Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

πουθενά. June 6, 2014

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 11:36am

είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θέλω να γυρίσω πίσω αλλά ούτε να προχωρήσω μπροστά.

δεν χρησιμεύει να μην έχεις πια διάθεση για ζωή.

πως λέγεται, άραγε, αυτός που είναι αρκετά ανασφαλής για να αυτοκαταστρέφεται αλλά το ίδιο δειλός για να τελειώνει με όλα αυτά?

αδράνεια.

η ψυχή μου είναι ένας μίζερος γέρος που δεν περιμένει τίποτα άλλο πια να δει. δεν ξέρω που πήγε η φωτιά που μου έδινε το έναυσμα να *προσπαθήσω*. 

νιώθω σαν να παίρνω ηρεμιστικά, κι ορκίζομαι…. δεν τα αγγίζω. 

παρακολουθώ τις ζωές των άλλων  να περνάνε δίπλα μου και σκέφτομαι όλες τις αποτυχίες που έζησα. κάθε ευτυχισμένη ανάμνηση έχει μετατραπεί σε κάτι που θα ‘θελα να ξεχάσω.

δεν μπορώ πια να δίνω τον εαυτό μου σε φτηνοκαταστάσεις. το έκανα όταν έπρεπε. τώρα θα πρεπε να είχα βρει αυτό που ψάχνω. αλλά δεν ξέρω ΑΚΟΜΑ τι ψάχνω.

ίσως φταίει ότι ποτέ δεν ήμουν αυτός που έβλεπα στο δρόμο και ζήλευα. αυτός που μπορούσες να του έχεις πολύ εύκολα αδυναμία και θες να περνάς κάθε δευτερόλεπτο μαζί του.

δεν θα μπορέσω ίσως ποτέ να αφεθώ.

δεν θα μπορέσω ποτέ να είμαι.

χθες, σήμερα, αύριο.

τι νόημα έχουν όλα αυτά?

 

#1 / Daft Punk – Random Access Memories December 20, 2013

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 09:16am
Tags: ,

4e6c6fb2

Random Access Memories by Daft Punk

Ένας φιλόδοξος δίσκος όταν ξεκινάει πρέπει να σου χει δώσει όλη του την αισθητική του από τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα. Το Random Access Memories  είναι κατά βάση ένας φιλόδοξος δίσκος που συμπτωματικά επιτυγχάνει 100%. Ξεκινάει το Give Life Back To Music και έχεις καταλάβει τα πάντα. Το ότι το Get Lucky έγινε σούπα για μένα δεν λέει τίποτα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που άκουσα το RAM. Ήταν η πορεία της χορευτικής μουσικής από εδώ και πέρα. Back to disco. Ακόμα και τα κομμάτια που με ξενέρωσαν στις πρώτες ακροάσεις με τον καιρό με κέρδισαν ένα προς ένα. Σχετικά με το Contact θα ήθελα να προσθέσω ότι ΕΤΣΙ τελειώνεις ένα δίσκο.  Οι Daft Punk πάντα ήταν η νο.1 ηλεκτρονική μπάντα στο μυαλό μου αλλά για κάποιο γελοίο λόγο οι δίσκοι τους δεν ήταν ποτέ ολοκληρωμένοι (εκτός από το καλύτερο live album όλων των εποχών που έβγαλαν). Είναι η πρώτη φορά που άκουσα ένα δίσκο γεμάτο από αυτούς.  Πλέον, δεν είναι μια μπάντα ηλεκτρονικής μουσικής. Σήμερα είναι οι δάσκαλοι. Αν βγαίνει κάθε χρόνο ένας δίσκος σαν το Random Access Memories, δεν θα χρειαστεί να αγχωθώ ποτέ για το μέλλον της μουσικής.

Κάπου εδώ τελειώνει και η δική μου φετινή συμμετοχή στην Blogovision. Πέρασα φανταστικά και ανυπομονώ για του χρόνου!

Τα λέμε στο πάρτι🙂

 

#2 / The Knife – Shaking The Habitual December 19, 2013

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 04:09am
Tags: ,

Shaking_the_Habitual_Cover

Shaking The Habitual by The Knife

Κακό λόγο δεν έχω να πω για αυτό το αριστούργημα. Μέσα έχει ένα ποτ-πουρί από οτιδήποτε μου αρέσει στη μουσική! Λίγο από αυτό, λίγο από εκείνο και βγαίνει ένα σύνολο που για μένα δένει απίστευτα. Μπορώ να καταλάβω γιατί το σιχάθηκαν όλοι, δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε προηγούμενο είχαν κάνει. Για μένα αυτό λέγεται εξέλιξη. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι το Shaking The Habitual δημιουργήθηκε με σκοπό να ξεπετάξει όλους τους *φανς* μια και καλή. Σαν να μην ήθελαν να κρατήσουν καμία ταμπέλα πάνω τους και να είπαν *δεν θα κάνουμε άλλο Heartbeats ούτε άλλο Marble House γιατί αυτό θέλουν από μας*. Επέλεξαν την πιο δύσκολη επιλογή. Να δημιουργήσουν κάτι ξένο αλλά πάλι δικό τους. Αν ξεχάσει κανείς ότι αυτοί είναι οι Knife και τις προσδοκίες που είχε από αυτόυς, θα βρει ένα δίσκο 10 στα 10. Ένα αποτέλεσμα αντισυμβατικό από κάθε άποψη (ακομα και στη προώθηση ή τις συναυλίες) που ηχητικά είναι ορόσημο της εποχής μας.

 

#3 / Austra – Olympia December 18, 2013

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 03:23am
Tags: ,

AOWC

Olympia by Austra

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα το Lose It και σκέφτηκα *χμ, να και κάτι που δεν έχω ξανακούσει!*. Εντυπωσιάστηκα στη συνέχεια ακούγοντας τον πρώτο τους δίσκο γιατί δεν άκουγα ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Αλλού πιανίστικα κομμάτια, αλλού κλαμπιές και αλλού (το αγαπημένο μου πράγμα) συνθιές. Μια ωραία μέρα του 13 σκάει βόμβα ότι βγάζουν δεύτερο δίσκο. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση ηρέμησα γιατί κατάλαβα ότι δεν υπάρχει σοβαρή πίεση εδώ. Ο ήχος του Olympia είναι καθαρά πιο soft, πιο subtle και πιο σοβαρός. Οι δομές των κομματιών καθώς και τα εύστοχα φωνητικά της Katie Stelmanis (που μεταδίδουν με φοβερή επιτυχία τα συναισθήματά της) μου δίνουν την αίσθηση ότι δημιούργησαν ένα ολοκληρωμένο έργο!

 

#4 / Little Boots – Nocturnes December 17, 2013

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 03:12am
Tags: ,

Little-Boots-Nocturnes-Motorway

Nocturnes by Little Boots

Όπως συνέβη και με όλη της τη δισκογραφική πορεία τα τελευταία 2 χρόνια, στη blogovision η Little Boots αγνοήθηκε επιδεικτικά. Από τη μία το καταλαβαίνω γιατί και η ίδια δεν εμπνέει καθόλου χιψτεριά, από την άλλη λέω *ΓΙΑΤΙ?*. Παραγωγούς είχε άτομα που ανήκουν στην ελίτ της ηλεκτρονικής μουσικής, ηχητικά ο δίσκος ήταν στο 90% του περισσότερο από προσεγμένος, δεν κυκλοφορούσε με τίποτα από εταιρείες και αναγκάστηκε να τον κυκλοφορήσει μόνη της και, τέλος, ένα προς ένα τα singles που έβγαζε έπαιρναν πάνω από διθυραμβικές κριτικές. Υπολογίζω ότι είναι πολύ *Kylie* για τον διαγωνισμό. Όπως και να ‘χει, προσωπικά την αγάπησα πολύ αυτή την κυκλοφορία. Όπως συνέβη και με το Electric των Pet Shop Boys, το Nocturnes με κάνει να θέλω να βγω έξω και να λυσσάξω στο χορό. Μόνη διαφορά, εδώ υπάρχει μια εσωστρέφεια παραπάνω. Every Night I Say a Prayer, Motorway και Strangers είναι μόνο ένα δείγμα από το φοβερό αποτέλεσμα σωστών επιλογών που λέγεται Nocturnes!

 

#5 / Sky Ferreira – Night Time, My Time December 16, 2013

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 00:10am
Tags: ,

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Night Time, My Time by Sky Ferreira

Νομίζω όταν φτάνεις στο νο.5 πρέπει από εκεί και πέρα να διαλέξεις τους ΠΟΛΥ αγαπημένους σου δίσκους. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που ο πρώτος (!!) δίσκος της Sky βρίσκεται στο top-5 μου. Αναλογιζόμενος ποιες ήταν οι 5 σημαντικότερες κυκλοφορίες για μένα, της Sky ήταν από τις πρώτες που σκέφτηκα.  Είναι κάπως θαύμα που τελικά κυκλοφόρησε δίσκο. 5-6 χρόνια τώρα το πάλευε και προφανώς η εταιρεία της την μισεί πραγματικά. Περίμενα πολύ λιγότερα από αυτή τη γκρινιάρα. Κάτι μεταξύ Everything is Embarrassing και κοριτσίστικες folk-rock κλαούνες. Αντ’ αυτού πήρα κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον. Ένα δίσκο που δένουν όλα τα κομμάτια μεταξύ τους, κυριαρχεί ένα ύφος new-wave, shirley manson και σε σημεία grunge (!). Όχι και τόσο ραδιοφωνικό, το Night Time, My Time σε κερδίζει με την ωμή ειλικρίνειά του και τις εμφανέστατες και σε πολλές φάσεις δήθεν επιρροές της στο δίσκο (τη φαντάζομαι στο Studio να λέει *θέλω το Night Time, My Time να θυμίζει David Lynch και θέλω το Omanko να με κάνει να φαίνομαι cool χιψτέρι*), αλλά, πραγματικά, μπορεί κανείς να την παρεξηγήσει? Είναι στην ιδανική ηλικία και φάση της ζωής της για να τα κάνει όλα αυτά και πιθανότατα να εξελιχθεί αργότερα σε πολύ μεγάλη δισκογραφική δύναμη. Τέλος, ευχαριστώ το σύμπαν που κυκλοφόρησε, μέσα σ’όλα, το I Blame Myself.

 

#6 / Woodkid – The Golden Age December 15, 2013

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 05:55am
Tags: ,

Woodkid_TheGoldenAgeThe Golden Age by Woodkid

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στον κύριο είναι η επιμονή του στο να μην αλλάζει ύφος. Έτσι ξεκίνησε, έτσι συνεχίζει (κάτι που θαυμάζω και στη Lana). Είναι μια εποχή που η μουσική του δεν είναι απαραίτητα αυτό που λέμε THE shit. Δεν είναι στάνταρ ότι θα  *εκτοξευθεί* σε θέμα επιτυχίας κάποια στιγμή, μάλλον περισσότερο θα αποκαλούσα την προσπάθειά του *hit or miss*. Δεν αλλάζει, όμως, σύμφωνα με το hype. Συνεχίζει αυτό που άρχισε χωρίς να γίνεται ανιαρός. Επιμένω ότι κομμάτια σαν το Iron δεν βγαίνουν καθόλου εύκολα και σε συνδυασμό με τα οπτικά του έργα μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο καλλιτέχνη!