Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Nothing At All December 28, 2006

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 02:27am

Πόσο μεγάλη ιδέα έχω για τον εαυτό μου? Και τι έχω κάνει για να μου αποδείξω ότι αξίζω ό,τι μου έχει δωθεί?

“Unlovable” by Darren Hayes

Ποτέ δεν θα μάθω αν είμαι ένα άτομο αξιόλογο ή αν είμαι ένα σούργελο που παλεύει να μπει στη σφαίρα των φυσιολογικών. Για μένα τα όρια δείχνουν στενά. Αγαπώ την ζωή μου, αλλά όχι εμένα τον ίδιο. Λατρεύω τη μαμά μου αλλά ποτέ δεν κατάφερα να της το δείξω. Βρίσκω σωστές τις απόψεις μου αλλά όχι και τις αποφάσεις που παίρνω.

Με λίγα λόγια, δεν έχω (ακόμα) καταφέρει να νιώσω καλά μέσα στο σώμα μου. Νιώθω εγκλωβισμένος. Νιώθω απερίγραπτα ανασφαλής και το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να ακούσω τη μαμά μου να μου λέει πόσο πολύ με αγαπά. Άλλωστε, αυτή και αδερφή μου είναι οι μόνοι που με αγαπούν. Και φοβάμαι πως με αγαπούν απλά γιατί είναι η οικογένειά μου. Όχι για τον χαρακτήρα μου ούτε για το “είναι” μου. Γιατί, αν τελικά είχα ένα χαρακτήρα, θα υπήρχε κάποιος να θέλει να τον εξερευνήσει. Αν τελικά σήμαινε κάτι η ύπαρξη μου θα είχα προσφέρει κάτι σε κάποιον.

Όμως ούτε που μου δίνεται η ευκαιρία. Και φοβάμαι πως ακόμα και να μου δινόταν δεν θα ήμουν άξιος να την εκμεταλευτώ. Μέσα σε όλη μου την αναγνώριση ότι λέω τα πράγματα όπως είναι και δεν φοβάμαι να περιγράψω το οτιδήποτε ωμά εγώ νιώθω ότι είμαι ένας δειλός που ποτέ δεν του δόθηκε το βήμα για να μιλήσει αλλά κ αυτός φρόντιζε πάντα να είναι μακριά από αυτό.

Ακόμα και στην καθημερινή μου ζωή…

Με κλέβουν στα ψιλά? Δεν μιλάω. Σκέφτομαι ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό και πως δεν θα ήθελα να κάνω φασαρία για το τίποτα. Με προσβάλλουν? Είμαι πολύ ευαίσθητος για να αντέξω μια λογομαχία και απλά λέω 2 βλακείες που το μόνο που δείχνουν είναι ότι είμαι εύθραυστος. Με εκμεταλλεύονται? Ναι, το καταλαβαίνω, αλλά δεν θέλω να προσβάλλω τον άλλο και να ανοίξω άλλη μια φασαρία-παρεξήγηση. Νιώθω κούραση.

Έχω κουραστεί από τώρα….

Σιγά σιγά με παρατηρώ να παραδίδω τα όπλα. Όλο και λιγότερο εκφράζω άποψη, όλο και λιγότερο λέω σε κάποιον για μένα, όλο και λιγότερο ψάχνω να βρω κάποιον, όλο και λιγότερο μιλάω. Κλείνομαι στον εαυτό μου ακόμα περισσότερο και αφήνω τα πράγματα στην τύχη τους.

Το μόνο που νιώθω είναι φόβος. Φόβος για το αύριο. Που θα ξυπνήσω στα 40 μου και θα είμαι ακόμα ίδιος. Μόνος, απεγνωσμένος, κουρασμένος.

Πόσο ντρέπομαι που παραδέχομαι ότι νιώθω σαν σκυλί που παρακαλά για ψίχουλα αγάπης. Πόσο ελεεινός αισθάνομαι που όλο έχω κάτι να πω νομίζοντας ότι αξίζει να το αναφέρω ενώ είναι 2 σαχλαμάρες που κανείς δεν θα ήθελε να ακούσει. Πόσο με κάνει να θέλω να κρυφτώ το γεγονός ότι έχω την αίσθηση ότι όλοι μου μιλούν για να γελάσουν μαζί μου.

Γιατί κλαίω? Γιατί προσπαθώ τόσο έντονα να ενταχθώ σε μια ομάδα έξυπνων και φιλοσοφημένων ανθρώπων και δεν αφήνω τον εαυτό μου να πάει εκεί που ανήκει? Στο χαζό και άμυαλο κόσμο που κανείς δεν σκέφτεται και όλοι περνούν καλά?

Γιατί κουράζομαι? Γιατί πιέζομαι?

Δεν μπορώ επιτέλους να καταλάβω ότι με έχω υπερεκτιμήσει? Δεν μπορώ επιτέλους να αφήσω τη ζωή μου να οδηγηθεί εκεί που τις αξίζει? Τι προσπαθώ να αποδείξω? Αυτό που η βλακεία μου προδίδει?

Νιώθω ότι θέλω να εκραγώ. Τα πάντα γύρω μου με πνίγουν. Εικόνες, χρώματα, μυρωδιές, ήχοι…. Θέλω όλο αυτό να σταματήσει. Είναι μόνο θόρυβος για μένα. Φασαρία. Θέλω να βρω τον εαυτό μου. Να καταλάβω τι ρόλο βαράω. Δεν αντέχω να καταστρέφω την αισθητική των γύρω μου.

Βαρέθηκα να περιφέρομαι μόνος μου προσπαθώντας να καταλάβω αν είμαι ένα τίποτα. Θέλω απλά να σταματήσω να ενοχλώ τους άλλους.

Σημείωση: Αυτό ήταν το “κάθε τόσο” ξέσπασμα ανασφάλειας που είχα μικρός και που πλέον με πιάνει σπάνια! Είπα να εκμεταλλευτώ τη στιγμή και να καταγράψω όσα νιώθω τέτοιες στιγμές! Αύριο θα νιώθω και πάλι έξυπνος, ικανός και τυχερός που έχω το φως να μου δείχνει το δρόμο. Αυτό τώρα ή είναι φυσιολογικό ή είναι απλά η μαλάκινση που με δέρνει καμιά φορά!!

Advertisements
 

2 Responses to “Nothing At All”

  1. Κώστας Says:

    Οπότε ό,τι σχόλιο κι αν κάνουμε πάνω στο περιεχόμενο του κειμένου δε θα έχει νόημα αύριο 😉

  2. darkenlight Says:

    Αγαπητέ Κώστα το κάθε σχόλιο έχει και ένα νόημα. Το γεγονός ότι αυτό που έγραψα ήταν μιας στιγμής συναισθήματα δεν κάνει αυτή τη στιγμή και μοναδική και, πέρα από αυτό, αυτά που έγραψα υπήρξαν, δεν χάθηκαν και για να τα εξέφρασα σημαίνει πως τα εννοούσα τη δεδομένη στιγμή. Οπότε θα με χαροποιούσε αν το σχολίαζες ακόμα και αν τη στιγμή που το διαβάζω εγώ να νιώθω τελείως διαφορετικά!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s