Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Πάρε 5 February 20, 2007

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 01:48am

Αφού με προκάλεσε η “φίλη της φίλης” πρέπει να το κάνω κι εγώ όπως τόσοι άλλοι.

5 πράγματα για μένα (άχρηστης σημασίας).

Θα έπρεπε να κοιμάμαι γιατι σε 3,5 ώρες ταξιδεύω και δεν έχω κοιμηθεί από χθες. Αλλά έχε χάρη.

1) ΔΕΝ ακούω μουσική μόνο όταν δεν κοιμάμαι. Έχω μια τρέλα γενικότερη και ενώ το παίζω ότι ψάχνομαι και λίγο μουσικά έχω κάποιες κρυφές ένοχες απολαύσεις (βλ. Μπρίτνευ). Περνάω από πολλές φάσεις. Το άρχισα με χαζοπόπ, το πήγα σε ποπ-ροκ, το πέρασα σε ροκ, αργότερα σε ηλεκτρο-ποπ, τώρα σε ηλέκτρο. (Υπάρχουν βέβαια και οι σταθερές αξίες!)

Έλα παιδιά…
“I’m A Slave 4U”

2) Πάντα είχα ένα κόλλημα να αλλάζω τα μαλλιά μου. Τις περισσότερες φορές ήταν σκέτες αποτυχίες. Τώρα υποτίθεται ότι είχα βρει κάτι πολύ απλό και μόνιμο αλλά αποφάσισα να τα αλλάξω ριζικά!

3) Η πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία ήταν ξεπέτα (και μάλιστα 15αύγουστος!!). Με έναν πολύ χάλια που όμως ήταν πολύ ωραίος εξωτερικά. Ας μην ήταν τόσο ψωνισμένος, ηλίθιος, με μεγάλη ιδέα για τις ικανότητες του και μπορεί να περνούσα κι εγώ καλά! Και δεν ήταν καλός σε κανένα από όσα υπερηφανευόταν!

4) Σιχαίνομαι την τομάτα, το πεπόνι, καθώς και τη σαντιγύ στις τούρτες. Μόνο που τα βλέπω με πιάνει αναγούλα. Καλά, και όταν βλέπω διάφορους άνθρωπους αλλά αυτό είναι άλλο!

5) Όταν ήμουν μικρούλης ήμουν παχουλός, με μαγάλα μάτια και σγουρά μαύρα μαλλιά μέχρι τους ώμους. Ωραίες εποχές γιατί όλοι με έλεγαν αγγελούδι. Μεγαλώνοντας το όνειρο έγινε εφιάλτης. Αδυνάτισα μέχρι αηδίας, έκοψα τα μαλλιά μου και ξαφνικά ίσιωσαν (πάλι μέχρι αηδίας). Άλλαξε το χρώμα των ματιών μου (το υπέρτατο μπλε) και έγινε σκατουλί (πως, μη με ρωτήσετε, τώρα είναι καστανοπράσινο). Μόνο τα μεγάλα μάτια έμειναν που αν δεν είχα τόσο νεκροκεφαλή-πρόσωπο θα έδειχνε ωραία!!!!! Μια χαρά!!!

 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ!!!!!

Αύριο θα είμαι πάλι σαν ζόμπι. Ουφ… πότε θα μάθω να κοιμάμαι νωρίς?

Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ ποιους να προκαλέσω. Χίλια συγνώμμη αλλά αύριο δεν θα ανοίγει με τίποτα το μάτι. Ξέρω το χαλάω το παιχνίδι. Αλλά θα τους προκαλέσω το πάσχα. Να στε σίγουροι!! Το κρατάω και δεν ξεχνάω!!!

 Τα λέμε!

Advertisements
 

Make It Happ-y/en February 19, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 22:35pm

Όλα μπορούν να είναι όμορφα αν πιστέψουμε πραγματικά ότι αυτό που ζούμε είναι θετικό. Σήμερα (μετά από καιρό), ένιωσα πως στη ζωή υπάρχουν ακόμα λόγοι να ζω τις στιγμές. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι ενθουσιασμένος για τη ζωή σε καθημερινές στιγμές. Ζούσα μια απάθεια και αδιαφορία για την κάθε μέρα που συνήθως είναι πάντα ίδιες. Όμως σήμερα ένιωσα ότι κάτι μικρές καθημερινές στιγμές μου δείχνουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που με νοιάζονται και θέλουν να νιώθω όμορφα.

Ειρήνη, είσαι ένα πολλά υποσχόμενο κοριτσάκι! Αν δεν είχα εσένα να μου θυμίζεις τον εαυτό μου όπως θα ονειρευόμουν να ήταν δεν θα είχα ένα πρότυπο. Και σε περνάω 4 χρόνια! Είσαι η πιο ονειρεμένη αδερφή! Πολλές φορές όταν είμαι Αθήνα και μακριά σου, κλαίω επειδή θυμάμαι τις πιο γλυκές στιγμές μαζί σου. Όταν είχες έρθει Αθήνα να με δεις και το τελευταίο βράδυ πριν φύγεις με έπιασες να χορέψουμε μαζί ένα Τανγκό!! Και ακόμα δακρύζω όταν το θυμάμαι. Ήσουν ο πιο γλυκός άνθρωπος στον κόσμο. Και εγώ ο πιο άγαρμπος αφού δεν μπορούσα να κάνω σωστά τα βήματα! Τα έμαθα όμως. Θυμάμαι που όποτε ήταν να πάρω το πλοίο να φύγω εσύ ξυπνούσες και μου χαίδευες τα μαλλιά μου (και έχω πολύ άσχημα μαλλιά για χαίδεμα!!), και έκλαιγες που θα με αποχωριζόσουν. Δεν έχουμε συνηθίσει χώρια! Έτσι θα είναι και αύριο. Ξέρω ότι θα πας πολύ μπροστά μικρό μου, ό,τι και να έχεις προσπαθήσει να καταφέρεις στη ζωή σου το κατάφερες. Και είναι μόνο η αρχή! Σήμερα μου άφησες μία ακόμα στιγμή να θυμάμαι! Καρφώθηκε. Που μου ζήτησες να περπατήσουμε μέχρι την παραλία (και είναι μακριά!) και νόμιζα πως είμαι ο μόνος άνθρωπος που τα κάνει αυτά. Περπατάει χιλιόμετρα διασκεδάζοντάς το. Ε, λοιπόν κι εσύ. Πήραμε τις μουσικές μας ο καθένας και αρχίσαμε! Μου χαμογελούσες στο δρόμο και ένιωθα πως όλα είναι τόσο φωτεινά και όμορφα. Και είχα όλη την ανάγκη να σε καρφώσω με αυτό το προσωπάκι στη μνήμη μου. Όταν περάσουν τα χρόνια εγώ ακόμα θα κλαίω (σαν κλασσικός κλαψιάρης) όταν σε θυμάμαι μικρή! Είσαι το υπέροχο κοριτσάκι που όμως έχει πολύ δύναμη. Γελάς με τις χαζογκομενίτσες, όμως είσαι ντροπαλή. Έχεις πολύ χιούμορ αλλά πολλές φορές είσαι αμίλητη. Έχεις πολλά μέσα σου, όμως αφοσιώνεσαι στη μαμά και εμένα. Και με αγαπάς πολύ. Πιο άλλο κοριτσάκι στην ηλικία σου ακούει μπγιορκ και βλέπει το Fucking Amal με λατρεία χωρίς να σε απασχολεί που πρόκειται για 2 λεσβίες? Είμαι αχάριστος που λέω ότι κανείς δεν με αγαπάει. Με αγαπάς. Είναι αυτό που λέμε ανιδιοτελής αγάπη. Δεν περιμένεις τίποτα από εμένα παρά μόνο την άδεια για να συνεχίσεις να με αγαπάς. Εγώ πάντα σε λάτρευα. Πιστεύω σε σένα μωρό μου. Εγώ δεν τα κατάφερνα όμως εσύ είσαι εδώ να δικαιώσεις τη μαμά και εμένα. Σε βλέπω να μεγαλώνεις, να γνωρίζεις τον έρωτα, να γίνεσαι ένας εξαίρετος επαγγελματίας, να με πιάνεις και τότε να χορέψουμε μαζί. Μάμπο, Τανγκό, Ρούμπα, Σάλσα. Πάντα ξέχναγα τα βήματα. Είναι τόσοι χοροί. Όμως είσαι τέλεια χορεύτρια. Και για εμένα θα είσαι πάντα αυτό το αξιαγάπητο κοριτσάκι που με έπιανε να με χορέψει. Μου θύμιζε πόσο γλυκιά είναι η ζωή και με ξυπνούσε από τη λήθη. Μου πρότεινε να πάμε μαζί στη θάλασσα. Ποτέ δεν μιλήσαμε πολύ για σοβαρά θέματα. Μόνο αγάπη. Τα προβλήματα τα αφήναμε για τους άλλους. Μεταξύ μας μόνο να νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Το μουτράκι σου θα μου μείνει αξέχαστο. Δεν θέλω με τίποτα να σε χάσω.

Ούτε εσένα ούτε τη…..

Μαμά, όσα έδωσες εσύ για μένα δεν έχει δώσει κανείς. Έχεις θυσιάσει τα πάντα. Όλα τα έκανες μόνη σου. Όμως εδωσες όλο σου το είναι. Και δεν ξέρω αν έπιασε τόπο όλο αυτό. Δεν μου στέρησες τίποτα. Ποτέ. Δεν έχω κάνει τίποτα μόνος μου. Πάντα ήσουν πίσω μου να δουλεύεις για την τύχη μου. Μαζί παλεύαμε πάντα. Και μοιάζουμε πολύ. Πολλές φορές φοβάμαι ότι δεν είναι τόσο καλό αυτό. Εσύ και αν με αγαπάς… Όσο πόνο έχεις τραβήξει σε όλη σου τη ζωή (και είναι τόσο πολύς…) είναι εξαιτίας μου. Πολλές φορές ένιωσα το λάθος που έκανες στη ζωή σου και καταστράφηκες. Άλλωστε ποτέ δεν ήμουν αρκετός. Ποτέ δεν ένιωσα αρκετός. Όμως με αγαπάς. Και ξέρω πόσο άσχημο είναι να χάνεις κάτι που αγαπάς. Και επειδή κι εγώ σε αγαπώ…. δεν σε αφήνω. Πάντα έλεγα πως θα έκανα καλά να έφευγα μακριά σου γιατί ήμουν πάντα ένα πρόβλημα όμως σκεφτόμουν πως όταν κάτι το αγαπάς δεν θες να το χάσεις. Και από αγάπη είμαι πάντα δεμένος μαζί σου. Δεν ξέρω πως θα είναι όταν περάσουν τα χρόνια. Σκεφτόμουν ότι μεγαλώνουμε όλοι. Σε 10-20 χρόνια…. Πόσο διαφορετικά θα είναι τα πράγματα… Για μένα όμως θα είναι πάντα ίδιο το συναίσθημα. Αυτή η αγνή αγάπη που μου προσφέρεις δεν φθείρεται με τα χρόνια.

Είμαι τόσο ευτυχισμένος…

Είστε πάντα μαζί μου, δίπλα μου. Οι αναμνήσεις θα μείνουν πάντα καθαρές, αγνές και ιδανικές. Δεν έχω άσχημα να θυμάμαι από εσάς τις 2. Είστε όσα αγαπώ και ο λόγος που ζω. Δεν έχω κάτι άλλο τόσο δυνατό. Ποτέ δεν θα έχω. Όμως έχω εσάς.

Και μαζί με σας… εμένα…

 

Μπλα Μπλα Μπλα! February 18, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 19:54pm

Ολο μιλάμε, λέμε απόψεις, εκφράζουμε γνώμες. Φλυαρούμε και προσπαθούμε να το παίξουμε ήρωες και σωτήρες. Στην πρώτη σειρά, εγώ. Όμως πόσοι τα εννοούν όσα λένε? Πόσοι κάνουν πράγματα προκειμένου να τεκμηριώσουν όλα όσα λένε?

Όμως τι είναι καλύτερο? Να σιωπήσεις και να μη μιλήσεις για τίποτα γιατί “κι εσύ άνθρωπος είσαι και κάνεις λάθη”? Το άσχημο με το μπλα μπλα είναι να λες 500.000 λέξεις και από αυτές να έχει νόημα το 1%. Η ουσία κάνει τη διαφορά. Εγώ είμαι παράδειγμα προς αποφυγή στγη φλυαρία. Θέλω να πω ένα πράγμα και μιλάω με τις ώρες. Και καλά, στο γραπτό λόγο κάπως τη γλυτώνω. Όταν μιλάω όμως. Έχω τόσα να πω και δεν λέω τίποτα από όσα θα ήθελα να είχα πει.

Πάντα γίνεται ένα συμβάν, καλούμαι να μιλήσω και λέω βλακείες. Άχρηστα λόγια. Όταν μένω μόνος μου επεξεργάζομαι όλο το σκηνικό και το ξαναζώ αλλά με όσα θα ήθελα/έπρεπε να είχα πει. Τι ιδανικές σκηνές…. Μακάρι να μπορούσα όμως και να μιλήσω.

Πολλές φορές όταν καλούμαι να μιλήσω, μου έρχεται να τους πω… “Πάτα pause. Μισό λεπτάκι να γράψω το σενάριο και θα σου τα πω όλα”!!! Ε μα δεν γίνεται. να πεις ότι είμαι αργόστροφος και δεν μπορώ να σκεφτώ, εντάξει πάω πάσο. Αλλά όταν είμαι χαλαρός και απλά μιλάω δεν έχω πρόβλημα στην άμεση επεξεργασία της απάντησης. Άσε που ποτέ δεν ξανακοιτάω ό,τι έχω γράψει. Ακόμα και στα διαγωνίσματα. Όταν γράφω ό,τι ξέρω δεν ξανακοιτάζω. Μόνο μπερδεύομαι και κάνω έξτρα λάθη.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί να σταματήσω να μιλάω πολύ. Εκφράζει παιδικό ενθουσιασμό, αφέλεια, χαζομάρα, ανάγκη επικοινωνίας, έκφρασης και πολλές ανασφάλειες. Από την άλλη, τί έχω να κρύψω? Ότι είμαι χαζός? Δεν χρειάζεται να μιλήσω για να φανεί! Έκανα πολλά! Τον κέρδισα τον τίτλο με το σπαθί μου!!

 

Πώς Είμαι “Εγώ” Για Αυτούς

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 16:06pm

Εγώ. Ο Σωτήρης. Ο Γκέι.

Το Εγώ το λέω για τον εαυτό μου. Το Σωτήρης υπάρχει για αυτούς που με αγαπούν. Το Γκέι για όλους όσους μάθαιναν την σεξουαλικότητά μου και, βέβαια, δεν είχαν την παραμικρή ικανότητα να δουν λίγο παραπέρα. Αν ήθελαν μπορούσαν. Δεν θέλουν όμως. Είναι βολικό. Κρύβουμε την κατάντια μας με τους “Πούστηδες”, τις “Τζιβιτζιλούδες”, τους “Αράπηδες”, τους “Πρεζάκηδες”, τις “Πουτάνες”, τα “Τραβέλια”, τα “Φρικιά”.

Η εκκλησία όμως είναι ιερός χώρος. Εκεί δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Που τα πουλάτε αυτά καλά μου στρουμφάκια? Μήπως θα πρεπε για να γίνεις παπάς πρώτα να έχεις πτυχίο “Διοίκησης Επιχειρήσεων” ή να διαπρέπεις στον τομέα “Προώθηση Πωλήσεων”? Ή μήπως ο καλός αυτός κύριος της εκκλησίας (ονόματα-δεν-λεμε, δε-θέλει-και-πολύ-σκέψη) δεν είναι κοινά ονομαζόμενος στους γνωστούς ως “Μπουμπού” και “Νταίζη”?

Όμως αυτά δεν μας απασχολούν. Όλοι έχουμε ένα ρόλο. Και εγώ βρίσκομαι στην άθλια θέση να επιλέξω το ρόλο μου. “Κρυφός και κομπλεξικός” ή “Πουστάρα”?

Έτυχε κάποτε να ακούσω μια κοπέλα να μας λέει για το βράδυ που βγήκε. “Βαριόμασταν, φέραμε και τον τάδε την αδερφή και γελάσαμε”. Κοπέλα μου, είσαι ήδη άκυρη για μένα. Όσο και να με συμπαθείς. Όσο και να με πλησιάζεις. Δεν θα κάτσω να σου εξηγήσω το γιατί. Εκτός του ότι δεν θα καταλάβεις, θα με κράξεις και παντού. Και βαριέεεεεμαι τις κατινιές….

Υπάρχει αυτή η γνώμη γύρω-γύρω ότι ένας γκέι είναι και σούργελο. Και είναι ή για να τον αποφεύγουμε ή για να τον ρεζιλεύουμε. Είναι σαν  να λέμε πως δεν έχει ψυχή, μυαλό. Τον υποβιβάζουμε και μαζί με αυτόν υποβιβάζουμε τον εαυτό μας. Βλέπουμε ένα φίλο μας που τον εκτιμάμε ιδιαίτερα να μας εξομολογείται πως είναι ομοφυλόφιλος και εμείς του λέμε πως δεν πειράζει. Απλά έχουμε ξαφνιαστεί. Όμως τον αποφεύγουμε, κάποιες φορές υποσυνήδητα, και του δίνουμε άλλη ιδιότητα, άλλο ρόλο και άλλη ταμπέλα.

Γιατί πρέπει να είμαι ηλίθιος όταν σου λέω πως έχω άλλη σεξουαλικότητα. Γιατί να νομίζεις ότι με κοροιδεύεις μπροστά στα ματιά μου και εγώ ξαφνικά μεταμορφώθηκα σε χαζό και δεν το καταλαβαίνω? Μην κοιτάς που δεν μιλάω. Είναι γιατί απογοητεύομαι. Το ότι δεν μιλάω δεν σημαίνει και ότι δεν καταλαβαίνω. Το σήμερα με αναγκάζει να το παίζω ηλίθιος καμιά φορά. Βολεύει τους πάντες. Πολλές φορές υπήρξα ηλίθιος. Έκανα ότι δεν καταλάβαινα. Αυτοάμυνα αλλά και Σεβασμός στον εαυτό μου.

Εσείς που είστε στρέιτ. Γιατί νομίζετε πως αν σας μιλήσω είναι γιατί θέλω να σας την πέσω? Δεν γίνεται να σας μιλάω γιατί είμαι φιλικός? Πόσο σκοτεινά αντικείμενα του πόθου είστε πια που πρέπει να σας γουστάρω? Γιατί δεν με βλέπετε σαν άνθρωπο? Ξέρω… δεν αρέσετε και τόσο γενικότερα και βολεύεστε με το να λέτε στους φίλους γελώντας πως μια αδερφή στην έπεσε. Όντως, υπάρχουν γκέι που την πέφτουν σε στρέιτ. Δεν είναι όμως όλοι ίδιοι. Γιατί επειδή κάποιος είναι γκέι πρέπει και να στην πέσει?

Έχω βαρεθεί τα τρισάθλια παιχνιδάκια σας. Καιρός να βάλω τους δικούς μου όρους και να προχωρήσω σε ένα άλλο δικό μου επίπεδο. Νιώθω ότι είμαι κοντά στο να κάνω το βήμα και να βρω και πάλι το φως που είχα και αγαπούσα τόσο. Και με τις εικονίτσες που μου πετάτε να φορέσω λες και είμαι κανένα γυμνό γυφτάκι στο δρόμο δεν με βοηθάτε. Καιρός να τις απορρίψω οριστικά. Αγαπώ τη Ζωή, τον Άνθρωπο, το Θεό, την Ψυχή μου. Έχω τη δύναμη που άλλοι δεν έχουν και χάνονται. Νιώθω τυχερός. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. Και το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι τα λόγια της πολυαγαπημένης μου τραγουδίστριας, που με τον τρόπο της μου έδωσε περισσότερη δύναμη.

This is who I am / You can like it or not / You can love me or leave me…..

But I’m Never Going To Stop

(Like It Or Not, Confessions On A Dancefloor, Madonna)

 

Show Me Forgiveness For Having Lost My Faith February 16, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 01:23am

Αυτό ήταν.

Το φοβόμουν καιρό… όμως πλέον είμαι σίγουρος. Σταμάτησα να ονειρεύομαι. Ήταν τόσο όμορφες στιγμές αυτές που ξάπλωνα να κοιμηθώ, έκλεινα τα μάτια μου και έκανα όνειρα για το μέλλον. Η φαντασία έτρεχε και πολλές φορές ήμουν τόσο ευτυχισμένος που δάκρυζα. Ονειρευόμουν. Πίστευα στο όνειρο. Το υποστήριζα.

Σήμερα νιώθω τόσο θαμπός. Κάθε μέρα ξυπνάω και ελπίζω ότι έχω πάλι την διάθεση να ονειρευτώ. Όμως όχι. Φοβάμαι τόσο πολύ. Δεν θέλω τα όνειρα. Τα σιχάθηκα. Ήταν ένα ναρκωτικό. Μου έδινε τόση χαρά. Όμως όταν πια γυρνούσα στην πραγματικότητα όλα ήταν ίδια. Έκανα όνειρα και ήλπιζα στην εξέλιξή του και στην πραγματικότητα. Και ήμουν εντάξει. Όμως πόσο καλό μπορεί να κάνει σε κάποιον σαν εμένα?

Τώρα το μόνο που κάνω είναι να είμαι ένα πολύ χαρούμενο παιδί στον κόσμο και αναίσθητο στην καθημερινότητά του μα όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ, μιλάω στην ίδια φωτογραφία. Και λέω πως ένιωσα την ημέρα που πέρασα. Καταλήγω να κλαίω γιατί συνηδητοποιώ πως δεν νιώθω πια το φως που ένιωθα παλαιότερα. Τον δρόμο δεν τον βλέπω πια και πάω στα τυφλά. Όλα είναι σκοτεινά και στην προσπάθειά μου να περπατήσω στο σωστό δρόμο απλά με κάνει να φαίνομαι γελοίος. Βαρέθηκα να το παίζω κάποιος, να έχω άποψη για όλα, να μην αφήνω κουβέντα να πέσει κάτω. Ένας καταδικασμένος σε αποτυχία είμαι. Πότε είχα τακτ? Πότε είχα αποδεκτή εμφάνιση και πότε βοήθησα τον διπλανό μου χωρίς να νιώσω αυταρέσκεια?

Αν είχα ποτέ την ευκαιρία να μιλήσω σε όποιο άνθρωπο θέλω αυτός θα ήταν ο εαυτός μου στα παιδικά του χρόνια. Γύρω του συνέβαιναν τέρατα και αυτό το παιδάκι ήταν ακόμα σε αυτόν τον τόσο ονειρικό τρόπο ζωής. Όλα ήταν υπέροχα. Ή τουλάχιστον έτσι τα έβλεπε στο μυαλό του. Η αλλαγή ήταν απότομη. Θα ήθελα να το ακούσω αυτό το παιδί να μου λέει ότι είχαν δει τα μάτια του. Αν γνώριζα αυτό το παιδί θα δάκρυζα. Δεν θα άντεχα να το ακούω. Ήταν, όπως όλα τα μικρά, γεμάτο ειλικρίνεια. Δεν ήξερε τι να κρύψει και τι όχι. Θα άντεχα να το ακούσω να μου μιλάει για όσα ζούσε?

Όλες οι αναμνήσεις που με έφθειραν και με γέμισαν βρωμιά γυρίζουν στο κεφάλι μου. Όχι δεν ήμουν ποτέ αθώος και πάντα κουβαλούσα τις αμαρτίες των άλλων. Πολύ προβληματικό παιδί. Δεν έφταιξα εγώ. Και μόνο εγώ ξέρω πως κρατιέμαι και τους φέρομαι ακόμα όμορφα. Πως δεν τους χαστουκίζω έναν έναν. ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ ΠΟΣΟ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ? Στιγμάτισαν τη ζωή μου και δημιούργησαν ένα πλάσμα γεμάτο τραύματα και ανασφάλειες. Τι τους έφταιξα? Θα ήταν τόσο διαφορετικά όλα αν τίποτα δεν είχε συμβεί. Θα ήμουν ανάλαφρος και χωρίς πολλές σκέψεις. Δεν θα κουραζόμουν τόσο. Με χτύπησαν άσχημα οι μαλακισμένοι.

Εγώ προχωράω. Και δεν φοβάμαι να μιλήσω. Δεν φοβάμαι να παραδεχτώ ότι δεν ειμαι τόσο κοινωνικός. Ούτε τόσο αστείος. Ούτε τόσο παιδί.

Αυτό που βλέπετε είναι ένας καλά εκπαιδευμένος κλόουν. Έχει πολύ γέλιο το παιδί. Είναι σούργελο. Έχει φάση.

Το πρώτο μου μάθημα στη ζωή “καλοί μου φίλοι” ήταν να κρύβω τα συναισθήματά μου και υποκρίνομαι πως όλα είναι τέλεια.

Εγώ χαίρομαι γιατί δεν είμαι ένα μίζερο βαρεμένο αλλά προσφέρει λίγη πλάκα και σας φτιάχνει τη διάθεση. Όμως αυτό έχει βαρύ τίμημα. Το βράδυ, δεν είναι κανείς μαζί μου να μου φτιάξει εμένα τη διάθεση. Όταν γυρνάω κουρασμένος, άχρωμος, άοσμος. Όταν κοιτάζω την ίδια φωτογραφία και απλά κλαίω. Κανείς δεν θα περνούσε ωραία τότε.

Ζήστε ό,τι έζησα και ελάτε μετά να γελάσετε με τον πούστη φίλο σας. Τότε θα δείτε ότι το μόνο πράγμα που μου έχει μείνει είναι η δύναμη.

Αν δεν είχα τη δύναμη να τα κουβαλάω όλα αυτά, να ανταποκρίνομαι στις απαιτήσεις του σήμερα, να αποτελώ παρακμή επειδή είμαι πούστης, να κρύβομαι για να μην στερηθώ κάθε δικαίωμα και να περιμένω να πάω σε ένα γαμημένο μπαρ για να δω “ομοίους” μου, και μέσα σε όλα, να έχω τα αρχίδια να μιλήσω για πράγματα που δεν τα βλέπουμε αλλά βρωμάει ο τόπος (γιατί ξέρω πως μαζί με μένα στόλος ολόκληρος ξέρει τι σημαίνει πόνος), ρισκάροντας την ιδιότητά μου ως ίσο προς ίσους, την υπόληψή μου, την εκτίμηση στο πρόσωπό μου από τους άλλους, ακόμα και να με λυπηθούν γιατί “το παιδί έχει ψυχολογικά, είναι για λύπηση” [(και σιχαίνομαι να με λυπούνται), και ας μη γελιόμαστε, εσύ δεν έχεις ψυχολογικά? Προσπαθείς να κρύψεις τα δικά σου με τον ισχυρισμό πως με λυπάσαι και “μακριά από μας”?], θα τα άντεχα όλα αυτά αν δεν είχα τόση δύναμη μέσα μου?

Ξέρω πολύ καλά ότι μετά από ένα τέτοιο κείμενο όποιος το διαβάσει, θα με λυπηθεί, θα με ρίξει κάτω ανεβάζοντας τον εαυτό του. Για μένα είναι ρίσκο. Σε κανένα δεν αρέσει να τον κοιτάνε σαν καημένο. Όμως κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται. Και είμαι σίγουρος πως βαθιά μέσα σου (εσύ που το διαβάζεις αυτό), με νιώθεις. Γιατί όλοι είμαστε ένα. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον και όλοι μαζί φτιάχνουμε ένα σώμα. Αν ελευθερωθούμε όλοι, δούμε τον άλλο με ισότητα και αγάπη, τότε είναι ολοφάνερο με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο εχουμε όλοι δεσμούς μεταξύ μας.

Και δεν το παίζω δάσκαλος. Φυσικά και δεν το έχω καταφέρει. Όμως δεν θα σταματήσω να προσπαθώ. Τα όνειρα σταματούν για λίγο, η πίστη επίσης (δεν θα υποκριθώ οτί δεν χάνω την πίστη μου)…..

Η προσπάθεια ποτέ.

 

Never Away

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 00:18am

Ένα γεια σε όσους με διαβάζουν.

Έχω εκπλαγει γιατί είδα το μπλογκ μου μετά από ένα μήνα και παρατήρησα ότι κάποιοι με διαβάζουν. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Δεν τα διαβάζω μόνο εγώ… (τώρα αυτό κατά πόσο καλό ή κακό είναι δεν θα το κρίνω εγώ….!!!).

Ομολογώ πως ήταν το τελευταίο που περίμενα. Όπως εκπλάγηκα ακόμα περισσότερο όταν παρατήρησα ότι κάποιοι με έχουν βάλει και ως σύνδεσμο στο δικό τους μπλογκ. Αυτό δεν το περίμενα με τίποτα. Θα ήθελα πάρα πολύ να προτείνω τα μπλογκς αυτών που πρότειναν το δικό μου. Όμως επειδή είμαι ειλικρινής…. Δεν έχω βρει το χρόνο να διαβάσω ακόμα κανένα από αυτά. Θα τα διαβάσω σίγουρα. 1000%. Όμως θα τα προτείνω όταν τα έχω διαβάσει. Γιατί πραγματικά θέλω να το εννοώ. Όπως και να έχει όμως οι περισσότεροι έχουν αφήσει σχόλια και όποιος τύχει να περάσει από τον χώρο μου θα μπορεί να δει τα δικά τους.

Κάποιοι είπαν/μουρμούρισαν/γκρίνιαξαν/φώναξαν-με-χαρά ότι έχω σταματήσει να γράφω. Όχι δεν έχω σταματήσει και ΔΕΝ θα σταματήσω. Απλά ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και στην αθήνα (γιατί είμαι από επαρχία) δεν χρησιμοποιώ νετ για να μπορώ να διαβάσω και λίγο για τη σχολή γιατί αν βάλω νετ δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσω ποτέ από εκεί. Οπότε ο τρόπος που λειτουργώ είναι ότι κάθε φορά που πάω στο σπίτι μου στην επαρχία όπου εκεί πάντα έχω νετ και είμαι καθαρά για την ξεκούρασή μου το ξεσκίζω. Και ΜΟΝΟ τότε. Δεν είναι ότι χάνω το ενδιαφέρον μου να γράφω ούτε ότι βαρέθηκα, ούτε τίποτα. Αυτό σημαίνει ότι θα γράψω αυτές τις μέρες. Θα γράψω πάλι το πάσχα και όλο το καλοκαίρι θα βαριέμαι να γράφω.

Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω. Ειδικά σε μια πόλη σαν την Αθήνα όπου πνίγομαι, είμαι ολομόναχος, με πιάνουν κάτι καταθλίψεις, έχω ανάγκη να εκφράσω ότι βλακεία μου κατέβει πολλές φορές έχω σκεφτεί να καθόμουν να γράψω. Θα μου πείτε γιατί δεν πας σε νετ καφέ? Γιατί δεν έχω χρόνο. Και να βρω θα τον αφιερώσω στους φίλους μου που τους χρειάζομαι όσο ποτέ σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Δεν είναι ότι σκάβω και δεν μπορώ να βρω καθόλου χρόνο.

Τα νέα μου δεν είναι καλά σε γενικές γραμμές. Είμαι όμως πολύ ευτηχισμένος που έκανα μια νέα φίλη με το όνομα Ελένη. Είχα που είχα την τρελή μου αγάπη την Αγγέλα, κόλλησα και με την ήδη φίλη της Αγγέλας και κάνουμε ένα υπέροχο τρίο. Δυστυχώς βέβαια η Αγγέλα μου είναι μακρυά Θεσσαλονίκη, όμως ήρθε να μας δει, περάσαμε υπέροχα και έφαγε και ένα πρόστιμο στο μετρό γιατί για μια στάση δεν έβγαλε εισητήριο. Έπρεπε να το παίξει βλάχα. Θα την είχαν λυπηθεί!!!! Επειδή ξέρω ότι με διαβάζει (και με προτείνει, αν δεν ήταν το συμφέρον θα σου ‘λεγα εγώ!!!): Σε υπεραγαπώ καλό μου και ανυπομονώ να σε ξανα-αγκαλιάσω!

Η υγεία δεν φένεται να με πηγαίνει και πολύ… Αυτή η σκύλα πάλι μου την έφερε και πολύ άσχημα. Ελπίζω πως θα βρω το κουράγιο να επισκεφθώ ένα γιατρό γιατί είναι απ’τους μεγάλους φόβους μου οι γιατροί. Αλλά μάλλον δεν μένει άλλη λύση. Ουφ… Κατσαρίδες, βελόνες και γιατροί…. Γιατί να τα φοβάμαι τόσο αυτά τα 3? Πήγα να βγάλω ένα βιβλιάριο το καλοκαίρι και έπρεπε να μου πάρουν αίμα και εγώ τους έφερα την εξέταση του προηγούμενου Φεβρουαρίου. Καμιά φορά είμαι θεός! Εννοείται πως έσκασαν στα γέλια.

 Και ένα τρανταχτό νέο που θα ήθελα να κρατηθεί μυστικό…..(εδώ γελάμε!) Ένα έχω να πω. Σόι πάει το βασίλειο. Ότι θα τράκαρα πολύ κοντινό μου συγγενή σε σχετικό μέρος και θα επρόκειτο να γίνουμε και κολλητάρια δεν το περίμενα. Να που οι εκπλήξεις δεν σταματούν ποτέ!

Αυτά τα νέα…