20

Nicolas Jaar – Space Is Only Noise

Βρίσκομαι σε μια αυλή 10 χρονών και ο πιο intellectual τυπος παίζει μαζί μου τα πιο ζωηρά αλλά διακριτικά παιχνίδια!

19

Active Child – You Are All I See

Σε μια εποχή όπου το άρρωστο κυριαρχεί, είναι ωραίο να ενθουσιάζεσαι και με μερικά πιο αγνά πράγματα.

18

CSS –  La Liberación

Ξέρω πως έχουν χάσει την αίγλη τους, και πως ο δίσκος δεν είναι “ένα κι ένα τα κομμάτια” έχει όμως μέσα ένα από τα καλύτερα του 2011 και διασκεδάζω πολύ μαζί τους (ακόμα).

17

The Rapture – In The Grace Of Your Love

Έχουν λιώσει τα παπούτσια μου χορεύοντας το “How Deep Is Your Love?”. Νομίζα θα βαριόμουν το δίσκο αλλά έκανα πολύ μεγάλο λάθος.

16

SBTRKT – SBTRKT

Όσο σιχάθηκα την εξωτερική εμφάνιση, τόσο αγάπησα το χαρακτήρα του δίσκου.

15

Jamie Woon – Mirrorwriting

Μου βγάζει πολύ γνώριμα πράγματα, μελαγχόλησα ιδιαίτερα με κάποιες στιγμές μέσα και γενικά με απασχόλησε για καιρό.

14

Yelle – Safari Disco Club

Τόσο όσο και με το Pop Up.

13

Florence + The Machine – Ceremonials

Αρχικά με ξένισε όλο αυτό το θυμιατό και τα πηγάδια της υπόθεσης, όμως ο καιρός του φέρθηκε καλά και σιγά σιγά το εκτιμώ και πιο πολύ. Ακόμα ένας λόγος, η μυσταγωγική τελειότητα του “What The Water Gave Me”.

12

Friendly Fires – Pala

Πέρασα υπέροχα με την ποπ αισθητική τους και τα χορευτικών επιρροών little bits απο εδώ κι από εκεί!

11

The Weeknd – House Of Balloons

Υπέφερα από την κατακραυγή όλων επειδή “κόλλησα” με τον απόλυτο hipsterοδίσκο και ΑΚΟΜΑ επιμένω πως είναι άψογος.

10

James Blake – James Blake

Είναι από τις περιπτώσεις ανθρώπων που θα ήθελες να τους είχες για φίλους σου. Δεν είναι αυτό μόνο όμως. Ηχητικά άρτιος δίσκος.

9

Washed Out – Within And Without

Ένα ταξίδι σε  τοπία που δεν έχεις πάει ποτέ, δεν έχεις δει ποτέ, δεν πήγε κανείς άλλος ποτέ τέλος πάντων, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.

8

Austra – Feel It Break

Δεν μπορούσα να φανταστώ πως είναι να ευχαριστιέται κανείς με electro-pop όπερα μα το έμαθα μέσα από αυτό το δίσκο.

7

Britney Spears – Femme Fatale

Δεν την εγκατέλειψα λεπτό, και η ανταμοιβή βρίσκεται μέσα σε ένα πακέτο 17 άψογων ποπ κομματιών που αστράφτουν όσο τίποτα άλλο.

6

Cliff Martinez – Drive (OST)

Είχε χρόνια να “δέσει” τόσο καλά Soundtrack με ταινία. Το ένα χωρίς το άλλο απλά δεν θα ήταν καλό. Κομμάτια όπως “Under Your Spell” και “Nightcall” με έκαναν να έχω μονίμως επιλεγμένο το repeat .

5

Beirut – The Rip Tide

Θυμάμαι ακόμα μια κυριακή που έτρωγα βιαστηκά για να μην αργήσω στη βόλτα που θα πήγαινα και έπαιζε το ομότιτλο κομμάτι. Δεν έχω ξαναδακρύσει τόσο άκυρα.

4

Björk – Biophilia

Μερικές αγάπες δεν τελειώνουν ποτέ.

3

PJ Harvey – Let England Shake

Πήρε όλη την αναγνώριση που του άξιζε και ο κόσμος δεν θα είχε νόημα ύπαρξης αν δεν είχε συμβεί αυτό.

2

EMA – Past Life Martyred Saints

Βρέθηκα τυχαία στη συναυλία της πριν από 1-2 μήνες χωρίς να ξέρω ούτε ένα κομμάτι της. Έφυγα βουρκωμένος όταν τελείωσε μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει. Είναι σημαντικό να αναφέρω ότι τα ίδια κομμάτια που άκουσα live, στο studio ακούγονται “λειψά”. Ακόμα κι έτσι, είναι ο 2ος καλύτερος δίσκος που άκουσα φέτος. Αυτό τα λέει όλα.

1

Lykke Li – Wounded Rhymes

Το ανεκτίμητο διαμάντι της χρονιάς. Δεν υπάρχει ούτε ένα λάθος στην ακρόαση. Σου δίνει όσα ζητάς στη μουσική και ακόμα περισσότερα. Η επιλογή μου δεν έχει να κάνει με το γνωστό remix χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου άρεσε ούτε αυτό. Η Lykke Li έβαλε όλο της το “είναι” μέσα σε ένα δίσκο, και αυτό το “είναι” φωνάζει τελειότητα.

]]> http://darkenlight.wordpress.com/2011/12/18/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bc%ce%bf%cf%85-2011-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%cf%83%ce%b5-20-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b7/feed/ 4 darkenlight jaar active-child-you-are-all-i-see-e1313450698839 39_1 Rapture-In-the-Grace-of-Your-Love sbtrkt-608x608 Cover 41hCEqdBtWL FLORENCE-AND-THE-MACHINE-CEREMONIALS pala TheWeeknd_HouseOfBalloons James-Blake-Album-Cover-300x300 washed-out-within-and-without-535x535 Austra_FeelItBreak_web Britney-Spears-Femme-Fatale tumblr_lvhj9ujz2u1qjseluo1_cover beirut-the-rip-tide Biophilia pj-harvey-let-england-shake past-life-martyred-saints Wounded-Rhymes http://darkenlight.wordpress.com/2011/09/20/uhm/ http://darkenlight.wordpress.com/2011/09/20/uhm/#comments Tue, 20 Sep 2011 20:10:53 +0000 darkenlight http://darkenlight.wordpress.com/?p=498 ]]> Δεν ξέρω αν οι αποφάσεις μου τελευταία είναι και οι φρονιμότερες για μια κανονική ζωή. Είναι όμως, νομίζω, καιρός να το παραδεχτώ ότι ποτέ δεν θα έχω μια κανονική ζωή. Και δεν είναι κάτι κακό. Απλώς μαθαίνω τον εαυτό μου καλύτερα.

Αυτό που θέλω να πω είναι…. Μια ζωή φοβόμουν με την ευρύτερη έννοια που μπορεί κανείς να φανταστεί. Για αυτή την ζωή, αυτή την ηλικία, αυτούς τους κύκλους και αυτά τα βιώματα είναι απορίας ΑΞΙΟ γιατί φοβόμουν.

Πρόσφατα άλλαξα την ποιότητα της ζωής μου προς το χειρότερο και είναι πραγματικά το καλύτερο πράγμα που έκανα εδώ και χρόνια.

Να έχεις ένα όμορφο σπιτάκι, με καλομαγειρεμένο φαγητάκι, να πηγαίνεις για ποτάκι το σαββατοβραδο στο μπαράκι είναι ένα μάτσο μαλακίες. Όποιος θεωρεί ότι αυτό είναι η καλή ζωή είναι ένας μίζερος άνθρωπος. Και λίγο πριν γίνω αυτό έκανα τη στροφή. Δεν θα μπορούσα να γίνω, ίσως. Ο μικρός μου εαυτός πάντα αντιδρούσε με ελεεινούς τρόπους σε όλες τις “πρέπει” αποφάσεις.

Τα νέα μου όνειρα πλέον είναι να φύγω από την ηλίθια δουλειά που και εγώ δεν ξέρω με ποιο σκεπτικό την δέχτηκα, να φύγω από την βαρετή πόλη και να πάω σε αυτή που όντως αγαπάω και να βρεθώ στις παρέες που πραγματικά θέλω. Όχι όσες μου έτυχαν στην πορεία.

Καφέδες στον κεραμεικό πεταμένος σε ένα τραπεζάκι-σκαμπό με τρέντι φίλους με τρομάζουν πάντα. Δεν ξέρω γιατί τους δέχτηκα. Δεν με τρομάζουν οι τρέντι φίλοι, το πόσο όμορφοι, λεφτάδες και καλοντυμένοι είναι. Με τρομάζει το πόσο πολύ ΦΩΝΑΖΕΙ η αυτοπεποίθησή τους.  Δεν πρόκειται ποτέ να είμαι αυτό. Απλώς δεν θέλω να είμαι αυτό.

Δεν θέλω να έχω γράψει άλλο ένα απάισιόδοξο κείμενο. Είμαι πολύ θετικός και με χαμόγελο αυτό τον καιρό στη ζωή. Το ότι απενεχοποίησα όλα όσα με φόβιζαν ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μου.

Δεν θα απολογηθώ ποτέ ξανά για κανένα μου κόμπλεξ. Δεν έχω γνωρίσει καλό άνθρωπο χωρίς κόμπλεξ.

Αυτά είχα να βγάλω από μέσα μου.

Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα που εγώ έκανα και έμαθα κάτι που με σόκαρε. Μετά απλώς ξεκίνησα να σκέφτομαι ότι κάποιοι στη ζωή τους αυτοκαταστρέφονται σε στιγμές. Κι εγώ μαζί τους. Αυτοκαταστρέφομαι. Σε στιγμές.

Δεν είναι κακό.

Είναι επιλογή.

Και είμαι περήφανος που εγώ και οι φίλοι μου, σε αυτή την λάθος εποχή, έχουμε το θράσος να επιλέγουμε

Σήμερα έκατσα και έγραψα για 2 ώρες για να δημοσιεύσω τελικά ΑΥΤΟ.

Είχα την πιο καλή έμπνευση και την μετέτρεψα σε κλαψομουνιές.

Κάποια στιγμή θα γράψω την τέλεια ιστορία.

Μια ιστορία που δεν θα είναι συνεχώς η ίδια επανάληψη κακομοιριάς και απαισιοδοξίας.

Μια ιστορία μακριά από τον κόσμο (μου) που είναι ΣΚΑΤΑ.

Και να σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησα να γράφω με τον πιο καθαρό ουρανό….

Είναι αστείο με πόσο μένος προσπαθούμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες στις σχέσεις μας όταν ποτέ δεν υπήρξε κάτι που να μοιάζει με την ισορροπία στη ζωή.

Δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς με την ελπίδα ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Υπερεκτιμήσεις ανθρώπων για να πούμε ότι είναι “ο κολλητός μου”, “ο άνθρωπός μου”, “ο αδερφός μου”. Όλοι, χωρίς καμία μα καμία εξαίρεση μια μέρα θα σε απογοητεύσουν. Θα πεις “όχι άλλο… δεν μπορώ άλλο… αντίο” και μετά από λίγο καιρό θα νιώσεις μόνος και θα δώσεις κι άλλη ευκαιρία. Κι άλλη…. κι άλλη…. Θα λες ότι δίνεις ευκαιρίες γιατί αγαπάς τους ανθρώπους που είναι κοντά σου αλλά θα παρατηρήσεις ποτέ ότι απλά φοβήθηκες και έριξες το “εγώ” σου για να μη γίνεις ένα τίποτα που είσαι χωρίς τον κόσμο που αγαπάς?

Δεν υπάρχουν ρίζες. Δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη.

Όλα τα έφτιαξε ο άνθρωπος για να επιβιώνει.

Λέμε καλές λέξεις αγάπης για να νιώθουμε ότι είμαστε σωστοί. Όμως δεν παρατηρούμε πόσο βλάπτουμε τον εαυτό μας με το να λέμε πράγματα και να σκεφτόμαστε τα άκρως αντίθετα που θα λέγαμε σε ένα άλλο κόσμο.

Και βλέπω όλα αυτά. και σκέφτομαι….

Είμαι τόσο μόνος. Βαριέμαι να παίζω με τις ευγένειες. Βαριέμαι να κοροιδεύω τον εαυτό μου.

Κολλητές που σε ξέχασαν μόλις βρήκαν γκόμενο.

Φίλοι που δεν σε θυμούνται όταν εύχεσαι να σε είχαν θυμηθεί. Αντ’αυτού σε θυμούνται όποτε δεν σε νοιάζει.

“Παρεάκια” από εδώ κι από εκεί. Όλοι περνούν “τέλεια”.

Και μπορώ να το δω, γαμώ…. φωνάζει η αύρα τους ότι δεν είναι ευτυχισμένοι. Ότι ζουν με άπειρες κακές σκέψεις τη στιγμή που περνούν τέλεια….

2 χρόνια μετά θα λένε “θυμάσαι πόσο καλά τα περνούσαμε τότε? ωραίες εποχές”. Θα συγκρίνουν το ιδανικό τότε με το απαίσιο τώρα. Και αυτό θα γίνεται για πάντα. Γιατί ποτέ δεν ζούμε τη στιγμή. Πάντα οι ψυχώσεις και οι ανασφάλειές μας παίρνουν το καλύτερό μας κομμάτι και το αντικαθιστούν με ψευδαισθήσεις ότι είμαστε μέσα σε ωραία παρεάκια και περνάμε υπέροχα.

Έτσι αυτοκτονεί μια κοπέλα μόνη στο σπίτι της και κανείς δεν την κάλεσε στο τηλέφωνο εκείνο το βράδυ.

Έτσι ένας τύπος κλάμπαρε άγρια όλο το βράδυ μεθυσμένος και μαστουρωμένος από τα πάντα. Γύρω από άλλους μεθυσμένους κολλητούς που τον θυμούνται τα σάββατα.

Έτσι αυνανίζεται μια 40άρα στον καναπέ της γεμάτη μιζέρια. Έχει ξεχάσει τι είναι όμορφο πάνω της.

Έτσι ξαπλώνω κι εγώ κάθε βράδυ και σκέφτομαι ότι ταυτίζομαι με όλο τον κόσμο.

Και στο μυαλό μου ξετυλίγονται πολύχρωμες ιστορίες όπου πράγματα ιδανικά γίνονται αλήθεια.

Και μέσα σε όλα τα χαμόγελα, τις μυρωδιές και τον δυνατό ήχο της βροχής η συνείδησή μου σβήνει.

Ο ύπνος με παίρνει και διαγράφει σιγά σιγά όλα τα όμορφα πράγματα που φαντάζομαι και εύχομαι για την αυριανή μέρα.

Τόσες θετικές ευχές κάθε βράδυ και κάθε μέρα είναι το ίδιο σκληρή.

Είμαι “μόνος”.

Το αντιμετωπίζω με δυσκολία.

Όταν έφευγα τίποτα δεν είχε σημασία. Δεν σκεφτόμουν τίποτα παρά μόνο να βάλω την μαλακία μου σε ένα γρήγορο τέλος. Τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν.

Σήμερα ξύπνησα και σκεφτόμουν. “Μα ποιος ήταν αυτός ο τύπος?”

Ένας διακόπτης ανάβει. Ο διακόπτης σβήνει. Ξανά ανάβει.

Περνάνε οι ώρες. Με δουλεύουν. Μου φωνάζουν. “Περνάμε πιο γρήγορα από όσο νομίζεις…” Και γελάνε. Γελούν με μένα που δεν προσπαθώ καν να τις ακουμπήσω.

Και έτσι όπως απολογούμαι για όλα… όλα έρχονται πάλι. Ένα ένα.

Αυτός ο τύπος ήταν συνέχεια εκεί. Όταν με ρώτησε κάτι πολύ απλό και αδιάφορο λίγο πριν πέσω. Όταν μου είπε κάτι αστείο αλλά εγώ έπεφτα. Όταν κάθισε δίπλα μου και με ρώτησε αν θέλω βοήθεια. Τον έδιωξα. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Όμως με κάνει να νιώθω όμορφα ότι κάποιος ήταν εκεί σε όλη τη διάρκεια. Δεν ενδιαφέρθηκε περισσότερο από λίγο. Όμως ήταν εκεί. Έμπαινε στη σκηνή για λίγο, έφευγε και ξαναεμφανιζόταν μετά από λίγο. Και αργά, το θυμάμαι. Και τον ευχαριστώ… Αυτός σήμερα λογικά με έχει ξεχάσει.

Οι φίλοι μου έχουν παράπονα από εμένα.

Δεν ενδιαφέρομαι. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο. Τους μιλάω ψυχρά. Τους μιλάω απότομα.

Τα συζητάνε μεταξύ τους. Το μαθαίνω αργά.

Θα ήταν όλα ιδανικά αν ήμουν καλός άνθρωπος.

Το μόνο που κάνω καλά είναι να βλάπτω τον εαυτό μου με τον πιο ενοχλητικό τρόπο…

Θα ανοίξω το παράθυρο. Ο κόσμος μυρίζει ζωή. Θα πετάξω ψηλά.

Δεν θα λείψω σε κανέναν. Νιώθω πως αν ήμουν κομμάτι σε δίσκο θα είχα τον αριθμό 9 ή 10. Εκεί που λίγο πριν το τέλος χωνείς το filler για να γεμίσει ο δίσκος αλλά δεν το βάζεις και τελευταίο για να κλείσεις καλά το σιντί.

Και όλοι αυτοί που ορκίστηκαν αγάπη, ήταν ψεύτες. Ήταν θεωρητικοί σάχλες. Είμαστε όλοι ηλίθιοι που πουλάμε λόγια. Απλά ήμουν λίγο παραπάνω ηλίθιος που δεν σταμάτησα να πιστεύω ότι οι εξαιρέσεις υπάρχουν. Που πίστευα στην ανθρωπότητα και σε αυτό που αποκαλούμε ψυχή.

Θα κοιτάξω χαμηλά. Στα όμορφα σπίτια. Στα ξανθά μαλλιά της κοπέλας με το αέρινο φόρεμα. Στο αγόρι με το ποδήλατο που δεν έχει ιδέα του τραγικού του μέλλοντος. Στο χαλίκι της παιδικής χαράς. Στο φως που περνάει ανάμεσα από τα δέντρα μια όμορφη μέρα.

Και θα χαμογελάσω. Για όλα τα όμορφα που είχα την τιμή να δω. Γιατί είμαι ό,τι είμαι όμως ακόμα μπορώ να εκτιμώ αυτό που δεν παρατηρείς στην καθημερινότητα.

Όλο πέφτω. Μετά ξανασηκώνομαι. Όμως ξαναπέφτω και τα σημάδια στο σώμα μου έχουν αρχίσει να φαίνονται.

Γι αυτό θα πετάξω. Για να μην πέφτω ποτέ.

Μέσα στη μουσική, τους καπνούς, το ζελέ και τα αρώματα άκουσα ότι έχει την “αρρώστια” ο φίλος που κάναμε παρέα παλιά. Έχω να τον δω κάνα μήνα που είχα να τον δω κάνα χρόνο. Δεν συγκρατήθηκα και δεν μπορούσα μην δακρύσω. Δεν μπορούσα να μην τρέξω στο μπάνιο. Δεν γινόταν να μείνω ψύχραιμος.

Σήμερα πήγα στη δουλειά.

Όπως πήγα έφυγα.

Πονάει το στομάχι μου.

Στο δρόμο για το σπίτι το μυαλό μου τρέχει στον παλιό φίλο. Τρέχει και στον αδελφικό μου φίλο. Που μπορεί να κόλλησε την “αρρώστια” από τον άλλο. Και δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο δεν ξέρω πως θα το χειριστώ. Δεν ξέρω πως θα φανώ δυνατός για αυτούς που ζητάνε την δύναμη από μένα. Πρέπει να μάθω να είμαι ψύχραιμος. Αν βρεθεί μπροστά μας η χειρότερη περίπτωση πρέπει να την αντιμετωπίσουμε θετικά.

Άνοιγουν οι πόρτες του μετρό. Πάω να ανέβω τις κυλιόμενες σκάλες και τα πράγματα στο κεφάλι μου ακόμα δεν βρίσκουν μια σειρά. Σοκάρομαι που περπατάω πάνω στο αντίθετο ρεύμα και ο κόσμος γελάει μαζί μου, με κοιτάζει σαν να είμαι περίεργος. Είμαι περίεργος. Αγχώνομαι.

Αφήνομαι στη σκάλα και με φέρνει πίσω.

Ένας γέρος ξεκαρδισμένος μου λέει “στο αντίθετο ρεύμα”. Του χαμογελάω και φεύγω κακήν κακώς.

Τα βλέμματα με απορία από τους γύρω μου με αηδιάζουν.

Είμαι τόσο αφηρημένος?

Έχω τρελαθεί?

Το μυαλό μου είναι τόσο σε σύγχυση που αγνοεί την πραγματικότητα. Δεν την παρατηρεί.

Δεν συγκεντρώνομαι και έχω πεισθεί ότι τίποτα δεν θα είναι κανονικό στη ζωή (μου). Όσο και να το ζηλεύουμε. Όσο και να το συναντάμε παντού.

Ο φίλος μου αρρώστησε. Ο “αδελφός” μου μπορεί να κόλλησε. Εγώ με σιχαίνομαι που ακόμα κι έτσι ανακαλύπτω τα προβλήματα της προσωπικότητάς μου αντί να σηκωθώ και να βοηθήσω σε ό,τι μπορώ.

Θα βοηθήσω.

Χάθηκα λίγο στις σκέψεις μου. Σκέφτηκα πώς θα ήταν. Έφτιαξα για μερικά δευτερόλεπτα έναν παράλληλο κόσμο που όλα θα φαίνονταν σωστά τοποθετημένα. Όλα θα ήταν όπως πρέπει να είναι σε αυτό τον κόσμο αλλά δεν θα γίνουν ποτέ. Αναρωτιέμαι αν θα προλάβω μεγαλώνοντας να τα δω όλα στη σωστή τους θέση. Να δω εσένα στην θέση που θα έπρεπε να είσαι. Όχι όπως τώρα… όπου και να βρίσκεσαι με βρίσκεις πάντα μπερδεμένο. Οι θέσεις σου δεν ήταν ποτέ σωστές.

Δεν πήρα κανένα βιβλίο. Σηκώθηκα κι έφυγα.

Ελπίζω πως μόλις γυρίσω σπίτι δεν θα με καλέσουν στο τηλέφωνο οι κλασσικοί άπειροι άγνωστοι για να με ενημερώσουν, να διαφημίσουν, να μου υπενθυμίσουν. Ελπίζω να μην καλέσουν όσοι έχω γνωρίσει και δεν αποθηκεύω ποτέ τον αριθμό τους γιατί κατά βάθος δεν θέλω να τους ξέρω. Ελπίζω να μην έχω μυνήματα και τηλέφωνα από άτομα που δεν με αγαπούν. Που δεν με αγάπησαν ποτέ. “Φίλοι”. “Γκόμενοι”. “Γνωστοί”.

Είναι απίστευτο το πώς όλοι αυτοί μου ζητάνε χωρίς κανένα έλεος να ΔΙΝΩ και να το κάνουν να φαίνεται σαν να παίρνω μόνο εγώ.

Προσωπικά, έχω μείνει κενός.

Αυτός ο ήχος… η στιγμή… θα ήταν ιδανικός για ενα εμπορικό δευτερόλεπτο ταινίας. Όμως στη ζωή του Φίλιππου όλα ήταν παραλίγο στιγμές ταινίες. Θα υπέθετε κανείς ότι στο μυαλό του όλα συνδιάζονται για ένα τέλειο σκηνικό κινηματογράφου που όμως εδώ… σήμερα… τώρα… δεν είναι τίποτα…

Έτσι βρέθηκε στην έρημη παιδική χαρά… Κυνηγημένος από προσωπικές αποτυχίες φαντάστηκε (ρομαντικός καθώς νόμιζε πως είναι) πως σε μια άδεια και σκοτεινή παιδική χαρά θα έβρισκε ξανά τον πυρήνα του εαυτού του. Και βαριόταν… Αφανταστα. Δεν ήξερε τι έκανε εδώ στο κάτω – κάτω… το σπίτι του, μη γελιόμαστε, ήταν δίπλα. Δεν κουράστηκε πολύ να βρει το μέρος. Δεν χρειάστηκε καν να τρέξει απεγνωσμένος. Στεγνά και αποστειρωμένα αναπαράγει στιγμή προς στιγμή μια σκηνή ταινίας. Νομίζει ότι έτσι θα νιώσει κάτι ξανα…

Το περιττό σαρανταπεντάλεπτο που κάθεται, δακρύζει και αναπολεί το έχει αφήσει πίσω του από ώρα… Έχει ήδη “ηρεμήσει” και δοκιμάζει το καινούργιο του πουκάμισο για να βγει για ποτό. Χτυπάνε τηλέφωνα. Δυνατή μουσική, αλκόολ για να φτιαχτεί και ανέκφραστο πρόσωπο για να αντέξει τα ψευτοχαμόγελα που θα ρίχνει σε καμιά ώρα. Η ζωή του έχει γίνει ανυπόφορη. Και ακόμα… δεν μπορεί να σταματήσει.

Η βραδιά στο μαγαζί κυλά όπως φανταζόταν. Χορός. Πολύ χορός. Διακριτικός χορός. Κεφάτος χωρός. Μεθυσμένος χορός. Μοναχικός χορός. Σκέφτεται πόσο έχουν κιτρινίσει τα δόντια του από τους καφέδες και τα τσιγάρα, το έχει αμελήσει. Μήπως τώρα που χαμογελάει δεν είναι άσπρα τα δόντια? Να γιατί είναι μόνος απόψε. Μα… τι αηδίες… υπάρχουν χίλιοι τέτοιοι λόγοι… έχει κανένα νόημα?

Γυρνάει ξημερώματα σπίτι. Οι εικόνες στο μυαλό του είναι ακόμα φρέσκες. Καύλα. Άγνωστος. Φάση. Βία.

Όχι… δεν τον βίασε κανείς.

Κυριακή. Η μαμά του χαμογελάει γλυκά. Ο Φίλιππος σκέφτεται πόσο απαίσιο και γελοίο παράλληλα είναι να βλέπει τη μαμά του και στο μεταξύ να του έρχονται εικόνες από τις παρτούζες που έχει κάνει, τα ναρκωτικά, τις ξεφτίλες και τα ξερατά. Πόσο καλή εικόνα έχει στους γνωστούς….. Πόσο κακή εικόνα είναι…

Αυτό τώρα είναι έλλειψη αυτοεκτίμησης ή απληστία? Τέλος οι σκέψεις. Πρέπει να αλλάξουν όλα.

-

“Είμαι στα χαμένα.

Δεν ξέρω για πόσο θα λείψω.

Δεν ξέρω που θα πάω.

Δεν φταίει κανείς για τίποτα, με αγαπάτε όλοι και το ξέρω.

Απλά…. δεν ξέρω… Φεύγω για να μάθω.

Φεύγω για να ερωτευθώ.

Με αγάπη,

Φίλιππος”

-

Περπατάει με ενθουσιασμό στο λιμάνι. Επιτέλους. Ο Φίλιππος έγινε Φίλιππος. Έκανε κάτι αυθεντικό. Κάτι δικό του. Είναι. Είναι αυτός. Φεύγει για κάτι που δεν ξέρει τι είναι, υποθέτει πως είναι η μοίρα. Είναι σκοτεινά και περιμένει το πλοίο ενώ περπατά νευρικά.

Κάποιος τον σταματάει. Ο Φίλιππος του χαμογελά. Και κάπου εκεί δεν υπάρχει τίποτα μετά.

-

Η μαμά του φίλιππου κάνει όλα όσα είναι “καθώς πρέπει” να γίνουν για τον γιο της. Τον αποχαιρετά όπως προστάζει η κοινωνία όμως αυτό που νιώθει μέσα της δεν μπορεί να οριστεί από κανένα “τι θα πει ο κόσμος”. Δεν ξέρει πόσο δυνατά πρέπει να κλάψει για να μην την παρεξηγήσει κανείς. Σίγουρα η δυστυχία της δεν περιγράφεται τώρα αλλά το βλέπει και μόνη της πως δεν ήξερε ποτέ πραγματικά το γιο της. Της έχει κολλήσει η φράση ακόμα….

“Είμαι στα χαμένα”

Ο Φίλιππος έζησε τη σκηνή ταινίας που πάντα ονειρευόταν κατά βάθος. Με όλα τα μελό και όλα τα κλισέ που απαρνιόταν αλλά ποθούσε κρυφά. Η σκηνή της δολοφονίας του ήταν έτοιμη για το σινεμά….

Αλλά ακόμα και αυτός θα το παραδεχόταν σήμερα αν ζούσε…

Τι ακριβώς έζησε που δεν έχει δείξει ποτέ ο κινηματογράφος?

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι κατ’ευθείαν από το Sailing Free

Τώρα που τελείωσαν τα “παιδικά” σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιο της μαμάς που είναι ακόμα ξαπλωμένη. Ξενύχτησε χθες και μου ζητάει ένα ποτήρι χυμό. Πάω στο ψυγείο και παράλληλα κοιτάζω τις πιτζάμες μου. Τις λατρεύω. Είναι άσπρες με γαλάζια σχεδιάκια. Περνώντας βλέπω την αδερφή μου να κοιμάται. Πάντα κοιμάται σαν μοσχάρι. Τα μαλλιά μου είναι σαν θάμνος. Όποτε ξυπνάω δεν μπορώ να τα τιθασεύσω με τίποτα. Πάω το χυμό στη μαμά και ξαπλώνω δίπλα της. Αυτή με χαιδεύει στοργικά. Χαζεύουμε παρέα λίγο αυτό που βλέπει στην τηλεόραση και εμφανίζεται η αναμαλλιασμένη αδερφή μου. Πηδάει κυριολεκτικά πάνω μας και αρχίζει να ζουζουνίζει σαν τρελή. Την περνάω 4 χρόνια. Είναι απίστευτα αστεία. Σε κάποιο σημείο χώνεται ανάμεσά μας και με εκνευρίζει γιατί το κάνει πάντα. Πρέπει οπωσδήποτε να με πετάξει στην άκρη. Δεν μπορεί να κάτσει από την άλλη πλευρά ας πούμε!

Αργότερα έχουμε σηκωθεί όλοι και η μαμά ετοιμάζει μεσημεριανό. Εγώ σκέφτομαι να πάω να ανοίξω την σχολική μου τσάντα και να διαβάσω τα μαθήματά μου. Όλο λέω ότι θα τα διαβάζω από νωρίς το σαββατοκύριακο, να μην τα αφήσω τελευταία στιγμή γιατί είναι κλασσικό ότι την κυριακή καταφέρνουμε να διαβάσουμε ελάχιστα. Εννοείται πως το ξέρω ότι δεν θα διαβάσω τίποτα σήμερα. Δεν τα κατάφερα κανένα άλλο σαββατοκύριακο. Ούτε σήμερα. 11 το βράδυ αύριο όπως πάντα!

Έχω ντυθεί και έχω βγει έξω στην αυλή με το μπουφάν μου κουμπωμένο μέχρι πάνω. Μυρίζει υπέροχα το έξω. Βλέπω τη Λουίζα, το σκυλί του ξάδερφού μου που πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι γιατί μας αγαπάει όλους. Κουνάει ζωηρά την ουρά της και με κοιτάζει με αγάπη, είμαι σίγουρος. Το τρίχωμά της είναι χρυσαφί ανοιχτό και έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ στήθος από τις άπειρες γέννες. Είναι τσούλα η Λουίζα. Πάει με τον έναν και με τον άλλον. Αλλά αν την πιάσω με σκυλί σταματάει και με κοιτάζει με το “βλέμμα”. Είναι πολύ αστείο. Της δίνω να φάει και παίρνει την τσάντα με το στόμα της πιο πέρα γιατί ντρέπεται να τρώει μπροστά μου. Είναι πραγματικά σαν άνθρωπος. Αφού χτυπάει την πόρτα για να της ανοίξουμε όταν έρχεται. Σε λίγα χρόνια η λουίζα θα φύγει από τη ζωή από γηρατειά. Φυσικά εγώ ακόμα δεν το έχω καν πιθανότητα στο μυαλό μου. Η Λουίζα είναι πάντα δίπλα μου και δεν πεθαίνει ποτέ.

Έβρεχε χθες. Έχουν βγει σαλιγκάρια. Θα πάω να μαζέψω με την αδερφή μου σε λίγο. Είναι τέλειο να τα μαζεύεις αλλά δεν μου αρέσει να τα τρώω. Βγήκε κι αυτή έξω και παίζει με την Λουίζα. Πάμε πίσω από το σπίτι να παίξομε “σπιτάκι” και “χώρες”. Η γριά πιο κάτω μας μισεί. Κοιτάζει από τα παράθυρά της να δει αν θα την ενοχλήσουμε και πολλές φορές την ενοχλούμε όντως. Είναι πολύ γελοία.

Μιλάω στο τηλέφωνο με τον κολλητό μου. Μιλάμε για κάνα μισάωρο. Κοροιδεύουμε όοοοοολα τα παιδιά της τάξης και λέμε ανούσια πράγματα. Η μαμά μου υπενθυμίζει συνέχεια ότι ο λογαριασμός του τηλεφώνου θα έρθει πανάκριβα. Δεν της δίνω σημασία αν και θα ‘πρεπε. Τα βγάζει όλα πέρα μόνη της. Βέβαια το κάνει συνέχεια εμφανές αυτό και με εκνευρίζει αλλά είμαι ευγνώμων. Ο κολλητός μου θα έρθει πιο μετά από το σπίτι. Μένει πολύ κοντά. Γελάω πολύ μαζί του.

Μου αρέσει απίστευτα να κάθομαι στο γκρι χαλάκι της κρεβατοκάμαρας. Δίπλα μου είναι η τεράστια σόμπα που άναψε η μαμά και δεν κρυώνω τόσο. Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη είναι μια σόμπα για μια μικρή φλογίτσα. Παρ’όλα αυτά ζεσταίνει. Ήρθαν οι θείες μου για καφέ μέσα και η μαμά έχει φτιάξει ελληνικό καφέ, έχει βγάλει του κόσμου τα σαλάμια και τα τυριά. Ήρθε και η φίλη τους η Σταυρούλα. Την αντιπαθώ. Κοιτάζει να δει τι θα σχολιάσει στο σπίτι. Πχ μπαίνει στο δωμάτιο μου και λέει στη μαμά “α δεν ξεσκόνισες εδώ ε?” Τι σκρόφα… είναι νέα λέξη το σκρόφα. Το άκουσα κάπου και το είπα σε μια συμμαθήτρια μου. Αλλά αυτή έφερε τους γονείς της την άλλη μέρα και ζήτησαν να φέρω κι εγώ τη δική μου. Σκρόφα 2 φορές.

Τις λατρέυω τις θείες μου. Της μαμάς δηλαδή. Έχω 6 τέτοιες. Αλλά στο νησί μένουν οι 2. Οι άλλες Αθήνα. Αυτό το τεράστιο μέρος που δεν ξέρω πως καταφέρνουν και δεν χάνονται. Όποτε πηγαίνω εκεί κάθομαι στο σπίτι και το πολύ πολύ να πάω μέχρι το ψιλικατζίδικο δίπλα να πάρω μίκι μάους. Το σπίτι μιας θείας μου στην Αθήνα το αγαπάω πολύ όμως. Είναι μεγάλο με ξύλινες σκάλες. Όποτε πηγαίνω εκεί κλείνομαι στο δωμάτιο του ξάδερφού μου και βλέπω με τις ώρες MTV. Μπορεί να παίξει Britney Spears. Στη σαντορίνη οι 2 θείες μου είναι λατρεμένες. Η μία είναι ανθουσιασμένη με ένα είδος μιας άλλης θρησκείας και τρέχει στην Ινδία συνέχεια. Είχε μια πολύ σοβαρή αρρώστεια θανατηφόρα και μετά το πρώτο ταξίδι της εκεί λέει ότι ξαναγεννήθηκε και έγινε καλά. Δεν ξέρω. Πάντως την αγαπάω πολύ γιατί μου φέρνει διάφορά από κάθε της ταξίδι και με την κόρη της κάνουμε πολύ πολύ παρέα. Η άλλη μου θεία όμως είναι η αδυναμία μου. Μιλάει με μια δυνατή φωνή αλλά όχι γκαρίδα, είναι μονίμως αφηρημένη, η μόνη από τις θείες μου που καπνίζει και καμιά φορά αφήνει να φανεί λίγο μπούστο. Έχει πολύ ωραία μπλε μάτια και φτιάχνει το καλύτερο παστίτσιο που έχω φάει. Με καλάει πάντα όταν το φτιάχνει. Όποτε η μαμά πηγαίνει κάπου ταξίδι με πηγαίνει σε αυτή τη θεία μου επειδή με τον γιο της είμαστε σχεδόν ίδια ηλικία. Κάνουμε παρέα.

Είμαι στο δρόμο να επισκεφθώ τη γιαγιά μου. Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο. Ο παππούς αν και τυφλός από παιδί έχει φτιάξει ένα τεράστιο κήπο, έχει φυτέψει πολλά δέντρα, έχει κότες, πάπιες με την δική τους πισίνα, ένα φουρνάκι όπου φτιάχνει ψωμί και μας έχει φτιάξει μια παιδική χαρά στην αυλή με μονόζυγο, κούνιες και τραμπάλα. Εκεί παίζουμε “διαστημόπλοιο” υποτίθεται ότι αυτός ο χώρος είναι το διαστημόπλοιο και δεν θέλουμε να μπούν μέσα οι εξωγήινοι. Καμιά φορά κάνουμε κούνια και τραγουδάμε τραγούδια. Μπήκα μέσα, η γιαγιά ήδη έχει στο χέρι κάτι να φάω, μετά θα δούμε κάποια σαπουνόπερα μαζί. Για την ώρα ο παππούς παίζει στα πόδια του την αδερφή μου. Εγώ έχω αγάπη με τη γιαγιά μου. Από πάντα. Την βλέπω καμιά φορά που πλέκει και την παρατηρώ για ώρα. Είναι σαν να κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Βγάζει τη γλώσσα της έξω και με πολύ συγκεντρωμένα μάτια πίσω από κάτι γυαλιά που βάζει όταν πλέκει δεν παρατηρεί τίποτα άλλο.

Είναι απόγευμα και φεύγουμε από τη γιαγιά και τον παππού. Πάμε σπίτι. Έχει ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει γιατί είναι χειμώνας. Ξεκίνησε να βρέχει και ίσα που προλάβαμε να μπούμε στο σπίτι. Τελικά δεν θα έρθει ο κολλητός μου σήμερα. Βάζω να ακούσω το πρώτο σιντι που αγόρασα ποτέ μου πριν λίγους μήνες στην αθήνα. το Baby One More Time της Britney. Το ακούω ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Έχω μάθει τους στίχους απ’έξω. Όχι ότι καταλαβαίνω όλα τα λόγια. Το ακούω πάντα σε αυτό το φορητό που έχει κασέτα, ράδιο και από πάνω πατάς το καπάκι για το σιντί και ανοίγει και πάνω βάζεις το σιντί. Το έχω γεμίσει με αυτοκόλλητα από Spice Girls, Jennifer Lopez, 5ive και Backstreet Boys. Δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω όμως.

Έξω βρέχει και το λατρεύω πάντα να είμαι ζεστά μέσα στο σπίτι και να ακούω τη βροχή. Να κοιτάζω κι έξω από το παράθυρο που σκοτεινιάζει και πέφτουν οι σταγόνες τόσο γρήγορα. Όπως πάντα, φοράω φόρμα. Είναι πολύ ζεστή.

Παρατηρώ τη μαμά που ράβει. Ακούγεται πολύ δυνατά αυτός ο ήχος της μηχανής και με εκνευρίζει. Αλλά μου αρέσει να την παρατηρώ. Η αδερφή μου παίζει με τις κούκλες και πρέπει να παραδεχτώ πως μερικές φορές παίζω κι εγώ μαζί της! Αλλά το πιθανότερο είναι να τις κόψω τα μαλλιά, να τις ζωγραφίσω και να τις καταστρέψω και η αδερφή μου να βάλει τα κλάματα. Ειδικά με ένα ξάδερφό μου τρελαινόμαστε να καταστρέφουμε τα παιχνίδια της αδερφής μου αλλά μετά όταν αυτός φεύγει νιώθω κάπως άσχημα και την θυμάμαι που κλαίει και κάπως βυθίζομαι μέσα μου. Το σιχαίνομαι όταν γίνεται αυτό. Αυτό το συναίσθημα θα συνεχίσει να συμβαίνει για πάντα αλλά εγώ τώρα νιώθω πως είναι της ηλικίας μου.

Ξαπλώνω να κοιμηθώ και δεν σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένος.

Είναι δεδομένο.

Δεν με ενδιαφέρει να είμαι ευτυχισμένος καν. Απλά αυτή είναι η μικρή ζωή μου. Και την απολαμβάνω.

Στεναχωριέμαι για μικρά πράγματα και απλά εξερευνώ τον κόσμο. Δεν ξέρω γιατί οι μεγάλοι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Εγώ δεν το σκέφτομαι καν αν ζω καλά.

Απλά είμαι…

Όταν μερικά χρόνια μετά φέρνω τέτοιες αναμνήσεις φαντάζομαι θα το ονομάζω ευτυχία…