Δεν θυμάμαι να έζησα ποτε αυτό που λέμε τα “Τέλεια Χριστούγεννα”. Για να είμαι ειλικρινής θυμάμαι μόνο μια φορά που μου άρεσαν τα χριστούγεννα που είχα περάσει και αυτό ήταν γιατί η μαμά με είχε πάει πρώτη φορά διακοπές για Χριστούγεννα. Πρέπει να ήμουν 7-8. Αλλά και πάλι έχω περάσει πολύ καλύτερα σε αλλες φάσεις της ζωής μου. Τα “Τέλεια Χριστούγεννα” ήταν πάντα μύθος για μένα. Όλο άκουγα για αυτά αλλά ποτέ δεν τα έζησα.
Τον λίγο καιρό που ζούσαμε με τον Μπαμπά δεν έχω καμία ανάμνηση χριστουγεννων. Μόνο μια φορά που θυμάμαι ότι είχα ξενυχτήσει για να περιμένω τον Άγιο Βασιλη δίπλα στο δέντρο γιατί επέμεναν ότι υπάρχει και ήθελα απόδειξη γι αυτό (αλλά τελικά με πήρε ο ύπνος), μα κι εκεί δεν θυμάμαι αν ο μπαμπάς ζούσε ακόμα με τη μαμά. Είναι αστείο. Θυμάμαι πράγματα που ζούσα στα 4 μου χρόνια αλλά δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία έφυγε ο μπαμπάς από το σπίτι. Το θέμα είναι ότι ο μπαμπάς μονίμως απουσίαζε και από τα παιδικά μου Χριστούγεννα.
Αφού οι γονείς μου χώρισαν θυμάμαι με την μητέρα μου πηγαίναμε κάθε χριστούγεννα Αθήνα στους συγγενείς μας και πηγαιναμε για ψώνια, στο σύνταγμα και σε κανένα λούνα-παρκ. Καλούτσικα ήταν μόνο που δεν ήταν κάτι που να μου έμεινε αξέχαστο. Θυμάμαι καθόμουν συνέχεια στο δωμάτιο του ξάδερφού μου και έβλεπα μανιοδώς MAD ή σταμάταγα σε τσοντοκάναλα και κοιτούσα με περιέργεια “πώς το κάνουν”!
Μετά άρχισαν τα ταξίδια-διακοπές που και πάλι ζούσα σε μελαγχολικούς ρυθμούς. Θυμάμαι τα χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη που είχα μόλις μπει στην εφηβεία. Η μνήμη που θυμάμαι περισσότερο είναι όταν είχα κλειστεί στο μπάνιο για να κάνω ντους και όλοι οι άλλοι είχαν πάει για φαγητό και έκλαιγα μανιωδώς γιατί ένιωθα unlovable. Ήταν η πρώτη φορά που είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω αλλά και η πρώτη φορά που είχα αποδεχτεί στον εαυτό μου ότι είμαι πολύ χέστης για να κάνω κάτι τέτοιο. Στο μέλλον θα περνούσα τέτοια καταθλιπτικά ξεσπάσματα αμέτρητες φορές και ήρθε σαν απόλυτη ευτυχία το γεγονός ότι κάποτε απλά σταμάτησαν να υπάρχουν (τα ξεσπάσματά μου είναι πιο εσωστρεφή σήμερα και χωρίς πολλά κλάματα). Ήταν η πρώτη φορά που την έπεσα σε κάποιον εκείνα τα χριστούγεννα. Καταστροφική φορά. Για καλή τύχη του εγωισμού αυτός με θυμήθηκε το καλοκαίρι και τελικά αυτός που είχε πει το τελικό “όχι” ήμουν εγώ αλλά σε πρώτη φάση είχα φάει χυλόπιτα.
Η τελευταία περίοδος χρόνων χριστουγέννων είναι η “Χριστούγεννα Στο Νησί”. Η μαμά αφού χώρισε με τον πρώτο της (και μοναδικό μέχρι στιγμής) δεσμό μετά το χωρισμό του μπαμπά, άρχισε να ζει μια πιο καταθλιπτική ζωή του στιλ “είμαι ήδη 30τόσο και χώρισα και από τη δεύτερη μεγάλη μου σχέση. Θα μείνω μόνη μου σε όλη μου τη ζωή. Μεγαλώνω” και είχε την ανάγκη να περνάει ΚΑΙ τα χριστούγεννα στο σπίτι της. Το σεβάστηκα αν και δεν μου άρεσε και περνούσα τις μέρες των χριστουγέννων μου σαν καθημερινές μέρες χωρίς σχολείο. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι η μελαγχολική φύση της μαμάς μου έχει περάσει εξ ολοκλήρου στο υποσυνείδητό μου και πως κι εγώ ζω με τη βεβαιότητα ότι περνάνε τα χρόνια και θα ζήσω όλη μου τη ζωή μόνος. Αυτό υσχίει ακόμα και σήμερα. Αν είμαστε οι 2 μας με ρωτάει “τι έχεις?” “τίποτα”. “Δεν είσαι καλά, έγινε κάτι?” “δεν έγινε τίποτα, απλά είμαι λίγο ντάουν, εσυ τι έχεις?” “τίποτα είμαι λίγο κουρασμένη”. Και είναι κάθε φορά αυτό. Υπάρχει μια αβάσταχτη μελαγχολία μεταξύ μας που μόνο με τη μαμά έχω τέτοια εμπειρία. Με όλους τους άλλους είμαι μονίμως μια χαρά και περνάω τέλεια. Με τη μαμά είμαστε πάντα μελαγχολικά ήρεμα.
Τα φετινά χριστούγεννα είναι θεωρητικά τα χειρότερα μου. Έχω έρθει κλασσικά στο νησί, έχει πεθάνει ο παππούς μου και απαγορεύεται να βάλω μουσική στο σπίτι, να βγαίνουμε οικογενειακώς έξω και να γιορτάζουμε, η μαμά είναι συνέχεια στα μαύρα και σκέφτεται τον παππού, είμαι όλη μέρα σπίτι, δεν κάνω απολύτως τίποτα, οι φίλοι μου έχουν φύγει, δεν έχω παρέα. Παρ’όλα αυτά δεν είναι και τόσο άσχημα. Κάθε μέρα βοηθάω τη μαμά να φτιάξουμε κάτι. Σήμερα φτιάξαμε βασιλόπιτα, προχθες τη βοήθησα α φτιάξει κουφέτο (μη με ρωτάτε πού της ήρθε, κανείς δεν παντρεύεται), βλέπουμε καμιά ταινία μαζί, εγώ βλέπω συνέχεια το “2″ του Παπαιωάννου και τραβάω τις μύξες μου, και με τη μαμά επιτέλους πρώτη χρονιά μπορούμε να λέμε 2 πράγματα ή να κάνουμε κάτι χωρίς να είναι σε όλη τη δειάρκειά του μελαγχολικό.
Μέσα μου είμαι πιο μελαγχολικός από ποτέ ίσως. Δεν είμαι καν στεναχωρημένος. Ούτε θέλω να κλάψω. Απλά ζω μια μόνιμη μελαγχολία. Ξέρω πως όταν γυρίσω Αθήνα αυτό θα εξαφανιστεί στη στιγμή έτσι το εκμεταλλεύομαι όσο μπορώ και χαλαρώνω.
Τα χριστούγεννα ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά ποτέ δεν τα μίσησα.
Είναι απλά μια μελαγχολική κατάσταση 15 ημερών που την περνάω κάθε χρονο!
Είτε υπάρχον είτε όχι για μένα είναι το ίδιο…
