Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Τι Μάθατε Σήμερα Κ. Σωτήρη? [Απόπειρα 1η] December 31, 2006

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 02:33am

Σήμερα έμαθα αγαπημένα μου στρουμφάκια ότι….

1) …όταν ξυπνάς 1 και 2 το μεσημέρι είναι λογικό να νιώθεις ότι κάτι μη φυσιολογικό συμβαίνει στη μέρα σου. Τόσο καιρό ξυπνάω τέτοιες ώρες, σήμερα βρήκα γιατί δεν έχω ελεύθερο χρόνο στη ζωή μου!! Είμαι μεγάλο μυαλό τελικά!!!!

2) …το να τρως μπριζόλα αγουροξυπνημένος είναι πράγματι αηδιαστικό! Ναι, σήμερα το έκανα και μπορώ να πω ότι με το μάσημα το συνήθησα. Ξύπνησα και πολύ εύκολα… δεν χρειάστηκα καν καφέ!!!

3) …το να παίζει κανείς Monopoly με την αδερφή μου είναι σκέτη αυτοκτονία. Αρχικά χαίρεσαι που έχεις τόσα οικόπεδα, τόσα σπίτια κ τόσα λεφτά μέχρι που η κωλόφαρδη αδερφή σου θα πάει 3 και 4 φορές στην ελεύθερη στάθμευση, θα χτίσει μόνο 2 ξενοδοχεία και θα πέσω και στα 2 (αυτά σε ένα γύρο). Θα βάλω υποθήκες, θα πουλήσω σπίτια… Που να τα προλάβεις όμως τα έξοδα???

Σημείωση: Φυσικά και δεν τελείωσε το παιχνίδι. Σηκώθηκα κ έφυγα. Όχι που θα καθόμουν να βλέπω τα περασμένα μου μεγαλεία να χάνονται!!

4) …το βιβλίο “Περηφάνεια και Προκατάληψη” είναι όντως υπέροχο! Ως πότε θα κλαίω από συγκίνηση με τον Κ. Ντάρσυ και την Λίζυ? Αααααχχχ….. κάτι μου λέει πως ζω το απόγειο της μοναξιάς! Ποιος με καταράστηκε και δεν μπορώ να σταυρώσω γκόμενο τους τελευταίους μήνες? Πρέπει να ασχήμηνα πολύ… δεν εξηγείται αλλιώς!

5) …αυτή η θεία Ρ. έχει μια εξαίρετη βιβλιοθήκη. Πότε επιτέλους θα έχω δανειστεί όσα βιβλία έχω απωθημένο να διαβάσω? Σήμερα άρχισα το “Ο Πατριάρχης”. έχω την αίσθηση πως είναι υπέρτατο βιβλίο (όχι πως δεν είχα ακούσει και ανάλογη κριτική από τη θεία!)

6) …η θεία μου η J. είναι πάρα πολύ στεναχωρημένη με πολύ μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει με την οικογένειά της. Είναι τρελή μου αδυναμία αυτή η γυναίκα και πραγματικά με έπιασαν τα κλάματα έτσι όπως την είδα. Αύριο θα πάω να της πάρω ένα δωράκι για την πρωτοχρονιά. Έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από υποστήριξη και αγάπη.

7) …η κολλητή μου έφυγε ξαφνικά Αθήνα για πρωτοχρονιά και θα γυρίσει Τετάρτη. Μα καλά… αυτή η κοπέλα είναι απίστευτη.. μου κλαιγόταν συνέχεια που δεν με βλέπει και της λείπω μιας που εγώ ζω Αθήνα και αυτή Κρήτη (καταραμένη ζωή μας χώρισες!) και ανυπομονούσε να βρεθούμε τα χριστούγεννα στη Σαντορίνη και θα θυμηθούμε τον παλιό καλό καιρό που κάναμε κοπάνες από το σχολείο και πηγαίναμε για καφέ, κλαιγόμασταν που δεν είχαμε καλούς βαθμούς αλλά ξέραμε ότι αξίζαμε, περπατάγαμε αμέριμνα τα στενά και κάναμε τον κόσμο να γελάει με τη συμπεριφορά μας κλπ κλπ., και πήγαμε για ένα καφέ πολύ κλαψ κλαψ τη Δευτέρα που πέρασε. Και σήμερα έμαθα ότι πήγε Αθήνα αν και δεν ήθελε… (ναι, καλά! Όλα τα μαγαζιά θα ξεσηκώσει πάλι). Όσο είμαι Αθήνα δεν αξιώνεται να έρθει να μου κάνει εκπληξούλα τώρα που κατέβηκα Σαντορίνη και βαριέμαι τη ζωή μου στις ερημιές αυτή πήγε Αθήνα… Καλάααα… τα κρατάω εγώ αυτά!

8) …το να μου κάνει μαθήματα χορού η αδερφή μου είναι σαν να βλέπεις τη Madonna να χορεύει με τον Mr. Bean. Ναι είναι γεγονός. Με χόρεψε… Για ακόμα μια φορά!!! Αυτή έκανε τις φιγούρες κι εγώ στεκόμουν σαν αγγούρι…

9) …όταν μαζεύονται συγγενείς να παίξουν χαρτιά είναι η ώρα μου να βαρέσω ένεση. Γιατί έχουν αυτή τη μανία να παίζουν Θανάση. Εγώ πάντα επιμένω… “Δεν μου αρέσει ο Θανάσης” (μιλάω πάντα για το παιχνίδι!). Εκεί αυτοί παίζουν ενώ εγώ την παίζω από βαρεμάρα. Άσε που είχα και τον ξάδερφο μου να κοροιδεύει τον Μαρίνο που έδειχνε η τηλεόραση επειδή είναι gay… Έπρεπε ΚΑΙ να κάνω ότι γελάω για να μην καταλάβει η μαμά ότι κι εγώ gay είμαι… Να έχει κολλητούς gay ξέρει, να μην γελάει μαζί τους όμως όχι. Άντε… Όταν λέμε ότι είμαστε ανοιχτόμυαλοι το εννοούμε, δεν το λέμε μόνο για να μας ακούσουν μαμα…

10) ….είχα ξεχάσει πόσο εκνευριστική μπορεί να γίνει η αδερφή μου στη ζωή μου ακόμα και αν αυτή δεν το θέλει. 2 μήνες είχα να τη δω, 3 να τη ζήσω σε καθημερινή βάση…. Μόλις φεύγουν όλοι οι συγγενείς να και η αδερφή μου τρέχει στο pc να παίξει sims…. Εγώ ήθελα φυσικά να μπω ιντερνετ. Μου έσπασε τα νεύρα. Όχι επειδή φταίει αυτή αλλά γιατί έχω ξεσυνηθήσει να μην κάνω ότι θέλω σπίτι μου. Μετά από τα νεύρα μου χτύπησα το χέρι μου στον τοίχο, έκανα ένα τσιγάρο και τσουπ! Back To Normal!

11) …Το Mezzanine των Massive Attack είναι υπέρτατο… Το Teardrop το καλύτερο τραγούδι τους ever… by far!!!

“Teardrop”

12) … το A Dios δεν σημαίνει bye bye στο τραγουδάκι του Juanes αλλά “στο θεό”… Δηλαδή “A Dios Le Pido” σημαίνει “Στο θεό προσεύχομαι”. Κοίτα τι σου κάνει ένα κενό! Να ναι καλά η φίλη μου από την Ισπανία που μου το διευκρίνησε και με ξύπνησε από τη φαντασίωση ότι ήταν ένα αποχαιρετιστήριο τραγουδάκι στην πρώην με χαρά και ειρωνεία. Τίποτα. το μόνο καλά ειρωνικό αποχαιρετιστήριο κομμάτι που με μαγεύει είναι το “Bye Bye Baby” της θεάς No.1 Madonna… και εκεί λέει και Adios αλλά και στο τέλος λέει και το θεικό “You Fucked It Up” με μπιιιιπ στο Fucked! ΘΕΑ!! Θέλω να μάθω ισπανικά! (άσχετο με το προηγούμενο!)

“Bye Bye Baby”

Μου άρεσε αυτή η απόπειρα! Θα την ξανακάνω!!!

 

Nothing At All December 28, 2006

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 02:27am

Πόσο μεγάλη ιδέα έχω για τον εαυτό μου? Και τι έχω κάνει για να μου αποδείξω ότι αξίζω ό,τι μου έχει δωθεί?

“Unlovable” by Darren Hayes

Ποτέ δεν θα μάθω αν είμαι ένα άτομο αξιόλογο ή αν είμαι ένα σούργελο που παλεύει να μπει στη σφαίρα των φυσιολογικών. Για μένα τα όρια δείχνουν στενά. Αγαπώ την ζωή μου, αλλά όχι εμένα τον ίδιο. Λατρεύω τη μαμά μου αλλά ποτέ δεν κατάφερα να της το δείξω. Βρίσκω σωστές τις απόψεις μου αλλά όχι και τις αποφάσεις που παίρνω.

Με λίγα λόγια, δεν έχω (ακόμα) καταφέρει να νιώσω καλά μέσα στο σώμα μου. Νιώθω εγκλωβισμένος. Νιώθω απερίγραπτα ανασφαλής και το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να ακούσω τη μαμά μου να μου λέει πόσο πολύ με αγαπά. Άλλωστε, αυτή και αδερφή μου είναι οι μόνοι που με αγαπούν. Και φοβάμαι πως με αγαπούν απλά γιατί είναι η οικογένειά μου. Όχι για τον χαρακτήρα μου ούτε για το “είναι” μου. Γιατί, αν τελικά είχα ένα χαρακτήρα, θα υπήρχε κάποιος να θέλει να τον εξερευνήσει. Αν τελικά σήμαινε κάτι η ύπαρξη μου θα είχα προσφέρει κάτι σε κάποιον.

Όμως ούτε που μου δίνεται η ευκαιρία. Και φοβάμαι πως ακόμα και να μου δινόταν δεν θα ήμουν άξιος να την εκμεταλευτώ. Μέσα σε όλη μου την αναγνώριση ότι λέω τα πράγματα όπως είναι και δεν φοβάμαι να περιγράψω το οτιδήποτε ωμά εγώ νιώθω ότι είμαι ένας δειλός που ποτέ δεν του δόθηκε το βήμα για να μιλήσει αλλά κ αυτός φρόντιζε πάντα να είναι μακριά από αυτό.

Ακόμα και στην καθημερινή μου ζωή…

Με κλέβουν στα ψιλά? Δεν μιλάω. Σκέφτομαι ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό και πως δεν θα ήθελα να κάνω φασαρία για το τίποτα. Με προσβάλλουν? Είμαι πολύ ευαίσθητος για να αντέξω μια λογομαχία και απλά λέω 2 βλακείες που το μόνο που δείχνουν είναι ότι είμαι εύθραυστος. Με εκμεταλλεύονται? Ναι, το καταλαβαίνω, αλλά δεν θέλω να προσβάλλω τον άλλο και να ανοίξω άλλη μια φασαρία-παρεξήγηση. Νιώθω κούραση.

Έχω κουραστεί από τώρα….

Σιγά σιγά με παρατηρώ να παραδίδω τα όπλα. Όλο και λιγότερο εκφράζω άποψη, όλο και λιγότερο λέω σε κάποιον για μένα, όλο και λιγότερο ψάχνω να βρω κάποιον, όλο και λιγότερο μιλάω. Κλείνομαι στον εαυτό μου ακόμα περισσότερο και αφήνω τα πράγματα στην τύχη τους.

Το μόνο που νιώθω είναι φόβος. Φόβος για το αύριο. Που θα ξυπνήσω στα 40 μου και θα είμαι ακόμα ίδιος. Μόνος, απεγνωσμένος, κουρασμένος.

Πόσο ντρέπομαι που παραδέχομαι ότι νιώθω σαν σκυλί που παρακαλά για ψίχουλα αγάπης. Πόσο ελεεινός αισθάνομαι που όλο έχω κάτι να πω νομίζοντας ότι αξίζει να το αναφέρω ενώ είναι 2 σαχλαμάρες που κανείς δεν θα ήθελε να ακούσει. Πόσο με κάνει να θέλω να κρυφτώ το γεγονός ότι έχω την αίσθηση ότι όλοι μου μιλούν για να γελάσουν μαζί μου.

Γιατί κλαίω? Γιατί προσπαθώ τόσο έντονα να ενταχθώ σε μια ομάδα έξυπνων και φιλοσοφημένων ανθρώπων και δεν αφήνω τον εαυτό μου να πάει εκεί που ανήκει? Στο χαζό και άμυαλο κόσμο που κανείς δεν σκέφτεται και όλοι περνούν καλά?

Γιατί κουράζομαι? Γιατί πιέζομαι?

Δεν μπορώ επιτέλους να καταλάβω ότι με έχω υπερεκτιμήσει? Δεν μπορώ επιτέλους να αφήσω τη ζωή μου να οδηγηθεί εκεί που τις αξίζει? Τι προσπαθώ να αποδείξω? Αυτό που η βλακεία μου προδίδει?

Νιώθω ότι θέλω να εκραγώ. Τα πάντα γύρω μου με πνίγουν. Εικόνες, χρώματα, μυρωδιές, ήχοι…. Θέλω όλο αυτό να σταματήσει. Είναι μόνο θόρυβος για μένα. Φασαρία. Θέλω να βρω τον εαυτό μου. Να καταλάβω τι ρόλο βαράω. Δεν αντέχω να καταστρέφω την αισθητική των γύρω μου.

Βαρέθηκα να περιφέρομαι μόνος μου προσπαθώντας να καταλάβω αν είμαι ένα τίποτα. Θέλω απλά να σταματήσω να ενοχλώ τους άλλους.

Σημείωση: Αυτό ήταν το “κάθε τόσο” ξέσπασμα ανασφάλειας που είχα μικρός και που πλέον με πιάνει σπάνια! Είπα να εκμεταλλευτώ τη στιγμή και να καταγράψω όσα νιώθω τέτοιες στιγμές! Αύριο θα νιώθω και πάλι έξυπνος, ικανός και τυχερός που έχω το φως να μου δείχνει το δρόμο. Αυτό τώρα ή είναι φυσιολογικό ή είναι απλά η μαλάκινση που με δέρνει καμιά φορά!!

 

Οι 5 Θεες Μου!

Filed under: Music — darkenlight @ 01:23am

Καθε φορά που με ρωτούν  τι μουσική ακούω έχω την απάντηση έτοιμη! “Ακούω τις 5 μου θεές!”…. Με κοιτάζουν απορημένα με αυτό το συνιθισμένο βλέμμα αγελάδας που παίρνει ο κάθε διπλανος μου όταν πετάω τα δικά μου (συνήθως μαργαριτάρια…!).

Εκεί αρχίζω να παίρνω το συνηθισμένο χαμόγελο του στυλ “Έχω ένα μυστικό κρυμμενο στης καρδιάς τα βάθη” και αρχίζω να τους βάζω να μαντεύουν ποιες είναι αυτές οι 5 θεές…. σε 2 λεπτά από την ώρα που θα συμβεί αυτό θα έχω ήδη τσακωθεί με τον/την φίλο/η μου γιατί τουλάχιστον ένα όνομα δεν τους αρέσει… κι εγώ μένω πάντα αγγούρι με το γνωστό ερώτημα “μα γιατίίί?”. Πρέπει να παραδεχτώ πως οι 5 μου θεές είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Όμως, έχουν ένα κοινό σημείο που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει παρατηρήσει…. είναι και οι 5, εκτός από υπέροχες, των άκρων… Δλδ αποτελούν μειονότητα, είναι μοναδικές και κάνουν ό,τι γουστάρουν χωρίς να χάνουν τους οπαδούς τους… Είμαι περήφανος που τις έχω ανακαλύψει… έστω και κάπως αργοπορημένα μερικές!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!!!!

Η πρώτη μου θεά είναι και η απόλυτη, η πιο προσιτή στον κόσμο, η έννοια του “Music For The Masses”, η (κατά τη γνώμη μου) μοναδική περίπτωση super-star που κάνει ότι θέλει και πάντα πουλάει, γενικότερα, η γυναίκα που άλλαξε 10.000 πρόσωπα στην καριέρα της και προβλέπεται να αλλάξει άλλα τόσα… Αυτή φυσικά είναι η………..

1) MADONNA

About: Έχει αυτό το χάρισμα να ξεχωρίζει, να συζητιέται από την αρχή της καριέρας της μέχρι σήμερα, να πουλάει και να κάνει συνέχεια διαφορετικά πράγματα χωρίς να της κοστίζει. Favourite Album: Το “Erotica” είναι το αγαπημένο μου κυρίως γιατί ήταν πολύ προχωρημένο για την εποχή του τόσο μουσικά όσο και σε στίχους! Top-3: No.3 “Human Nature”, No.2 “Gone”, No.1 “Bad Girl”

“Bad Girl”

Η επόμενη θεά μου είναι ένα τελείως αμφιλεγόμενο πρόσωπο, που είτε τη μισούν είτε την λατρεύουν. Είναι όμορφα εκκεντρική και η μουσική της έχει μια περίεργα ασυνάρτητη ισορροπία. Κάποιοι την λένε και ξωτικό… Ελάτε που δεν καταλάβατε ότι μιλάω για την…..

2) BJORK

About: Μου είχε κινήσει την περιέργεια όταν ανακάλυψα το πόσο λαμπρό κομμάτι είναι το “Bedtime Story” της Madonna. Έτσι μια πολύ αγαπημένη μου καθηγήτρια στο σχολείο μου δάνεισε τα 2 πρώτα της cd να τα ακούσω. Αρχικά σκεφτόμουν “ποιος θα άκουγε τέτοια τραγούδια?”. Με τον καιρό άρχισα να τη λατρεύω. Όταν δεν άκουσα το “Homogenic” ένιωσα ότι η Bjork με εκφράζει απόλυτα! Favourite Album: Δύσκολο να αποφασίσω γιατί το κάθε ένα έχει την δική του ομορφιά… Δεν μπορώ να διαλέξω ένα, αλλά δύο! “Homogenic” και “Vespertine”. To πρώτο γιατί εκφράζει έντονα συναισθήματα που όλοι ζούμε στην πολύ πραγματική τους μορφή, και το δεύτερο γιατί είναι υπέρτατα υποτονικό, ήρεμο και υδιοφυές. Μιλάει για την πραγματική ολοκλήρωση του άνθρωπου μέσα από την αγάπη. Το όνειρο του κάθε άνθρωπου! Top-3: No.3 “Immature”, No.2 “Pagan Poetry”, No.1 “Unravel”.

“Pagan Poetry”

Η 3η μου θεά είναι η πιο άγνωστη και από τις άγνωστες. Ενώ σαν όνομα συζητιέται, όπου και να μιλήσω για αυτή κανείς δεν την γνωρίζει. Είναι απόλυτα πρόστυχη, μιλάει συνέχεια για το σεξ, τα τραγούδια της διαφέρουν από electro μπιτάκια μέχρι τη έντονη χρήση κιθάρων. Προωθεί το στυλ ενός άντρα και μιας γυναίκας μαζί και καταντάει αηδιαστική με τους στίχους της. Στο βάθος όμως κάποιος ίσως καταλάβει ότι ίσως πίσω από τα παραπάνω από τολμηρά λόγια κρύβονται και άλλα σοβαρά θέματα… Αυτή είναι η…

3) PEACHES

About: Την άκουσα πρώτα μέσα από ένα ντουέτο που είχε κάνει με την Pink και με είχε αφήσει παγερά αδιάφορο… Θεώρησα ότι είναι μια τσουλίτσα που νομίζει ότι ραπάρει και δεν την ξέρει η μάνα της. Αυτό γιατί δεν ήξερα απολύτως τίποτα για αυτή! Ένας φίλος κάποτε με έβαλε να κατεβάσω ένα τραγούδι της. Απλά το λάτρεψα. Έκτοτε την ακούω με ευλάβεια!!!! Μπορεί να καταντά μονότονη και οι δίσκοι της να μην διαγράφουν καμία εξέλιξη μουσικά και στιχουργικά όμως για μένα το κάθε κομμάτι της είναι μοναδικό! Favourite Album: “Fatherfucker” Top-3: No.3 “Shake Yer Dix”, No.2 “Downtown”, No.1 “Set It Off”. 

“Set It Off”

Δεν έτυχε….πέτυχε!

4) (ALISON) GOLDFRAPP

About: Electro-pop (?) μουσική με πολύ όμορφους στίχους! Όλοι οι άγγλοι που έβλεπα στη δουλειά μου (την καλοκαιρινή) μου έλεγαν πόσο καλοί είναι οι Goldfrapp…. Κατέβασα και εγώ 1-2 τραγούδια και γνωρίζοντας ότι η Madonna είναι fan και έχοντας εμπιστοσύνη στο γούστο της δεν ήθελα και πολύ!! Εκκεντρική, περίεργη και μαγική η Alison Goldfrapp που όχι απλά έφερε στα charts κάτι νέο και φρέσκο αλλά εκπροσώπησε το image τους άψογα! Favourite Album: “Supernature” Top-3: No.3 “Human”, No.2 “Fly Me Away”, No.1 “Ride A White Horse”.

“Ride A White Horse”

Last But Not Least στη λίστα είναι μια γυναίκα που πρωτοπόρησε την δεκαετία του 80, που αποτέλεσε μια πρώιμη εκδοχή της Bjork, που έδωσε παράδειγμα διαφορετικότητας από τόσο νωρίς συγκριτικά με τα δεδομένα της ιστορίας της μουσικής! Δεν είναι άλλη από την….

5) KATE BUSH

About: Να ‘ναι καλά ο Darren Hayes που έλεγε και ξαναέλεγε σε συνεντεύξεις του πόσο πολύ λάτρευε την Kate Bush. Με μεγάλη θεματολογία στα τραγούδια της και πρωτοπορία κατάφερε να ξεχωρίσει από τα trash των 80s που είχαν ανθίσει ιδιαίτερα. Ακόμα και σήμερα δημιουργεί αριστουργήματα (βλ. Aerial) και λίγοι πραγματικά την απέρριψαν. Favourite Album: Hounds Of Love Top-3: No.3 “Cloudbusting”, No.2 “Jig Of Life”, No.1 “Running Up That Hill (A Deal With God)”.

“King Of The Mountain”

Θα νιώθω πάντα πολύ τυχερός που έτυχε και άκουσα τέτοιες προσωπικότητες, δημιουργίες, απόψεις!

 

Αλλαγές… December 24, 2006

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 23:20pm

Πέρασε λίγος καιρός από τότε που έγραψα εδώ τελευταία φορά. Κοιτώντας το πολύ πρώτο μου κείμενο και όλα τα υπόλοιπα άρχισα να ντρέπομαι και να σκέφτομαι ότι πρέπει να είμαι πολύ σούργελο που τα έγραψα εγώ όλα αυτά. Είναι αστείο πως μπορεί ένας έφηβος να αλλάξει αντιλήψεις από τη μία στιγμή στην άλλη. Ο φόβος μου όμως είναι ότι θα μείνω για πάντα έφηβος. Ως πότε θα έχω αυτή την ανάγκη να γράφω για μένα και τη ζωή μου? Ως πότε θα δημοσιεύω όλες μου ηλίθιες σκέψεις νομίζοντας ότι είναι κάτι αξιόλογο?

Έχει πλάκα πόσο πολλά και έξυπνα πράγματα έχω στο κεφάλι μου και πόσο ηλίθια και ανούσια γράφω. Βέβαια μου αρέσει να ανατρέχω σε αυτά και να παρακολουθώ την εξέλιξή μου. Ότι ήμουν αφελής και αλλοπαρμένος είναι γεγονός. Όπως γεγονός είναι ότι ακριβώς το ίδιο πράγμα είμαι και τώρα. Η εξέλιξη μου ευτηχώς δεν είναι στάσιμη όμως είμαι πάντα ηλίθιος και βλάκας για την ηλικία μου. Όχι ότι εμένα με πειράζει. Όχι ότι ζητάω από κανένα να μου πει ότι είμαι το αντίθετο. Ήταν και είναι βολικό για μένα να προωθώ το image του χαζού.

Και με υποτίμησαν πολλές φορές.

Περισσότερες από όσο θα περίμενα.

Αν όμως έχω τα νεύρα μου είναι όχι γιατί με υποτίμησαν, αλλά γιατί με θεώρησαν τόσο αργόστροφο που πίστεψαν ότι δεν πιάνω τα προφανή. Και καλά… αυτό δεν υποτιμά εμένα αλλά την νοημοσύνη τους όμως δεν πάυει να είναι εκνευριστικό. Δεν νομίζω ότι έδωσα ποτέ την εικόνα κάποιου αργόστροφου. Του ηλίθιου και μικρού, ναι. Αλλά… τι λέω? Το να είσαι μικρός σε κάνει αυτόματα και αργόστροφο. Αυτό με έμαθαν όλοι οι “μεγάλοι”.

Δεν μου λέτε, φίλοι “μεγάλοι”….

Νομίζετε πως με χρησιμοποιούσατε? Ή μήπως ότι με κοροιδεύατε? Εγώ πάντα μέσα μου ήξερα ότι εκτός του ότι με εκμεταλλευόσαστε σας εκμεταλλευόμουν κι εγώ. Το ότι ήμουν ευγενικός και δεν το έδειχνα δεν με κάνει αργόστροφο. Το ότι δεν ήθελα να σας δείξω ότι δεν είμαι τόσο ηλίθιος όσο θέλω να δείχνω δεν με κάνει αφελή. Ήξερα πολύ καλά τι έκανα. Σας έδινα αυτό που θέλατε μου δίνατε αυτό που ήθελα. Ποτέ δεν ζήτησα κάτι παραπάνω και ποτέ δεν πίεσα κανένα.

Όλα μέχρι τη στιγμή που η υποτίμησή σας με έφερε στα όριά μου. Δεν θα ανεχτώ ξανά το ρεζιλίκι κανενός. Και αυτά όχι γιατί ξύπνησα αλλά γιατί με αναγκάσατε να σταματήσω να είμαι ευγενικός και να σταματήσω να το παίζω ανήξερος. Το όραμα μου ήταν να ζω χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς να προσβάλλω κανένα. Όμως ζω σε ένα κόσμο που όλοι με αντιμετώπισαν με προκατάληψη, και το χειρότερο, με προσέβαλλαν ουκ ολίγες φορές. Όχι με τα λόγια τους. Με τον τρόπο που με κοίταζαν, με τον τρόπο που μου έλεγαν ψέμματα. Και καλά.. εγώ ήξερα ότι όλα είναι ψέμματα αλλά τουλάχιστον πίστευα ότι είναι ένα κοινό παιχνίδι και ότι ήξεραν ότι δεν είμαι τόσο αφελής. Όμως δεν μου συμπεριφέρθηκαν έτσι για χάρη του παιχνιδιού αλλά για χαρή της δικής τους αυτοεκτίμησης και περηφάνιας ότι κοροίδεψαν άλλο ένα μικρό.

Μπορεί πλέον να παίζω το παιχνίδι σας, να σας βλέπω με προκαταλήψεις και να σας προσβάλλω όμως εγώ όταν φτάσω στην ηλικία σας θα φροντίσω να φέρομαι στους μικρότερους σαν ίσους που έχω πράγματα να τους μάθω και έχουν πράγματα να μου μάθουν. Γιατί η μάθηση δεν τελειώνει ποτέ.

Αν νομίζατε ότι ένας μικρός δεν έχει την δυνατότητα να σας μάθει πράγματα είστε γελασμένοι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα νέα πράγματα μπορεί να σας μάθει ένας μικρός. Όμως ο φόβος του ρίσκου είναι πάντα παρών. Άλλωστε, ποιος θα ήθελε να υποτιμηθεί έτσι από ένα μικρό? ΞΕΦΤΙΛΑ… Οπότε ας υποτιμήσουμε τον μικρό που είναι και του χεριού μας.

Και καλά, εγώ δεν είμαι πια μικρός (για να μην παρεξηγηθώ, που θα παρεξηγηθώ όπως και να έχει, όταν λέω μικρός εννοώ την εικόνα του ανώριμου και άμυαλου που όλοι φτιάχνονται να φαντάζονται) και δεν παίζω πια αυτό το παιχνίδι. Για μένα όλο αυτό τελείωσε. Όμως δεν θα πάψω ποτέ να αγανακτώ για αυτό το παιχνίδι μεταξύ μεγάλων και μικρών.

Και σε 3 μήνες από τώρα θα διαβάζω αυτό το κείμενο και θα λέω “καλα… ήμουν τόσο βλάκας και τα έγραφα αυτά?”!!