Six Feet Under: Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά όλων των εποχών. November 11, 2009

Πριν ξεκινησω τα πρώτα επισόδεια του πρώτου κύκλου της σειράς, έβλεπα σειρές σαν το Grey’s Anatomy και το Desperate Housewives σαν το καλύτερο τηλεοπτικό υλικό που έχει να δείξει η τηλεόραση σήμερα. Γρήγορα άλλαξα γνώμη μετά από την παρακολούθηση λίγων μόνο επεισοδίων της εξαιρετικής σειράς Six Feet Under. Νομίζω είναι πολύ κρίμα που δεν την έβλεπα όταν προβαλλόταν και στην τηλεόραση αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ (δεν λένε?)!

Το κεντρικό θέμα της σειράς είναι γενικά ο θάνατος, πως τον αντιμετωπίζουμε στην γη και πως υποκρίνονται ότι δεν υπάρχει στην Αμερική. Ένα τέτοιο θέμα για σειρά φυσικά δύσκολα θα έπαιρνε το πράσινο φως για την προβολή, όμως ευτυχώς υπάρχει και η καλωδιακή τηλεόραση εκεί και φτιάχνουν και τίποτα παραπάνω από καλό. Με τις καλύτερες προδιαγραφές σε cast (Michael C. Hall [ο σημερινός "Ντέξτερ"], Peter Krauss, Frances Conroy και φυσικά Lauren Ambrose), δημιουργό (Alan Ball [ο δημιουργος του American Beauty και του True Blood]), σκηνοθέτες (συνήθως έναν διαφορετικό ανά επεισόδιο) και ένα κεντρικό θέμα που δύσκολα απασχολεί την τηλεόραση, δημιουργήθηκε ένα σίριαλ που ανέβασε τον πήχη ΠΟΛΥ ψηλά. Η σειρά παίχτηκε και στην Ελλάδα (περιέργως) από το Star Channel (ποιο αλλο?) υπό τον ανέμπνευστο τίτλο “Γραφείο Τελετών Φίσερ”.

Η σειρά διαδραματίζεται στην Αμερική και αφορά μια οικογένεια που τα τελευταια 35 χρόνια λειτουργεί ένα γραφείο τελετών. Ο πατέρας (Nathaniel Sr. Fischer) πεθαίνει από το πρώτο επεισόδιο, και εκεί είναι βασικά που ξεκινά όλη η ιστορία, η μητέρα (Ruth) είναι ένα control freak, ο μεγαλύτερος γιος (Nate) είναι αυτος που ειχε δραπευτεύσει από την φρικαλέα κατάσταση που λέγεται Οικογένεια και ζούσε στο Seattle μέχρι που ξέμεινε στο σπίτι που μεγάλωσε μετά την κηδεία αφού ο πατέρας του αφήνει και στους 2 γιους του το γραφείο κηδειών. Ο δεύτερος γιος (David) είναι αφιερωμένος στην δουλειά από μικρό παιδί και κρυφά ομοφυλόφιλος (μοιαζει τρομακτικα στη μαμα του παρ’ολο που η ιδια εχει αδυναμια στον πρωτοτοκο) και τελευταια (και καλυτερη) η μικρή κόρη (Claire), ένα 17χρονο freak που μισεί τους πάντες και τα πάντα.

Θεωρητικά εγώ θα έπρεπε να είχα αδυναμία στον David και να τον ξεχώριζα όμως από τις πρώτες κιόλας σκηνές ήμουν σίγουρος ότι θα αγαπησω περισσότερο από όλους την Claire. Δεν είχα άδικο γιατι επί 5 σεζόν που κράτησε η σειρά η Claire ήταν ο εαυτός μου σε γυναικείο ρόλο. Η Lauren Ambrose που την υποδυεται έκανε ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ δουλεια και πραγματικά σαν χαρακτήρας η Claire μου κεντρισέ το ενδιαφέρον περισσότερο από κάθε ρόλο που εχω δει στη ζωή μου.

Δεν πρόκειται για μια σειρά όπως τις υπόλοιπες και δεν θα έπρεπε κανείς να περιμένει απίστευτο σασπένς και κλαμα απαραίτητα σε κάθε επεισόδιο. Είναι μια σειρά που στην ουσία μπορεί να σε κάνει να ταυτιστείς, που έχει ΚΑΙ την καθημερινότητα μέσα, που χαρίζει τις καλύτερες ατάκες ρόλων που μπορεί να ευχηθεί ένας ηθοποιός, που σου δινει τροφή για σκέψη και σε κάνει να γελάς με το ιδιαίτερο μαύρο χιούμορ της. Είναι αρκετά ωμή, σαρκαστική και ρεαλιστική.

Στο πέρασμα των επεισοδίων και των κύκλων παρατηρούμε τον κάθε χαρακτήρα να πολεμάει με την ιδέα του θανάτου, τη ζωή του και το μέλλον του ισότιμα (δεν υπάρχει πρωταγωνιστής) καθως και πραγματα που κατα τη διαρκεια της ζωής τους τους σημαδεύουν, λάθη που τα μεγαλοποιούν (όλοι το κανουμε) και περαστικοί που δεν είναι απαραίτητο να τους αλλαξουν τη ζωή (κατι που εκτιμησα πολυ!). Κατα τη διαρκεια των κύκλων παρατηρησα άψογα πλάνα. Υπηρξαν πλάνα που με έκαναν να δακρύσω χωρίς να λένε τίποτα. Υπήρξαν πλάνα που έλεγαν τα πάντα χωρίς μία γραμή από λόγια.

Νομιζω είναι κάτι που προτείνω στους ΠΑΝΤΕΣ να δουν διοτι πιστεύω ότι και το μεγαλύτερο ζώον του πλανήτη θα το έβρισκε ενδιαφέρον. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς (εκεί που όλα τελειώνουν) είναι για μένα ό,τι καλύτερο έχω δει οπτικά. Προσωπικά μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης, με έκανε να κλάψω όσο δεν έχω κλάψει ΠΟΤΕ στη ζωή μου, μονοπώλησε τις σκέψεις μου για το υπόλοιπο της εβδομαδας και με έκλεισε μέσα στο σπίτι για 3 συνεχόμενες μέρες. Ακόμα το σκέφτομαι συχνά. Αξιζει να δεις ΟΛΟΥΣ τους κυκλους για το τελικό επεισόδιο και μόνο!

Σίγουρα η σειρά μπορεί για πολλούς να είναι καταθλιπτική ειδικά αν είναι άτομα που σαν κεντρικό φόβο της ζωής τους έχουν τον θάνατο. Προσωπικά έχοντας σαν μεγαλύτερο φόβο αυτό, μπήκα σε πολλές σκέψεις και για μέρες ήμουν υπερβολικά φορτισμένος συναισθηματικά. Φοβαμαι το θανατο και τον χαμο των γύρω μου όσο τίποτα άλλο και η σειρά με χτύπησε ακριβώς εκεί. Όμως δεν μπορώ να πω ότι ήταν μαζοχιστική η διαδικασία, κάθε άλλο. Έμαθα πολλά, σκέφτηκα ακόμα περισσότερα και μπήκα στη διαδικασία να εκτιμήσω τη στιγμή που ζω, την κάθε στιγμή, να ευχαριστήσω τη μαμά μου, να αντιμετωπίσω τις αναμνήσεις μου (κατι που με μελαγχολεί απίστευτα). Η σειρά μου έκανε καλό όντας την ίδια στιγμή διασκεδαστική.

Δεν είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό.

Ακολουθούν τρέιλερς του κάθε κύκλου [δεν περιεχουν σπόιλερς ομως δινουν απόλυτα την τρομερή αισθητική της σειράς]

1ος κύκλος

2ος κύκλος

3ος κύκλος

4ος κύκλος

5ος κύκλος

To φινάλε του Grey’s Anatomy ήταν απόλυτα σοκαριστικό… May 22, 2009

Μόλις είδα το φινάλε του πέμπτου κύκλου για το GA και μου εχει πεσει το σαγόνι….

Αν δεν θες να μάθεις τι γίνεται μην διαβάσεις τα υπόλοιπα!

SPOILER – FUCK – YEAH

Επειδή την Meredith τη μισώ πραγματικά δεν θα αναλώσω το χρόνο μου και το μέγεθος του ποστ με το τι παθαίνει αυτή. Θα καρφωθώ κατευθείαν στους χαρακτήρες που απασχολουν όλους εμάς που δεν γουστάρουμε τη Meredith. Τον George και την Izzie. Σιχαινομαι που το γράφω αυτό αλλά η αγαπημένη μου παρουσία της σειράς όπως δείχνει το φινάλε πεθαίνει. Και για να φρικάρω ακόμα πιο πολύ, ο George παθαίνει το ίδιο. Μόλις είδα το τελευταίο λεπτό είχαν γουρλώσει τα μάτια μου και δεν μπορουσα να το πιστέψω. Μα οι 2 αγαπημενοι μου να πεθανουν σε ενα μόνο επεισόδιο?

Πρεπει να πω πως, κλασσικά, έκλαψα κυρίως στη σκηνή του ασανσέρ όπου η λατρεμένη Izzie λάμπει κυριολεκτικά και δείχνει πιο όμορφη από ποτέ, μπαίνει και περιμένει να ανοίξει η πόρτα σε κάποιο όροφο. Και όταν γίνεται αυτό βλέπει τον George ντυμένο στρατιωτικά όπως θα ήθελε να ήταν. Το βλέμα και τον δυο ήταν απίστευτο. Από τις πολύ αγαπημένες μου σκηνές σε σειρά.

Φήμες λένε ότι ένας από τους 2 θα πεθάνει και ο άλλος θα επιζήσει και συμφωνώ με αυτό. Όχι για όλους τους λόγους που δίνουν τα sites αλλά για αυτό που είδα. Είδα την Izzie να αλλάζει όροφο στο ασανσέρ που σημαίνει πως πήγε να αλλάξει στάδιο από τη ζωή στο θάνατο. Και όταν άνοιξε η πόρτα, είδε τον George να την περιμένει, καθώς και την Izzie να δείχνει κάποιο δισταγμό. Αυτό για μένα λέει πως ο George έχει ήδη πεθάνει και πήγε να την υποδεχτεί και η Izzie ενώ χαίρεται που τον βλέπει, δεν είναι τόσο σίγουρη για το θάνατο. Βέβαια μπορεί να λέω και μαλακίες αλλά προσωπικά πιστεύω ότι η Izzie θα ζήσει, ο George θα πεθάνει. Ή απλά έτσι ελπίζω να γίνει γιατί αν δεν παίζει η Izzie του χρόνου εγώ Officially σταματάω να το βλέπω.

Κάτι κουλές φήμες λένε ότι ο George θα επιζήσει αλλά θα κάνει πλαστική προσώπου λόγω τραυματισμού και θα τον υποδυθεί άλλος ηθοποιός. Εγώ το βρίσκω αηδιαστικά τραβηγμένο. Βέβαια αηδιαστικά τραβηγμένο ήταν και το σκηνικό που η Izzie έκανε σεξ με εναν πεθαμένο, οπότε ποτέ δεν ξέρεις.

Και επειδή την κάνω που την κάνω την σποιλεριά, παραθέτω και το τελευταιο πεντάλεπτο του πέμπτου κύκλου για να το δείτε σε όλο του το μεγαλείο.

Enjoy, bitches!

ΗΤΑΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ! August 2, 2008

Φυσικά μιλάω για την συναυλία που έπρηζα τόσο κόσμο από τον ενθουσιασμό μου.

Η Bjork ήταν Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Η!

Τα έσπασε κανονικότατα και πραγματικά έκανε όλο το στάδιο να χτυπιέται κάτω από το πολύ θυμωμένο beat της κομματάρας Pluto!

Υπήρχαν κατά τη διάρκεια της συναυλίας 3 οθόνες που έδειχναν την ακυκλοφόρητη πλατφόρμα μουσικής στην αγορα ακόμα, που θεωρείται και το μέλλον στο παιξιμο μουσικής μιας που είναι υπολογιστής αλλά με τα χέρια του ο μουσικός με την οθόνη. Εμείς βλέπαμε κάθε κίνησή του. Η Bjork είναι η πρώτη καλλιτέχνιδα που το χρησιμοποίησε παγκοσμίως και μέχρι στιγμής αποκλειστικά η μόνη. Στο πλευρό της ήταν ο πιστός της παραγωγό όλα αυτά τα χρόνια (και καλύτερος) Mark Bell. Η ίδια εμφανίστηκε ντυμένη ΘΕΙΚΑ με ένα φόρεμα-μπομπονιέρα και βαμένη στο κούτελο με τα χρώματα του Volta. Έμοιαζε σαν μικρό παιδάκι. Ήταν από αστεία έως συγκλονιστική. Έτρωγε κατά διαστήματα κάτι με ένα κουτάλι που εικάζεται ότι ήταν μέλι ενώ πορωνόταν από μόνη της με τους ήχους που έπαιζαν κατά τη διάρκεια της συναυλίας.

Αρχικά τα πήρα πολύ άσχημα με τα μαλακισμένα που κράζανε την ξανθιά ισλανδή κοπελίτσα που έκανε το support. 1ον) Γιατί εμένα μου άρεσε η μουσική της 2ον) γιατί για ακόμα μια φορά δείξαμε πόσο αχάριστος και κάφρος λαός είμαστε 3ον) γιατί αυτή την κοπέλα την επέλεξε η ίδια η Bjork για να την σιγοντάρει, και αυτό λέει πολλά…. Κα 4ον) γιατί με παρόμοια μουσική ξεκίνησε και η θεά που πήγαν να δουν. Αν λεγόταν Bjork αυτή η κοπελίτσα θα την αποθεώνανε οι ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ. Σα δε ντρέπεστε λέω εγώ… (Όσο θυμάμαι τις εμετικές “θεές” από πίσω που τραγουδούσαν το Me Against The Music για να κάνον σπάσιμο, δεν μπορώ να μη γελάω όμως).

Αφού λοιπόν την καρα-ξεφτιλίσανε την κοπελίτσα και η ίδια έδειξε τεράστιο κουράγιο και συνέχισε να τραγουδάει μέχρι τέλους ΚΑΙ να χαμογελάει, σηκώθηκε με το κεφάλι ψηλά και άδειασε τη σκηνή. Και η σκηνή έμεινε άδεια. Για αρκετή ώρα… Αν δεν ήταν Bjork παίζει να είχα νευριάσει….

Έκανε αρκετά δυναμική είσοδο με το Earth Intruders αν και πιο πολύ ενθουσιάστηκα με το ότι είδα την Bjork στη σκηνή ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΑ παρά με το κομμάτι. Δεν περίμενα να ακούσω κάτι διαφορετικό από αυτό που άκουσα αλλά ούτε με αγγίζει ιδιαίτερα συναισθηματικά σαν κομμάτι οπότε απλά ενθουσιάστηκα με το οτι ειμαι στην συναυλία για αρχή. Επόμενο, όμως ήταν το Hunter που γύρω μου άκουγα τους πάντες να κάνουν “ωωω” “τι παίζει τώρα ρε” κλπ. Τα είχαν παίξει κι εγώ μαζί τους. Στο άσχετο έκανε το πολύ Bjorkίστικο τρικ με τις κλωστες που τις πετάει και αρχίζουν να πετάνε γύρω γύρω και σου θυμίζουν το video του Unravel.

Απανωτά ακούμε τις πρώτες νότες του Joga. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω την ατμόσφαιρα εκείνη τη στιγμή. Συγνώμη. Απλά σημειώνω ότι εκεί ήταν και το πρώτο κομμάτι της συναυλίας όπου χρησιμοποιήθηκε laser.

Εκεί που περίμενες ότι μετά από 2 τραγούδια κατευθείαν από το Homogenic θα πήγαινε αναμφισβήτητα σε κομμάτι του Volta (τι σκατά? Volta Tour είναι το όνομα της περιοδείας), εκεί αρχίζει το Pagan Poetry και δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι τα καλύτερα κομμάτια της τα παίζει ήδη από την αρχή. Τα έδωσε όλα στο κομμάτι. Την συνόδευαν και οι “φίλοι” της από πίσω με τα σαξόφωνα και τις τρομπέτες και πρέπει να πω ότι ήταν ΠΟΛΥ ΜΟΝΑΔΙΚΑ. Εκεί σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφερον αν έπαιζαν και video projections που να ταίριαζαν με την αισθητική της κομματάρας… Αλλά δεν πειράζει!

Μια έκπληξη μας περίμενε για τη συνέχεια. Το καλύτερο τραγούδι ίσως από το Medulla. Το Desired Constellation, που το είχε παίξει και στην προηγούμενη περιοδεία της και μου φάνηκε περίεργο που το ξαναπαίζει. Η εισαγωγή ήταν διαφορετική της original αφού δεν άρχιζε με επεξεργασμένα φωνητικά αλλά με synth ήχο. ΤΑ ΕΔΩΣΕ ΟΛΑ ΕΚΕΙ. Η συνέχεια ήταν κάπως ευχάριστη. Cover Me. Κομμάτι που επίσης δεν περίμενα. Αλλά έπαιξε. Και περιείχε ήχους που θύμιζαν παλιές ταινίες thriller. Η ίδια η Bjork έκανε γκριμάτσες όσο το τραγουδούσε και έπαιζε με τα χέρια της παριστάνωντας κάποιο τέρας (?) ή κάτι τέτοιο.

Το 5 Years πουακολούθησε ήταν εξίσου απρόσμενο από τα προηγούμενα. Δεν έπαψε ποτέ να είναι κομματάρα και η επισκέπτριά μας το αποθέωσε κυριολεκτικά με τη φωνάρα της. Επίσης ευχάριστο ήταν το ότι το σημείο που τραγουδά “you can’t handle love, baby” το έλεγε κάθε φορά σχεδόν συλλαβιστά και μας έκανε χειρονομίες σαν να το λεει σε ένα μωρό. Ακόμα και η ίδια χαμογελούσε! Το The Pleasure Is All Mine που ακολούθησε δεν αποτέλεσε κάποιου είδους φόρτιση (τουλάχιστον σε μενα) αφού το είπ εξίσου καλά και το παρουσίασε πολύ σωστά. Αλλά μέχρι εκεί.

Ακολούθησε το Who Is It? (Carry My Joy On The Left, Carry My Pain On The Right) (σιδηρόδρομος), το οποίο παίχτηκε με την έκδοση του video clip και ήταν έτσι αρκετά fun. Εκεί ηταν που η Bjork έφυγε χοροπηδηχτή από τη σκηνή αφήνωντας τους φίλους τις με τα φτερά στο κεφάλι να παίξουν ένα κομμάτι το οποίο ήταν δικό της! Overture λέγεται και είναι το εισαγωγικό intrumental κομμάτι του soundtrack από το Dancer In The Dark ή αλλιώς η μουσική του “New World” ή ακόμα και του “The Last Song”, όπως θέλει ο καθένας. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Πρώτη φορά σε συναυλία μεγάλου ονόματος κάποιοι έφαγαν παρόμοιο χειροκρότημα με της ίδιας.

Επέστρεψε κατευθείαν για να μας παρουσιάσει ένα τραγούδι που είχε παρουσιάσει και στους ολυμπιακούς αγώνες 4 χρόνια νωρίτερα. Το Oceania φυσικά μόνο που αυτή τη φορά ήαν διαφορετική εκτέλεση πο προσέγγιζε τους ήχους της Jazz και έδινε μια ίσως πιο χαρούμενη αίσθηση αλλά σαφώς πιο επιβλητική. Το δυνατό κομμάτι της συναυλίας ομως ξεκίνησε με το Wanderlust του τεευταίου της δίσκου που ήταν υπέροχο ενώ συνεχίστηκε με το πειραγμένο για τη συναυλία “Army of Me” που πρέπει να πω ότι αποδείχθηκε fan favourite προχθές! Άρχισε να πέφτει κάτι σαν χιόνι πάνω στη σκηνή για αρκετή ώρα ενώ αύτή είχε καραπορωθεί και χτυπιόταν. Πραγματικά ήταν ένα από τα highlights της βραδιας.

Εκεί είναι που ξεκινάει το πιο ΤΕΛΕΙΟ κομμάτι της συναυλίας. Η ώρα που τραγούδησε το hyper-ballad. Από τη στιγμή που το άρχισε μέχρι το τέλος της συναυλίας ο κόσμος ήταν αυξανόμενα και πιο πορωμένος. Το τραγούδι ήταν μεγαλύτερης διάρκειας από του δίσκου και άρχισε ήρεμα. Έκανε το γενναίο να δώσει φάση “δικό σας” στο κοινό. Και ήταν γενναίο γιατί το να κάτσει κάποιος να τραγουδήσει Bjork θέλει να παιδευτεί για πολύ άκουσμα το αυτί. Πέτυχε όμως και όλοι ακουγόμαστε να τραγουδάμε Hyper Ballad. Αργότερα έγινε πολύ δυναμικη η εκτέλεση και ήταν πραγματικά θέμα χρόνου για το πότε αρχίζαμε όλοι να χοροπηδάμε και να χτυπιόμαστε μαζί της. Από πίσω μου ένας ούρλιαζε τόσο που υπό άλλες συνθήκες θα τον ξέχεζα. Με ανέβαζε παραπάνω όμως και γι αυτό προσωπικά αυτός ήταν ένα ακόμη highlight.

Το Pluto που ακολούθησε για μένα ήταν η αγαπημένη μου στιγμή. Λόγω κάποιου πολυ προσωπικού βιώματος τελευταία, είχα πολύ ανάγκη να το ακούσω και το έλεγα και πριν από τη συναυλία. Έπαιξε και μάλιστα περιέργως ο κόσμος το ήθελε γενικά πολύ. Τα έσπασε όλα η τυπισσα εκεί και εμείς δεν πήγαμε πίσω. Ήμουν βραχνιασμένος μετά, πόναγαν τα πόδια μου από το χοροπηδητό και πάτησα 30 φορές μια κοπέλα κατά λάθος (συγνώμη!). Δεν είναι τυχαίο που στο youtube δεν θα καταφέρεις να βρεις ολοκληρωμένη έκδοση του κομματιού αφού όλοι χτυπιούνταν σε αυτό το σημειο. Κατέληξα να είμαι κατα-ιδρωμένος και εκεί ήταν που είπα στη φίλη μου “νομίζω πήραμε μέρος σε ένα ομαδικό ταυτόχρονο οργασμό”.

Το Encore ήταν αρκετά καλό. Είπε 2 κομμάτια. Το The Anchor Song που το ερμήνευσε μισό στα αγγλικά και μισό στα Ισλανδικά (αν και μπερδεύτηκε εκεί λίγο ) παρέα με τις τρομπέτες κλπ. Και μας άφησε με πολύ δυνατό κομμάτι. DECLARE INDEPENDENCE! Άρχισαν να πεταγεται σε όλο το στάδιο η βροχή από χρυσαφένια χαρτάκια και εμείς χοροπηδούσαμε με το κομμάτι!

Μας άφησε λέγοντάς μας “Raise Your Flaaaag” κι εμείς φωνάζαμε από κάτω “HIGHER HIGHER”!

Έφυγα από το στάδιο σαν μαστουρωμένο, με το στόμα ανοιχτό και ένα βλέμμα “μόλις έζησα κάτι που ίσως να το ζεις μόνο μια φορά και καλά θα κάνεις να το εκμεταλλευτείς”…

Εύχομαι μόνο να μην ήταν η τελευταία φορά…

BJORK ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ!

August 29, 2007

Σκέψεις… γενικά… της ημέρας… July 9, 2007

1) Έλεος πια με την Πάρνηθα… Μου γίνατε όλοι οικολόγοι και ακτιβιστές… Προσωπικά ΧΕΣΤΗΚΑ για τη φωτιά. Τόσο καιρό αναίσθητοι ήταν όλοι και ξαφνικά τους έπιασαν τα ζουμιά με τα ελαφάκια και τα ζωάκια. Δεν είχαν θέμα οι ειδήσεις και το έκαναν Κυπριακό. Έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο. Εγώ αυτό έχω να πω. Μου είναι τραγικά αδιάφορο το θέμα…. Δέχομαι κάθε είδους ξέχεσμα.

2) Ο Dave είναι το πιο εκνευριστικό άτομο που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Και ως γνήσιος γκαντέμης τον έχω πάνω από το κεφάλι μου στη δουλειά να μου τα πρήζει…. Πρόκειται για ένα άγγλο μεσήλικα με πατριωτικό χαρακτήρα (μπύρα, ρατσιστικά και εθνικιστικά ανεκδοτάκια κλπ) που έχει μια κατεστραμμένη ζωή εκεί πέρα και εδώ την έχει δει αφεντικό γιατί είναι ο γλύφτης του αφεντικού. Προσωπικό μου όνειρο να τον δω να βουλώνει το στόμα του για μια φορά στη ζωή του. Έλεος… τελευταίο του παράπονο για την δουλειά μου ήταν ότι δεν θυμάμαι κάθε πελάτη ξεχωριστά που έχουμε. Έλα ντε? γιατί δεν τους θυμάμαι? Φυσικά έχει ΠΑΝΤΑ δίκιο.

3) Έβγαλα την πρώτη βαθμολογία στην εξεταστική!! Κέρδισα την “υποτροφία” (μια μαλακία και μισή είναι, μην μπερδεύεστε) και όλοι μου οι κόποι και οι προσπάθειες ανταμείφθηκαν. Είμαι ικανοποιημένος από τον εαυτό μου και το βλέπω σαν δικαίωση. Όταν στο Λύκειο με έλεγαν όλοι σκράπα και τούβλο γιατί ήμουν κακός μαθητής.  Απέδειξα στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει λόγος να υποψιάζομαι ότι είχαν δίκιο. Επίσης, είμαι περήφανος γιατί έβγαλα ακριβώς τον ίδιο βαθμό με τον βαθμό της αδερφής μου. Και οι 2 βγάλαμε 19.5! Η μαμά λάμπει από χαρά! Τι καλά!

4) Είμαι ενθουσιασμένος με το νέο CD της Tori Amos “American Doll Posse”. To “Bouncing Off Clouds” είναι ύμνος όπως και το “Big Wheel”. Το επόμενο single είναι το “Teenage Hustling”. Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι η Clyde!!! MILF!

5) ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ για το νέο διπλό δίσκο του πολυ-αγαπημένου μου Darren Hayes…  Έναν έρωτα τρελό τον έχω με τον γλυκούλη Αυστραλό. Παρακαλώ, αν βρεθεί κάποιος να του μοιάζει να επικοινωνήσει στην διεύθυνση του ιστολογίου. Πληρώνω όσο όσο!!! Το “Step Into The Light” είναι το κόλλημά μου μετά την Ομπρέλα της άφωνης Rihanna… Την είδα στο Live Earth…………………… Που πας κοπέλα μου χωρίς φωνή??? Το αγαπημένο μου είναι όταν πάει να κάνει το κλασσικό “Δικό Σας” με το SOS (Rescue Me)… φυσικά κανείς δεν τραγουδάει (λόγω χώρας) και μετά λέει “I Know You Can Do Better Than That” και το ξανακάνει η ηλίθια για να φάει τα μούτρα της… Στο Τόκυο μωρή βρήκες να πεις “Δικο σας”? Αυτοί είναι λες και έχουν πάθει λουμπάγκο και δεν μπορούν να κουνηθούν… Και να τραγουδήσουν ήθελες?

6) Και μιας που πήρα φόρα με τα μουσικά…. Έχετε ακούσει το Redonne Moi της Mylene Farmer από το μαγικά αισθησιακό δίσκο της Avant Que L’ombre? Όσοι δεν το έχετε ακούσει κάντε τον κόπο να το δείτε εδώ. Είναι και το κλιπ τέλειο. Η Mylene άγαλμα τα σπάει…. Πάντως ανατριχιάζω πολύ με το κομμάτι.. Δεν ξέρω γιατί. Πολλές φορές δακρύζω… Αχ Mylene… έχεις υπέρτατη μελαγχολία… Και μακάρι στην ηλικία σου να μπορώ να κρατιέμαι κι εγώ τόσο νέος…!

7) Αχ πότε θα καταλάβεις ότι σε γουστάρω τρελά, ____???? Ένα μικρό σημάδι θέλω για να γίνω ρεζίλι που θα φανεί.. όχι πολύ!! Με τον καιρό νομίζω ότι μου αρέσεις και πιο πολύ!! Δεν νομίζω όμως να βρω ποτέ το κουράγιο να στο πω… Κάθε φορά λέω “τώρα θα το πω, τώρα θα το πω” και τελικά ποτέ δεν το λέω…. Ε, δεν με βοηθάς!!! Μάλλον δεν θες… ε?

Αυτή εδώ…. γιατί την αφήνουν και κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερη και πολιορκημένη???

 Έβαλε κάτι απλό και βγήκε… Που να βασανίζεται η κοπέλα με το τι να φορέσει? Λες και την βρήκαν στη συγγρού και τη μαζέψανε είναι….. Κάθε φορά με εκπλήσει και περισσότερο.. αυτό το μοναδικό σιθρού με έχει ενθουσιάσει. Πάει.. το χασε κι αυτή… Αλλά εγώ είμαι ακόμα φαν… Μπρίτνευ Σ’αγαπώ! (κι ας είσαι σαν το 15χρονο τσουλάκι που εμπνέει το ρητό “θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει”).

9) Καλά θα τα πνίξω τα γαλλάκια που δεν καταλαβαίνουν που παν τα τέσσερα. 8 φορές με έχουν ρωτήσει σήμερα πού να πάνε να πάρουν τηλέφωνο με calling card… Στα τσακίδια… Αι σιχτίρ…. με έχετε πρήξει όλη μέρα με την τζαμπαρία σας. Όλο δωρεάν facilities ζητάτε… τι το περάσαμε εδώ? Ιδρυμα για τα άπορα? Ααααααα….. και βάλτε και κανένα άρωμα.. δεν πλένεστε που δεν πλένεστε… Εμένα γιατί με βασανίζετε με την original μπόχα “έκανα-μια-βουτιά-στο-βόθρο-και-ήρθα”?

10) Τι ωραίο βιβλίο “Το Άρωμα”… πολύ ωραίο… Τώρα που έλεγα για μπόχα φαντασιώθηκα ότι είχα ένα άρωμα εδώ και μου ήρθε το βιβλίο στο κεφάλι…. (όχι κυριολεκτικά).

11) Είμαι σε κατάσταση τούρτας….. Έχω να φάω από το μεσημέρι και κανείς φιλεύσπαχνος δεν υπάρχει να με βοηθήσει να πεταχτώ να αγοράσω κάτι να φάω… Έχω λυσσάξει μιλάμε…. Τώρα φαντασιώνομαι ότι πασαλείβομαι και γίνομαι σαν το γουρούνι με ένα σουφλέ σοκολάτας….. Ααααααααααααχχχχχ….. τι ωραία… Μακάρι να μην γουργούριζε ακόμα το στομάχι μου…

Α! και ένα τελευταίο!

12) Έστω και αργοπορημένα (ναι.. εγώ το υπεύθυνο το άτομο που τα κάνει όλα στην ώρα τους)……….ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

…I Never Been In Love Before… July 5, 2007

Που λέει και ο πολυαγαπημένος μου Darren στο μοναδικό “Step Into The Light” από το νέο του σιντάκι που τα σπάει άσχημα…. Παιδιά ακούστε λίγο.. όχι ακούστε και πείτε μου… δεν είναι κομματάρα???

Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που γράφω αυτό το ποστ.. είναι για να γράψω κάτι που χρόνια φαντάζει περίεργο και με κάνει να νιώθω ο πιο ανεπιθύμητος άνθρωπος του κόσμου….

I Never Been In Love Before

Είναι αλήθεια… όσο και να το ονειρεύτηκα, όσο και σε φάσεις να το προσπάθησα, όσο και να το περίμενα με ανυπομονησία…..

ΚΑΝΕΙΣ… μα κανείς… δεν βρήκε κάτι σε μένα που να είναι ιδιαίτερο σε αυτόν και να έχει όλη την όρεξη να το αγαπήσει και να το ζητήσει. Θα μου πεις… “κι εσύ δεν κάνεις και τίποτα για να βρεθεί…”! Ναι, το ξέρω.. όμως όσες φορές το έκανα μου βγήκε σε οφθαλμαπάτη και τελικά ο άλλος ούτε να με φτύσει… Αυτό… δεν είναι μεγαλύτερη ανασφάλεια???

Οπότε και τα παράτησα… έπιασα το ρητό που με βολεύει (όπως πάντα όταν δεν ξέρω πώς να δικαιολογηθώ) “Αν είναι να ‘ρθει… θε να ρθει”…. Και καλά ότι όλα είναι στη μοίρα… Μακάρι να ήταν έτσι…

Έχω βαρεθεί να μου λένε ότι έχω γίνει πιο καλός, πιο όμορφος… ΠΡΟΣΟΧΗ! Ποτέ κανείς δεν με θεώρησε όμορφο. Με θεώρησε πιο όμορφο από πριν. Δηλαδή ότι είμαι ένα μπάζο και μισό αλλά όχι τόσο μπάζο όσο πριν. Και τι να το κάνω εγώ αυτό? Υπάρχει κανείς σε αυτό τον κόσμο που να με θεωρεί επιθυμητό?

Μμμμ… ένας….

Αλλά δεν τον εμπιστεύομαι…. Στο κάτω κάτω.. δεν με ελκύει…. Και μία… αλλά είναι κορίτσι….

Ο Α. μου λέει ότι είμαι πολύ γλυκό και επιθυμητό παιδί. Απλά είμαι μικρό. Και όσο μεγαλώνω είναι και καλύτερα. Και ότι όλα θα έρθουν….

Όμως ο Α. πάντα με αγαπούσε πολύ… θα έλεγε αντικειμενική γνώμη?

Εγώ νομίζω ότι απλά δεν είμαι επιθυμητός. Δεν εμπνέω κανένα να θέλει να πάρει κατί πιο βαθύ από εμένα. Περνάω απαρατήρητος. Και αν ζητήσω λίγο προσοχή θα είναι για ένα βράδυ. Όμως δεν ζητάω.. δεν κάνω τη χάρη σε κανένα. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Όταν πρωτο-άρχισα να κάνω γνωριμίες στα 16 μου έκανα πολύ ρομαντικές και ιδανικές επαφές. Τόσο πολύ που σήμερα θα μου φαινόταν σαν όνειρο. Όμως όταν άρχισα να μεγαλώνω… ξαφνικά όλα έγιναν ωμά και επιφανειακά. Όλοι σταμάτησαν να ονειρεύονται και να ελπίζουν σε κάτι περισσότερο όπως κι εγώ σε κάτι στιγμές.

Σήμερα.. αναλογίζοντας το ταξίδι μου. Είμαι σε σημείο που έχω αποδεχθεί την ρομαντική μου φύση και δεν προσπαθώ να την κρύψω από τον εαυτό μου. Σταματάω να πειραματίζομαι με διάφορες καταστάσεις και απλά ζω μια αδράνεια.

Για καλή μου τύχη… δεν έχω πρόβλημα με την στέρηση του σεξ. Δεν μου λείπει εύκολα. Μου λείπει κάποιες φορές και σκέφτομαι μήπως να κανόνιζα καμιά συνάντηση της κακιάς ώρας. Έχω άτομα που τα εμπιστεύομαι και το μόνο που μας συνδέει είναι το σεξ και τίποτα άλλο. Αλλά ένα νέο είδος μαλακίας με χτυπάει. “Γιατί να γυρίσω στα ίδια?” Να μην ξεχάσω και την τρισάθλια υπόσχεση στον εαυτό μου να μην ξανακάνω σεξ μέχρι να νιώσω ότι έχω αισθήματα για κάποιον. Δεν ξέρω αν θα την τηρήσω. Εύχομαι πως ναι…

Θυμάμαι στο σχολείο… όταν πήγαινα πρωί-πρωί μετά από μια νύχτα καλοπέρασης και έλεγα στην κολλητή μου πόσο “τέλεια” ήταν και πόσο πολύ ρομαντικά ήταν. Μα ήμουν τόσο παιδί… τόσο αφελής… Όλα ήταν ψεύτικα για χάρην της πρόχειρης ικανοποίησης.

Και ίσως για αυτό ήμουν τόσο προβληματικός έφηβος…. Οι φόβοι μου ήταν αληθινοί αλλά κανείς δεν ήταν αρκετά γενναίος για να μου τους επιβεβαιώσει και να με ηρεμήσει.

Δεν πιστέυω ότι θα βρεθεί τελικά κάποιος. Όχι σε μένα. Είμαι πολύ μοναχικός άνθρωπος. Αν δεν μείνω λίγο μόνος μου φρικάρω. Είμαι πολύ ασυνήθηστος. Κανείς δεν θα με πει κοινότυπο… Όμως δεν τραβάω και τα βλέμματα. Νιώθω σαν παράσιτο. Και ποιος ζητάει ένα παράσιτο στην καθημερινότητά του?

Δεν ζητάω αγάπη. Αν ζητούσα θα έψαχνα μανιωδώς. Επιβεβαίωση ζητάω. Μόνο να ξέρω ότι δεν είμαι η εξαίρεση σε ένα κόσμο γεμάτο άτομα που έχουν ερωτευθεί. Έχω αγαπήσει. Δεν έχω ερωτευθεί. Ποτέ δεν θέλησα να δώσω τα πάντα για κάποιον. Ποτέ κανείς δεν προσφέρθηκε…

Ίσως λίγο αξιολύπητο.. Δεν ξέρω… Πάντως εγώ δεν με λυπάμαι… Με αγαπάω τόσο πολύ, σε άσχημο βαθμό που μόνο κακό κάνει.

Και αν ποτέ βρισκόταν κάποιος… εγώ θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Όμως μόνο για μια στιγμή. Μέχρι να πάρω την επιβεβαίωση. Μετά θα βαριόμουν το πιο πιθανό.

Ίσως τελικά ο έρωτας είναι η μοναδική περίπτωση που δεν βαριέσαι το μετά. Οπότε.. πως θα μπορούσα να ξέρω?

Βαρέθηκα να μεγαλώνω και να αλλάζω. Όλο το ακούω μα δεν το νιώθω. Ο εφιάλτης μου είναι να γεράσω και να είμαι όπως τώρα. Χωρίς ποτέ να έχω νιώσει κάτι διαφορετικό ενδιάμεσα. Θα ήταν μεγάλη κατάρα…

Είμαι κομμάτια…

Nobody needs to love me…

Ιτιά, Ιτιά…. Άνοιξε πέτρα και άλλα τέτοια May 21, 2007

Είμαι να σκάσω.

Τι με έχει πιάσει? Έχω τόσα ψυχολογικά και δεν ξέρω πως να ξεσπάσω και το εκφράζω έτσι?

Τι εννοώ?

Ας πούμε να βάζω τα κλάμματα γιατί έτρωγα μανιωδώς 2 εβδομάδες μήπως πάρω κάνα κιλό και το αποτέλεσμα ήταν να χάσω 1….

Να προσπαθώ να βρω άλλους τρόπους να κόψω το ξυράφι (αφρούς κλπ) και πάλι να μην μπορώ να πετύχω επιτυχημένο αποτέλεσμα….

Το μόνο που να με απασχολεί είναι “Να το ξυρίσω το πόδι ή το παραγαμάω το θέμα?” Μωρέ… Καλοκαίρι έρχεται… Που να βγω έξω με πόδι-τρίχα κάγκελο? Αλλά και στη σαντορίνη με το πόδι λείο και απαλό θα με κατακράξουν. Και κυρίως η μαμά!

Αλλά τώρα είναι αυτός λόγος να υστεριάζομαι?

Μάλλον όχι. Άλλωστε…. είμαι ολομόναχος και πιο σεξουαλικά ανενεργός από ποτέ… Τι με νοιάζει αν έχω ξυριστεί και έχω χάσει κιλά? Λες και θα με δει κανείς.

Έκοψα το κάπνισμα

Σταμάτησα να πηγαίνω σε σχετικά μπαράκια

Σταμάτησα γενικά να βγαίνω τα βράδια.

Είμαι στην πιο εσωτερική μου φάση και δεν θέλω πολλές παρέες.

Πρόσφατα κάποιος μου είπε:

“Πρέπει να νιώθεις και ευγνώμων που σε πήρα τηλέφωνο. Όλοι σε έχουν παρατήσει. Είσαι μόνος σου. Μόνο εγώ σε αγαπάω πια. Και αν δεν σε είχαν παρατήσει δεν θα καθόσουν παρασκευή βράδυ να βλέπεις το Λάιβ της Μαντόννα μόνος σου”

Δεν με αγαπάς Ανέστη.

Μετά από αυτό δεν με αγαπάς.

Έτσι για να ξέρεις. Επιλογή μου είναι όλο αυτό. Δεν με παράτησαν. Τους παράτησα. Δεν είσαι ο μόνος που με αγαπάει. Δεν με πήρες μόνο εσύ τηλέφωνο εκείνο το βράδυ.

Δεν είμαι και η ψυχή της παρέας αλλά… Άτομα που με νοιάζονται έχω.

Και εγώ τελευταία γουστάρω πιο πολύ το ντιβιντι της μαντόνα από το να ψωνιστώ σε  μπαρ ή να κάνω 8000 τσιγάρα.

Είμαι σε καταθλιπτική φάση.

Και βρήκα ένα νέο τρόπο να το περάσω

Όχι κάπνισμα. Όχι ξενύχτια. Όχι ξεπέτες. Όχι χαχαχα και χουχουχου. όχι υποκρισίες

Και θα το περάσω με τον τρόπο μου. κλεισμένος στο σπίτι ακούγοντας μουσική και κάθε τόσο κλαίγοντας μόνος μου στο κρεβάτι. Σαν τις γριές στα νοσοκομεία.

Δεν έχει σημασία.

Τουλάχιστον δεν γυρνάω ξημερώματα σπίτι ψυχολογικά χάλια και να κλαίω μεθυσμένος στο πάτωμα γιατί είμαι μόνος. Τώρα ηρεμώ.

Και μου αρέσει.

Κανείς δεν με ανάγκασε!

Τα λέμε!

ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ May 21, 2007

Μια καθηγήτριά μου στη σχολή μου ζήτησε να της δώσω να διαβάσει το μπλογκ μου.

Της εξήγησα πως είναι για ιδιαίτερα άτομα και όχι για το μαζικό κοινό. Είπε ότι δεν θα αλλάξει η στάση της όπως και να είναι το μπλογκ. Μου είπε ότι γράφω πάρα πολύ καλά, είμαι πιο πάνω από όλους εκεί μέσα στο γράψιμο και ότι θα μπορούσα να γράψω όπου και να με έστελνε. Τέλος, ότι θα την ενδιέφερε πάρα πολύ να διαβάσει το μπλογκ μου.

Καλά όλα αυτά. Κολακευτικά αν μη τι άλλο…

Αλλά μήπως φρικάρει η γυναίκα με το μπλογκ (και χάσω και το καθιερωμένο 20αρι?… Καλά αυτό το παίρνω και αντικειμενικά!). Αλλά δεν έχει σημασία. Την σέβομαι πολύ την συγκεκριμένη. Δεν θα ήθελα να απογοητευθεί από ένα τόσο προσωπικό μπλογκ.

Μήπως να φτιάξω άλλο και καλά δημοσιογραφικό και να της το πλασάρω σαν “το μπλογκ”? Μπα δεν κάνω τέτοιες μαλακίες…

ΒΟΗΘΕΙΑ!!! Τι να κάνω?

Να της το δώσω?

To Be Continued April 14, 2007

Αυτό ήταν! Πάει και το πάσχα!

Φυσικά θα λείπω πάλι. Έχω όμως δώσει υπόσχεση να μπαίνω κάθε τόσο νετ. Οπότε μπορεί να βρεθεί κανένα ξέμπαρκο ποστ μου.

Λυπάμαι πιο πολύ από κάθε φορά που σταματάω (προσωρινά). Γιατί αυτή τη φορά βρήκα και 2-3 παιδάκια να ανταλλάζουμε απόψεις. Ήταν πραγματικά διασκέδαση και βοήθεια στο να συγκροτώ τις σκέψεις μου ταυτόχρονα. Ξέρουν ποιοι είναι. Τους συμπάθησα πολύ (και είναι περίεργο αυτό).

Φοβάμαι την αλλαγή ζωής (πάλι). Νησί – πόλη.  Δεν ξέρω αν θα αντέξω τη μοναξιά μου πάλι. Νομίζω ναι! Το ταξίδι είναι μοναχικό. Κατά βάθος το αγαπάω.

Θα μου λείψει αυτή η κατάθεση ψυχής, εδώ! Με βοήθησε πολύ για άλλη μια φορά. Επιπλέον, ξέρω ότι βοηθάει και 1-2 παιδάκια ακόμα. Αυτό είναι ευχάριστο.

Ήταν όμορφα….

ΥΓ: Αυτή την ήπια μελαγχολία τη λατρεύω…..!!!! Είναι τόσο χαλαρωτική!

7! April 13, 2007

Αφού ο dimitrisg με προκαλεί να πω τις 7 αγαπημένες μου ταινίες…..

7. Pride And Prejudice

Αχχχχχχ!!! Όσο και να μου λέτε ότι είναι βαρετή τόσο λιγότερο σας πιστεύω! Αυτή η ταινία είναι μες στην καρδιά μου! Το βιβλίο υπέρτατο αλλά και η ταινία επίσης! Η Keira Knightley στα καλύτερά της, ο Κύριος Ντάρσυ ΘΕΟΣ, η εποχή από τις αγαπημένες μου. Ναι… έχω εμμονή με την ταινία. Όσο αμερικανιά, αφελής και ονειρική και να είναι! Ρομαντική και τόοοοοσο γλυκιά!

Υπέρτατη σκηνή της ταινίας….ΑΧ!!!..:

6. Quills

Kate Winslet, Joaquin Phoenix. Τί άλλο να πει κανείς? Και τι να σταματήσεις μόνο εδώ? Το υπέροχο σενάριο, τα καταπληκτικά σκηνικά, η σκηνοθεσία… Όλα καταπληκτικά. Η πρωταγωνίστρια είναι η απόλυτη θεά μετά τη Νικόλ και σε κάτι τέτοιες ταινίες είναι στο αίμα της ο κορσές και το φουστάνι! Ο….”παπάς” ανάβει φωτιές (που είσαι Ελένη να συμφωνήσεις…). Πολύ απαραίτητη ταινία για να δει κάποιος

Θεά η Kate στην ταινία.. δεν το συζητώ:

5. Requiem For A Dream

Η πρώτη ταινία που είπα ότι είναι η αγαπημένη μου από όλες. Φυσικά και το έχω πει αυτό και για καμιά 20αριά άλλες. Αλλά, τεσπα… Έχει συναισθηματική αξία! Χωρίς πλάκα, είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία με πολύ σοβαρά μυνήματα. Λίγο εύπεπτο για το είδος της, αλλά…. Αρονόφσκι είναι αυτός. Όπως και να το κάνει είναι πολύ έντονο. Ο πρωταγωνιστής εννοείται…..κουκλί!!! Θεά όμως και η Κόνελι που με συγκίνησε απίστευτα. Φυσικά το δάκρυ έπεσε κορόμηλο.

Μοναδική σκηνή:

4. Dogville

Nicole μεγάλη μου μούσα!! Δεν παίζεται η τύπισα στην ταινία. Σου δημιουργεί τόσα νεύρα όσο περνάει η ώρα που στο φινάλε μπορείς να ντραπείς που χάρηκες πολύ με την εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ ναι… το καταευχαριστήθηκα το τέλος! Η καινοτομική ιδέα να μην υπάρχουν σκηνικά είναι μοναδική και όντως οι ηθοποιοί μπορούν χαλαρά να χαρακτηριστούν ως ταλαντούχοι.

Trailer:

3. The Hours

Τι κλάμα κι αυτή η ταινία…. Απαπαπα!!!! Πολύ ελεύθερη σε απόψεις, καλογυρισμένη, με πολύ καλούς ηθοποιούς (ανάμεσά τους και η θεά μου), αρκετά βολική επιλογή αν είσαι χάλια και θες με κάτι να ξεσπάσεις. Βάζεις τις ώρες και τρως την κατάθλιψη της ζωής σου. Ε, μα να βλέπεις την Μουρ να θέλει να αυτοκτονήσει γιατί απλά πνίγεται μέσα της…. Έτσι νιώθω πολλές φορές και το πιάνω το συναίσθημα (με τη διαφορά ότι εγώ δεν πάω σε ξενοδοχεία να κάνω απόπειρες).

Nicole ΘΕΑ:

2. Breaking The Waves

Emily Watson, Lars Von Trier. Έμιλυ είσαι ΘΕΑ!!!! Μπορώ να σε βλέπω σε αυτή την ταινία πολλές φορές και πάντα να είμαι γοητευμένος με τον τόσο περίεργο ρόλο σου, την γεμάτη πάθος υποκριτική σου. Το σενάριο ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Μπορώ να κλαίω ώρες. Ναι είναι αλήθεια. Αυτή η ταινία με λιώνει. Ειδικά όταν την πετροβολούν τα σκασμένα. Εκεί μπορώ και να ταυτιστώ! (όχι δεν με έχουν πετροβολήσει… μεταφορικά πάντα). Και μιας που λέω για κλάμα….

Πολύ κλάμα εκεί λέμε…:

1. Dancer In The Dark

ΤΑΙΝΙΑΡΑ!! Μπορώ να την βλέπω σε επανάληψη συνεχόμενα για όλη μου τη ζωή (απλά στο φινάλε… ΠΑΝΤΑ θα κλείνω τα μάτια μου). Μπορώ να κλαίω όσο παίζει η ταινία. Μπορώ να θαυμάζω τη Bjork για το πόσο υπέροχα παίζει. Μπορώ να θεωρώ τον Λαρς μια αιώνια ιδιοφυία. Μπορώ να την προτείνω παντού ως την αγαπημένη μου (οριστικά) ταινία. Μπορώ να πω ότι είναι η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΟΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΤΗΡΗ)

“I’ve Seen It All” by Bjork & Thom Yorke

Επειδή όλοι έχουν καλεστεί και 7 δεν μπορώ να τους ΑΡΙΘΜΗΤΙΣΩ (που λέει και η αγάπη μου, η Βέρα Λάμπρου), θα βάλω εκεί ότι βρω που ελπίζω να μην το έχουν κάνει ήδη….! Ουφ! Προκαλώ τον Κωνσταντίνο και τους 2 κύριους από εδώ (και σιγά μη γράψουν!!!)