Dark & Light

Πόσο θα θελα να παγώσω το τώρα…

Τελευταία είμαι περισσότερο “εγώ” παρά ποτέ. Κοιτάζω το “πριν” και παρατηρώ ότι ήταν πνιγμενο από κρυμμένα συναισθήματα, υποκρισία και επιτήδευση. Πίεζα τον εαυτό μου να νιώθει, να κλαίει και να προσπαθεί να ζει έντονες καταστάσεις. Ω, ήθελα τόσο πολύ να έχω τη ζωή ενός δραματικού χαρακτήρα σε ταινία…

Είμαι ξανά παιδί. Επιτέλους περνάω πολύ ώρα στο σπίτι και ποτέ δεν το χορταίνω, καπνίζω και βγαίνω ελάχιστα. Βλέπω στο βλέμμα της οικογένειάς μου τον εαυτό μου. Θέλω περισσότερο χρόνο με τη μαμά. Είναι τόσο νέα και….. δεν θα είναι για πάντα. Θέλω να παγώσω αυτή την όμορφη στιγμή που με κοιτάει στα μάτια. Είναι ο άγγελός μου.

Δεν έχω ανάγκη κανένα άνθρωπο να με θέλει ερωτικά. Τώρα. Γιατί πάντα για το τώρα μιλάω. Είναι βολικό για πρώτη φορά. Ούτε με θέλουν. Ούτε τους θέλω. Συνήθως γινόταν το αντίστροφο. Μία έτσι, μία αλλιώς.

Δεν πιέζομαι να δακρύσω πια. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πραγματικά. Και συγκινούμαι μέρες σαν κι αυτή. Συγκινούμαι πολύ.

Πόσο θα κρατήσει, άραγε, αυτή η ευτυχία? Πότε θα αρχίσω να γίνομαι ξανά κυνικός? Πότε θα επιστρέψω στη ζωή των “μεγάλων”?

Τι σημασία έχει? Είναι τόσο ωραία τώρα.

Αν τώρα προσπαθούσε να με πειράξει ξανά αυτός, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε. Γιατί αν θα μου μιλούσε δεν θα του απαντούσα. Αν θα μου έλεγε ψέμματα δεν θα ήμουν μεθυσμένος για να τα πιστέψω. Αν με τραβούσε περαπέρα δεν θα πήγαινα. Τώρα ξέρω.

Τώρα δεν είμαι αδύναμος. Ούτε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι. Είσαι τόσο μικρός.

Δεν είμαι το κρέας που με έκανες να νιώσω. Είμαι εγώ. Και κάθετί πάνω μου είναι δικό μου. Υπάρχει. Και είναι όμορφο.

Μπορούσες να βλάψεις όλη μου την ψυχολογία. Το έκανες. Δεν μπόρεσες όμως να βλάψεις το “είναι” μου.

Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δώσω επιλεκτικά. Δεν μπορείς να το πάρεις βίαια. Δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δεν έχεις επιλογές. Αυτό με κρατά ζωντανό.

Χάνομαι στη στιγμή. Ονειρεύομαι.

Ένα καλύτερο παρελθόν που θα μπορούσα να έχω.

Σκέφτομαι, πώς έφτασα εδώ που έφτασα.

Αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που με κάνει όμως τόσο βαθύτατα συγκινημένο και ετυχισμένο?

Είναι υπέροχα να τους βλέπεις όλους από τον πάτο. Είσαι στην πιο ψηλή κορυφή.

Έμαθα να εκτιμώ αυτό το ανεξήγητο πράγμα που λέγεται στιγμή. Πως ορίζεται μια στιγμή? Πότε αρχίζει και πότε τελειώνει? Γιατί δεν μπορεί να παγώσει?

Μπαμπά, τότε ζωγράφισες το πλάνο της ζωής μου. Σχεδίασες τους εφιάλτες μου που αργότερα θα γίνονταν πραγματικότητα. (Δεν) με μεγάλωσες. Όποιος μου έκανε κακό, τον άφησα να μου κάνει κακό. Γιατί πάντα με μάθαινες να μην με αγαπάω με το να μην με αγαπάς.

Έπρεπε να πάθω ό,τι έπαθα για να με αγαπήσω. Εγώ να ξέρεις ότι ακόμα σε αγαπάω.

Μαμά, αν δεν σε είχα αυτό τον μήνα κάθε μέρα δίπλα μου δεν ξέρω πόσο καταθλιπτικός θα ήμουν. Για ακόμα μια φορά, σε ευχαριστώ.

Βγαίνω από το σκοτάδι.

Νόμιζα ότι όλα θα ήταν πάντα τόσο σκοτεινά…

Πόσο όμορφη είναι αυτή η ζεστή αχτίδα φωτός….

Χαμογέλασέ μου πάλι!

Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισα να συνομιλώ στο Last.fm με ένα παιδί που είναι επίσης fan του Darren Hayes. Και μιλούσαμε για πράγματα που περιστρέφονται γύρω από τον καλλιτέχνη και την μουσική του!

Το θέμα είναι ότι σε κάθε του μύνημα το μισό+ απο το κείμενο που έγραφε αποτελούνταν από το εξής: hahaha. Και κάθε φορά που απαντούσε σε δικό μου συνέχιζε το ίδιο βιολί. “Το αγαπημένο μου κομμάτι του ντάρεν είναι το τάδε…χαχαχα”. Εγώ είχα παραξενευτεί αρκετά αλλά δεν πολυ-έδινα σημασία… ΈΛΑ ΌΜΩΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ Ο ΚΟΛΛΗΤΟΣ ΜΟΥ…

Και έκανε το πρώτο σχόλιο πάνω στο κουσούρι του παιδιού. Εν τω μεταξύ το άλλο δεν είναι ελληνόπουλο και δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο άλλος ακριβώς πάνω από το μύνημά του τον σχολιάζει! Αργότερα το είδε η αδερφή μου και το σχολίαζε. Μετά το έπιασε και το άλλο διαμάντι και άρχισε να με σπαμάρει με δούλεμα για το χαρούμενο παιδάκι, και πάει λέγοντας.

Τεσπα τώρα όλοι μου μιλάνε αρχίζοντας και τελειώνοντας με “χαχά”!

Σα δε ντρέπεστε λέω εγώ….. Χαχα!

(Όλο το ιστορικό στο shoutbox του profile μου [Scroll Down])