Γράφω σπάνια εδώ. Κάποτε έγραφα συχνά. Όσες φορές γράφω εδώ τους τελευταίους μήνες είναι για άχρηστα πράγματα. Σειρές, την Britney και τα συναφή. Κάποτε έγραφα μόνο για μένα. Έφτασα σε ένα σημείο όπου αυτό που κάποτε διάβασα στη Lifo και με είχε πειράξει, είναι σωστό. Κάποιος έγραψε για τα προσωπικά blogs “πραγματικά πιστεύετε ότι είστε τόσο σημαντικά άτομα”? Είχα εκνευριστεί, γιατί εκείνο τον καιρό ήμουν σε “ρέντες” με τις γραπτές μουρμούρες μου στο blog και πίστευα ότι δεν έβλεπα τον εαυτό μου έτσι. Κάποιος με ένα πλάγιο τρόπο με ακύρωνε απόλυτα και δεν το έβρισκα ευγενικό. Φυσικά και μόνο το γεγονός ότι με είχε εκνευρίσει που το διάβασα έδειχνε ότι κατά βάθος ήξερα ότι είναι έτσι.
Το 90% των bloggers [όσο ήταν στη μόδα γιατί τώρα πια λίγοι έμειναν πιστοί] που έγραφαν ένιωθες ότι εξέθεταν τον εαυτό τους προκειμένου να βρουν γκόμενο/α και εύλογα κάποιος θα υπέθετε το ίδιο για μένα. Εγώ δεν ένιωθα έτσι. Πίστευα ότι αυτό που κάνω είναι κάτι που εκπροσωπεί και άλλους πέρα από εμένα και διαβάζοντάς το θα έλεγαν αυθόρμητα “ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΑΥΤΟ!” ή “ΚΙ ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ”. Δεν ήμουν τόσο ψώνιο για να πιστέψω ότι προσφέρω κάτι. Απλά ήμουν μια φωνή όπως όλοι και υπάρχουν freaks εκεί έξω που ίσως να μην με διάβαζαν βαριεστημένα.
Μαλακίες! Όλο για μένα ήταν. Πιστεύω οτι είμαι τόσο σημαντικός και έχω προσωπικό blog. Δεν ασκώ επάγγελμα για να δώσω λογαριασμό κάπου. Δεν πιέζω κανέναν να με διαβάσει ούτε με διαφημίζω. Είχα ανάγκη να εκφραστώ. Αυτό έκανα. Δεν ένιωσα ότι παραείμαι εγωμανής, ούτε ότι κουράζω κάποιον. Προσωπικά, τα βαριέμαι αφάνταστα τα μπλογκς που μιλάνε για τη ζωή κάποιου. Εκτός αν τον ξέρω. Φαντάζομαι για πολλούς είμαι με τον ίδιο τρόπο βαρετός.
Οπότε τον τελευταίο καιρό ένιωθα πολύ βαρετός τύπος για να μιλάω για την ανύπαρκτη ζωή μου. Προτίμησα τα σαχλοποστς. Ένιωσα ότι έκανα τόσο καιρό μια επίδειξη του εαυτού μου για το τίποτα. Ούτε γκομενικά έψαχνα από δω, ούτε έκανα τον εαυτό μου να νιώσει καλύτερα στην ουσία. Θυμήθηκα την φράση αυτή στη Lifo και αηδίασα στην ιδέα ότι δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό.
Όμως δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω προσωπικά. Και τώρα ακριβώς αυτό κάνω. Αναλύω το “εγώ” μου γνωρίζοντας πόσο εκνευριστικό είναι για πολλούς. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο λάθος. Μόνο κάποιος αυτοκαταστροφικός άνθρωπος θα πίστευε ότι δεν είναι ΤΟΣΟ σημαντικός άνθρωπος. Αν δεν νιώσω ο ίδιος σημαντικός ποιος θα νιώσει για μένα ότι όντως είμαι? Δεν είναι λάθος, είναι στη φύση μας να εξυψώνουμε το “εγώ” μας, αφού ζούμε σε μια κοινωνία όπου για να επιβιώσεις πρέπει να ανεβάσεις το “εγώ” σου 3 μέτρα πάνω από το μπόι σου. Αλλιώς είσαι loser. Είσαι “υπό”.
Φυσικά νιώθω πολλές φορές loser. Υποθέτω είμαι. Είμαι 21. Δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Σπούδασα κάτι και νιώθω ότι δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Σιχαίνομαι που για κανέναν δεν είμαι πολύ καλός για να έχω ένα επάγγελμα που η μαμά μου θα ήταν περίφανη να λέει στις γειτόνισσες. Δεν είμαι για κανέναν πολύ σημαντικός πέρα από την οικογένειά μου. Είμαι big time loser. Κι όμως, ανεβάζω ένα “εγώ” πολύ ψηλά. Νιώθω σημαντικός. Πιστεύω ότι ακόμα μπορώ να πετύχω. Έχω πολλούς φίλους. Υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Παρ’όλα αυτά… κάπου δεν δουλεύει όλο αυτό.
Σε μια στιγμή νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο και σε 2 μήνες είμαι ένας αποτυχημένος. Και σαν αποτυχημένος έρχομαι πάλι εδώ και γράφω απόλυτα προσωπικά.
Η ζωή μας περνάει και κάποιοι αρπάζουν τη στιγμή και γίνονται από κάποιοι, “καποιοι”. Κάποιοι άλλοι πουλάνε ότι είναι “κάποιοι” και χάνουν το χρόνο τους κάνοντας μόνο αυτό και καταλήγουν πληγωμένοι που πέρασε ο χρόνος και χαραμίστηκαν [εκεί οδεύω εγώ]. Κάποιοι άλλοι είναι απλά ηττοπαθείς.
Δεν ξέρω που θα βγάλει όλο αυτό το ταξίδι και φοβάμαι τον προορισμό.
Μέχρι τότε θα γράφω όλες τις μουρμούρες μου εδώ ή και τα σαχλοποστς. Άλλες φορές καθημερινά, άλλες φορές κάθε εξάμηνο. Στην τελική, δεν έχω ιδέα γιατι ένιωσα τόσο άβολα που γράφω στο μπλογκ μου. Είναι κάτι δικό μου και βγαίνει από μέσα μου. Δεν θα πιεστώ να νιώσω διαφορετικά.
It just feels right…
Recent Comments