Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Τα Μεγάλα Λόγια September 19, 2006

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 13:44pm

Ό,τι πιο ανθυγιεινό μπορεί να υπάρξει στην μικρή καθημερινότητά μας.

Είναι αστείο το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να δώσει μια υπόσχεση, να ανακουφίσει κάποιον με ένα λόγο, να δεσμευτεί για πράξεις που ΘΑ κάνει στο μέλλον. Είτε αυτό έχει να κάνει με την εργασία μας, είτε έχει να κάνει με ένα φίλο, είτε με ένα γκόμενο. Δεν ξέρω για τους άλλους, πάντως εγώ όταν ακούω “θα” πάνω από 2 φορές σε μία πρόταση ξέρω πως αυτό που ακούω είναι εγγύηση. Εγγύηση ότι τελικά…. ΔΕΝ “θα”…..

Η μικρή μου εμπειρία σε όλους τους τομείς της ζωής μου έχει αρχίσει να με μαθαίνει να μην ξεγελιέμαι από “Μεγάλα Λόγια”. Μαθαίνω να μην έχω μεγάλες προσδοκίες απλά και μόνο επειδή άκουσα κάποιον να μου δίνει χιλιάδες ελπίδες για αυτό που θέλω να συμβεί. Μαθαίνω να εκπλήσσομαι από όσους με απογοητεύουν στα λόγια και ξεκαθαρίζουν ότι δεν έχει το “θα” αλλά το “τώρα”. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει “θα”. Απογοητεύεσαι από αυτά τα απογοητευτικά λόγια και βλέπεις στο μέλλον ότι όλα ήταν πολύ πιο εύκολα και προσβάσιμα από τα λόγια που σου αρέσει να ακούς ενώ ξέρεις ότι είναι μόνο λόγια.

Πόσες φορές έχετε ακούσει ότι αν αγοράσετε κάτι είναι τόσο καταπληκτικό που ΘΑ σας ικανοποιήσει απόλυτα αλλά στο μέλλον μετανιώσατε για την αγορά? Πόσους όρκους έχετε ακούσει από φίλους και συγγενείς για αιώνια φιλία και αγάπη? Πόσες υποσχέσεις από κάποιους που θέλετε να τους φαντάζεστε ιδανικούς και ενώ πετάτε στα σύννεφα με τα όσα λένε παίρνουν αυτό που θέλουν και φεύγουν?

Έχω και εγώ λίγα τέτοια… Και είναι από ξεκαρδιστικά έως οδυνηρά.

Θα μου μείνει αξέχαστος ο Θ. Ένας άνθρωπος που υποστήριζε ότι ψάχνει την αγάπη, την αφοσίωση και τη σοβαρότητα. Ένας που του άρεσα πολύ. Μπλα μπλα μπλα μπλα… πόσα είχα ακούσει εκείνο το βράδυ… Υποσχέσεις, ελπίδες, προτάσεις. Είχα εντυπωσιαστεί… είχα αρχίσει να πιστεύω ότι μέσα στην ατυχία μου βρέθηκε κάτι σοβαρό. Βγήκαμε 2-3 βραδια… Πήγαμε και 2 βόλτες… Τα πράγματα έμεναν σταθερά εκεί. Εγώ είχα ήδη βαρεθεί και προτού προλάβω να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια μου γνωρίζει τον κολλητό του. Προτείνει να βγούμε και οι 3 για ποτό. Εγώ δεν είχα πρόβλημα. Το βράδυ που βγήκαμε λοιπόν, συνέχισε τα χιλιοακουσμένα λόγια. Δεν μου έλεγαν βέβαια τίποτα πια. Αν πράγματι ήθελε δεν θα είχε μείνει σε αυτά. Και εκεί που καθόμουν και ΣΚΥΛΟΒΑΡΙΟΜΟΥΝ, παρατήρησα τον Θ. να γαργαλάει με χαρά τον φίλο του που ούτε θυμάμαι πως τον λένε. Και χαχαχα… χουχουχου να χασκογελάνε σαν ηλίθιοι και εγώ σκέτο αγγούρι μές στη μέση με μια πρωτοφανή απάθεια. Σε ένα σημείο αναρωτιόμουν αν θα το κάνουν και μπροστά μου. Γυρνάει μετά να μου εξηγήσει ότι είναι απλώς φίλοι. Πολύ θα ήθελα να απαντήσω “ΧΕΣΤΗΚΑ” αλλά η ευγένεια με κράτησε ήρεμο. Δεν θα το κρύψω… είχα προσβληθεί. Μα είναι δυνατόν να έχει ένα παιδί δίπλα του που υποτίθεται το φλερτάρει και να κάθεται να μαλακίζεται με τον άλλο μπροστά μου επί 2 ώρες? Και αν δεν ενδιαφερόταν, τι με έπρηζε με αγάπες και αηδίες? Άλλωστε ποτέ δεν του ζήτησα να μου πει τίποτα τέτοιο… Εννοείται πως μου έστελνε μυνήματα μετά και εννοείται πως δεν απαντούσα.

Πολύ πρόσφατα όμως συνέβη κάτι πολύ καλύτερο.

Είχα γνωρίσει ένα παιδί (που λέει ο λόγος… 10 χρόνια μου ρίχνει), που είχαμε βγει φιλικά έξω να γνωριστούμε. Βγήκαμε, μιλήσαμε, γελάσαμε, χορέψαμε… Καλά ήταν.. Για να μην φλυαρώ βρεθήκαμε στο τέλος να περνάμε πολύ καλά. Απλά και μόνο αυτό. Όταν όλο αυτό τελείωσε με έπιασαν οι κλασσικές τύψεις… “Άλλη μια ξεπέτα, είμαι ελεεινός, δεν έπρεπε να το κάνω” και άλλα τέτοια. Ο ίδιος με ρώτησε τι σκέφτομαι και είπα ότι απλά δεν είναι καλό αυτό που έγινε και ότι δεν είμαι της ξεπέτας. Αυτός μου είπε “αφού περάσαμε καλά, τι το σκέφτεσαι? Άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα παραπάνω”. Ήθελα να σπάσω το τζάμι του αυτοκινήτου και να πάω με τα πόδια στο σπίτι. Είχα απογοητευθεί τόσο πολύ. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός. Δεύτερη σκέψη όμως… και είχε δίκιο… Καλά δεν πέρασα? Αυτό δεν θέλαμε από την αρχή? Γύρισα σπίτι πιο ήρεμος από τις άλλες αν και κλασσικά πικραμένος.

Τις επόμενες μέρες μου έστελνε μυνήματα και βρεθήκαμε ξανά. Και έγιναν όλα πάλι ξανά. Αυτή τη φορά όμως ακόμα πιο γλυκά, πιο όμορφα, πιο παθιασμένα. Αυτή τη φορά μου έπιανε το χέρι σφιχτά, με φίλαγε πολύ περισσότερο από την προηγούμενη, με ρώτησε αν θα τα λέμε και αν θέλω να μιλάμε και στο μέλλον. Μου φέρθηκε σαν να μην είμαι ένα σώμα, ήταν τόσο πιο γλυκός ακόμα και στο πως μίλαγε.

Τώρα τον ψυχολόγησα λιγάκι. Δεν είναι καλός στα λόγια. Και όχι ιδιέτερα cool. Προσπαθεί να κρύψει κάποια πράγματα μέσα από χαλαρές δηλώσεις του τύπου “περνάμε καλά”. Άλλα μου είπε.. άλλα έκανε. Αυτή τη φορά για καλό. Είναι τόσο καλό παιδι όσο ήθελα να φαντάζομαι στην αρχή αλλά στο τέλος της πρώτης βραδιάς είχα φρικάρει.

Σίγουρα τώρα ξέρω πως τα μεγάλα λόγια μπορούν μόνο να είναι λόγια. Δεν ακούω τώρα τί μου λένε… Αλλά κάνω ότι νιώθω καλύτερο… Ακόμα και όταν περνάς καλά… ακόμα και τότε… δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι όλα είναι μια ξεπέτα.

Τα λίγα λόγια πολλές φορές είναι αυτά που υπόσχονται πολύ περισσότερα. Και εξασφαλίζουν πολλές όμορφες στιγμές και βλέμματα. Άλλωστε… όταν μιλά η ενέργεια ο άνθρωπος πρέπει να βγάζει το σκασμό. Ας μη χαλάμε τις καλύτερες στιγμές με “Μεγάλα Λόγια”.

Εγώ αμφιβάλλω αν θα με ακούσει ποτέ κανείς να μιλάω για το μέλλον.

Είμαι ευγνώμων για το τώρα.

Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s