Next (Top) Model November 16, 2009

Πραγματικά λατρεύω την ιδέα του ελληνικού Next Top Model και κάθε Δευτέρα δεν χάνω επισόδειο. Δίνουμε ραντεβού κάθε εβδομάδα με μια φίλη να μαγειρέψουμε σπίτι και να το παρακολουθήσουμε. Υπάρχει ένα πρόβλημα μόνο. Ελάχιστες εκεί μέσα έχουν πραγματικά το υλικό να γίνουν top models. Υπάρχουν μερικές εξαιρετικές παρουσίες αλλά κατά τ’άλλα πολύ αδιαφορίλα για τις κοπέλες και αντιγραφίλα το όλο σκηνικό με το original “America’s Next Top Model”.

Ανέκαθεν είχα θέμα με το show διότι το America’s Next Top Model, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι καλύτερο σε trash tv μπορείς να βρεις. Όλοι το βλέπουν. Οι γυναίκες για να κριτικάρουν, οι άντρες για τις γκόμενες, οι γκέι για να παθιάζονται με το είδωλο που επιλέγουν ανάμεσα σε μια 12αδα (μέσο όρο) wannabe μοντέλων. Ο βασικότερος λόγος όμως της επιτυχίας του ριάλιτι είναι και το κλειδί της υπόθεσης. Η παρουσιάστρια. Καμία, μα καμία, παρουσιάστρια δεν θα μπορέσει να φτάσει το επίπεδο σκυλοσύνης και προσωπικότητας που έχει η Tyra Banks. Μεταξύ μας όλοι όσοι το παρακολουθούν τη λατρεύουν ή λατρεύουν να τη μισούν. Είναι crazy bitch και το εκμεταλλεύεται ανάλογα. Στην δική μας χώρα, όσο φιλότιμες προσπάθειες και να κάνει η Βίκυ Καγιά δυστυχώς πέφτουν στο κενό. Είναι γλυκανάλατη, λέει τα κείμενα της Tyra copy-paste και το πάνελ της είναι σχετικά καλό αλλά “πολύ φασαρία για το τίποτα” την ημέρα της αποχώρησης.

Οι φωτογραφίες σπάνια βγαίνουν αυθεντικά καλές, δεν υπάρχει καμία νέα ιδέα φωτογράφησης (όλα τα θέματα έχουν ξαναγίνει σε κύκλους του αμερικάνικου) και, όπως και να το κάνουμε, είναι εμφανέστατο ότι στην Ελλάδα οι συνθήκες δεν είναι οι καταλληλότερες για να γεννηθούν αντικειμενικά Top Models. Είναι σαν να παλεύουν 15 κορίτσια για το ποια θα κερδίσει την πρώτη θέση να κάνει καμιά πόζα σε κανένα ένθετο ρούχων του ΤV Ζάπινγκ. Δεν.

Ο κύριος λόγος που άργησα το ποστ ήταν γιατί ήθελα να μάθω τις κοπέλες λίγο, να τις παρατηρήσω, να διαλέξω αγαπημένη και φυσικά να δω πως θα κυλήσει το όλο concept. Δεν έχω απογοητευθεί, απλά πιστεύω ότι υπάρχει πολύ σαβούρα μέσα στις κοπέλες. 4-5 αξίζουν πραγματικά, για τις άλλες νομίζεις ότι είδαν μισάνοιχτη μια πόρτα που έλεγε “Next Top Model” και είπαν “Ε, δεν μπαίνω να δω τι παίζει?”.

Ξεκινάμε, λοιπόν, μία προς μία τις τύπισσες:

Βάσω + Ζωή

Αυτές εδώ δεν τις θυμάμαι καν. Πραγματικά δεν ξέρω πως μπήκαν, γιατί μπήκαν και ποιος τις έχωσε. Εγώ δεν έχω ιδέα για το ρόλο τους στο παιχνίδι. 0/10

Μαρσίντα

Η μεγαλύτερη πατσαβούρα του παιχνιδιού. Μέχρι το σημερινό επισόδειο που την έδιωξαν άρων-άρων δεν θυμόμουν ότι υπήρχε. Δεν την είχα παρατηρήσει. Αφού νομίζω στην αξιολόγηση ξεχνούσαν να την αξιολογήσουν. Νιώθω ότι λίγο πριν κάνει τη φωτογράφηση τηγάνιζε κεφτεδάκια και σφουγγάριζε την τουαλέτα. 1/10

Ανθή

Δυσκολεύτηκα πολύ να βρω μία ωραία φωτογραφία της σιχαμένης (δεν βρήκα). Είπα πιο πάνω ότι η Μαρσίντα είναι η μεγαλύτερη πατσαβούρα? Λάθος. Η Ανθή είναι η μεγαλύτερη πατσαβούρα με διαφορά. Δεν ξέρω πως ξεγλυστράει κάθε φορά και δεν παίρνει πόδι μια και καλή. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι καλό πάνω της που θα μπορούσα να σκεφτώ ότι την κάνει μοντέλο. Από την άλλη εύχομαι να μη φύγει ποτέ για να έχω κάποια να μισώ. 0/10

Διονυσία

Διάλεξα τη συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί θεωρώ ότι είναι ίσως η χειρότερη φωτογραφία στην ιστορία του Next Top Model παγκοσμίως. Κλειστά μάτια, η αναπνοή σαν μύξα στη μύτη, η έκφραση αηδίας. Η κοπέλα από μόνη της δεν μου προκαλεί αντιπάθεια αλλά δεν μπορώ να μην την αηδιάζω γιατί μου θυμίζει αφάνταστα μια ανεκδιήγητη παλιά συμμαθήτρια από το σχολίο. Πραγματικά είναι ίδιες. Στον τρόπο που μιλάει, στην έκφραση του προσώπου, στην εμφάνιση, όλα. Κατά τ’άλλα είναι οκ αλλά όχι για μοντέλο. 2/10

Δανάη

Οκ. Γλυκιά, καλή, την διώξανε. Να ταν κι άλλη. 3/10

Κάτια

Κι αυτή εκτός παιχνιδιού είναι, δεν ξέρω όμως αν πραγματικά άξιζε να φύγει τόσο νωρίς. Είπαν ότι ήταν πολύ μεγάλη (25-26 ήταν) και με πείραξε όπως το άκουσα, αλλά εδώ πόυ τα λέμε τα χαρακτηριστικά του προσώπου της την μεγαλώνουν αρκετά. Εντάξει, καλούλα ήταν. 4/10

Χριστίνα + Αθηνά

Αδιάφορες όσο δεν πάει. Η μία κλάψα, η άλλη δεύτερη. Δεν έχουν καμία θέση στο παιχνίδι. Είναι βαρετές και αχρείαστες. 4/10

Νίνα

Αυτή είναι 16 χρονών και σηκώθηκε κι έφυγε μόνη της γιατί δεν ήθελε να μείνει στην ίδια τάξη από απουσίες στο σχολείο. Πολύ σωστή απόφαση. Ήταν αρκετά καλή, έβγαζε καλές φωτογραφίες, γενικά δεν ήταν άκυρα εκεί. Για κάποιες άλλες θα ορκιζόμουν μπήκαν με μέσα. 6/10

Σεράινα

Για αυτήν ακούω παντού καλά λόγια. Εγώ την βρίσκω κουραστικά αδιάφορη. Ούτε καλή, ούτε κακή. 5/10

Μαρία

Αυτή πάλι τι είναι? Την ακούω να μιλάει και νομίζω ότι μπήκα σε κωλόμπαρο και εκείνη την ώρα κανονίζει την ταρίφα για κονσομασιόν. Είναι τελείως γελοίος ο τρόπος που μιλάει. Μου κάνει για κάπως τελευταία. Επίσης την βρίσκω υπερεκτιμημένη από τους κριτές. 4/10

Αρετή

Πραγματικά η Αρετή με έχει μπερδέψει. Ενώ είναι τσαμπουκαλού και έχει την καλύτερη ειρωνία μέσα στο παιχνίδι δεν μπορώ να την συμπαθήσω. Φοβάμαι ότι τόση ανταρσία γίνεται χωρίς να έχει το υλικό, από την άλλη θεωρώ ότι έχει καλές πόζες και χαρακτηριστικά προσώπου. Αλλά είναι σχεδόν νευρασθενική. 6/10

Ιωάννα

Κάπου εδώ μπαίνουμε στις “καλές” του παιχνιδιού. Και αυτή είναι “σχεδόν καλή”. Ενώ σαν παρουσία είναι γλυκούλα και αηδιούλα, οι γωνίες τις στο πρόσωπο είναι εξαιρετικές και με ένα περίεργο τρόπο κάθε φωτογραφία της είναι πολύ καλή. Δεν μπορώ να μαντέψω το μέλλον της. Μπορεί και να τα καταφέρει. 6,5/10

Μόνικα

Είναι καραψωνισμένη, έχει απαίσιο σαγόνι και θεωρείται ότι δεν εκτιμά την χώρα μας. Εγώ την βρισκώ πολύ ικανή στο παιχνίδι,  πιο πολύ οι άλλες οι κατίνες μου κάνουν για ρατσίστριες παρά αυτή και βγάζει πολύ καλές φωτογραφίες. Δεν θα ήθελα να τη δω νικήτρια με τέτοιο τουπέ, άλλωστε δεν είναι και υπέρτατη. 7/10

Νάιλα

Αυτή είναι πραγματικά πολύ καλή για το παιχνίδι. Έχει υπέρτατο χρώμα δέρματος, θεική επιδερμίδα και ξέρει να ποζάρει. Δεν είναι η αγαπημένη μου όμως πραγματικά της αξίζει να μείνει στην 3αδα. 8/10

Δήμητρα

Πεθαίνω για Δήμητρα! Είναι σκυλού, την φαντάζομαι άνετα πάνω στα τραπέζια στα μπουζούκια να χορεύει τσιφτετέλια, την ζηλεύουν οι περισσότερες κοπέλες εκεί μέσα, είναι αντικειμενικά πολύ όμορφη και έχει στιλ σε ό,τι κάνει. Αρνητικά ή θετικά, ξεχωρίζει. Χαρίζει άφθονο γέλιο με αυτά που λέει και τα ξεκατινιάσματα που προκαλεί. Μπορώ να τη δω νικήτρια! 9/10

Ραμόνα

Η Ραμόνα όμως είναι η αγαπημένη μου. Έχει δικό της προσωπικό στιλ, είναι πολύ ιδιαίτερα όμορφη και κρατάει το καλύτερο προφιλ στο παιχνίδι από όλες εκεί μέσα. Φυσικά δεν περιμένω να νικήσει γιατί από την εμπειρία μου στο America’s Next Top Model οι περισσότερες αγαπημένες μου σε κάθε κύκλο βγαίνουν 3ες. Έτσι περιμένω να γίνει και με αυτή. Περιέργως όμως όλες μου οι αγαπημένες κάνουν μεγαλύτερη καριέρα στο μέλλον από τις νικήτριες. Αξέχαστη θα μου μείνει η Elyse του πρώτου κύκλου. Πραγματικά την αγαπούσα!! Ξέφυγα. Η Ραμόνα, λοιπόν, έχει έντονο βλέμμα, outstanding χαρακτηριστικά και τύπο. Αν νικήσει θα εκπλαγώ ευχάριστα! 10/10

Αυτό παίζει να ήταν το πιο gay ποστ που έχω κάνει στην ιστορία του blog μου!

“…the rest of you win….” November 13, 2009

Γράφω σπάνια εδώ. Κάποτε έγραφα συχνά. Όσες φορές γράφω εδώ τους τελευταίους μήνες είναι για άχρηστα πράγματα. Σειρές, την Britney και τα συναφή. Κάποτε έγραφα μόνο για μένα. Έφτασα σε ένα σημείο όπου αυτό που κάποτε διάβασα στη Lifo και με είχε πειράξει, είναι σωστό. Κάποιος έγραψε για τα προσωπικά blogs “πραγματικά πιστεύετε ότι είστε τόσο σημαντικά άτομα”? Είχα εκνευριστεί, γιατί εκείνο τον καιρό ήμουν σε “ρέντες” με τις γραπτές μουρμούρες μου στο blog και πίστευα ότι δεν έβλεπα τον εαυτό μου έτσι. Κάποιος με ένα πλάγιο τρόπο με ακύρωνε απόλυτα και δεν το έβρισκα ευγενικό. Φυσικά και μόνο το γεγονός ότι με είχε εκνευρίσει που το διάβασα έδειχνε ότι κατά βάθος ήξερα ότι είναι έτσι.

Το 90% των bloggers [όσο ήταν στη μόδα γιατί τώρα πια λίγοι έμειναν πιστοί] που έγραφαν ένιωθες ότι εξέθεταν τον εαυτό τους προκειμένου να βρουν γκόμενο/α και εύλογα κάποιος θα υπέθετε το ίδιο για μένα. Εγώ δεν ένιωθα έτσι. Πίστευα ότι αυτό που κάνω είναι κάτι που εκπροσωπεί και άλλους πέρα από εμένα και διαβάζοντάς το θα έλεγαν αυθόρμητα “ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΑΥΤΟ!” ή “ΚΙ ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ”. Δεν ήμουν τόσο ψώνιο για να πιστέψω ότι προσφέρω κάτι. Απλά ήμουν μια φωνή όπως όλοι και υπάρχουν freaks εκεί έξω που ίσως να μην με διάβαζαν βαριεστημένα.

Μαλακίες! Όλο για μένα ήταν. Πιστεύω οτι είμαι τόσο σημαντικός και έχω προσωπικό blog. Δεν ασκώ επάγγελμα για να δώσω λογαριασμό κάπου. Δεν πιέζω κανέναν να με διαβάσει ούτε με διαφημίζω. Είχα ανάγκη να εκφραστώ. Αυτό έκανα. Δεν ένιωσα ότι παραείμαι εγωμανής, ούτε ότι κουράζω κάποιον. Προσωπικά, τα βαριέμαι αφάνταστα τα μπλογκς που μιλάνε για τη ζωή κάποιου. Εκτός αν τον ξέρω. Φαντάζομαι για πολλούς είμαι με τον ίδιο τρόπο βαρετός.

Οπότε τον τελευταίο καιρό ένιωθα πολύ βαρετός τύπος για να μιλάω για την ανύπαρκτη ζωή μου. Προτίμησα τα σαχλοποστς. Ένιωσα ότι έκανα τόσο καιρό μια επίδειξη του εαυτού μου για το τίποτα. Ούτε γκομενικά έψαχνα από δω, ούτε έκανα τον εαυτό μου να νιώσει καλύτερα στην ουσία. Θυμήθηκα την φράση αυτή στη Lifo και αηδίασα στην ιδέα ότι δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό.

Όμως δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω προσωπικά.  Και τώρα ακριβώς αυτό κάνω. Αναλύω το “εγώ” μου γνωρίζοντας πόσο εκνευριστικό είναι για πολλούς. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο λάθος. Μόνο κάποιος αυτοκαταστροφικός άνθρωπος θα πίστευε ότι δεν είναι ΤΟΣΟ σημαντικός άνθρωπος. Αν δεν νιώσω ο ίδιος σημαντικός ποιος θα νιώσει για μένα ότι όντως είμαι? Δεν είναι λάθος, είναι στη φύση μας να εξυψώνουμε το “εγώ” μας, αφού ζούμε σε μια κοινωνία όπου για να επιβιώσεις πρέπει να ανεβάσεις το “εγώ” σου 3 μέτρα πάνω από το μπόι σου. Αλλιώς είσαι loser. Είσαι “υπό”.

Φυσικά νιώθω πολλές φορές loser. Υποθέτω είμαι. Είμαι 21. Δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Σπούδασα κάτι και νιώθω ότι δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Σιχαίνομαι που για κανέναν δεν είμαι πολύ καλός για να έχω ένα επάγγελμα που η μαμά μου θα ήταν περίφανη να λέει στις γειτόνισσες. Δεν είμαι για κανέναν πολύ σημαντικός πέρα από την οικογένειά μου. Είμαι big time loser. Κι όμως, ανεβάζω ένα “εγώ” πολύ ψηλά. Νιώθω σημαντικός. Πιστεύω ότι ακόμα μπορώ να πετύχω. Έχω πολλούς φίλους. Υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Παρ’όλα αυτά… κάπου δεν δουλεύει όλο αυτό.

Σε μια στιγμή νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο και σε 2 μήνες είμαι ένας αποτυχημένος. Και σαν αποτυχημένος έρχομαι πάλι εδώ και γράφω απόλυτα προσωπικά.

Η ζωή μας περνάει και κάποιοι αρπάζουν τη στιγμή και γίνονται από κάποιοι, “καποιοι”. Κάποιοι άλλοι πουλάνε ότι είναι “κάποιοι” και χάνουν το χρόνο τους κάνοντας μόνο αυτό και καταλήγουν πληγωμένοι που πέρασε ο χρόνος και χαραμίστηκαν [εκεί οδεύω εγώ]. Κάποιοι άλλοι είναι απλά ηττοπαθείς.

Δεν ξέρω που θα βγάλει όλο αυτό το ταξίδι και φοβάμαι τον προορισμό.

Μέχρι τότε θα γράφω όλες τις μουρμούρες μου εδώ ή και τα σαχλοποστς. Άλλες φορές καθημερινά, άλλες φορές κάθε εξάμηνο. Στην τελική, δεν έχω ιδέα γιατι ένιωσα τόσο άβολα που γράφω στο μπλογκ μου. Είναι κάτι δικό μου και βγαίνει από μέσα μου. Δεν θα πιεστώ να νιώσω διαφορετικά.

It just feels right…

Six Feet Under: Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά όλων των εποχών. November 11, 2009

Πριν ξεκινησω τα πρώτα επισόδεια του πρώτου κύκλου της σειράς, έβλεπα σειρές σαν το Grey’s Anatomy και το Desperate Housewives σαν το καλύτερο τηλεοπτικό υλικό που έχει να δείξει η τηλεόραση σήμερα. Γρήγορα άλλαξα γνώμη μετά από την παρακολούθηση λίγων μόνο επεισοδίων της εξαιρετικής σειράς Six Feet Under. Νομίζω είναι πολύ κρίμα που δεν την έβλεπα όταν προβαλλόταν και στην τηλεόραση αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ (δεν λένε?)!

Το κεντρικό θέμα της σειράς είναι γενικά ο θάνατος, πως τον αντιμετωπίζουμε στην γη και πως υποκρίνονται ότι δεν υπάρχει στην Αμερική. Ένα τέτοιο θέμα για σειρά φυσικά δύσκολα θα έπαιρνε το πράσινο φως για την προβολή, όμως ευτυχώς υπάρχει και η καλωδιακή τηλεόραση εκεί και φτιάχνουν και τίποτα παραπάνω από καλό. Με τις καλύτερες προδιαγραφές σε cast (Michael C. Hall [ο σημερινός "Ντέξτερ"], Peter Krauss, Frances Conroy και φυσικά Lauren Ambrose), δημιουργό (Alan Ball [ο δημιουργος του American Beauty και του True Blood]), σκηνοθέτες (συνήθως έναν διαφορετικό ανά επεισόδιο) και ένα κεντρικό θέμα που δύσκολα απασχολεί την τηλεόραση, δημιουργήθηκε ένα σίριαλ που ανέβασε τον πήχη ΠΟΛΥ ψηλά. Η σειρά παίχτηκε και στην Ελλάδα (περιέργως) από το Star Channel (ποιο αλλο?) υπό τον ανέμπνευστο τίτλο “Γραφείο Τελετών Φίσερ”.

Η σειρά διαδραματίζεται στην Αμερική και αφορά μια οικογένεια που τα τελευταια 35 χρόνια λειτουργεί ένα γραφείο τελετών. Ο πατέρας (Nathaniel Sr. Fischer) πεθαίνει από το πρώτο επεισόδιο, και εκεί είναι βασικά που ξεκινά όλη η ιστορία, η μητέρα (Ruth) είναι ένα control freak, ο μεγαλύτερος γιος (Nate) είναι αυτος που ειχε δραπευτεύσει από την φρικαλέα κατάσταση που λέγεται Οικογένεια και ζούσε στο Seattle μέχρι που ξέμεινε στο σπίτι που μεγάλωσε μετά την κηδεία αφού ο πατέρας του αφήνει και στους 2 γιους του το γραφείο κηδειών. Ο δεύτερος γιος (David) είναι αφιερωμένος στην δουλειά από μικρό παιδί και κρυφά ομοφυλόφιλος (μοιαζει τρομακτικα στη μαμα του παρ’ολο που η ιδια εχει αδυναμια στον πρωτοτοκο) και τελευταια (και καλυτερη) η μικρή κόρη (Claire), ένα 17χρονο freak που μισεί τους πάντες και τα πάντα.

Θεωρητικά εγώ θα έπρεπε να είχα αδυναμία στον David και να τον ξεχώριζα όμως από τις πρώτες κιόλας σκηνές ήμουν σίγουρος ότι θα αγαπησω περισσότερο από όλους την Claire. Δεν είχα άδικο γιατι επί 5 σεζόν που κράτησε η σειρά η Claire ήταν ο εαυτός μου σε γυναικείο ρόλο. Η Lauren Ambrose που την υποδυεται έκανε ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ δουλεια και πραγματικά σαν χαρακτήρας η Claire μου κεντρισέ το ενδιαφέρον περισσότερο από κάθε ρόλο που εχω δει στη ζωή μου.

Δεν πρόκειται για μια σειρά όπως τις υπόλοιπες και δεν θα έπρεπε κανείς να περιμένει απίστευτο σασπένς και κλαμα απαραίτητα σε κάθε επεισόδιο. Είναι μια σειρά που στην ουσία μπορεί να σε κάνει να ταυτιστείς, που έχει ΚΑΙ την καθημερινότητα μέσα, που χαρίζει τις καλύτερες ατάκες ρόλων που μπορεί να ευχηθεί ένας ηθοποιός, που σου δινει τροφή για σκέψη και σε κάνει να γελάς με το ιδιαίτερο μαύρο χιούμορ της. Είναι αρκετά ωμή, σαρκαστική και ρεαλιστική.

Στο πέρασμα των επεισοδίων και των κύκλων παρατηρούμε τον κάθε χαρακτήρα να πολεμάει με την ιδέα του θανάτου, τη ζωή του και το μέλλον του ισότιμα (δεν υπάρχει πρωταγωνιστής) καθως και πραγματα που κατα τη διαρκεια της ζωής τους τους σημαδεύουν, λάθη που τα μεγαλοποιούν (όλοι το κανουμε) και περαστικοί που δεν είναι απαραίτητο να τους αλλαξουν τη ζωή (κατι που εκτιμησα πολυ!). Κατα τη διαρκεια των κύκλων παρατηρησα άψογα πλάνα. Υπηρξαν πλάνα που με έκαναν να δακρύσω χωρίς να λένε τίποτα. Υπήρξαν πλάνα που έλεγαν τα πάντα χωρίς μία γραμή από λόγια.

Νομιζω είναι κάτι που προτείνω στους ΠΑΝΤΕΣ να δουν διοτι πιστεύω ότι και το μεγαλύτερο ζώον του πλανήτη θα το έβρισκε ενδιαφέρον. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς (εκεί που όλα τελειώνουν) είναι για μένα ό,τι καλύτερο έχω δει οπτικά. Προσωπικά μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης, με έκανε να κλάψω όσο δεν έχω κλάψει ΠΟΤΕ στη ζωή μου, μονοπώλησε τις σκέψεις μου για το υπόλοιπο της εβδομαδας και με έκλεισε μέσα στο σπίτι για 3 συνεχόμενες μέρες. Ακόμα το σκέφτομαι συχνά. Αξιζει να δεις ΟΛΟΥΣ τους κυκλους για το τελικό επεισόδιο και μόνο!

Σίγουρα η σειρά μπορεί για πολλούς να είναι καταθλιπτική ειδικά αν είναι άτομα που σαν κεντρικό φόβο της ζωής τους έχουν τον θάνατο. Προσωπικά έχοντας σαν μεγαλύτερο φόβο αυτό, μπήκα σε πολλές σκέψεις και για μέρες ήμουν υπερβολικά φορτισμένος συναισθηματικά. Φοβαμαι το θανατο και τον χαμο των γύρω μου όσο τίποτα άλλο και η σειρά με χτύπησε ακριβώς εκεί. Όμως δεν μπορώ να πω ότι ήταν μαζοχιστική η διαδικασία, κάθε άλλο. Έμαθα πολλά, σκέφτηκα ακόμα περισσότερα και μπήκα στη διαδικασία να εκτιμήσω τη στιγμή που ζω, την κάθε στιγμή, να ευχαριστήσω τη μαμά μου, να αντιμετωπίσω τις αναμνήσεις μου (κατι που με μελαγχολεί απίστευτα). Η σειρά μου έκανε καλό όντας την ίδια στιγμή διασκεδαστική.

Δεν είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό.

Ακολουθούν τρέιλερς του κάθε κύκλου [δεν περιεχουν σπόιλερς ομως δινουν απόλυτα την τρομερή αισθητική της σειράς]

1ος κύκλος

2ος κύκλος

3ος κύκλος

4ος κύκλος

5ος κύκλος