Τον τελευταίο χρόνο νιώθω σαν να έχω πατησει παύση στη ζωή μου και να ενεργώ σαν να μην υπάρχω. Δεν κάνω κάτι το ιδιαίτερο. Δεν ζω κάτι το ιδιαίτερο. Δεν νιώθω ΤΙΠΟΤΑ το ιδιαίτερο. Καμιά φορά σκέφτομαι αν αξίζει στο κάτω κάτω να συνεχίσω να υπάρχω. Αφού δεν έχω τίποτα να με απασχολεί….. Τι κάνω?
Φυσικά δεν σκέφτηκα ποτέ την ιδέα της αυτοκτονίας. Don’t get me wrong. Θα ένιωθα ο απόλυτος loser αν σκεφτόμουν καν να βάλω τέλος στη ζωή μου. Και δεν είμαι. Απλά καμιά φορά σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι φεύγουν όταν δεν έχουν κάτι να προσφέρουν ή να ζήσουν ακόμα. Και ένα χρόνο αυτό ακριβώς νιώθω. Γιατί είμαι ακόμα ζωντανός λοιπόν? Είναι καλύτερα να ζω σαν νεκρός? Προφανώς κάτι έχω να δώσω ακόμα. Απλά δεν μπορώ να βρω τον τρόπο να το εντοπίσω…
Κάθε μέρα που περνάει νιώθω σαν να πέρασε άλλη μια κενή μέρα. Το απόλυτο τίποτα. Ξυπνάω, τρώω, πάω στη δουλειά, φεύγω, τρώω, βλέπω Desperate Housewives ή Southpark και κοιμάμαι. Η μόνη εξέλιξη που έχω είναι μουσικά. Που δεν ξέρω τι να πρωτο-ακούσω. Και είμαι χαρούμενος. Βγαίνει νέο σιντί και χαίρομαι. Αυτή είναι η χαρά μου.
Δεν υπήρξε άνθρωπος στη ζωή μου που να μην αποδείχτηκε παρτάκιας. Για κάποιο λόγο όλοι οι γύρω μου είναι παρτάκηδες. Κι εγώ είμαι. Αλλά όχι με αυτούς. Πάντα ευχόμουν να έριχνε κάποιος που αγαπάω τον εγωισμό του για μένα. Αλλα αν το κάνει τελικά απογοητεύομαι… Που σημαίνει ότι τα θέλω και τα παθαίνω….
Σε λίγο θα κλείσω το γραφείο και θα πάω για άλλο ένα μουντό βράδυ. Και αυριο πάλι θα ξυπνήσω για να φάω και να πάω στη δουλειά….
Θέλω μια αλλαγή…


