Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

To Be Continued April 14, 2007

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 02:31am

Αυτό ήταν! Πάει και το πάσχα!

Φυσικά θα λείπω πάλι. Έχω όμως δώσει υπόσχεση να μπαίνω κάθε τόσο νετ. Οπότε μπορεί να βρεθεί κανένα ξέμπαρκο ποστ μου.

Λυπάμαι πιο πολύ από κάθε φορά που σταματάω (προσωρινά). Γιατί αυτή τη φορά βρήκα και 2-3 παιδάκια να ανταλλάζουμε απόψεις. Ήταν πραγματικά διασκέδαση και βοήθεια στο να συγκροτώ τις σκέψεις μου ταυτόχρονα. Ξέρουν ποιοι είναι. Τους συμπάθησα πολύ (και είναι περίεργο αυτό).

Φοβάμαι την αλλαγή ζωής (πάλι). Νησί – πόλη.  Δεν ξέρω αν θα αντέξω τη μοναξιά μου πάλι. Νομίζω ναι! Το ταξίδι είναι μοναχικό. Κατά βάθος το αγαπάω.

Θα μου λείψει αυτή η κατάθεση ψυχής, εδώ! Με βοήθησε πολύ για άλλη μια φορά. Επιπλέον, ξέρω ότι βοηθάει και 1-2 παιδάκια ακόμα. Αυτό είναι ευχάριστο.

Ήταν όμορφα….

ΥΓ: Αυτή την ήπια μελαγχολία τη λατρεύω…..!!!! Είναι τόσο χαλαρωτική!

 

7! April 13, 2007

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 00:08am

Αφού ο dimitrisg με προκαλεί να πω τις 7 αγαπημένες μου ταινίες…..

7. Pride And Prejudice

Αχχχχχχ!!! Όσο και να μου λέτε ότι είναι βαρετή τόσο λιγότερο σας πιστεύω! Αυτή η ταινία είναι μες στην καρδιά μου! Το βιβλίο υπέρτατο αλλά και η ταινία επίσης! Η Keira Knightley στα καλύτερά της, ο Κύριος Ντάρσυ ΘΕΟΣ, η εποχή από τις αγαπημένες μου. Ναι… έχω εμμονή με την ταινία. Όσο αμερικανιά, αφελής και ονειρική και να είναι! Ρομαντική και τόοοοοσο γλυκιά!

Υπέρτατη σκηνή της ταινίας….ΑΧ!!!..:

6. Quills

Kate Winslet, Joaquin Phoenix. Τί άλλο να πει κανείς? Και τι να σταματήσεις μόνο εδώ? Το υπέροχο σενάριο, τα καταπληκτικά σκηνικά, η σκηνοθεσία… Όλα καταπληκτικά. Η πρωταγωνίστρια είναι η απόλυτη θεά μετά τη Νικόλ και σε κάτι τέτοιες ταινίες είναι στο αίμα της ο κορσές και το φουστάνι! Ο….”παπάς” ανάβει φωτιές (που είσαι Ελένη να συμφωνήσεις…). Πολύ απαραίτητη ταινία για να δει κάποιος

Θεά η Kate στην ταινία.. δεν το συζητώ:

5. Requiem For A Dream

Η πρώτη ταινία που είπα ότι είναι η αγαπημένη μου από όλες. Φυσικά και το έχω πει αυτό και για καμιά 20αριά άλλες. Αλλά, τεσπα… Έχει συναισθηματική αξία! Χωρίς πλάκα, είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία με πολύ σοβαρά μυνήματα. Λίγο εύπεπτο για το είδος της, αλλά…. Αρονόφσκι είναι αυτός. Όπως και να το κάνει είναι πολύ έντονο. Ο πρωταγωνιστής εννοείται…..κουκλί!!! Θεά όμως και η Κόνελι που με συγκίνησε απίστευτα. Φυσικά το δάκρυ έπεσε κορόμηλο.

Μοναδική σκηνή:

4. Dogville

Nicole μεγάλη μου μούσα!! Δεν παίζεται η τύπισα στην ταινία. Σου δημιουργεί τόσα νεύρα όσο περνάει η ώρα που στο φινάλε μπορείς να ντραπείς που χάρηκες πολύ με την εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ ναι… το καταευχαριστήθηκα το τέλος! Η καινοτομική ιδέα να μην υπάρχουν σκηνικά είναι μοναδική και όντως οι ηθοποιοί μπορούν χαλαρά να χαρακτηριστούν ως ταλαντούχοι.

Trailer:

3. The Hours

Τι κλάμα κι αυτή η ταινία…. Απαπαπα!!!! Πολύ ελεύθερη σε απόψεις, καλογυρισμένη, με πολύ καλούς ηθοποιούς (ανάμεσά τους και η θεά μου), αρκετά βολική επιλογή αν είσαι χάλια και θες με κάτι να ξεσπάσεις. Βάζεις τις ώρες και τρως την κατάθλιψη της ζωής σου. Ε, μα να βλέπεις την Μουρ να θέλει να αυτοκτονήσει γιατί απλά πνίγεται μέσα της…. Έτσι νιώθω πολλές φορές και το πιάνω το συναίσθημα (με τη διαφορά ότι εγώ δεν πάω σε ξενοδοχεία να κάνω απόπειρες).

Nicole ΘΕΑ:

2. Breaking The Waves

Emily Watson, Lars Von Trier. Έμιλυ είσαι ΘΕΑ!!!! Μπορώ να σε βλέπω σε αυτή την ταινία πολλές φορές και πάντα να είμαι γοητευμένος με τον τόσο περίεργο ρόλο σου, την γεμάτη πάθος υποκριτική σου. Το σενάριο ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Μπορώ να κλαίω ώρες. Ναι είναι αλήθεια. Αυτή η ταινία με λιώνει. Ειδικά όταν την πετροβολούν τα σκασμένα. Εκεί μπορώ και να ταυτιστώ! (όχι δεν με έχουν πετροβολήσει… μεταφορικά πάντα). Και μιας που λέω για κλάμα….

Πολύ κλάμα εκεί λέμε…:

1. Dancer In The Dark

ΤΑΙΝΙΑΡΑ!! Μπορώ να την βλέπω σε επανάληψη συνεχόμενα για όλη μου τη ζωή (απλά στο φινάλε… ΠΑΝΤΑ θα κλείνω τα μάτια μου). Μπορώ να κλαίω όσο παίζει η ταινία. Μπορώ να θαυμάζω τη Bjork για το πόσο υπέροχα παίζει. Μπορώ να θεωρώ τον Λαρς μια αιώνια ιδιοφυία. Μπορώ να την προτείνω παντού ως την αγαπημένη μου (οριστικά) ταινία. Μπορώ να πω ότι είναι η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΟΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΤΗΡΗ)

“I’ve Seen It All” by Bjork & Thom Yorke

Επειδή όλοι έχουν καλεστεί και 7 δεν μπορώ να τους ΑΡΙΘΜΗΤΙΣΩ (που λέει και η αγάπη μου, η Βέρα Λάμπρου), θα βάλω εκεί ότι βρω που ελπίζω να μην το έχουν κάνει ήδη….! Ουφ! Προκαλώ τον Κωνσταντίνο και τους 2 κύριους από εδώ (και σιγά μη γράψουν!!!)

 

Χρόνος April 12, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 18:40pm

Ίσως ο μεγαλύτερος μου φόβος.

Ο χρόνος μου θυμίζει ότι τίποτα δεν μπορεί να μείνει στάσιμο. Ότι πάντα κάτι θα αλλάζει. Το τέλεια δροσερό δέρμα μου μια μέρα θα γεμίσει ρυτίδες και σημάδια. Το απόλυτα εφηβικό σώμα μου κάποια στιγμή θα βάλει παραπάνω κιλά και θα πρέπει να προσέχω υγεία, διατροφή και όλα αυτά.

Κάποτε δεν θα μου επιτρέπεται να χαζογελάω σαν ηλίθιος. Μια μέρα θα φτάσει η στιγμή που κάποιος θα γελάει με τον (κατά καιρούς) παιδικό τρόπο σκέψης μου. Κάποια στιγμή δεν θα μπορώ να είμαι τόσο αυθόρμητος και ειλικρινής. Σε μια στιγμή, θα καταλάβω ότι η υποκρισία θα είναι σημαντικός παράγοντας για να μην πεινάσω.

Δεν ξέρω αν θα αντέξω να με δω να μεγαλώνω. Ακόμα χειρότερα, δεν ξέρω αν θα αντέξω να δω τους γύρω μου να μεγαλώνουν. Δεν θέλω να δω τη μαμά μου γερασμένη. Ούτε θέλω να δω τη γιαγιά μου να πεθάινει. Δεν θέλω να χάσω φίλους στο δρόμο. Δεν μπορώ καν να με φανταστώ χωρίς ένα από τα άτομα που αγαπώ. Μέγας εγωισμός. Σκέφτομαι, πάντα, τον εαυτό μου. Τι θα κάνω αν με αφήσουν? Κάτι λιγότερο εγωκεντρικό μπορώ να σκεφτώ?

Φοβάμαι να φανταστώ την εξέλιξη μου. Δεν φοβάμαι το θάνατο. Ούτε την αποτυχία. Οι προσδοκίες είναι παντοτε απίστευτα υψηλές. Από τους γύρω μου αλλά πολύ περισσότερο από εμένα. Αυτό όμως δεν δημιουργεί φόβο αλλά πείσμα. Φόβο δημιουργεί η σκέψη ότι μια μέρα θα ξέρω το αποτέλεσμα των προσπάθειών μου και προσδοκιών μου. Δεν φοβάμαι το ταξίδι. Φοβάμαι τον προορισμό. Εγώ πάντα προσπαθώ. Φοβάμαι όμως να κοιτάξω κατάματα το αν τα κατάφερα ή όχι. Φοβάμαι να αξιολογήσω τις προσπάθειές μου.

Φοβάμαι να κοιτάξω πίσω και να δω τα λάθη που έχω κάνει. Με αναστατώνει όταν επαναφέρω στη μνήμη μου λάθη του παρελθόντος και την ίδια στιγμή κάνω σαν να μην το θυμήθηκα. Υπήρξα χαζός αλλά εύστροφος. Αυτό με κατέστρεψε λίγο. Και έτσι τα λάθη που έκανα δεν ήταν καθαρές χαζομάρες. Ήταν ανθρώπινα λάθη που όμως με έπνιγαν και με πνίγουν.

Αν κάτι μου δίνει κουράγιο, είναι ότι όσα χρόνια και να περάσουν το μόνο που θα μείνει ίδιο πάνω μου είναι το βλέμμα μου. Θα μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να είμαι ένας ρυτιδιασμένος γέρος, στριμμένος και μουτρωμένος. Το βλέμμα μου όμως θα μου θυμίζει ότι είμαι πάντα αυτό το παιδί που ζω τώρα. Το βλέμμα μου θα αντικατοπτρίζει όλη την ψυχή μου που είναι το μόνο στάσιμο που έχω.

Και….

Ναι!

Θα μπορώ να κλαίω από συγκίνηση (αν ζω μέχρι τότε!)

 

Τι Βλακεία Έκανα… April 11, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 11:57am

Εννοείται πως ξύπνησα νευριασμένος με τον εαυτό μου.

Μεγάλη βλακεία η χθεσινή.

Ήμουν σίγουρος ότι θα ένιωθα έτσι σήμερα!

Τέλεια μέρα…. 😦

 

Πάντα Για Σένα

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 02:03am

Αυτό που έκανα σήμερα, δεν θα το πίστευα ότι θα το έκανα ποτέ στη ζωή μου.

Σε πήρα τηλέφωνο στις 2 το πρωί.

Βγήκα, ήπια, γύρισα και σε πήρα τηλέφωνο.

Και σου είπα όλα όσα σκεφτόμουν αυτά τα 2 χρόνια.

Σου είπα ότι σε αγαπάω. Ότι κοιμάμαι με τη φωτογραφία σου. Ότι σε σκέφτομαι κάθε βράδυ. Ότι είχα βάλει άνθρωπους να σου μιλάνε για να ξέρω τι κάνεις. Τα πάντα.

Ήσουν, στην καλύτερη περίπτωση, αδιάφορος. Δεν μπορω να πω ότι χάρηκες που με άκουσες. Και σου είπα ό,τι πιο χαζό. Ακόμα και για τη μουσική σου είπα. Είχα ανάγκη να σου μιλήσω για χαζά πράγματα. Σαν τότε που δεν είχε γίνει τίποτα άσχημο.

Μπορώ να πω ότι ήταν ένα χαστούκι. Αλλά μετά από μεγάλο ξυλοδαρμό. Ήταν η επιβεβαίωση ότι σου είμαι τελείως αδιάφορος. Δεν σου καίγεται καρφί αν ζω ή αν πεθαίνω.

Φτάνει να είσαι καλά. Μόνο αυτό.

Θέλω να βρω ένα τρόπο να βγάλω από μέσα μου όσα νιώθω. Δεν τα θέλω μέσα μου.

Δεν με βοήθησες να σε ξεχάσω, βλάκα. Σου ζήτησα να με βρίσεις και ούτε αυτή την αξία μου έδωσες. Δεν μπορούσες να με βρίσεις για να μην θέλω να σου ξαναμιλήσω?

Βοήθα με λίγο να μην σε σκέφτομαι. Καλό στον εαυτό σου θα κάνεις. Θα σταματήσω να σε ενοχλώ όπως έκανα σήμερα. Ίσως θεωρητικά να έχω πάρει απόφαση να μην σε ξαναενοχλήσω αλλά που ξέρω αν δεν θα με ξαναπιάσει η μαλακισμένη αδύναμη στιγμή που θα πάρω το τηλέφωνο στα χέρια? Βοήθα με.

Τώρα θα έχεις με κάτι να γελάς. Άλλωστε….τι είμαι εγώ? Ένα μικρό παιδί, άπειρο, ανώριμο, άοσμο, άσχημο. Με ποιο τρόπο θα μπορούσα να σε φέρω κοντά? Μόνο αν άλλαζα όλο μου το είναι. Όμως, φοβάμαι πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Ατύχησα.

Είμαι ένα τίποτα.

Για σήμερα το βράδυ είμαι ένα τίποτα.

Ίσως αύριο να είμαι πάλι κάτι. Αλλά αυτό το βράδυ έπεσα πιο κάτω από ποτέ.

Έφτασα στον πάτο. Δεν θέλω να το ξανακάνω.

Πονάει.

 

Ανασφάλειες και Σκέψεις April 8, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 19:20pm

Όσο παρατηρώ περισσότερο τον εαυτό μου ανακαλύπτω νέα πράγματα κάθε φορά. Κάτι που κατάλαβα τελευταία και με πίκρανε λίγο, πρέπει να ομολογήσω, είναι ότι τελικά ο καλύτερος τρόπος για να με μειώσεις και να με κάνεις να ζηλέψω είναι να μου δείξεις ότι δεν είμαι αναντικατάστατος. Ότι υπάρχουν πολλοί σαν εμένα και δεν είμαι μοναδικός ούτε και ξεχωριστός. Να το πάρω σαν εγωμανία? Δεν θέλω και πολύ για να το δεχτώ….

Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι κάποιος με έχει αντικαταστήσει στην καρδιά ενός άνθρωπου με πιάνει ζήλεια. Τι παραπάνω έχει αυτός/η από εμένα? Τι δεν έχω, που το έχουν άλλοι? Θα έπρεπε να ήμουν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαι? Όλα αυτά και φυσικά το ξετύλιγμα από τις βασικές αυτές ερωτήσεις που είναι πάντα αιτία πονοκεφάλου.

Και ποτέ, μα ποτέ, δεν μου κάνει καλό να κάθομαι να αναλύω το παραμικρό που μπορεί να με κάνει να ξανανιώσω άσχημος, αντιπαθής, άχρηστος και ανεπιθύμητος. Κανείς δεν θα μπορούσε πραγματικά να με πείσει ότι δεν μου πάνε τέτοια επίθετα σε μια τέτοια στιγμή. Κανείς δεν θα μπορούσε να με βοηθήσει να ξεπεράσω τέτοιου είδους ανασφάλειες. Η έκρηξη έχει γίνει μέσα μου ήδη. Χρειάζεται χρόνος για να μαζέψεις ό,τι απέμεινε.

Και τελικά, δημιουργείται πάντα ο ίδιος φαύλος κύκλος. Κάτι μικρό συμβαίνει, μου χαλάει την διάθεση, με ρίχνει σε σκέψεις, αργότερα σε ανασφάλειες και τελικά ξεκινάω να μαζεύω πάλι ό,τι περίσσεψε. Και μόλις μαζέψω αρκετό υλικό…..ΜΠΑΜ. Να το πάλι. Είναι κουραστικό, αν μη τι άλλο.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω με το χρόνο να το κάνω όλο και πιο ανόδυνο, πάντως με ενοχλεί. Είναι σαν ένα σπυράκι στο πρόσωπό μου που το βλέπω στον καθρέφτη και θέλω να τα εξαφανίσω στη στιγμή αλλά δεν μπορώ. Αναγκάζομαι να το κουβαλάω πάνω μου μέχρι επιτέλους να φύγει. Αλλα κάπου θα ξαναεμφανιστεί σίγουρα.

Τίποτα δεν είναι παντοτινό. Αυτό το έχω μάθει. Και θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα ισχύει ακόμα και σε θέματα σαν αυτό. Αλλά όπως και να έχει, δεν μπορώ να πάψω να νιώθω το τώρα.

Και το τώρα με πονάει.

 

Earth Intruders

Filed under: Music — darkenlight @ 17:05pm

Επιτέλους άκουσα το νέο κομμάτι της πολυαγαπημένης μου Bjork, Earth Intruders! Συν-παραγωγός – έκπληξη ο Timbaland! Το τραγούδι με μια λέξη….ΣΚΙΖΕΙ!!! Είναι τέλειο! Βέβαια διέκρινα κάποιες ομοιότητες με το Maneater της Nelly Furtado αλλά αυτό δεν με χαλάει! Άλλωστε για ακόμα μια φορά η υπέρτατη αυτή γυναίκα έκανε κάτι τόσο διαφορετικό, αλλά την ίδια στιγμή τόσο γνώριμο!

Το κομμάτι θα συμπεριλαμβάνεται στον έκτο δίσκο της καριέρας της που θα φέρει τον τίτλο Volta. Σε αυτό το βήμα της στη δισκογραφία έχει συναργαστεί μεταξύ άλλων με παλιούς και νέους μουσικούς όπως: Timbaland, Antony Hegarty (Antony & The Johnsons), Mark Bell, Sjon, Konono No.1.

Το πρώτο δείγμα της νέας της προσπάθειας είναι ίσως το εμπορικότερο σε προδιαγραφές που έχει κάνει ποτέ χωρίς αυτό να μειώνει την αναμφισβήτητα αξιόλογη καλλιτεχνική της αξία. Πρόκειται για ένα κομμάτι με μοντέρνο ήχο σε συνδιασμό με τα γνώριμα φωνητικά της εκκεντρικής ερμηνεύτριας. Ήχοι με αφρικανικές ρίζες μπορούν να παρατηρηθούν που προσδίδουν μια τσαχπινιά στο όλο εγχείρημα και το κάνουν σχεδόν παιχνιδιάρικο.

Διασκεδαστικό, προσεγμένοι στίχοι, πανέμορφο.

Μια γυναίκα που δεν δείχνει να επηρεάζεται από το χρόνο αρνητικά, δεν μένει στάσιμη μουσικά, ξέρει να διατηρεί το ενδιαφέρον.

Το κομμάτι και η ερμηνεύτρια συνδιάζουν ένα εκρηκτικό μείγμα από 2 τελείως διαφορετικούς χώρους και αυτό σε καμία περίπτωση δεν ξενίζει. Τολμώ να παρατηρήσω πως όχι μόνο είναι ενδιαφέρων, αλλά θα μπορούσε να είναι το κομμάτι που θα αλλάξει τη συνηθισμένη τάση της εμπορικότητας. Ας ελπίσουμε!

Από αύριο (Δευτέρα, 9 Απριλίου) θα είναι διαθέσιμο ψηφιακά.

Αξίζει τον κόπο!

 

Αφιερωμένο σε όσους άφησα πίσω! April 7, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 02:03am

Κάθε μέρα βλέπω τόσο κόσμο, με όλους ΠΡΕΠΕΙ να ανταλλάξω ένα “γεια” γεμάτο υποκρισία και ψεύτικα χαμόγελα, να ρωτήσω/απαντήσω την/στην κλασσική ερώτηση “που χάθηκες?”,  να πούμε δυο νέα εκεί για τις σπουδές, την ζωή μας σήμερα και μετά…..ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ….. Το σιχαίνομαι… δεν το καταλαβαίνεις? Και το χειρότερο? Το λέω κι εγώ…. Δεν γίνεται απλά να με προσπεράσεις αφού μόλις γυρίσω την πλάτη μου θα σκεφτείς “πως κατάντησε έτσι αυτός?” κι εγώ μόλις γυρίσω το κεφάλι μου θα πω “Δεν την παλεύει η κοπελιά….” Γιατί? Μα γιατί να πρέπει να περάσουμε και οι 2 από αυτή την ακτινογραφία? Δεν είναι γελοίο?

Και καλά…. Εγώ… Ναι κατάντησα όπως κατάντησα…εσύ γιατί ασχολείσαι μαζί μου? Γιατί πρέπει να πάμε σε αυτό τον άθλιο καφέ μετά από 2 χρόνια και να κοιταζόμαστε επί ένα μισάωρο σαν ζώα? Γιατί να το παίζω αδιάφορος ενώ μέσα μου νιώθω πολύ άσχημα έτσι όπως τα κάναμε? Γιατί κανείς να μην μιλάει?

Όχι. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Μείνατε στάσιμοι. Μέχρι αηδίας. Είστε όπως σας θυμάμαι. Αλλά εγώ έχω άλλαξει. Δεν σας βλέπω με το ίδιο μάτι. Δεν έχουμε πια κοινά. Και γιατί “να τα πούμε”? Δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Δεν έχω καμία διάθεση να δώσω τροφή για σχόλια. Ούτε καν θέλω να με φιλάτε στο μάγουλο σαν όλες τις χαζοφιλενάδες σας. Σας βαρέθηκα. Οι τυπικότητες και τα υποκριτικά λογάκια σας μοιάζουν αηδιαστικά στα μάτια μου και δεν αντέχω να με κοιτάτε με το βλέμμα του δικαστή που σε λίγο θα βγάλει την απόφαση.

Δεν μπορείτε να με κρίνετε, ούτε εγώ εσάς. Ο καθένας κρίνεται μόνος του από τις επιλογές του που δεν είναι πάντα μόνιμες. Κόψτε το γιατί δεν σας παίρνει. Μου κάνατε κακό, σας έκανα κακό. Ο εφιάλτης όμως έχει τελειώσει από καιρό. Δεν ήρθα πίσω για να κρίνετε την εξέλιξή μου. Εγώ μπορεί να τα έχω κάνει όλα σκατά. Εσείς προσπαθείτε να αποτρέψετε τα λάθη σας?

Η εύκολη λύση να κρίνουμε τους άλλους για να μην κοιτάμε τα χάλια μας με εκνευρίζει.

Μπορείτε να με βρίσετε κατάμουτρα? Όλα όσα είχατε πει όσο έλειπα να μου τα πείτε όλα? Το προτιμώ χίλιες φορές από το ενοχλητικά υποτιμητικό βλέμμα σας.

Πριν γίνει αυτή η συνάντηση, ήλπιζα βαθειά μέσα μου (ως άτομο που πάντα ελπίζει), ότι δεν θα ήταν η συμπεριφορά σας όπως φανταζόμουν. Φυσικά μάταια ήλπιζα. Ήταν χειρότερη.

Δεν με νοιάζει τι λέτε, νιώθετε, συζητάτε για μένα. Έχω φύγει από τους κύκλους σας. Και δεν υπήρχε περίπτωση να σας σκεφτόμουν ξανά αν δεν γύριζα σε αυτό τον, κατά τ’άλλα, παράδεισο για το πάσχα και δεν με πίεζαν να σας δω ξανά.

Χαίρομαι που μόλις γυρίσω Αθήνα δεν θα βγω στο δρόμο με συνοδεία άλλων 500 χωρικών, ψου-ψου που μου σπάνε τα νεύρα και χαιρετούρες με άτομα που είχα ξεχάσει.

Μου κάνατε πολύ κακό. Δεν με σεβαστήκατε οταν σας είχα ανοίξει την καρδιά μου, με προδώσατε, με ρεζιλέψατε και τώρα εγώ είμαι ο κακός. Ίσως γιατί απέκτησα άποψη (ποιος? ο Σωτήρης….), ίσως γιατί ξύπνησα, ίσως γιατί σας σνομπάρω. Ναι. Σας σνομπάρω. Κάποτε ζητούσα αγάπη από εσάς. Κανείς δεν με ένιωσε. Κανείς δεν με άγγιξε για να νιώσει το “είναι” μου. Κανείς δεν προσπάθησε καν να μάθει ποιος πραγματικά είμαι. Ήμουν ο κακός, ο διπρόσωπος. Το φίδι. Δεν προσπάθησα ποτέ να πετάξω την εικόνα από πάνω μου. Εγώ θα έφευγα εσείς θα μένατε. Ποιος ο λόγος?

Καθήστε στο πανέμορφο νησάκι σας. πιείτε το φραπεδάκι σας, ντυθήτε σαν πόρνες έτοιμες για δουλειά και σαν βαρύμαγκες, φτιάξτε τα με τον μακρινό συγγενή σας, άντε και στο κλαμπάκι να χορέψετε το τσιφτετέλι με το μίνι μέχρι τον αφαλό να καβλώσετε και λίγο τους αγάμητους λιγούρηδες, κάντε πέντε κουτσούβελα ο καθένας από τα 19, και αφήστε με εμένα, τον περίεργο, ιδιέτερο, τρελό, μαλάκα να ζει την περίεργη ζωή του μακριά από εσάς.

Και όχι, μην λέτε ότι κάποτε θα γυρίσω, όταν μεγαλώσω και καταλάβω. Αν γυρίσω θα είναι για να βρω την ηρεμία μου σε ένα σπίτι που μόνο εγώ θα ζω και θα έχω 2 φίλους να βλέπω. Ποτέ δεν θα παίξω το παιχνίδι σας. Ποτέ δεν θα με δείτε να κάνω ότι κάνετε. Θα είμαι για πάντα ένας περίεργος, ασυνήθηστος άνθρωπος. Δεν με χαλάει καθόλου.

Οι φίλοι μου με βλέπουν κανονικό. Το ότι εκφράζω την άποψή μου ανοιχτά και δεν κάνω ό,τι κάνετε σε αυτό το γεμάτο προκαταλήψεις νησί δεν σημαίνει ότι είμαι και φρικιό.

Κατά βάθος ζηλέυετε την ελευθερία μου.

 

Απόγνωση April 3, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 16:45pm

-Αντιγραφή από το τετράδιο μου ενός κειμένου που έγραψα σε στιγμή απόγνωσης την εβδομάδα που πέρασε:

Δεν αντέχω. Είχα σκοπό να μην γράψω άλλο για τη μοναξιά μου και τις εφήμερες σεξουαλικές βραδιές που μου προσφέρουν σαρκική απόλαυση. Ίσως τελικά να μην θέλω ούτε αυτό. Το Σάββατο ένιωσα τόσο φτηνός, τόσο σαβούρα…

Παρατηρούσα που ήταν από πάνω μου και έκλεινε τα μάτια του όσο κάναμε ό,τι κάναμε. Ήταν μια απαίσια στιγμή που μέσα μου ένιωσα ένα φτηνό υποκατάστατο. Ήταν σαν να είχε κάποιον άλλο στο μυαλό του. Αυτόν που είχε αγαπήσει. Αυτόν που ήθελε πραγματικά. Εγώ ήμουν απλά ένα σώμα.

Παρατήρησα ότι δεν προσπάθησα καν να τον φιλήσω στο στόμα. Ούτε αυτός. Ήταν κάτι τόσο, μα τόσο, ζωώδες. Δεν ένιωθα τίποτα. Κανείς μας. Και όσο γινόταν αυτό σκεφτόμουν ότι έχω καταδικάσει τον εαυτό μου σε φάσεις, βραδιές που την άλλη μέρα θα με γεμίζουν ανασφάλεια και αιώνια μοναξιά.

Τι γίνεται?

Δεν αξίζω να αγαπήσω? Είμαι μόνο για την επιφανειακή ικανοποίηση? Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου? Για να μην μου λείπει το σεξ? Μα τι απόλαυση μπορεί να έχει το σεξ αν δεν έχω νιώσει ποτέ το παραμικρό σκίρτημα για κανένα? Και ό,τι προσπαθώ να αγαπήσω φεύγει μακρυά. Από το φευγαλέο βλέμμα ενός άγνωστου στην προσπάθεια να κρατήσω μια σχέση.

Όμως το πιο δραματικό, τραγικό, και οδυνηρό είναι ότι εγώ πάντα “το σκάω” από μια σχέση τρέχοντας. Ποτέ κανείς δεν με παράτησε. Ίσως δεν άφησα εγώ κανένα να με αφήσει. Φρόντιζα να προλάβω να φύγω εγώ για να μην πληγωθώ. Πόσο φτηνός είμαι…

Θεε μου, δώσε μου δύναμη να συνεχίσω και συγχώρεσέ με για όσους πλήγωσα, όσους πέταξα, όσους εξαπάτησα. Ήταν όλοι καλές ψυχές. Απλά εγώ δεν μπορούσα να γίνω καλύτερος.

Ντρέπομαι

Λυπάμαι

Φοβάμαι

(Όταν μιλάω στον θεό, αναφέρομαι πάντα στην πίστη στον εαυτό μου. Να μην παρεξηγούμαι!)

 

Who Knows….

Filed under: Gay Life — darkenlight @ 15:37pm

Είσαι πολύ γλυκός όταν με κοιτάζεις. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το παρεξηγήσω αλλά με κοιτάς πολύ. Δεν έχω ιδέα πώς να σε προσεγγίσω χωρίς να κινδυνέψω να μας κάνω και τους 2 ρεζίλι. Μου αρέσεις. Μου αρέσεις πολύ. Και (δεν ξέρω γιατί) ξέρω ότι σου αρέσω. Είναι ο τρόπος που κολλάς όταν με κοιτάζεις? Ή το ότι πάντα ψάχνεις κάτι να μου πεις για να μου τραβήξεις το ενδιαφέρον…? Ίσως είναι απλά συμπάθεια. Δεν έχει σημασία. Ό,τι και να είναι… Μου αρέσει.

Δεν με νοιάζει που όλοι μέσα στην τάξη σε κοροιδεύουν και σε λένε “χαρωπό” “πούστη” και άλλα. Δεν με νοιάζει καθόλου που είσαι αλήθωρος, το βρίσκω πολύ γλυκό. Δεν με πειράζει που είσαι τόσο ντροπαλός. Σε θέλω πολύ για φίλο.

Συγνώμμη που την προηγούμενη φορά σε απέφυγα και δεν μίλησα καθόλου στην τάξη. Δεν ήθελα να δώσω τροφή για σχόλια. Άλλωστε έχει γίνει σε όλους φανερό ότι με συμπαθείς πιο πολύ από όλους εκεί μέσα.

Χάρηκα πολύ που βρήκα κάποιον να ονειρεύομαι ότι κάτι μπορεί να συμβεί. Χάρηκα πολύ που μου έπιασες το χέρι κατά λάθος. Χάρηκα πολύ που ακούς την γνώμη μου με μεγαλύτερη προσοχή από όσο ακούς των άλλων. Χάρηκα πολύ που σε είδα την Παρασκευή ενώ δεν είχα μάθημα μαζί σου. Χάρηκα όμως απίστευτα που μου ζήτησες την ηλεκτρονική μου διεύθηνση! Επιτέλους, κάτι που δεν περίμενα έγινε!

Ευτυχώς!