Έχεις νιώσει ποτέ ότι θες να αφεθείς σε ένα συναίσθημα αλλά ένα μέρος του εαυτού σου στο απαγορεύει με μια σιγουριά ότι το κάνει “για το καλό σου”? Έχεις ποτέ την τάση να μελαγχολείς αλλά την ίδια στιγμή να σκέφτεσαι “δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο”?
Η στιγμή, με μεγάλη βεβαιότητα, γίνεται ακόμα πιο δύσκολη γιατί ανακαλύπτεις πως νιώθεις τόσο ανήξερος για όλα. Αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τα υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή σου και γυρνάς να ρίξεις μια ματιά σε όσα δεν πάνε όπως πραγματικά τα θες. Όμως θες να τα παρατηρήσεις χωρίς να επηρεαστείς από εύκολα συναισθήματα και κλισέ σκέψεις. Και αυτό είναι τόσο γαμημένα δύσκολο… Σε αφήνει αφοσιωμένο σε κάτι που ουσιαστικά μόνο εσύ παρατηρείς ότι υπάρχει και ξέρεις πως δεν έχει τέλος. Είναι μέχρι να κουνήσεις το κεφάλι σου και να πεις “τι μαλακίες σκέφτομαι…”.
Κι όμως, είσαι τόσο σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψεις σε αυτό το λαβύρινθο. Είτε μετά από κάποια στεναχώρια ή όταν απλά πας να ξαπλώσεις τη νύχτα. Και δεν σε στεναχωρεί αλλά ούτε σου δίνει ελπίδες. Απλά είναι μια αυθόρμητη προσπάθεια να ξεκαθαρίσεις όσα συμβαίνουν τελευταία σε εσένα. Και δεν είναι κακό. Αρκεί να μην συμβαίνει συνέχεια.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω το πολύ νεανικό (ακόμα) πρόσωπο της αδερφής μου και είμαι ευγνώμων για τη στιγμή που μόλις έζησα. Θέλω ένα πρωινό να ξυπνήσω σε ένα δάσος όπου η μυρωδιά από το έδαφος να είναι τόσο έντονη και όλα γύρω μου τόσο πράσινα. Θέλω να ζήσω ένα από τα όνειρα που βλέπω στον ύπνο μου.
Βλέπω πολλά όνειρα τελευταία. Από τα πιο γελοία έως τα πιο καθημερινά. Αγαπάω αυτά που είναι τόσο περίεργα όπου ξέρω ότι είναι όνειρο ακόμα και την ώρα που το βλέπω αλλά παράλληλα θα έκανα τα πάντα για να σταματήσω να βλέπω αυτά που ουσιαστικά συνεχίζουν μια φάση της ζωής μου με τον πλέον ρόδινο τρόπο. Ανατρέπουν τα πάντα έτσι όπως πραγματικά τα θέλω εγώ. Και είμαι τόσο ευτυχισμένος και θέλω να βγω να το πω παντού ότι επιτέλους όλα πάνε όπως τα ονειρεύομαι.
Και ανοίγω τα μάτια μου.
Το συναίσθημα της συνηδητοποίησης ότι όλα ήταν όνειρο είναι τόσο μα τόσο φριχτό. Και αν με εκνευρίζει κάτι περισσότερο είναι η αναγκαστική σύγκριση μεταξύ της ζωής μου και του ονείρου. Και τότε νιώθω τόσο ευάλωτος και τόσο εύθραυστος. Ξαφνικά φοβάμαι ότι θα επιστρέψω σε νωπά συναισθήματα που έχω απαγορεύσει από τον εαυτό μου να αφήνουν έτσι ελέυθερα να περνάνε και να τα υιοθετώ.
Όμως μόλις ανοίξω λίγο περισσότερο τα μάτια μου, δω πιο σωστά και αρχίσω να μιλάω με ένα φίλο ή τη μαμά καταλαβαίνω ότι όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβούν. Γιατί πολύ απλά η δυνάμεις μου επιτρέπουν πολλά περισσότερα μέχρι να κλατάρω.
Μπορώ να περιμένω για χρόνια ακόμα να επιστρέψει το φως!
