλώσει. Μία μπρούμυτα αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι, μία ανάσκελα σαν νεκρός, και πάντα καταλήγω να έχω το μαξιλάρι πάνω από το κεφάλι μου σαν στέγη. Δεν ξέρω… Από πολύ μικρός είχα αυτή την μανία Δεν κοιμόμουν αν δεν έβαζα το μαξιλάρι από πάνω μου. Κάποτε μου είχαν πει ότι αυτό σημαίνει ανάγκη για προστασία. Ότι νιώθω προστατευμένος έτσι. Δεν το έψαξα ιδιαίτερα. Απλά ήξερα ότι ένιωθα ασφαλής έτσι. Και τώρα αυτό δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο.

Αφού έχω κλείσει τα μάτια μου, το μυαλό μου ταξιδεύει στις πιο σημαντικές στιγμές της ημέρας, ό,τι ήταν πραγματικά σημαντικό για μένα. Τα ξαναζώ για λίγα δευτερόλεπτα.
Μετά αρχίζει η φαντασία μου να πέρνει τη σκυτάλη.
Σκέφτομαι όσα θα ήθελα να ζήσω με άτομα που θα ήθελα να έχω. Είναι μια σκηνή ταινίας, κάθε βράδυ διαφορετική αλλά πάντα με πρωταγωνιστή εμένα.
Έχω δει τα πάντα λίγο πριν κοιμηθώ.
Παθιασμένα φιλιά στη βροχή, επιχείρηση διάσωσης του γκόμενου που θα ήθελα να έχω, στιγμές ανασφάλειας και κλάματος όπου εμφανίζεται ο από-μηχανής-θεός (που φυσικά είναι αυτός που τελευταία μου αρέσει) και διαψεύδει όσα φοβάμαι, ατυχήματα που τελικά στο νοσοκομείο έρχομαι πιο κοντά με τον κάποιον (ο ασθενής επιλέγεται στην τύχη, ή σώζομαι εγώ, ή αυτός… ανάλογα με τα κέφια), η κηδεία μου (αυτά σε καταθλιπτικές βραδιές, ή απλά καμμένες), μαλώματα με το….παιδί που τελικά φυσικά δεν θα αντέξει ένας από τους 2 και θα φιλήσει τον άλλον σχεδόν βίαια, ακόμα και μοναχικές στιγμές σε μια παραλία όπου είμαι απλά ευτυχισμένος. Όλα όσα θα ήθελα να ζήσω παρελαύνουν ένα ένα κάθε βράδυ για να με κοιμήσουν (συνήθως) γλυκά. Φυσικά ο συμπρωταγωνιστής είναι πάντα αυτός που με απασχολεί την εκάστοτε χρονική περίοδο. Δεν θα βρω τον πρώτο τυχόντα που μου άρεσε όταν πέρναγε στο δρόμο. Είναι σκληρή η audition. Με τα χρόνια δεν έρθει πολλοί στο ρόλο του συμπρωταγωνιστή της φαντασίας μου αλλά λίγοι. Ένας έπαιζε σχεδόν κάθε βράδυ επί 3 χρόνια… Είχε καταντήσει βαρετό!

Κάπου λίγο πριν ή μετά το φιλί/κλάμα/θάνατο με παίρνει ο ύπνος. Και εκεί τελειώνει όλη αυτή η διαδικασία που τόσο λατρεύω και λέω “προετοιμασία ύπνου”…

Μα να μην βαριέμαι ποτέ…!!!

Kisses For The Beast August 22, 2007

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου κάθε φορά που το βλέπω…

Αυτά τα μικρά αγγελούδια με έκαναν να κλαίω ασταμάτητα μέσα από το υπέροχο κομμάτι της Tori Amos, “Dragon”.

Ίσως είναι άλλη μια ευάλωτη νύχτα…

“Όταν έρθεις στην ηλικία μου θα δεις” August 20, 2007

Πόσες φορές θα το ακούσω αυτό θεε μου?
Πόσες φορές θα αγανακτήσω με αυτή την ανιαρή φράση που την λένε τόσες φορές όσες λένε και τη λέξη “θέλω”? Δηλαδή πλέον πριν πάνε να μου πουν οτιδήποτε θα πετάγομαι και θα τους λέω “Ναι. Ξέρω όταν μεγαλώσω και φτάσω στην ηλικία σου θα καταλάβω”.
Ποτέ δεν πίστευα ότι είναι θέμα ηλικίας ο τρόπος σκέψης, λειτουργίας και λήψης αποφάσεων αλλά θέμα χαρακτήρα, ταχύτητας εξέλιξης και τρόπου έκφρασης. Αυτά τα 3 σχηματίζουν για μένα το επίπεδο ωριμότητας και ποιότητας ενός ατόμου. Το αν είσαι 20 ή 40 η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι στο πλήθος βιωμάτων καθώς και στην αξία του κάθε βιώματος. Και ένας κοινότυπος κύριος θα πεταγόταν με ύφος “σ’έπιασα” και θα έλεγε “Ακριβώς, τα βιώματα είναι αυτά που κάνουν την διαφορά”. Εγώ σαν απάντηση θα έλεγα πως ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά ένα βίωμα ανάλογα με τον χαρακτήρα του και τον τρόπο που έχει επιλέξει να εξελίσσεται. Αν βάλεις 3 ειδών κοπέλες να τις βιάσουν, η μία χαζογκόμενα, η άλλη φεμινίστρια, η τρίτη ευάλωτη, το αποτέλεσμα θα ήταν τελείως διαφορετικό και για τις 3. Η χαζογκόμενα θα κλάψει ελεεινά, θα ουρλιάξει και σε 3 μήνες θα το προσθέσει στο βιογραφικό της γελώντας με τις φίλες της που ο βιαστής την είχε φίφα. Η Φεμινίστρια ίσως καταφέρει να ξεφύγει, αν όχι θα δακρύσει αλλά δεν θα αφήσει να φανεί πως έχει πληγωθεί. Θα βρίζει με περισσότερο πάθος αργότερα τους άλλους. Η ευάλωτη κυνδινεύει να στιγματιστεί για όλη της τη ζωή. Ίσως και να κάνει χρόνια για να κάνει έρωτα. Το μόνο κοινό που θα είχαν οι 3 τους θα ήταν αυτό το δυσάρεστο γεγονός. Το πως θα το χρησιμοποιούσε η κάθε μία για την εξέλιξή της θα ήταν τελείως διαφορετικό. Και αυτό γιατί η κάθε μία αντιλαμβάνεται αλλιώς τα πράγματα.

Υπάρχουν όμως και χειρότερες περιπτώσεις ατόμων που επιμένουν, μέσα από μια διαμάχη με ένα άτομο μικρότερης ηλικίας, να αγανακτούν λέγοντας “δεν μπορώ να συζητήσω με ένα άτομο στην ηλικία σου. Δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα”. Εγώ αυτό θα το ονόμαζα αδυναμία υποστήριξης μιας άποψης ή, ακόμα χειρότερα, έλλειψη επιχειρημάτων πάνω στη διαφωνία. Γιατί είναι πραγματικά γελοίο και ξεκαρδιστικό το γεγονός ότι σου πάνε κόντρα, έρχονται σε συνεχή διαμάχη μαζί σου και όταν πια δεν έχουν μια απάντηση που να στέκει με αξιοπρέπεια ως αντι-επιχείρημα σου πετάνε την άφόρητα κλισέ φράση “δεν γίνεται να μιλήσω με ένα άτομο στην ηλικία σου”. Είναι σαν να παίζει ένας ατάλαντος ηθοποιός “Αντιγόνη”. Πραγματικά, δυσκολεύεσαι να μην γελάσεις.

Αυτό που με ικανοποιεί είναι ότι τελικά, ποτέ κανείς δεν με απέρριψε όταν ήρθε η ώρα να εκφράσω άποψη. Και είναι πανέμορφο κάτι τέτοιο. Γιατί δεν χρειάζεται καν να κρύψω ότι θα με σκότωνε η απαξίωση όταν θέλω να μιλήσω. Δεν μιλούν με άτομα της ηλικίας μου γιατί είμαι μικρό και είναι μεγάλοι αλλά μόλις πω “να σου πω κάτι?” και ετοιμάζομαι για το, ομολογουμένως ατελείωτο, μπλα μπλα μου ΔΕΝ σηκώνουν το χέρι ψηλά γυρίζοντας πλάτη για να δείξουν αδιαφορία αλλά σηκώνουν το φρύδι ειρωνικά περιμένωντας για τη δήλωση-βόμβα (που ποτέ δεν θα σκάσει γιατί είμαι της “σάλτσας”). Έτσι, ακούνε μισή ώρα να επαναλαμβάνω την ίδια άποψη με διαφορετικά λόγια 50 φορές και νομίζουν ότι ακούν κάτι διαφορετικό. Και δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτούν αλλά αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το πόσο λάθος είναι αυτό που λέω. Άλλωστε όταν σου επαναλαμβάνουν 5 φορές το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο την κάθε μία δεν έχεις παρά να το ξανασκεφτείς από την άλλη πλευρά, αυθόρμητα, χωρίς να στο ζητήσει κάποιος.
Και αυτό είναι ένα κόλπο που χρησιμοποιώ συχνά για να δω αν όντως η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια ώστε να μην σε ακούσει λόγω ηλικίας. Δεν πρόκειται όμως για την φύση του ανθρώπου αλλά για την τεχνητή φύση στερεοτύπων. Και οτιδήποτε έχει φτιαχτεί από τον άνθρωπο δεν ήταν ποτέ τέλειο. Πολλές φορές ήταν απλά καταστροφικό.

Και το συμπέρασμα από όλο αυτό το κατεβατό είναι πλέον ευνόητο. Η ηλικία δεν περιορίζει τις δυνατότητες ενός ατόμου. Ο κλειστός τρόπος σκέψης, καθώς και η έλλειψη άποψης, περιορίζει την ελευθερία μια ολόκληρης ομάδας ατόμων. Απλά γιατί ένα στερεότυπο μπορεί να αναπαραχθεί εκατομύρια φορές χωρίς καν να αλλάξει προκειμένου να μην το βαρεθεί ο άνθρωπος.

Τα στερεότυπα είναι ένα είδος ξανα-ζεσταμένου φαγητού. Καταντά άνοστο μόλις καταλάβεις τη γεύση του και με τον καιρό το βαριέσαι.

Call Me August 20, 2007

Σήμερα με πήρε ο Γάλλος τηλέφωνο στο γραφείο. Και λέγαμε τα νέα μας.

Σήμερα με πήρες κι εσύ τηλέφωνο.

Μάντεψε ποιο τηλεφώνημα μου έδωσε περισσότερη χαρά!

Κόμπλεξ Κατωτερότητας August 17, 2007

Με ξαφνιάζει να έχω να αντιμετωπίσω τόσες πολλέ περιπτώσεις ατόμων που εμφανίζουν κόμπλεξ κατωτερότητας. Νόμιζα ότι είναι κάτι που, τουλάχιστον, είναι εύκολο να καλυφθεί. Όμως το βλέπω να εμφανίζεται συνέχεια σε πολλά άτομα και εκνευρίζομαι γιατί, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα κόμπλεξ που σχηματοποιεί ένα άτομο με αδυναμία χαρακτήρα και έλλειψη προσωπικότητας, όμως οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν. Δεν έχουν δυνατότητα να πάνε μπροστά γιατί δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι μέσα τους ότι μπορούν.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα που είχα να αντιμετωπίσω ήταν ένα χθεσινό. Ένας αντιπαθέστατος, ξινομούρης που μένει στο camping ήρθε στη reception για να δει τα νέα στο internet. Και ξαφνικά, γυρνάει, με κοιτάζει:
“Φωτιά έπιασε πάνω στην Πολιτεία”
Παύση
“ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ….” και με κοιτάζει να γελάσω κι εγώ….
“Δεν καταλαβαίνω… που είναι το αστείο?”
“Αυτοί ρε είναι βρωμο-πλούσιοι… ξέρεις πόσα λεφτά έχουν? Θα φτιάξουν άλλα.. τι να τους λυπηθούμε που κάηκαν τα σπίτια τους? Καλά να πάθουν”
Έμεινα άναυδος. Του είπα…
“Όπως και να έχει όμως κάηκε μια περιοχή. Άσχετα με το αν έχουν λεφτά ή όχι είναι κρίμα να καεί το σπίτι σου. Είναι κίνδυνος να χαθούν ζωές. Και δεν ζουν μόνο πλούσιοι εκεί.”
“Εεεεε….. καλά να πάθουν… που έχουν λεφτά αυτοί…”

Και σκέφτηκα ότι αν ο ίδιος άνθρωπος είχε τόσα λεφτά θα είχε τελείως διαφορετική άποψη. Γιατί δεν είπε ότι είπε από άποψη και από την ηθική που τον διακατέχει (εδώ πάει να την βγάλει στο τσάμπα που μένει στο κάμπινγκ και προσπαθεί να με κοροιδέψει) αλλά από την κακία που του βγάζει το κόμπλεξ κατωτερότητάς του.

Προσωπικά δεν θα μπορούσα να γελάω με χαιρεκακία όταν κάποιοι άνθρωποι κινδυνεύουν. Απλά γιατί αυτοί είναι πλούσιοι κι εγώ δεν είμαι.

Μια μυθομανής συγγενής μου με πήρε τηλέφωνο μια μέρα να με συγχαρεί για μια προσωπική μου επιτυχία. Μου ήρθε σαν έκπληξη. Αυτή πάντα με ζήλευε. Αφού άκουγα τα συγχαρητήρια μου λέει “ε, τι? Μόνο εγώ θα είμαι η επιτυχημένη στην οικογένεια? Ας πετύχεις κι εσύ σε κάτι”.
Εν τω μεταξύ η κοπέλα είναι η προσωποποίηση του πάτου. Μια ζωή βούρλο ήταν. Μυαλό δεν έχει. Θέληση για να αυξήσει το ΙQ της ούτε. Οπότε τι είδους επιτυχία είναι αυτή? Την ξανα-ευχαρίστησα και κλείνοντας το ακουστικό είπα ένα “άντε μου και στο διάολο”. Όμως γέλασα πολύ…!

Όλοι αυτοί που είναι αμόρφωτοι και χωριάτες και μόλις τους μιλήσεις ευγενικά από σεβασμό σε βρίζουν γιατί νομίζουν ότι τους μιλάς ευγενικά από ειρωνία και σνομπισμό. Και βλέπεις ότι ψάχνονται να δουν μήπως κανείς καταλάβει το “ελλάτωμά” τους (που συνήθως είναι μόνο στο μυαλό τους).

Πολλές φορές σκέφτηκα ότι αυτά τα άτομα είναι για λύπησή αφού είναι τόσο μικρά μπροστά σου όταν συμπεριφέρονται έτσι. Όμως μετά ξέρω ότι αυτό που είναι αποτελεί αποτέλεσμα κακής λειτουργίας της κοινωνίας μας. Αυτοί είναι απλά τα προιόντα ενός εργοστασίου με τον κλισέ τίτλο “Κοινωνία”. Από την οργάνωση του εργοστασίου μέχρι και την παραγωγή είναι παλιομοδίτικο και απεριποίητο.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα μπορούσε να ξέρει αν κι εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Πως θα το καταλάβαινα? Όμως δεν μπορώ να πάψω να απογοητεύομαι από άτομα που πάσχουν από μια τέτοιου είδους αρρώστια. Ακόμα και αν είμαι κι εγώ άρρωστος. Ίσως κάποτε, κάποιος να μου το δείξει και να το καταλάβω….
Ποιος ξέρει….

Όμως ένας άνθρωπος τόσο εγωμανής όσο εγώ δεν νομίζω να μπορούσε ποτέ να έχει τέτοιο κόμπλεξ. Μπορώ να πω ότι αυτό αγγίζει το άλλο άκρο που είναι ακόμα χειρότερο. Και εκεί νιώθω κάπως περίεργα. Πάντα αντιπαθούσα τα άτομα που είναι σαν εμένα.
Άτομα ερωτευμένα μόνο με τον εαυτό τους όταν παράλληλα ζουν μέσα στην ανασφάλεια. Αυτό κι αν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Να μην μπορείς να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου όταν είσαι εθισμένος σε αυτόν.

Τελικά έχω κι εγώ κόμπλεξ κατωτερότητας.
Με τον εαυτό μου.

Εκεί που τον σιχαίνομαι, εκεί είναι που τον ζηλεύω.

…And It Hurts With Every Heartbeat… August 10, 2007

Νιώθω εξαντλημένος.

Πλησιάζει 15αύγουστος και στη δουλειά γίνεται ένας χαμός. Η χειρότερη ποιότητα ανθρώπων συναντάται στο κάμπινγκ κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Κάθε μέρα κάποια την “βιάζουν”. Δεν τους λέω ποτέ την ώρα αναχώρησης γιατι θέλω να τους φάω λεφτά. Τους υπόσχομαι εκπτώσεις και δωρεάν άτομα αλλά μετά τους λέω ότι δεν το είπα. Τους χρεώνω τις σκηνές που δεν στήσανε.

Ντρέπομαι που λένε τόσα ψέμματα. Όλα αυτά καταλήγουν στην λύση δυσαρέσκειας. Να μην πληρώσουν τίποτα και να τους χαρίσω τσάμπα διακοπές. Αν δεν το δεχτώ…. Αρχίζει το εξής: Είμαι αγενής, δεν είμαι για αυτή τη δουλειά, είμαι κλέφτης, δεν μπορεί να δουλεύω στον τουρισμό εγώ, είμαι μαλάκας.

Όλες αυτές τις προσβολές τις ακούμε όλοι οι εργαζόμενοι της ρεσεψιόν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Και κάθε φορά παθαίνω τα ίδια. Παλεύω να είμαι ψυχρός και ν μην με πιάνουν τα κλάμματα. Δεν αντέχω να με βρίζουν και να τους αφήνω. Θέλω να πλαντάξω κλάμα. Θέλω να ελευθερώσω όλη την κούραση από μέσα μου.

Είμαι τρομερά κουρασμένος. Εξαντλημένος. Νιώθω ότι είμαι άρρωστος. Νομίζω ότι είναι από την ψυχολογία μου και από την κούραση. Πονάω σε όλο μου το σώμα. Αναπνέω και νομίζω ότι θα σταματήσει να χτυπάει η καρδούλα μου. Πονάει πάρα πολύ.

Κάποιες φορές δεν μπορώ να συγκεντρωθώ από τον πόνο. Όμως συνεχίζω και δουλεύω σαν σκυλί. Και με βρίζουν. Και θέλω να ξεσπάσω. Και θέλω να λυποθυμήσω, να πέσω κάτω να ηρεμήσω. Να κοιμηθώ επιτόπου. Και θέλω να τρέξω ελεύθερος σε μια παραλία. Ολομόναχος. Τα πόδια μου να ακουμπάνε το νερό και εγώ να τρέχω. Να πέρνω βαθειές ανάσες και να νιώθω υγιής. Θέλω να καπνίσω ένα τσιγάρο. Είμαι πολύ χάλια. Όμως δεν το κάνω. Θα με χειροτερέψει.

Ωχ… ήρθε πάλι… ο leader από το γαλλικό γκρουπ. Με βρίζει. Λέει ότι δεν έβαλε σκηνές και να μην του τις χρεώσω. Τις βλέπω τις σκηνές του ακριβώς απέναντι. Δακρύζ- όχι… δεν δακρύζω. Κρατιέμαι.

Μιλάει με την υπεύθηνη στο τηλέφωνο. Της το κλείνει στα μούτρα. Του αλλάζω την έκπτωση από 10% σε 15%. Είμαι ο χειρότερος υπάλληλος που έχει δει στη ζωή του. Θέλω να τον βρίσω όσο χειρότερα γίνεται. Θέλω να κλάψω….
ΣΤΑΜΑΤΑ.

Έρχεται κι άλλος… Κι άλλος.. γέμισε το γραφείο κόσμο. Να ένας καλός που με κοιτάζει και μου λέει “χαρά στο κουράγιο σου”. Τον κοιτάζω. Χαμογελάω. Δεν απαντάω. Δεν θέλω να παραδεχτώ ότι αντέχω πολύ μεγάλη πίεση. Θα κλατάρω. Θα παραδώσω τα όπλα αν συνηδητοποιήσω εκείνη τη στιγμή τι τραβάω. Κάνω πως δεν τον άκουσα.

Αύριο έρχονται κι άλλα γκρουπς. Και δεν ξέρω αν θα αντέξω πάλι από την αρχή. Θα γίνει το κλασσικό. Ο προηγούμενος leader θα πιάσει τον επόμενο. Θα του εξηγήσει πως πήρε καλύτερη έκπτωση και ο άλλος “βλάκας είναι?” θα κάνει το ίδιο….

Εγώ δεν είμαι καλά.
Είμαι στη δουλειά.
Νιώθω ότι θα πέσω κάτω από την κούραση.
Φοβάμαι ότι θα δακρύσω.
Και ότι θα αρχίσω να κλαίω χωρίς σταματημό.
Δεν πρέπει.

Θέλω να πάω σπίτι μου.
Εδώ δεν νιώθω σαν να είμαι σπίτι.

“Harrowdown Hill” by Thom Yorke