Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Ο Τυχερός Γκαντέμης Της Χρονιάς! January 2, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 03:27am

Το 2007 μπήκε πολύ δυναμικά μπορώ για μένα χθες μπορώ να πω. Έζησα μια από τις πιο έντονες στιγμές της ζωής μου που νομίζω πως θα μου μείνει αξέχαστο. Έζησα εκείνη τη μία και μοναδική στιγμή που είσαι σχεδόν σίγουρος ότι θα πεθάνεις και δεν ξέρεις τι να προλάβεις να σκεφτείς γιατί ο χρόνος δεν σου φτάνει.

Έζησα το πρώτο σοβαρό τρακάρισμα της ζωής μου. Και δεν οδηγούσα εγώ!!

Ήμουν στο σπίτι της θείας μου όπου μας είχε καλέσει για την αλλαγή του χρόνου. Θα καθόμασταν όλοι μαζί μέχρι την αλλαγή του χρόνου και ύστερα ο καθένας θα έβγαινε με όποιους είχε κανονίσει. Εγώ είχα κανονίσει να έβγαινα με κάτι φίλες μου στο κεντρικό χωριό της Σαντορίνης, τα Φηρά.

Στην θεία μου ήρθαν και κάποιοι οικογενειακοί φίλοι που έχουν μια κόρη ένα χρόνο μεγαλύτερή μου. Αυτη είχε μόλις πάρει αυτοκίνητο και δίπλωμα. Μου είπε να με πήγαινε στα Φηρά αφού θα πήγαινε και αυτή με το αυτοκίνητο και εγώ δέχτηκα.

Αφού, λοιπόν, αλλάξαμε χρονιά, φιλιθήκαμε, γελάσαμε, μιλήσαμε… μου λέει η κοπέλα “Πάμε?”…. “Πάμε!”. Μόλις πάω να φύγω έρχεται ο ξάδερφός μου και μου λέει “Ρε, θες να σε πάω εγώ?” Απάντησα πως “όχι… έχω πει με την Ι. τώρα. Ευχαριστώ πολύ πάντως”. Και φύγαμε.

Ξεκίνησε, και παρατήρησα ότι πήγαινε λίγο περίεργα. Δεν έδωσα σημασία… σκέφτηκα ότι είναι από την απειρία. Έτσι βγήκε στο δρόμο. Άναψα τσιγάρο, άνοιξα το παράθυρο και αρχίσαμε να μιλάμε. Δεν πρόλαβε να πάρει φόρα. Είχε βρεθεί στα δεξιά μας ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο και αυτή πήγαινε κατευθείαν πάνω του. Μόλις το είδα τρελάθηκα. Σκέφτηκα…”Καλά είχα το προαίσθημα ότι πολύ σύντομα θα πεθάνω (1 μήνα τώρα βλέπω όνειρα ότι πρόκειται να πεθάνω και έχω συνέχεια σκέψεις ότι έρχεται το τέλος μου), αυτό ήταν. Εδώ τελειώνει η ζωή για μένα”.

Το αυτοκίνητο πέφτει πάνω στο μπροστινό. Ακούγεται ένα πολύ μεγάλο ΜΠΑΜ και εγώ φεύγω μπροστά και πέφτω με το κεφάλι πάνω στο μπροστινό τζάμι. Το τζάμι σπάει αλλά όχι εντελώς και εγώ συνηδητοποιώ ότι είμαι ζωντανός. Η οδηγός δίπλα μου να ουρλιάζει και να μου φωνάζει “Πες μου ότι είσαι καλά. Πες μου ότι δεν έπαθες τίποτα” και εγώ να είμαι πολύ ζαλισμένος και να προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν έπαθα τίποτα. Το τσιγάρο μου είχε κοπεί στα 2. Είχα πολύ λίγο αίμα στο μέτωπό μου και (όπως αργότερα είδα) ένα καρούμπαλο. Ναι, είμαι πολύ τυχερός που δεν έπαθα σχεδόν τίποτα (εντάξει, γρατζουνίστηκα και λίγο στο γόνατο).

Είχα τρομοκρατηθεί. Όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα και δεν ήξερα πως να νιώσω. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι είχα τρομερό πονοκέφαλο. Το αστείο είναι ότι εκείνη τη στιγμή (που κατάλαβα ότι είμαι καλά) η πρώτη μου σκέψη ήταν “το τσιγάρο τώρα άραγε είναι σβηστό?” Οι επόμενες σκέψεις ήταν “τελικά θα βγω? μήπως έχω χτυπήσει και θα φένεται άσχημα?” ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ. Η άλλη δίπλα μου είχε πάθει υστερία κ εγώ σκεφτόμουν μαλακίες. Ευτυχώς αυτή δεν έπαθε τίποτα.

Μόλις πήρε τηλέφωνο το μπαμπά της να έρθει να μας μαζέψει βγήκαμε έξω και άρχισε να μου λέει συνέχεια να πω ότι πετάχτηκε μια γάτα μπροστά μας. Ναι, λες κι εγώ είχα την όρεξη να παίζω το ρόλο του ρουφιάνου. Ήρθε η μαμά μου με δάκρυα και άρχισε να με αγγαλιάζει. Πήγαμε σπίτι και έβαλα πάγο στο κεφάλι μου για να μην κάνω μεγάλο καρούμπαλο. Ανακοίνωσα ότι θα βγω και ρωτούσα συνέχεια αν φένεται το καρούμπαλο. Δεν μπορούσα να συνηδητοποιήσω τι τρομάρα είχα περάσει και το έπαιζα φυσιολογικός.

Μόλις συνήλθα από το σοκ άρχισα να καταλαβαίνω τί είχε μόλις συμβεί. Όλοι οι συγγενείς άρχισαν να με ρωτούν αν είμαι καλά και τους διαβεβαίωνα ότι είμαι πολύ καλά. Και χαμογελούσα συνέχεια. Όταν ηρέμησαν και άρχισαν να το παίρνουν στην πλάκα και δεν με κοιτάζαν άλλο ξέσπασα σε κλάμματα. Είχα πραγματικά τρομάξει. Η μαμά με είδε που έκλαιγα και με κοιτούσε συνέχεια, η αδερφή μου είχε χλωμιάσει. Με αγαπούν τόσο πολύ και εγώ δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι μπορεί να τις άφηνα μόνες τους και να πέθαινα. Έκλαιγα και έτρεμα. Πήγα στο μπάνιο λέγοντας ότι ήθελα να δω αν φένεται το καρούμπαλο και έκλαιγα.

Ευτυχώς μετά ηρέμησα και παρ’όλο που δεν είχα όρεξη ήθελα να βγω. Γιατί δεν ήθελα να θυμάμαι την πρωτοχρονιά αυτή με κλάματα αλλά με χορό και κέφι. Έτσι βγήκα, ήπια, χόρεψα και τελικά έκανα ένα από τα καλά ξενύχτια! Πέρασα υπέροχα και γύρισα σπίτι 7.30 το πρωί!

Σήμερα σκέφτομαι τι θα μπορούσα να είχα πάθει και νιώθω ευλογημένος που είμαι απόλυτα υγιής και ευγνώμων για την τύχη μου!

Advertisements
 

8 Responses to “Ο Τυχερός Γκαντέμης Της Χρονιάς!”

  1. Κώστας Says:

    Περαστικά! Ευτυχώς που είσαι καλά. Εύχομαι η χρονιά να μη σου επιφυλάσει άλλες τέτοιες δυσάρεστες εκπλήξεις.

    Υγ: Ζώνη δε φόραγες;

  2. Alex A. Says:

    Πρώτη φορά μπήκα στο blog σου και μου άρεσε πολύ. Ειδικά το ποστ για τον ανομολόγητο έρωτα της κοπέλας… Να ‘σαι καλά και αισιόδοξος – αφού μπορείς να γράφεις τόσο καλά σίγουρα θα καταφέρεις πολλά, και σε πολλά επίπεδα, το νιώθω!

  3. Asimenia... Says:

    Κεράκι αναψες σε κανέναν Άγιο?
    Καλως σε βρήκα!
    Ελπίζω να είσαι καλά τώρα!
    (υπέροχο το μπλογκ σου)

  4. περαστικός κάποιες φορές Says:

    Σε παρακολουθώ από τα πρώτα ποστ σου, από ό,τι θυμάμαι είχες ένα σχόλιο στο Νονς και το ακολούθησα. Μου άρεσε αυτή η φρέσκια ματιά του νεαρού γκέι που ψάχνεται, όπως και η γραφή σου που είναι χαριτωμένη κάποιες φορές. Όμως…
    Επειδή ακριβώς μου άρεσε το βλέμμα σου στα πράγματα, συνέχισα να περνάω από το μπλογκ σου, το οποίο σώπασε το φθινόπωρο, επανήλθε κατά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές και σώπασε ξανά. Δεν με ενδιαφέρει να σε κρίνω, προφανώς κα γράφεις όποτε γουστάρεις, Γιατί όμως γράφεις; Επειδή βαριέσαι στην πατρίδα σου, επειδή θέλεις να επικοινωνήσεις, για κάποιο άλλο λόγο; Αν ισχύει το πρώτο πάω πάσο. Αν ισχύει το δεύτερο, χρειάζεσαι πιο σταθερό σήμα.
    Αυτά. Καλή χρονιά να σου ευχηθώ και συγγνώμη αν φαίνομαι αυστηρός.

  5. Lithium Says:

    Geia,

    prwti fora sto blog sou….arketa endiaferon einai na vlepeis na pernoun tin efiveia tous me poli diaforetiko tropo apti diki sou….vevea den einai oloi oi anthrwpoi oi idioi kai den exoun oloi ta idia viwmata….(asxeto)

    euxomai na eisai kala

  6. darkenlight Says:

    Δυσκολα σχόλια…. 🙂

    Κώστα δεν φορούσα ζώνη όχι και καλά να πάθω αφού δεν το σκέφτηκα. Ήμουν χαλαρός με το τσιγάρο στο χέρι! Ασε! Η χρονιά σίγουρα δεν είναι καλή. Ακόμα πιο δυσάρεστες εκπλήξεις με βρήκαν στην πορεία και αυτή τη φορά δεν την γλυτώνω. Δεν πειράζει, προσπαθώ!

    Άλεξ, σε ευχαριστώ είναι πολύ όμορφα τα λόγια σου. Όταν τα πιστέψω κι εγώ για εμένα θα πω ότι έφτασα το υψηλότερο σημείο μου!

    Ασημένια: Δεν ανάβω κεράκια. Δεν μου αρέσει. Σε ευχαριστώ.

    Περαστικέ: Σταμάτησα να μπαίνω στο Νονς. Σκέφτηκα πως δεν με παίρνει να μπαίνω εκεί. Είμαι τόσο μικρός. Το λάτρεβα αυτό το μέρος αλλά σκεφτόμουν παράλληλα ότι δεν άρεσε σε κανένα που έβλεπε σχόλιο ενός μικρού. Θα σου απαντήσω. Όταν είμαι αθήνα φροντίζω να μην μπαίνω ποτέ στο νετ. Λατρεύω να γράφω. Όμως νιώθω πως ότι γράφω είναι για γέλια. Όμως δεν μπορώ και χωρίς αυτό. Όταν είμαι στο νησί μου και δεν έχω κάτι να κάνω, γράφω. Δεν είναι το 2ο. Απλά δεν υπάρχει σήμερα κάποιος στην καθημερινή μου ζωή που έχει όρεξη να ακούσει όλα όσα σκέφτομαι και επεξεργάζομαι. Δεν μπορώ όμως να μην τα εξωτερικεύω. Έτσι εδώ παραθέτω όλες μου τις σκέψεις σε ένα μέρος που δεν ξέρω ποιος το βλέπει και δεν ντρέπομαι να εκφραστώ ούτε φοβάμαι την απόρριψη του να με ακούσουν. Δεν είναι για την επικοινωνία. Αν ήταν αυτό, όταν το πρωτοάρχισα θα το σταματούσα αφού μόνο εγώ το διάβαζα. Συνέχισα όμως να γράφω. Πάντα προτιμούσα την αυστηρή κρίση. Όχι για να γίνομαι καλύτερος. Αυτό είναι φυσική εξέλιξη. Για να νευριάσω με τον εαυτό μου και να αναθεωρήσω πράγματα. Άλλωστε, τί νόημα θα είχε να τα έγραφα όλα αυτά? Για να μου λένε μπράβο? Αυτά τα ακούω και στην καθημερινή μου ζωή και είναι υποκρισίες της ευγένιας που “διακρίνει” όλο τον κόσμο. Είναι καλό που είσαι αυστηρός πίστεψέ με.

    Λιθιουμ: (σορρυ για τους απαίσιους ελληνικούς χαρακτήρες στο ψευδόνυμο αλλά για ένα ανεξήγητο λόγο δεν αλλάζει η γλώσσα) Τα βιώματά μου ήταν ιδιαίτερα. Θα ήθελα να μην ήταν γιατί με καταδίκασαν. Δεν έχει σημασία. Απλά χωρίς αυτά θα ήμουν λιγότερο ανασφαλής. Κάποιες φορές χαίρομαι που έχω μια σχετική ωριμότητα, άλλες, εύχομαι να είχα μια ανάλαφρη χωρίς πολύ σκέψη ηλικία των 18. Θα ήταν όμορφα. Αλλά όλα έχουν τα + και τα – τους! Ευχαριστώ που πέρασες!

  7. freddy Says:

    το εχω παθει αυτο!
    και θα το κανω αρθρο!
    χα χα χα χα!

  8. darkenlight Says:

    Είδες τι έμπνευση είμαι όμως ώρες ώρε? Λολ!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s