Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Ο Τυχερός Γκαντέμης Της Χρονιάς! January 2, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 03:27am

Το 2007 μπήκε πολύ δυναμικά μπορώ για μένα χθες μπορώ να πω. Έζησα μια από τις πιο έντονες στιγμές της ζωής μου που νομίζω πως θα μου μείνει αξέχαστο. Έζησα εκείνη τη μία και μοναδική στιγμή που είσαι σχεδόν σίγουρος ότι θα πεθάνεις και δεν ξέρεις τι να προλάβεις να σκεφτείς γιατί ο χρόνος δεν σου φτάνει.

Έζησα το πρώτο σοβαρό τρακάρισμα της ζωής μου. Και δεν οδηγούσα εγώ!!

Ήμουν στο σπίτι της θείας μου όπου μας είχε καλέσει για την αλλαγή του χρόνου. Θα καθόμασταν όλοι μαζί μέχρι την αλλαγή του χρόνου και ύστερα ο καθένας θα έβγαινε με όποιους είχε κανονίσει. Εγώ είχα κανονίσει να έβγαινα με κάτι φίλες μου στο κεντρικό χωριό της Σαντορίνης, τα Φηρά.

Στην θεία μου ήρθαν και κάποιοι οικογενειακοί φίλοι που έχουν μια κόρη ένα χρόνο μεγαλύτερή μου. Αυτη είχε μόλις πάρει αυτοκίνητο και δίπλωμα. Μου είπε να με πήγαινε στα Φηρά αφού θα πήγαινε και αυτή με το αυτοκίνητο και εγώ δέχτηκα.

Αφού, λοιπόν, αλλάξαμε χρονιά, φιλιθήκαμε, γελάσαμε, μιλήσαμε… μου λέει η κοπέλα “Πάμε?”…. “Πάμε!”. Μόλις πάω να φύγω έρχεται ο ξάδερφός μου και μου λέει “Ρε, θες να σε πάω εγώ?” Απάντησα πως “όχι… έχω πει με την Ι. τώρα. Ευχαριστώ πολύ πάντως”. Και φύγαμε.

Ξεκίνησε, και παρατήρησα ότι πήγαινε λίγο περίεργα. Δεν έδωσα σημασία… σκέφτηκα ότι είναι από την απειρία. Έτσι βγήκε στο δρόμο. Άναψα τσιγάρο, άνοιξα το παράθυρο και αρχίσαμε να μιλάμε. Δεν πρόλαβε να πάρει φόρα. Είχε βρεθεί στα δεξιά μας ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο και αυτή πήγαινε κατευθείαν πάνω του. Μόλις το είδα τρελάθηκα. Σκέφτηκα…”Καλά είχα το προαίσθημα ότι πολύ σύντομα θα πεθάνω (1 μήνα τώρα βλέπω όνειρα ότι πρόκειται να πεθάνω και έχω συνέχεια σκέψεις ότι έρχεται το τέλος μου), αυτό ήταν. Εδώ τελειώνει η ζωή για μένα”.

Το αυτοκίνητο πέφτει πάνω στο μπροστινό. Ακούγεται ένα πολύ μεγάλο ΜΠΑΜ και εγώ φεύγω μπροστά και πέφτω με το κεφάλι πάνω στο μπροστινό τζάμι. Το τζάμι σπάει αλλά όχι εντελώς και εγώ συνηδητοποιώ ότι είμαι ζωντανός. Η οδηγός δίπλα μου να ουρλιάζει και να μου φωνάζει “Πες μου ότι είσαι καλά. Πες μου ότι δεν έπαθες τίποτα” και εγώ να είμαι πολύ ζαλισμένος και να προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν έπαθα τίποτα. Το τσιγάρο μου είχε κοπεί στα 2. Είχα πολύ λίγο αίμα στο μέτωπό μου και (όπως αργότερα είδα) ένα καρούμπαλο. Ναι, είμαι πολύ τυχερός που δεν έπαθα σχεδόν τίποτα (εντάξει, γρατζουνίστηκα και λίγο στο γόνατο).

Είχα τρομοκρατηθεί. Όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα και δεν ήξερα πως να νιώσω. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι είχα τρομερό πονοκέφαλο. Το αστείο είναι ότι εκείνη τη στιγμή (που κατάλαβα ότι είμαι καλά) η πρώτη μου σκέψη ήταν “το τσιγάρο τώρα άραγε είναι σβηστό?” Οι επόμενες σκέψεις ήταν “τελικά θα βγω? μήπως έχω χτυπήσει και θα φένεται άσχημα?” ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ. Η άλλη δίπλα μου είχε πάθει υστερία κ εγώ σκεφτόμουν μαλακίες. Ευτυχώς αυτή δεν έπαθε τίποτα.

Μόλις πήρε τηλέφωνο το μπαμπά της να έρθει να μας μαζέψει βγήκαμε έξω και άρχισε να μου λέει συνέχεια να πω ότι πετάχτηκε μια γάτα μπροστά μας. Ναι, λες κι εγώ είχα την όρεξη να παίζω το ρόλο του ρουφιάνου. Ήρθε η μαμά μου με δάκρυα και άρχισε να με αγγαλιάζει. Πήγαμε σπίτι και έβαλα πάγο στο κεφάλι μου για να μην κάνω μεγάλο καρούμπαλο. Ανακοίνωσα ότι θα βγω και ρωτούσα συνέχεια αν φένεται το καρούμπαλο. Δεν μπορούσα να συνηδητοποιήσω τι τρομάρα είχα περάσει και το έπαιζα φυσιολογικός.

Μόλις συνήλθα από το σοκ άρχισα να καταλαβαίνω τί είχε μόλις συμβεί. Όλοι οι συγγενείς άρχισαν να με ρωτούν αν είμαι καλά και τους διαβεβαίωνα ότι είμαι πολύ καλά. Και χαμογελούσα συνέχεια. Όταν ηρέμησαν και άρχισαν να το παίρνουν στην πλάκα και δεν με κοιτάζαν άλλο ξέσπασα σε κλάμματα. Είχα πραγματικά τρομάξει. Η μαμά με είδε που έκλαιγα και με κοιτούσε συνέχεια, η αδερφή μου είχε χλωμιάσει. Με αγαπούν τόσο πολύ και εγώ δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι μπορεί να τις άφηνα μόνες τους και να πέθαινα. Έκλαιγα και έτρεμα. Πήγα στο μπάνιο λέγοντας ότι ήθελα να δω αν φένεται το καρούμπαλο και έκλαιγα.

Ευτυχώς μετά ηρέμησα και παρ’όλο που δεν είχα όρεξη ήθελα να βγω. Γιατί δεν ήθελα να θυμάμαι την πρωτοχρονιά αυτή με κλάματα αλλά με χορό και κέφι. Έτσι βγήκα, ήπια, χόρεψα και τελικά έκανα ένα από τα καλά ξενύχτια! Πέρασα υπέροχα και γύρισα σπίτι 7.30 το πρωί!

Σήμερα σκέφτομαι τι θα μπορούσα να είχα πάθει και νιώθω ευλογημένος που είμαι απόλυτα υγιής και ευγνώμων για την τύχη μου!

Advertisements
 

Μπερδέματα!

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 00:33am

Από καιρό είχα υποψιαστεί ότι η Ι. με έβλεπε λίγο παραπάνω από φιλικά. Ήταν ολοφάνερο. Εγώ όμως ως cult ανασφαλής έλεγα στις φίλες μου που επέμεναν “Αποκλείεται”. Τα σημάδια ήταν παραπάνω από αρκετά για να είναι κανείς σίγουρος.

Χθες, λοιπόν, είχαμε κανονίσει να βγούμε όλοι μαζί (συμπεριλαμβανόμενη και η Ι.). Εγώ ήμουν φρικαρισμένος με το τρακάρισμα που είχα ζήσει 30 λεπτά πριν αλλά αυτό δεν με σταματούσε από το να βγω να γιορτάσω την πρωτοχρονιά!

Αφού πήγα και άρχισα να εξηγώ σε όλους το λόγο που είχα αργήσει, η Ι. άρχισε να χορεύει μαζί μου, να με φιλάει στο μάγουλο, και να φιλάει και το καρούμπαλο που είχα κάνει “για να μην πονάει…” και φυσικά να ζητάει αγκαλίτσες λέγοντας ότι κάνω τις καλύτερες αγκαλίτσες. Ήμουν πλέον σίγουρος.

Τι να κάνεις όμως όταν είσαι gay και δεν ξέρεις πως να αποφύγεις μια κοπέλα? Βέβαια εμένα η Ι. μου αρέσει. Λίγο… Δηλαδή άνετα θα είχα κάτι μαζί της. Όμως από την άλλη, γνωρίζοντας ότι εγώ σεξουαλικά δεν είμαι σταθερός χαρακτήρας και έχω τη μανία να δοκιμάζω πράγματα δεν ξέρω αν μου αρέσει επειδή θέλω να δω αν θα μου άρεσε να ήμουν με ένα κορίτσι ή αν τελικά πράγματι μου αρέσει σαν κοπέλα. Οπότε προκειμένου να μην την πληγώσω και την απογοητεύσω απλά προσπάθησα να κρατήσω απόσταση.

Αργότερα, η Ι. έφυγε γιατί ήταν μαζί ή αδερφή της και πρώην συμμαθήτριά μου. Η Ι. είναι πολύ όμορφη κοπέλα για τα δικά μου δεδομένα. Απορώ τί μου βρήκε. Είχαμε μείνει μόνο εγώ με την πολύ καλή μου φίλη Α. (και το ξημερώσαμε μέχρι τις 7!!).

Ενώ εγώ μίλαγα με μηνύματα με την Ι. αφού είχε αυπνίες και μου έστελνε, έρχεται ένα μήνυμα και στην Α. από την Ι. που άφησε την Α. με το στόμα ανοιχτό!! Γυρνάει με κοιτάει και μου λέει “Μαλακααααα”. Μου δείχνει το μύνημα και έλεγε “Τι να πω κι εγω Α. μου που είμαι τρελά ερωτευμένη με το Σωτήρη από το δημοτικό? Τόσα χρόνια δεν του το είπα γιατί ξέρω ότι δεν είναι του αθλήματος” (καλά Ι. μου, κι εγώ του αθλήματος είμαι απλά σε ένα νησάκι απαγορεύεται να το δημοσιοποιείς αν δεν είσαι straight).

Έμεινα άναυδος. Ήξερα μέσα μου ότι της άρεσα αλλά όχι ότι ήταν και ερωτευμένη μαζί μου, πόσο μάλλον 3,5 χρόνια τώρα. Άρχισα να νιώθω άβολα που συνέβαινε αυτό αλλά… μέσα μου ένιωσα όμορφα, δεν το κρύβω. Τόσα χρόνια κλαίγομαι που δεν έχω κάποιον/α να με ονειρεύεται, να με σκέφτεται, να είμαι ο ένας. Όπως έχω κι εγώ. Και ανακάλυψα ότι κάποια είχε τέτοια όνειρα για μένα. Έχει σχέση με ένα άλλο παιδί αλλά είπε στην φίλη μου ότι δεν της αρέσει καθόλου απλά αφού δεν μπορεί να έχει εμένα βρίσκει κάποιον άλλο. Δηλαδή υπάρχει άτομο που με θεωρεί ιδανικό για αυτόν.

Ναι, ένιωσα πανέμορφα που βρέθηκε κάποιος (έστω και κοπέλα) που ονειρευόταν για μένα. Που όταν είχε τις μαύρες του με σκεφτόταν και ευχόταν να ήμαστε μαζί. Ένιωσα άνθρωπος. Όχι παιδί, όχι δεύτερος, όχι καβάτζα, όχι σώμα. Ένιωσα άνθρωπος. με συναισθήματα, μυαλό και σώμα. Με βοήθησε στην ανασφαλέστατη περίοδο που ζω τις τελευταίες 10 μέρες.

Σήμερα, μου έστειλε μήνυμα και μου είπε “ξέρω τι σου είπε η Α., δεν σου είχα πει τίποτα για να μην σε φέρω σε δύσκολη θέση. Όμως ξέρω την κατάσταση και μην δίνεις σημασία”. Εγώ, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να μιλήσω με την Α. και μου είπε ότι δεν της εκρυψε ότι μου έδειξε το μήνυμα αφού ήταν προφανές ότι της άρεσα. Εξήγησα στην Ι. ότι δεν θα έπρεπε να ανυσηχεί και τίποτα δεν αλλάζει μεταξύ μας. Της είπα επίσης ότι έχει αυτή τα δικά της κι εγώ τα δικά μου. Ο χρόνος είναι πολύ λάθος μπλα μπλα μπλα. Δείχνει ότι κατάλαβε ότι δεν είμαι σε θέση να έχω κάτι μαζί της.

Όμως μου αρέσει.

Ουφ….
Γιατί να μην είμαστε όλοι ανοιχτοί στο θέμα σεξουαλικότητα? Γιατί είμαι αναγκασμένος να κουβαλάω την ταμπελίτσα που επιλέγω να έχω?
Αυτά όμως… σε ένα κόσμο ιδανικό.
Προς το παρόν…
Be Thankful For What You’ve Got (Massive Attack)!