Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Βέρα Λάμπρου! Θεά!!! September 25, 2006

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 23:17pm

Αααχ…

Καμία δεν συγκρίνεται με την Βέρα. Από τα πρώτα της βήματα μέχρι και τις τελευταίες της ατάκες. Μια τσουλάρα που βγάζει απίστευτο γέλιο. Προσωπικά της έχω αδυναμία. Και μην ακούω αηδίες ότι είναι ηλίθια. Αυτή απλά γίνεται ρεζίλι, γελάει και τα παίρνει χοντρά. Θεωρώ ότι έχει πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ και δεν φοβάται να ρεζιλευτεί. Ξέρει να γελάει!

Το “νινί” είναι ύμνος! Το ακούω και ξεκαρδίζομαι! Ναι! Η Βέρα μου φτιάχνει το κέφι. Δεν το κρύβω. Έχετε δίκιο. Είναι η σαβούρα της τηλεόρασης, η φόλα του trash system. Όμως για πείτε μου… Η Βίσση και η Βανδή είναι καλύτερες? Χίλιες φορές Βέρα. Γελάω πιο πολύ, περνάω πιο καλά, έχω λόγο για να βλέπω Κους Κους!!!!

Οι αγαπημένες μου στιγμές ήταν όταν την είδα στα παρασκήνια του βίντεο για το “νινι”, όταν ξεκατινιάστηκε με τη Στέλλα Μπεζαντάκου, όταν έφτιαχνε το παστίτσιο με το τιγρε μπικίνι και το πούρο, όταν έβριζε τον Elegance, όταν αρνιόταν ότι ξέρει την πεθερά της και άλλες τέτοιες ξεκαρδιστικές στιγμές.

Σκηνές από το ξεκατίνιασμα με τη Στέλλα Μπεζαντάκου (την πραγματικά ηλίθια!!)

“Μια πουτάνα και μισή είναι, μια του δρόμου, μια ξεφτυλισμένη που τρέχει πίσω από τους άντρες όλους… Τι να μου πει το σούργελο αυτό? …. Κάποτε, την άφησα στο σπίτι μου να πεταχτώ μέχρι το σχολείο να πάρω τα παιδιά μου και χίμηξε στον άντρα μου… Του την έπεσε κανονικά… Δεν έχει ήθος, δεν έχει αξίες, δεν έχει καρδία, δεν έχει μυαλό, τίποτα, τίποτα.. Τι θέλει δηλαδή η κυρία Μπεζαντάκου? Να αρχίσουμε να ΆΡΙΘΜΗΤΙΣΟΥΜΕ ένα ένα τους άντρες που έχει παει? Δεν ΜΕΤΡΙΩΝΤΑΙ στα 2 μου χέρια.. τα δάχτυλα αυτά τα δέκα… Τη διέγραψαν και από την εταιρία μου και από παντού… Τι να μου πει εμένα αυτή η γυναίκα? Φτου σου μωρή βρομιάρα ξεφτυλισμένη… Δεν έχω να τις δώσω τα λεφτά που ζητάει.. μια μηχανή έχω που άν πάει να την καβαλήσει θα πέσει κι από εκεί… ΜΙΑ ΜΑΝΑΑΑ.. ΜΙΑ ΜΑΝΑΑΑ… ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΜΟΥ ΘΑ ΓΕΛΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΔΑΛΟ ΚΑΤΣΙΚΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΤΡΩΩ…. Γυναίκεεες, φυλάχτε τους άντρες σας… Μακριά από ΑΥΤΗΝΕ…”

Γελάσα επίσης και σε μια συνέντευξη στο Backstage για τη Eurovision…

“Δεν ξέρωωω, αν μου γίνει πρόταση… Το σκέφτομαι πάντως… ”

Δημοσιογράφος: Ναι αλλά θα πρέπει οι στίχοι να είναι στα αγγλικά…

Βέρα: Εγώ θα βάλω και ελληνικά… έτσι… θα δείξω το ελληνικό ταπεραμέντο… Θα βάλω μέσα λύρα, μπουζούκιιι… Θα βάλω έτσι και 5-6 νινιά να χορεύουν έτσι έξαλλα… Την άλλη φορά εδώ… Εδώ.. Να το ακούσουμε και με μουσική….!!!

Βέρα είσαι μια θεά!! Με κάνεις και χασκογελάω με τις ώρες και να έχω με κάτι να ξεχνιέμαι από το άγχος της καθημερινότητας. Ακόμα και που με κράζουν που σου έχω τέτοια αδυναμία!!! Φταίω εγώ που με κάνεις και γελάω έτσι???

 

Κατακτήσεις September 24, 2006

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 23:43pm

Όσο και να με κάνει να νιώθω ψωνισμένος, παραδέχομαι ότι κάθε μέρα το απολαμβάνω και περισσότερο που έχω το πλεονέκτημα της επιλογής, την ευκολία της απόριψης και του μη συμβιβασμού. Ίσως γιατί μεγάλωσα μέσα στην ανασφάλεια και την έλλειψη αυτοπεποίθησης. Ίσως γιατί ένιωθα πάντα ότι ζήταγα απεγνωσμένα όταν όλοι με είχαν γραμμένο.

Όμως οι καιροί αλλάζουν, Και η ζωή σου χαμογελά πονηρά. Τώρα όλα έχουν αντιστραφεί. Τόσο μέσα μου όσο και σε όσα μου συμβαίνουν. Και νιώθω για πρώτη φορά ο εαυτός μου. Είναι πραγματικά υπέροχο. Συνήθηζα να νιώθω ότι παρακαλάω για λίγη αγάπη. Συνήθηζα να νιώθω άσχημος και μη ερωτεύσιμος. Ο καιρός και οι εμπειρίες όμως μου έμαθαν πως αν δεν αγαπήσεις πρώτος τον εαυτό σου.. αν δεν τον ερωτευθείς τρελά… Ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να δει το πόσο όμορφος είσαι.

Εϊναι πραγματικά πανέμορφο συναίσθημα να νιώθεις ότι κάθε μέρα είσαι και πιο σκληρός, λιγότερο αγαθός, και πολύ πιο έξυπνος από την προηγούμενη. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα παρακαλέσω ποτέ για κανένα. Δεν το έκανα τότε που είχα ανάγκη την αγάπη πολύ περισσότερο από τώρα. Τώρα δεν θέλω αγάπη. Θέλω παιχνίδι, διασκέδαση και έντονα συναισθήματα. Η αγάπη είναι πολύ ρομαντική και ιδανική. Δεν είναι του στυλ μου τελικά. Μπορώ να βρω το άλλο μου μισό πολύ πιο αστεία και διασκεδαστικά!

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι έχω φτάσει σε σημείο να έχω πάνω από 10 άτομα να με θέλουν κι εγώ να προτιμώ τον εαυτό μου. Είναι πραγματικά αδύνατο να πιστέψω ότι έχω κάποιον που με αγαπά πραγματικά αλλά εγώ δεν τον έχω πια ανάγκη. Και δεν είμαι εγώ ο κακός. Αυτός ήταν που με παράτησε όταν ήλπιζα μέσα μου ότι δεν θα το έκανε. Αυτός είναι που με άφησε μόνο μου γιατί είχε κουραστεί και εγώ απλά προσευχόμουν να μην το έκανε. Τώρα που έμεινε ολομόναχος, τώρα που τον έπιασαν πάλι οι κ****ς με θυμήθηκε. Μόνο που δεν περίμενε αυτό που αντιμετώπισε. Νόμιζε ότι θα ήμουν ακόμα αυτό το αδύναμο, μικρό παιδάκι που κλαίει εύκολα και ζητάει μέσα του την αγάπη. Νόμιζε ότι θα περίμενα πότε θα γύρναγε πίσω. Νόμιζε ότι είμαι η καβάτζα.

Έκανε λάθος. Και δεν νιώθω άσχημα που τον αφήνω να στεναχωριέται. Ποιος στεναχωρήθηκε πιο πριν? Αν θυμαμαι καλά… εγώ δεν ήμουν αυτός που τον κούρασε? Θα έπρεπε να του κάνω το χατίρι και να γίνω αυτό το παιδάκι που πάντα αγαπούσε? Όχι. Δεν μπορώ να είμαι το παιχνίδι κανενός. Και εγώ είμαι αυτός που θα ρίξει τη ζαριά. Δεν έχω χώρο για άλλα λάθη. Πρέπει να ζήσω κι εγώ για τον εαυτό μου.

Ίσως έχω γίνει πολύ αυτάρεσκος. Ίσως να την έχω ψωνίσει για τα καλά. Αλλά νιώθω ότι μου αξίζει αυτή η ελευθερία να μπορώ να δέχομαι και να απορρίπτω γιατί απλά όσο ήμουν αφελής και άβγαλτος νόμιζα ότι με λίγο ρομαντισμό όλη η αγάπη θα βρισκόταν. Κάνεις όμως δεν φάνηκε να ζητά ότι ζήταγα εγώ. Έτσι έγινα πιο ανθεκτικός, πιο εύστροφος και πιο αποφασιστικός. Δεν είναι κακό να ζητάς το καλύτερο για σένα, αυτό που δεν θα σε πληγώσει. Άλλωστε είναι ακόμα πολύ νωρίς για να αγαπήσω. Τι ξέρω εγώ από αγάπη? Τίποτα. Και έτσι πρέπει να είναι.

Είμαι περήφανος που δεν έπεσα ποτέ τόσο χαμηλά ώστε να παρακαλέσω όπως πρόσφατα είδα “φίλους” να την πέφτουν σε άτομα που τους αρέσω σε σημείο που παρακάλαγαν, απλά για να μου φάνε τον γκόμενο. Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να μπω στο τριπάκι να ανταγωνιστώ κανένα. Γιατί να το κάνω όταν ξέρω ότι είμαι πολύ περισσότερα από αυτό που με προκάλεσε ο “φίλος” να κάνω?

Έπαψα να νοιάζομαι για το αν θα γυρίσει ποτέ κάποιος να με κοιτάξει και αν θα ασχοληθεί ποτέ κανείς μαζί μου. Αυτό μπορώ να το έχω.

Το θέμα είναι….

Μπορεί κανείς να με κάνει να γυρίσω πίσω στην αφέλεια και στην αδυναμία? Γιατί κάθε μέρα φένεται όλο και πιο δύσκολο.

 

Τα Μεγάλα Λόγια September 19, 2006

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 13:44pm

Ό,τι πιο ανθυγιεινό μπορεί να υπάρξει στην μικρή καθημερινότητά μας.

Είναι αστείο το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να δώσει μια υπόσχεση, να ανακουφίσει κάποιον με ένα λόγο, να δεσμευτεί για πράξεις που ΘΑ κάνει στο μέλλον. Είτε αυτό έχει να κάνει με την εργασία μας, είτε έχει να κάνει με ένα φίλο, είτε με ένα γκόμενο. Δεν ξέρω για τους άλλους, πάντως εγώ όταν ακούω “θα” πάνω από 2 φορές σε μία πρόταση ξέρω πως αυτό που ακούω είναι εγγύηση. Εγγύηση ότι τελικά…. ΔΕΝ “θα”…..

Η μικρή μου εμπειρία σε όλους τους τομείς της ζωής μου έχει αρχίσει να με μαθαίνει να μην ξεγελιέμαι από “Μεγάλα Λόγια”. Μαθαίνω να μην έχω μεγάλες προσδοκίες απλά και μόνο επειδή άκουσα κάποιον να μου δίνει χιλιάδες ελπίδες για αυτό που θέλω να συμβεί. Μαθαίνω να εκπλήσσομαι από όσους με απογοητεύουν στα λόγια και ξεκαθαρίζουν ότι δεν έχει το “θα” αλλά το “τώρα”. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει “θα”. Απογοητεύεσαι από αυτά τα απογοητευτικά λόγια και βλέπεις στο μέλλον ότι όλα ήταν πολύ πιο εύκολα και προσβάσιμα από τα λόγια που σου αρέσει να ακούς ενώ ξέρεις ότι είναι μόνο λόγια.

Πόσες φορές έχετε ακούσει ότι αν αγοράσετε κάτι είναι τόσο καταπληκτικό που ΘΑ σας ικανοποιήσει απόλυτα αλλά στο μέλλον μετανιώσατε για την αγορά? Πόσους όρκους έχετε ακούσει από φίλους και συγγενείς για αιώνια φιλία και αγάπη? Πόσες υποσχέσεις από κάποιους που θέλετε να τους φαντάζεστε ιδανικούς και ενώ πετάτε στα σύννεφα με τα όσα λένε παίρνουν αυτό που θέλουν και φεύγουν?

Έχω και εγώ λίγα τέτοια… Και είναι από ξεκαρδιστικά έως οδυνηρά.

Θα μου μείνει αξέχαστος ο Θ. Ένας άνθρωπος που υποστήριζε ότι ψάχνει την αγάπη, την αφοσίωση και τη σοβαρότητα. Ένας που του άρεσα πολύ. Μπλα μπλα μπλα μπλα… πόσα είχα ακούσει εκείνο το βράδυ… Υποσχέσεις, ελπίδες, προτάσεις. Είχα εντυπωσιαστεί… είχα αρχίσει να πιστεύω ότι μέσα στην ατυχία μου βρέθηκε κάτι σοβαρό. Βγήκαμε 2-3 βραδια… Πήγαμε και 2 βόλτες… Τα πράγματα έμεναν σταθερά εκεί. Εγώ είχα ήδη βαρεθεί και προτού προλάβω να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια μου γνωρίζει τον κολλητό του. Προτείνει να βγούμε και οι 3 για ποτό. Εγώ δεν είχα πρόβλημα. Το βράδυ που βγήκαμε λοιπόν, συνέχισε τα χιλιοακουσμένα λόγια. Δεν μου έλεγαν βέβαια τίποτα πια. Αν πράγματι ήθελε δεν θα είχε μείνει σε αυτά. Και εκεί που καθόμουν και ΣΚΥΛΟΒΑΡΙΟΜΟΥΝ, παρατήρησα τον Θ. να γαργαλάει με χαρά τον φίλο του που ούτε θυμάμαι πως τον λένε. Και χαχαχα… χουχουχου να χασκογελάνε σαν ηλίθιοι και εγώ σκέτο αγγούρι μές στη μέση με μια πρωτοφανή απάθεια. Σε ένα σημείο αναρωτιόμουν αν θα το κάνουν και μπροστά μου. Γυρνάει μετά να μου εξηγήσει ότι είναι απλώς φίλοι. Πολύ θα ήθελα να απαντήσω “ΧΕΣΤΗΚΑ” αλλά η ευγένεια με κράτησε ήρεμο. Δεν θα το κρύψω… είχα προσβληθεί. Μα είναι δυνατόν να έχει ένα παιδί δίπλα του που υποτίθεται το φλερτάρει και να κάθεται να μαλακίζεται με τον άλλο μπροστά μου επί 2 ώρες? Και αν δεν ενδιαφερόταν, τι με έπρηζε με αγάπες και αηδίες? Άλλωστε ποτέ δεν του ζήτησα να μου πει τίποτα τέτοιο… Εννοείται πως μου έστελνε μυνήματα μετά και εννοείται πως δεν απαντούσα.

Πολύ πρόσφατα όμως συνέβη κάτι πολύ καλύτερο.

Είχα γνωρίσει ένα παιδί (που λέει ο λόγος… 10 χρόνια μου ρίχνει), που είχαμε βγει φιλικά έξω να γνωριστούμε. Βγήκαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε, χορέψαμε… Καλά ήταν.. Για να μην φλυαρώ βρεθήκαμε στο τέλος να περνάμε πολύ καλά. Απλά και μόνο αυτό. Όταν όλο αυτό τελείωσε με έπιασαν οι κλασσικές τύψεις… “Άλλη μια ξεπέτα, είμαι ελεεινός, δεν έπρεπε να το κάνω” και άλλα τέτοια. Ο ίδιος με ρώτησε τι σκέφτομαι και είπα ότι απλά δεν είναι καλό αυτό που έγινε και ότι δεν είμαι της ξεπέτας. Αυτός μου είπε “αφού περάσαμε καλά, τι το σκέφτεσαι? Άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα παραπάνω”. Ήθελα να σπάσω το τζάμι του αυτοκινήτου και να πάω με τα πόδια στο σπίτι. Είχα απογοητευθεί τόσο πολύ. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός. Δεύτερη σκέψη όμως… και είχε δίκιο… Καλά δεν πέρασα? Αυτό δεν θέλαμε από την αρχή? Γύρισα σπίτι πιο ήρεμος από τις άλλες αν και κλασσικά πικραμένος.

Τις επόμενες μέρες μου έστελνε μυνήματα και βρεθήκαμε ξανά. Και έγιναν όλα πάλι ξανά. Αυτή τη φορά όμως ακόμα πιο γλυκά, πιο όμορφα, πιο παθιασμένα. Αυτή τη φορά μου έπιανε το χέρι σφιχτά, με φίλαγε πολύ περισσότερο από την προηγούμενη, με ρώτησε αν θα τα λέμε και αν θέλω να μιλάμε και στο μέλλον. Μου φέρθηκε σαν να μην είμαι ένα σώμα, ήταν τόσο πιο γλυκός ακόμα και στο πως μίλαγε.

Τώρα τον ψυχολόγησα λιγάκι. Δεν είναι καλός στα λόγια. Και όχι ιδιέτερα cool. Προσπαθεί να κρύψει κάποια πράγματα μέσα από χαλαρές δηλώσεις του τύπου “περνάμε καλά”. Άλλα μου είπε.. άλλα έκανε. Αυτή τη φορά για καλό. Είναι τόσο καλό παιδι όσο ήθελα να φαντάζομαι στην αρχή αλλά στο τέλος της πρώτης βραδιάς είχα φρικάρει.

Σίγουρα τώρα ξέρω πως τα μεγάλα λόγια μπορούν μόνο να είναι λόγια. Δεν ακούω τώρα τί μου λένε… Αλλά κάνω ότι νιώθω καλύτερο… Ακόμα και όταν περνάς καλά… ακόμα και τότε… δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι όλα είναι μια ξεπέτα.

Τα λίγα λόγια πολλές φορές είναι αυτά που υπόσχονται πολύ περισσότερα. Και εξασφαλίζουν πολλές όμορφες στιγμές και βλέμματα. Άλλωστε… όταν μιλά η ενέργεια ο άνθρωπος πρέπει να βγάζει το σκασμό. Ας μη χαλάμε τις καλύτερες στιγμές με “Μεγάλα Λόγια”.

Εγώ αμφιβάλλω αν θα με ακούσει ποτέ κανείς να μιλάω για το μέλλον.

Είμαι ευγνώμων για το τώρα.

 

Kate Bush – Hounds Of Love September 16, 2006

Filed under: Music — darkenlight @ 01:08am

200px-hounds_of_love.jpg

(5/5) 

“Running Up That Hill (A Deal With God)”

Η τελειότητα συναντά την τέχνη σε ένα δίσκο που μουσικά και στιχουργικά πετυχαίνει τον ένα και μοναδικό σκοπό ενός καλλιτέχνη. Σε κάνει να νιώθεις κάθε ανάσα ανάμεσα στους στίχους, κάθε μικρό ξέσπασμα στη φωνή την ώρα που τραγουδάει, κάθε λέξη που ερμηνεύει. Με λίγα λόγια, αισθάνεσαι όσα η καθημερινότητα δεν σου δίνει χρόνο να αισθανθείς.

Η Kate Bush ήταν πάντα μια γυναίκα που ποτέ δεν κόλλησε στα στερεότυπα ούτε και σκόνταψε σε καλλιτεχνικές ανασφάλειες. Δυστηχώς είμαι αρκετά φρέσκος στη μουσική της και είμαι ακόμα στην μαγεία του να ανακαλύπτεις όλο και περισσότερα λαμπρά διαμαντάκια μέσα σε ένα δίσκο/κομμάτι.

Ο δίσκος χωρίζεται σε 2 μέρη. Το πρώτο είναι το “Hounds Of Love” που αποτελείται από 5 κομμάτια (τα 4 εξ αυτών κυκλοφόρησαν ως singles με επιτυχία) που ασχολούνται με την αγάπη και το κάθε ένα κομμάτι μιλάει για ένα διαφορετικό είδος αγάπης. Το δεύτερο μέρος (και το λιγότερο επιτυχημένο από τα 2) έχει τον τίτλο “The Ninth Wave” και αποτελείται από 7 κομμάτια που μιλάνε για τον θάνατο και κοινωνικά θέματα όπως η αντιμετώπιση των μαγισσών στο μεσαίωνα.

“Cloudbusting”

 SIDE A: HOUNDS OF LOVE

Το Hounds Of Love ουσιαστικά είναι ο λόγος που ο δίσκος αυτός είναι τόσο διάσημος και εμπορικά πιο επιτυχημένος. Όχι τυχαία, όσα singles κυκολοφόρησε η Bush από αυτό το δίσκο ήταν από το Hounds Of Love αφού τα τραγούδια από μόνα τους είναι catchy σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους της. Ομολογουμένως, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη αρχή από το τραγούδι-ορόσημο της, “Running Up That Hill (A Deal With God)” που αρχικά ο τίτλος του ήταν απλά “A Deal With God” αλλά η εταιρεία της επέμενε πως αν επικρατούσε αυτός ο τίτλος το κομμάτι θα ήταν εμπορικά αποτυχημένο αφού στις περισσότερες χώρες θα δεχόταν αρνητική κριτική λόγω προσβλητικής θρησκευτικής αναφοράς. Η ίδια έκανε πίσω και δέχτηκε τον τίτλο που έχει μείνει στην ιστορία αν και σήμερα δηλώνει μετανιωμένη για αυτό. Προσωπικά, θεωρώ πως ο τίτλος που επικράτησε είναι πολύ καλύτερος όχι γιατί προσβάλλει τα θρησκευτικά μου πιστεύω αλλά γιατί απλά γιατί είναι τόσο εμπνευσμένος όσο και το τραγούδι από μόνο του. Πρόκειται για την αγάπη μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας που είναι πολύ δυνατή αλλά εμπόδια βρίσκονται στη μέση λόγω φύλου. Η ίδια κάνει μια συμφωνία με το θεό όπου οι 2 τους θα αντάλλαζαν φύλο και ο καθένας θα καταλάβαινε πως είναι να είσαι άντρας/γυναίκα. Μουσικά είναι ένα ατμοσφαιρικό αριστούργημα που δικαιολογημένα έμεινε στην ιστορία της μουσικής. Τα φωνητικά που υπάρχουν απο πίσω προσδίδουν μια δυναμική απαραίτητη που σε κάνει πραγματικά να καταλαβαίνεις πόσο έντονη είναι αυτή η στιγμή.

“Hounds Of Love”

Συνεχίζοντας, τα κομμάτια “Hounds Of Love” και “The Big Sky” δικαιολογούν τον διαχωρισμό του δίσκου σε 2 μέρη ενώ το “Mother Stands For Comfort” είναι σαν την μύγα μες στο γάλα, και εύλογα το μόνο κομμάτι που δεν κυκλοφόρησε ως single από το πρώτο μέρος, αφού είναι σχεδόν αντι-εμπορικό, το θέμα του είναι για μια κοπέλα που λέει ψέμματα στη μαμά της και η μαμά την καλύπτει για ό,τι κακό κάνει, και γενικά δεν κολλάει και τόσο. Παρ’όλα αυτά δεν χαλάει την αίσθηση που αποκτάς κατά την ακρόαση του δίσκου. Το τελευταίο κομμάτι του μέρους, το “Cloudbusting”, κλείνει το “Hounds Of Love” ακριβώς όπως το άρχισε. Λαμπρά. Από το πρώτο άκουσμα η μουσική του μου είχε μείνει αξέχαστη. Και η Kate Bush είχε ήδη υπερυψωθεί στις προτιμήσεις μου. Στον τόνο που χρειάζεται και με πολύ δυνατούς στίχους και φωνητικά τραγουδά “I just know that something good is going to happen” ενώ αργότερα κλείνει με την ανατριχιαστική φράση “Your son’s coming out”.

“The Big Sky”

SIDE B: THE NINTH WAVE

Το δεύτερο και αγαπημένο μου μέρος του δίσκου. Αρχίζει μέ ένα κομμάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και νανούρισμα, “And Dream Of Sheep” που ακούγοντάς το πολλές φορές δακρύζω. Ειδικά όταν τραγουδά σε ένα χαμηλό, γλυκό και σχεδόν αδύναμο τόνο “Let me be weak, let me sleep and dream of sheep”. Συνεχίζει με το επιβλητικό “Under Ice” που μιλάει για κάποιον/α που τη στιγμή που περνάει καλά στο χιόνι ξαφνικά βρίσκεται μεσα στο παγωμένο νερό να πνίγεται και να πεθαίνει. Αυτό είναι μόνο η αρχή του εφιάλτη που πρόκειται να ακολουθήσει. Το “Waking The Witch”, ένα κομμάτι απόλυτα ατμοσφαιρικό, τρομακτικό σε σημεία και (όπως είπα και προηγουμένως) εφιαλτικό. Μια μάγισσα στο μεσαίωνα που καταδικάζεται σε θάνατο και ζητάει την βοήθεια και την αγάπη του πατέρα της. Όταν όλο αυτό φτάνει στο τέλος ακούγεται ο ήρεμος ρυθμός του “Watching You Without Me”, ένα πανέξυπνα δομημένο κομμάτι που ασχολείται με ένα φάντασμα που βρίσκεται στο σπίτι (?) ενός αγαπημένου του προσώπου που θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ο δεσμός της. Η λαμπρότητα σε όλο της το μεγαλείο και η Kate να σιγομουρμουρίζει “You can’t here me” δίνοντας την αίσθηση ότι ακόμα και εσύ που ακούς το κομμάτι έχεις το φάντασμα δίπλα σου. Αργότερα στο ίδιο κομμάτι υπάρχει ένα ιδανικά έξυπνο reverse όπου την ακούς να λέει “Don’t Ignore me” ακολουθούμενο από ασυναρτησίες. Από εκεί πάμε σε ακόμα ένα λαμπρό δείγμα της τελειότητας της Kate Bush, το “Jig Of Life”. Ένα παραδοσιακό κομμάτι, δυνατό και πιστό στην ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που καταλαμβάνει το δίσκο. Το “Hello Earth” συνεχιζει μοναδικά να ικανοποιεί τον κάθε ακροατή με έξυπνους στίχους και εθιστική μουσική και μέσα σ’ όλα, μια χορωδία να υμνεί μελαγχολικά σε κάθε απότομο σταμάτημα της μουσική. Το τελευταίο κομμάτι είναι το “The Morning Fog” και κάθε φορά που το ακούω θέλω να αγκαλιάσω όποιον βρω μπροστά μου. Ένα πανέμορφο κομμάτι με στίχους που όλοι θα έπρεπε να ακούσουμε με προσοχή.

Η remastered έκδοση του δίσκου περιέχει 4 b-sides της όπως και ένα αδιάφορο remix του “The Big Sky” που δεν έχει λόγο ύπαρξης, με το 12″ Mix του “Running Up That Hill” που είναι το ίδιο υπέροχο με το album version, ίσως λίγο πιο έντονο αλλά σίγουρα δικαιολογεί την εμφάνισή του στην επανέκδοση μιας και είχε γνωρίσει σχετική επιτυχία μετά την κυκλοφορία της κανονικής έκδοσης του κομματιού.

Η Kate με άφησε χωρίς αναπνοή από το πόσο εκπληκτικό μπορεί να είναι ένα album. Όχι τυχαία σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα albums στην ιστορία της μουσικής το “Hounds Of Love” άφησε εποχή και έχει να θρέψει πολλές γενιές ακόμα.

 

Το Δάκρυ September 11, 2006

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 22:17pm

Είναι απίστευτο το πόσα πράγματα μπορεί να εκφράσει ένα δάκρυ. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που να εκφράζει περισσότερα. Ένα χαμόγελο είναι πάντα ένα χαμόγελο. Είτε καλό, είτε σαρκαστικό, είτε πικρό, για αυτόν που το βλέπει είναι πάντα ένα χαμόγελο. Όταν κάποιος χαμογελάει σκέφτεται την θετική, αστεία πλευρά των πραγμάτων ακόμα και όταν είναι δυστηχισμένος. Το δάκρυ όμως μπορεί να υπάρχει για να εκφράσει πολύ μεγάλη χαρά, συγκίνηση, δυστηχία, απόγνωση, φόβο κ.ο.κ.

Νιώθω ότι το δάκρυ είναι η έντονη πλευρά των όσων νιώθουμε. Είναι το ξέσπασμα για κάθε κρυμμένο μυστικό που έχουμε μέσα μας. Ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα μας προδώσει. Ποτέ κανείς δεν θα μάθει όλα αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας. Θα μας ρωτήσουν, θα μα παρηγορήσουν, θα κάνουν όλα όσα εύχομαστε να έκαναν για εμάς απλά γιατί κλαίμε. Έχουμε το δικαίωμα να κρατήσουμε το μυστικό μας. Δεν θα μας κατηγορήσει ποτέ κανείς που κλαίμε. Αν όμως εκφράζουμε με λόγια αυτό που νιώθουμε, θα δεχτούμε κριτική και επιμονή να αποκαλύψουμε ότι έχουμε στην καρδιά μας. Καλό ή κακό.

Είμαι ερωτευμένος με το δάκρυ. Όταν όλα πάνε χάλια, όταν η μέρα μου δεν είναι τοσο καλή κλείνομαι σε ένα δωμάτιο, κλαίω και μετά νιώθω υπέροχα. Όταν κάτι πανέμορφο συμβαίνει, δακρύζω και ξέρω πως αυτό που ζω είναι πραγματικά υπέροχο. Όταν κάτι με τρομάζει, δακρύζω και ξαφνικά αποκτάω δύναμη… ο φόβος μου εξωτερικεύτηκε και… εκφράστηκε. Δεν είναι πια μέσα μου. Από τη στιγμή που εκφράζω τον φόβο… αυτό που μένει μέσα μου είναι δύναμη.

Δεν είναι κακό να κλαίμε. Δεν είναι κακό να νιώθουμε την ελευθερία στη ζωή μας. Κανείς δεν θα μας παρεξηγήσει, κανείς δεν θα μας το απαγορεύσει. Μας έχουν χαριστεί τόσα όμορφα δώρα στη ζωή, και δεν είναι καλό να σνομπάρουμε κάτι τόσο απελευθερωτικό όσο ένα δάκρυ.

Καποιοι, σαν εμένα, μπορεί να είναι πολυ περήφανοι και εγωιστές για να παραδεχτούν ότι κλαίνε και να αποφεύγουν να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Προσωπικά δεν θα άντεχα να κλάψω ακόμα και μπροστά στη μαμά μου. Φυσικά και έχει τύχει κάτι τέτοιο αλλά αυθόρμητα το αποφεύγω όσο μπορώ. Έτσι, κλαίω μόνος μου… Κλείνομαι σε ένα δωμάτιο και αφήνω κάθε πράγμα που με απασχολεί να βγει από μέσα μου και να πετάξει ψηλά. Πιστεύω ακόμα, ότι θα έπρεπε ο καθένας να περνάει τόσο έντονες στιγμές μόνος, με τον δικό του τρόπο, χώρο, χρόνο. Είναι εξαιρετικά θεραπευτικό!

Το δάκρυ είναι σκαλοπάτι ψηλότερα στην ωριμότητα. Στην τελειότητα. Ένα δάκρυ προσθέτει άλλο ένα έντονο βίωμα στη ζωή μας. Επιβεβαιώνει πως αυτό που ζήσαμε τη στιγμή που δακρύσαμε είναι άλλο ένα σημάδι στη ζωή μας που θα μείνει αποτυπομένο μέχρι να το σβήσουμε μόνοι μας με την, για ακόμα μια φορά, κατά πρόσωπο ματιά στην ωριμότητα. Αυτό είναι ένα δάκρυ. Υπενθύμηση των σημαντικότερων βιωμάτων μας.

Όταν ένα τραγούδι μας κάνει και δακρύζουμε μας υπενθυμίζει πράγματα που έχουμε ζήσει, λάθη που έχουμε κάνει, φαντασιώσεις που ποτέ δεν κάναμε πραγματικότητα, επιθυμίες που μας καίνε μέσα μας μέχρι να ικανοποιήσουμε το μεγάλο μας “εγώ”.

Πόσο άσχημα θα ήταν αν δεν μπορούσαμε να δακρύσουμε? Πόσο πνιγμένοι θα νιώθαμε μέσα στα συναισθήματά μας? Πραγματικά, θα μπορούσαμε να παραμείνουμε ζωντανοί?Όσοι υποστηρίζουν ότι δεν κλαίνε ποτέ είναι απλά ψέυτες. Όσοι λένε περήφανα ότι κλαίνε είναι απλά αληθινοί.

Νιώθω πολύ υπέροχα που μπορώ να θεωρηθώ original!

 

Stats? September 9, 2006

Filed under: Gay Life — darkenlight @ 23:17pm

Δεν μπορώ να πω… Το άφθονο γέλιο δεν λείπει από τη ζωή μου. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα παρά μόνο να μπω σε ένα gay chat. Η εμπειρία είναι απολαυστική.

Πρώτη μου δουλειά, να ρίξω μια ματιά στα nicknames.

Ksekolo21, katourhse_me, sadomazoxisths, pornidio19, toparos37 και άλλα ξεκαρδιστικά.

Αν κοιτάξω και τι γράφουν… σκέφτομαι “κατι δεν πάει καλά…”. Όλο φράσεις “Κανείς για φάση με 4 αγόρια?” “Κανείς να μένει μόνος του για πίπα?” “Κανείς ενεργητικός για τρελά γαμήσια?”

Αν έγραφα κάτι σε όλους αυτούς θα ήταν “Κανείς που να μην είναι τόσο μαλάκας?” Αλλά τι νόημα θα είχε? Θα ήμουν σαν την Ελένη Λουκά στα Village για να μη βλέπει ο κόσμος τον Κώδικα DaVinci. Μόνο που αυτή την τραβάνε οι κάμερες… Εμένα μάλλον θα τραβάνε μαλακία όσοι ανάβουν όταν τους βρίζουν.

Στο ενδιάμεσο, μου έχει στείλει μύνημα ο Top40 (όπως τα μουσικά charts) που με ρωτάει “Μήπως ενοχλώ?”. Υπό άλλες συνθήκες θα σου απαντούσα πως όχι. Αλλά… για να σκεφτώ… για ποιο λόγο ένας 40άρης θα μου έκανε την τιμή να μου μιλήσει… εμένα ενός ανώριμου 18χρονου? Ενός παιδιού? Μήπως γιατί του αρέσει να ανταλλάζει απόψεις με τη νεολαία? Μήπως γιατί κάτι ακατανίκητο τον κυρίευσε μέσα του βλέποντας το nickname μου και του είπε “Τάδε, αυτός είναι η μοίρα σου”? Μήπως γιατί έχει ένα προαίσθημα ότι δεν είμαι σαν όλα τα μικρά? Μήπως γιατί υποψιάζεται πως πίσω από αυτό το nickname κρύβεται ένα λαμπρό μυαλό? Μήπως ψάχνει την ώριμη σχέση ζωής?

Λες να παίζει το γεγονός να με θέλει για ένα στα γρήγορα? Μπαααα…. Τι να του αρέσει σε μένα? Το γεγονός ότι είμαι μικρός? Ότι είμαι (για τη φαντασία του) άβγαλτος? Ότι θα με μυήσει στον κόσμο του sex? Αηδίες… 40αρης άνθρωπος…

Ε ναι λοιπόν κύριε… Ενοχλείς… Και καλά εσένα σε συγχωρώ. Δεν ξέρεις με ποιον μιλάς… Αυτόν που θα κοπανούσα όμως ευχαρίστως είναι τον εξής κύριο… Τον, ας πούμε, nikos31.

nikos31: Hi!

darkenlight: hi!

nikos31: ola kala???

darkenlight: ola kala, esy?

nikos31: Mia xara… Ti psaxneis?

darkenlight: kouventa esy?

nikos31: Ki egw. (πρώτο ψέμα)

darkenlight: Alithia? Periergo…

nikos31: giati?

darkenlight: synithws oloi psaxnoun sex.

nikos 31: exeis dikio. egw den eimai etsi. (δεύτερο ψέμα… αρχίζω και τα παίρνω μόνο στη σκέψη)

nikos31: Gia pes.. exeis empeiries? (αρχίσαμεεεε)

nikos31:????

nikos31: eisai ekei?

darkenlight: nai

nikos31: gia pes kamia

darkenlight: den mou les? gia na travikseis malakia arxises na mou milas? (ναι το έχω πει κι αυτό. Είναι πραγματικό!!!)

nikos31: oxi vevaia… pou sou perase auto apo to myalo? Etsi gia na exoume kati na leme…

nikos31: ti sou aresei sto sex?

Εκεί σταματάω να ασχολούμαι…. Αλλά δεν τελειώνει εκεί η παρωδία.

Ξαφνικά…

nikos31: Thelw na se skisw sta 2 mwro mou.

darkenlight: vre den mas xezeis ki esy? (και αυτό το έχω πει…!!!!)

 Συγνώμμη κυριούληδες… πραγματικά νιώθω άσχημα που σας ξενερώνω έτσι. Αλλά δεν θα έπρεπε κι εσείς να σεβαστήτε έστω και λίγο το γεγονός ότι εγώ ψάχνω για μια σοβαρή, πολιτισμένη κουβέντα και όχι για σαχλαμάρες? Αφού το ξεκαθαρίζω από την αρχή… Ψάχνω κουβέντα. Αν ήθελα να την παίξω θα το έλεγα εξ αρχής… Γιατί απλά δεν με αφήνετε στην υσηχία μου, να ψάξω αυτό που θέλω?

Παράληλα, ο βομβαρδισμός μυνημάτων με τη γνωστή αηδιαστική, πανηλίθια και μισητή λέξη είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Πραγματικά περιμένω κάθε φορά με κομμένη την ανάσα για το επόμενο….

STATS?

Και ειδικότερα όταν μιλάω με ένα που υποτίθεται δεν ψάχνει sex εκεί πραγματικά νιώθω σαν την Bjork στο Pluto. Μα καλά…. απορώ… Σε τι  θα οφελήσει να τους πω το ύψος μου και το βάρος μου? Ακόμα και αν ψάχνουν καποιον για να αυνανιστούν… Θα τους κάνει κούκου με το να φαντάζονται τα κιλά μου? Τι ανωμαλίες παίζονται σε αυτό τον κόσμο?

Αν πάλι θέλουν να ξέρουν  πώς είμαι… Ας μιλήσουμε λίγο, να δούμε.. έχει πλάκα? Έχει ενδιαφέρον? Και αν “κολλάει” να τους στείλω μια φωτογραφία μου. Έτσι να μπορούν να φανταστούν με ποιον μιλάνε. (Και όταν λέω φωτογραφία, δεν εννοώ γυμνή).

Μπορεί να εκνευρίζομαι με όλους αυτούς τους βλάκες… Αλλά όσο τα θυμάμαι και τα σκέφτομαι μου προσφέρουν αστείρευτο γέλιο.

Είναι πραγματικά για γέλοια η κατάσταση που έχει φτάσει σήμερα η κοινωνία μας…. Γιατί ένα chatroom τι είναι? Ένα δείγμα της κοινωνίας μας είναι σε ωμή μορφή, χωρίς ρούχα, χωρίς μάσκες. Οι στατιστικές μιλάνε μόνες τους. το 80% είναι μαλάκες. Το 10% τρελοί. Το 5% άσχετοι που είδαν φως και μπήκαν και το άλλο 5% σοβαροί άνθρωποι που ψάχνουν κάτι βαθύτερο στη ζωή.

Μήπως θυμίζει σε τίποτα το πλανήτη Γη? 😉

 

Για Σένα

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 00:18am

Εδώ είμαι πάλι.

Σου γράφω για άλλη μια φορά.

Φυσικά και ξέρω πως ποτέ δεν θα το διαβάσεις. Όχι μόνο γιατί δεν ξέρεις ότι το έγραψα, αλλά γιατί ούτε και θέλεις να ξέρεις.

Εδώ είμαι πάλι. λίγο πιο ταπεινομένος, λίγο πιο χτυπημένος και λίγο πιο μόνος. Δεν πειράζει. Μου φτάνει να ξέρω ότι είσαι καλά.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί νιώθω έτσι για σένα. Δεν ξέρω γιατί είσαι ακόμα κολλημένος στην καρδιά μου.

Ντρέπομαι και μόνο που σκέφτομαι ότι έχεις να μου μιλήσεις τόσους μήνες, ότι έχω προσπαθήσει πολλαπλά να σε κάνω να με ακούσεις και ούτε καν μπήκες στην διαδικασία να μου πεις αν θέλεις να με ακούσεις (απλά με έγραψες), οτι έχεις πει τόσα άσχημα λόγια για μένα, οτι δεν θες να με ξέρεις πια, ότι ποτέ δεν ήσουν δικός μου, ότι πίστευα ότι νοιαζόσουν για μένα, ότι έχω δεχτεί τόσα χτυπήματα κάτω από τη μέση…. ότι για σένα έχω πέσει τόσο χαμηλά.

Είναι αξιολύπητο που όλα ζούσαν στη δική μου φαντασία. Εσύ το μόνο που μου έδωσες ήταν η αρχή. 2 λόγια, 2 υποσχέσεις, 2 γλυκόλογα… Όλα τα άλλα τα έφτιαξα μόνος μου. Όμως έχει περάσει τόσος καιρός από τότε… χρόνια…. Είμαι τόσο ερωτευμένος μαζί σου.

Δεν μπορώ να το κρύψω. Με δημιούργησες. Τόσοι μου έχουν πει ότι με δημιούργησαν. Τους άφησα να το πιστεύουν για να μην τους χαλάσω χατήρι. Όμως στην πραγματικότητα εσύ το έκανες αυτό. Ήσουν ο πρώτος gay άνθρωπος που γνώρισα. Ο πρώτος που εμπιστεύτηκα. Ο πρώτος που έκανε την καρδιά μου να χτυπάει πολύ δυνατά (και από τότε δεν το έχω ξανανιώσει αυτό το υπέροχο συναίσθημα). Ο πρώτος που σκάλισε αυτό που έχω μέσα μου και το επεξεργάστηκε προκειμένου να γίνει καλύτερο. Ο πρώτος που μου έδωσε μαθήματα για τη ζωή που ζω τώρα.

Δεν έχω ξεχάσει τίποτα. Όλα όσα μου είπες τότε επαληθεύονται μέρα με τη μέρα. Ήμουν ένα αθώο παιδάκι τότε. Δεν ήξερα τίποτα. Και ίσως αυτό σου άρεσε και ασχολήθηκες μαζί μου. Αν θυμάμαι καλά με άφησες όταν πια η αφέλεια άρχισε να μεταλλάσεται σε εμπειρία. Όταν έκανα την πρώτη μου “μια βραδιά”. Όταν είχα πολλές γνωριμίες και κατακτήσεις. Ίσως νόμισες ότι είχα χάσει αυτό που κάποτε σε γοήτευε. Την προσωπικότητά μου.

Έκανες λάθος. Απλά άρχισα να μπαίνω σε  αυτό τον κόσμο που λέμε κοινωνία και τρόμαξα πολύ. Ένιωσα την ανάγκη να προστατεύσω αυτό που έχω. Έτσι το έκρυψα. Αλλά ποτέ δεν το έχασα.

Είμαι ακόμα αυτό το ευαίσθητο, ώριμο, αστείο, έξυπνο, πεισματάρικο, μικρό παιδάκι που γνώρισες. Απλά λίγο χτυπημένο, πονεμένο και χαμένο από την αναζήτηση. Αλλά το ίδιο. Δεν άλλαξα.

Έκανα λάθη. Σε έβλαψα χωρίς να το θέλω από αυτά τα λάθη μου. Εκεί έφυγες και δεν με συγχώρησες ποτέ. Εκεί ξέχασες όσα είχαμε πει. Εκεί με άφησες και έφυγες. Έφταιγα. Εγώ και μόνο εγώ. Αλλά δεν έκανα τίποτα σκόπιμα. Ξέρω πως ποτέ δεν θα με συγχωρήσεις. Θεωρώ ότι είναι πολυ σκληρό αυτό. Αλλά και πάλι δεν φένεσαι να με αγαπάς πια και ούτε να νοιάζεσαι για το αν ζω.

Νιώθω ενοχές που τελευταία έχω βάλει ένα φίλο μου να σου μιλάει για να μου λέει τα νέα σου. Εσύ νομίζεις ότι είναι μια νέα γνωριμία στο internet. Δεν έχεις ιδέα όμως ότι αυτός σου μιλάει από εμένα και μου λέει τι κάνεις. Νιώθω άσχημα. Αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς θα ξέρω αν είσαι καλά.

Φεύγω σε λίγες μέρες. Φεύγω μόνιμα. Δεν θα μπορείς να μου ξαναμιλήσεις μετά. Έκανα την τελευταία μου προσπάθεια να με ακούσεις. Δεν με απέρριψες. Με αγνόησες.

Εγώ κρατάω όσα μου είπες τότε. Θυμάμαι όταν ήμουν ακόμα μόλις 16 και είχες τύψεις που μιλάγαμε γιατί είμαι μικρός. Μου εξηγούσες ότι είμαι μικρός για εσένα αφού ήσουν μεγαλύτερος. Και σου είχα ρωτήσει αν θα μπορούσες να με περιμένεις να γίνω 18. Και μου είπες “Δεν νομίζω ότι εσύ θα μπορούσες να περιμένεις εμένα τόσο καιρό” και σου υποσχέθηκα ότι θα το έκανα. Να μαι λοιπόν. Είμαι 18 και σε περιμένω. Μόνο που τελικά δεν έκανες το ίδιο κι εσύ. Τώρα που φεύγω κόβεται κάθε περίπτωση να επικοινωνήσουμε ξανά.

Θα είσαι πάντα ο ένας για μένα. Πολυ βαθειά στην καρδιά μου όμως.

Σε αγαπάω πολύ. Όσο και αν προσπαθώ για το αντίθετο.