Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Bedtime Story June 16, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 19:12pm

Τόσα πολλά που νιώθω, τόσα λίγα που μπορώ να πω.

Και δεν νομίζω να μπορέσω να κάνω και τα 2 πράγματα ταυτόχρονα ποτέ.

Ή που θα είμαι φλύαρος και θα λέω βλακείες. Ή που θα νιώθω 8.000 πράγματα και θα πω 2 λέξεις.

Είναι να πιάσω τη στιγμή….

 

Πώς η Rihanna πήγε No.1! June 11, 2007

Filed under: Music — darkenlight @ 13:38pm

Η πολυ-αγαπημένη μου (κατά τ’άλλα) Rihanna είναι ένα γλυκό τσουλάκι το οποίο φυσικά είναι γκομενάρα και φρέσκια σαν τομάτα. Πάνω απ’όλα όμως θέλει να γίνει Beyonce στη θέση της Beyonce όπως ο παλαίμαχος Ιζνογκούντ χαλίφης.

Την γνωρίσαμε ως ένα “φτωχό” πλυν τίμιο 17χρονο κοριτσάκι που όμως λατρεύει να πηγαίνει στα κλαμπς με το μίνι ανεβασμένο μέχρι τον αφαλό και όλα τα ρούχα της να αρχίζουν με τη συλλαβή -ξω. Ξώβυζο, ξώπλατο, ξώμπουτο, ξώμ****, ξώκοιλο και ενίοτε σε -ξε. Ξέκωλο, ξέμπαρκο. Έβγαινε σαν ένα γλυκό μαύρο κοριτσάκι (και το μαύρο τη σήμερον ημέρα πουλάει στην αμερική… “εκεί που δεν έχει ταμπέλες αλλά χώρο στη διαφορετικότητα”) όπου μας τραγουδούσε με τον κώλο. Δηλαδή…. Πιο πολλά τα κοντινά στα οπίσθιά της από το στόμα της που μας ερμήνευε το κομμάτι…. “Pon De Replay” ο τίτλος… πιασάρικος όπως και το τραγούδι. Hey Mister DJ (σαν άλλη Μαντόνα) song pon de replay. Μια χαρά την άκουσα στο beach bar του νησιού και εκείνο το καλοκαίρι και την μισούσα (όπως κάθε νέα τσουλίτσα που ξέρω ότι θα αγαπήσω όταν μεγαλώσει λίγο). Πολύ urban το στυλάκι και γενικά όλα φαίνονταν καλά και ήρεμα. Πρωτιά… Δεν έπιασε. Και αποφάσισε να βγάλει το If It’s Loving That You Want. Που φυσικά πάτωσε. Ποιος θα άκουγε κι άλλο τραγούδι από αυτή? Το CD λεγόταν Music Of The Sun και φυσικά δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το ακούσω? Τι να ακούσω δηλαδή? Το προσωπικό της στυλ ή τους πολύ προσωπικούς της στίχους? Θα πρέπει να ήμουν 10 χρονών…. (Παρ’όλα αυτά…. ακόμα ακούω Britney. Από τα 11!!!)

Ξαφνικά στα 18 της, έκανε απρόσμενη επανεμφάνιση με μια κομματάρα. Που αυτή τη φορά έπιασε το Νο.1 αλλά δεν το έλεγες και το super hit της χρονιάς. Το τραγούδι φερόταν με τον τίτλο “SOS” και φαινόταν υπέρτατο και μοναδικό. Όλα αυτά μέχρι να ακούσεις λίγο το sample και καταλάβαινες ότι όλο το κομμάτι βασίζεται στο “ασήμαντο και άγνωστο” tainted love. Τι να της πεις της κοπελιάς? Ότι διάλεξε τον εύκολο δρόμο για την επιτυχία? Ότι πατάει επί πτωμάτων? Μα ούτως ή άλλως έτσι ήταν. Δηλαδή τι θα μπορούσες να της προσάψεις? Έκανε εμφανισούλες σε βραβεία και χόρευε ως γνήσιο τσόλι playback και το έπαιζε το κορίτσι θαύμα. Όλοι την αγαπούσαν. Όλοι είπαν ότι έκανε επιτυχιούλα. Αυτή μπορεί και να πάει καλά στο μέλλον. Το SOS ήταν Addictive. Βγήκε και το Unfaithful γραμμένο από τον λατρεμένο στην Αμερική Ne-Yo, μία δακρύβρεχτη μπαλλάντα της γνήσιας γκομενίτσας που κλαιγόταν ως ενοχική επειδή κερατώνει τον γκομενάκο της με ένα παιδαρά,  του αγοριού απέναντι. Εμφανίστηκε στο video με μια τουαλέτα αλά Mariah Carey σε μαύρη βερσιόν (αυτή και η Τσίλα) και μια μπαντάνα στο κεφάλι για τις δύσκολες σκηνές που φιλιέται με τον γκόμενο και φυσικά κάθεται δίπλα σε ένα πιάνο. Υψηλές οι πωλήσεις, υψηλά τα στοιχήματα. Μήπως αυτή θα κάνει κάτι? Μπα κοριτσάκι είναι… Και τι κοριτσάκι… “Μ***άρα”.

Συνέχισε με το απίστευτα αγνοημένο We Ride που κωλοκυλιόταν σε μια παραλία και κανείς δεν έκατσε να το ακούσει αλλά έβλεπε το Video στο mute. Είδε κι απόειδε και είπε: “Τελευταία προσπάθεια με το cd μου “A Girl Like Me”. Θα βγάλω τζερτζελεδιάρικο τραγούδι και αν πιάσει”.

Έτσι έβγαλε το Break It Off… Τελευταίο Single του Cd. Παρέα με τον “ταπεινό” Sean Paul. Αυτόν τον μετριόφρων τύπο. Τζέρτζελο να γίνεται η κατάσταση κάτι σαν “θέλω να τα πιώ… όλα να τα καταπιώ” στην ελλάδα. Μπα… δεν έπιασε… την βαρέθηκε ο κόσμος την παιδούλα με τα χορευτικά και τα πολύχρωμα ρούχα. Άλλωστε στο cd ήταν ντυμένη σαν τη μικρή ολλανδέζα και το έπαιζε το κορίτσι-χρυσάφι. A Girl Like Me…. Ταπεινός ,και μακριά από τον εγωκεντρισμό, τίτλος. τραγουδάκια σαν το Kisses Don’t Lie και Crazy Little Thing Called Love με reggae υφάκι και χαζομπαλλαντούλες του στυλ PS (I’m Still Not Over You). Μετριότητες δηλαδή.

Αφού είδε η εταιρεία της ότι “το έχει η μικρή” την έπιασε ένας executive και της είπε: “Άκου να σου πω κοριτσάρα μου…. Ο κόσμος σε αγαπάει, σε λατρεύει, πέφτει στα πόδια σου. Αλλά για να πέσει και στα cd σου και να βγάλουμε κάνα φράγκο πρέπει να βγάλεις το σουτιενάκι και να πετάξεις καμιά κελεμπία από πάνω σου γιατί δεν σε βλέπω καλά. Όχι ότι σε απειλούμε αλλά αν δεν πας No.1 με το νέο σου CD…. Να σουν κι άλλη”. Μετά αρχίσανε τα πειστήρια του στυλ “θα σε κάνω εγώ Beyonce” και η μικρή τα παιξε. Τα μάτια της πια γυάλιζαν και αντικατόπτριζαν δολλαριάκια. Ζητούσε τον θυληκό τίτλο του Σκρουτζ Μακ Ντακ όσο ποτέ άλλωτε.

Έτσι ώριμα και κατασταλλαγμένα γεννήθηκε ο ύμνος “Umbrella” (έλα έλα). Την κλείσανε σε ένα στούντιο, της δώσανε και τον Tricky που κάνει παπάδες, της πετάξανε 2 στίχους “Now that it’s raining more than ever, you can stand under my umbrella… ella… ella… eee… eee…” και της είπαν. Παιξ’το γκόμενα. Παίξ’το πουτάνα… Δεν μας νοιάζει. Μόνο να κάνεις πιασάρικη επιτυχία.

Έτσι ήρεμη και χωρίς πιέσεις η rihanna τα κατάφερε και η μαμά της πήγε να της ανάψει ένα κεράκι στην εκκλησία. Η εταιρεία όμως έκανε ένα meeting. “Τι θα την κάνουμε αυτή τη μαλακισμένη? Δεν θα πιάσει…. Μωρέ…. μήπως να χώναμε και ένα rapper στην αρχή να το παίξει μεγάλο όνομα….? Και δεν ρίχνουμε τον Jay-Z?”

Και έτσι έγινε. Έκανε ένα παντελώς άχρηστο ραπάρισμα στην αρχή του τραγουδιού ο κατά τ’άλλα συγχωρεμένος από τη μουσική Jay για να μην την περάσουν για ποπ Next-Best-Britney και την αγνοήσουν στην αμερική.

Έτσι γεννήθηκε άλλο ένα αριστούργημα με άποψη, έμπνευση και ταλέντο.

Δεν έφτανε όμως μόνο αυτό. Χρειαζόταν και ένα Video-Killer που να το βλέπαν οι λιγούρηδες και να φουσκώναν τα παντελόνια τους. Έτσι τις έβαλαν τα παλιά γνώριμα ρουχαλάκια που ήταν πρακτικά ανύπαρκτα και την κούρεψαν (μάλλον με το ζόρι… εξού και η κλίση που πέρνουν όσο πάνε μπροστά… δες το βίντεο και θα καταλάβεις) μήπως και φανεί σεξοβόμβα. Της έδωσαν μια ομπρέλα να κρατάει που μόνο στα γεννητικά  της δεν την έτριψε αλλά πάλι η εταιρεία ήξερε ότι έπρεπε να γίνει το μεγάλο μπαμ. Της ανακοίνωσαν περίτρανα ότι θα την έγδυναν για το βίντεο κλιπ. Η πονεμένη από τη μοίρα Rihanna τους κοίταξε με ένα τρομοκρατημένο ύφος και απάντησε “ΜΑ….. Η μαμά μου.. τι θα πει?”. Είπε να της απαντήσει ο executive… Μην την αγνοεί και εντελώς… “Χεσ’τη μάνα σου τώρα. Εδώ πάμε για μεγάλη μάσα… Πες της ότι σου έφυγε το φόρεμα κατά λάθος την ώρα του γυρίσματος.

Ένα δάκρυ κύλισε στο ροδαλό (τι ροδαλό… μαύρο) μάγουλο της μικρής και υπερήφανης σαν σημαία Rihanna και είπε… “Αν είναι για την τέχνη… ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ”. Ο executive την λυπήθηκε και της είπε παρηγορητικά “Άντε.. Θα σε αλείψουμε με ασημένια μπογιά. Δεν θα είσαι γδυμένη” και η Rihanna ξαλάφρωσε. Πλέον θα κρατούσε το κεφάλι της ψηλά.

Έτσι και έγινε. Η Rihanna σήμερα απολαμβάνει την επιτυχία της στο Νο.1 και τους κοιτάει όλους αφ’υψηλού. Έβγαλε και το cd με τον απονήρευτο τίτλο Good Girl Gone Bad όπου πλέον έχει γίνει μια ατρόμητη σεξογκόμενα έτοιμη για όλα… και ο κλώνος της Beyonce είναι έτοιμος… Τουλάχιστον σε πολύ καλύτερη έκδοση.

Και το αλμπουμάκι είναι νο.1 παράλληλα και πλέον είναι η επόμενη μεγάλη σταρ.

Γεια σου ρε κοπελιά… Για πάντα αφιερωμένη στην τέχνη!!

Είσαι ΘΕΑ!

 

Σκατά…

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 09:00am

Αυτή η λέξη εκφράζει απόλυτα την ψυχολογική μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό… Τα πάντα δείχνουν να μην είναι με το μέρος μου και μια ηλίθια ειρωνία με κυνηγάει γελώντας…. Πόσο θα ήθελα να την στραγγαλίσω..

Το πρόβλημα είναι ότι μέσα μου νιώθω φοβισμένος για τα πάντα. Έχω χάσει τον ρυθμό μου όπως και την προσωπικότητά μου. Εύχομαι αυτό να είναι προσωρινό γιατί δεν νομίζω να το αντέξω παραπάνω.

Συνέχεια με πιάνω να βουρκώνω σε άσχετες στιγμές. Φταίει που σκέφτομαι συνέχεια το περιστατικό που με έκλεψαν? Φταίει που νιώθω τελείως αδύναμος? Φταίει που δεν έχω κάποιον να με αγκαλιάσει για παρηγοριά?

Ούτε τους φίλους μου δεν θέλω να βλέπω. Δηλαδή θέλω αλλά φοβάμαι να τους κοιτάξω στα μάτια. Απογοητεύονται που δεν έχω το ίδιο χαρούμενο βλέμμα. Δεν είμαι ο Σωτήρης που πάντα ήξεραν. Δεν είμαι καυστικός με ό,τι βλέπω μπροστά μου. Δεν ειρωνεύομαι τα πάντα από όσα μου λένε για το γέλιο. Πλέον τους ακούω και δεν παρατηρώ τίποτα. Απλά φέρομαι ήρεμα και πολιτισμένα. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ….

Δεν ξέρω. Κοιμάμαι πολύ… Πάρα πολύ… Εγώ ποτέ δεν κοιμόμουν πολλές ώρες. Πάντα έπεφτα για ύπνο στις 6 το πρωί. Χθες κοιμήθηκα στη 1….. Ήταν απόγευμα για μένα…  Και δεν βλέπω όνειρα. Και αυτό μου σπάει τα νεύρα. Η μαμά με βοηθάει με το να μου στέλνει χρήματα να πάρω κινητό και να με παίρνει συνέχεια τηλέφωνο. Ξεσπάω πάνω της γιατί σύμφωνα με τα λόγια μου αυτή φταίει που μου στέλνει χρήματα και νοιάζεται για μένα. Και μόλις το κλείνω κλαίω γιατί ξέρω ότι λέω βλακείες. Ποτέ δεν μπορώ να είμαι ψύχραιμος και ποτέ δεν μπορώ να είμαι ισορροπημένος… Ουφ… Κουράζομαι και που το λέω…

Και φυσικά την εξωτερική μου εμφάνιση την έχω γραμμένη. Κυκλοφορώ σαν λέτσος και ούτε που με ενδιαφέρει. Τι με νοιάζει αν θα με κοιτάξει κάποιος ή όχι? Εγώ αυτή τη στιγμή σκέφτομαι μόνο εμένα… Αλλά όχι με τις καλύτερες προοπτικές…

Σε λίγο θα πάω να αγοράσω το καινούριο μου κινητό. Λέω να πάρω το ίδιο. Από πείσμα. Δεν θέλω να αλλάξει τίποτα μετά από το συμβάν. Δεν κατάφεραν και τίποτα και που μου το έκλεψαν στο κάτω κάτω. Θα πάρω το ίδιο και θα φέρομαι σαν να είναι το παλιό. Άσε που το συγκεκριμένο κινητό το αγαπούσα. Πολύ. Ήταν μικρούλι και πάντα λατρεύω τα μικρά κινητά. Αυτό θα πάρω. Με ικανοποιεί όσο κανένα άλλο!

Θα κρατήσω τον δεύτερό μου αριθμό. Πάντα μισούσα που είχα 2 αριθμούς. Μόνο πονοκέφαλο μου έφερναν. Τώρα θα ηρεμήσω.

Αλλά και τα πρακτικά που σκέφτομαι πάλι μελαγχολία με πιάνει. Λες και όλα γελάνε με μένα. Εγώ γιατί κάθομαι και σκύβω το κεφάλι? Τόσο πολύ μου αρέσει πια να με ταπεινώνουν? Εγώ πάντα νόμιζα ότι δεν αντέχω να χάνω και να ταπεινώνομαι. Τώρα γιατί δεν στέκομαι στο ύψος μου και απλά αφήνω τα πάντα να φύγουν χωρίς εμένα?

Σήμερα θα φύγω από τη θεία μου. Καιρός να μείνω μόνος μου. Φοβάμαι. Δεν μπορώ να το αρνηθώ και αυτό στον εαυτό μου. Φοβάμαι τόσο πολύ. Δεν θέλω να μείνω μόνος. Θα βάλω τα κλάμματα.

Αλλά πρέπει. Πώς αλλιώς μπορώ να ξεπεράσω όσα νιώθω?

Πάνω που είχα αρχίσει να ελπίζω…….

Σκόνταψα…

 

Ο Καθηγητούλης! June 9, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 23:14pm

Θυμάστε για ένα καθηγητούλη που έλεγα ότι μου αρέσει και αργότερα είδα πως δεν ενδιαφερόταν πολύ? Ε, τελικά, επιτέλους το σενάριο άρχισε να αλλάζει!

Να πω ότι το ιστορικό έχει ως εξής. Εγώ πριν κάνα μήνα σκάρωσα ένα κολπάκι με ένα φίλο (που όμως έχουν γίνει πολλά μεταξύ μας στο παρελθόν), προκειμένου να έρθει τυχαία στο ΙΕΚ ο φίλος μου όταν τελειώνει το μάθημα με τον καθηγητή και καλά ότι θέλει να βρει δουλειά στο ΙΕΚ και ψάχνει βοήθεια. Τον πήγα εγώ στον καθηγητή. Του είπε εκεί πέρα 2 λόγια και άρχισε ο φίλος μου ως πολύ καλός μπλα-μπλας να “σαχλιαρίζει” (=σαλιαρίζω για σαχλά θέματα) και να του προτείνει στο τέλος να πάμε για καφέ.

Πήγαμε. Ήταν σαν να έχω πάει σε γραφέιο για προξενιά. Ο φίλος μου όλο έλεγε πόσο καλό, γλυκό, όμορφο και έξυπνο παιδί είμαι (κάτι που το βρίσκω άκρως υπερβολικό… εγώ και πολλοί άλλοι).Είχα γίνει ρεζίλι. Κρυβόμουν μην με βλέπει ο καθηγητής. Καθόμουν και ειρωνευόμουν τον φίλο για να καλύψω την ντροπή μου. Τελικά ανταλλάξαμε αριθμούς αλλά ως εκεί. Αργότερα είδα την αδιαφορία σε όλο της το μεγαλείο.

Την δευτέρα που μας πέρασε όμως…. Το πράγμα άλλαξε…

Εγώ ήμουν όλο νεύρα χωρίς λόγο. Απλά νευρικός και απότομος. Αυτός με ρωτούσε γιατί τόσα νεύρα και με κοιτούσε συνέχεια. Εγώ του έλεγα ότι απλά έχω νεύρα-τέλος. Μετά στο break έκανα ένα τσιγάρο μέσα στα νεύρα μου. Με κοιτούσε συνέχεια. Το βράδυ πήγα σπίτι απογοητευμένος μετά από άλλη μια αποτυχία να γίνει έστω και κάτι.

Κοιμήθηκα πολύ χάλια ψυχολογικά. Το πρωί 8 η ώρα με ξύπνησε ένα μύνημά του (από το κινητό που χθες μου έκλεψαν… σνιφ…) που έλεγε: “Δεν χρειάζεται να νευριάζεις τόσο πολύ για τόσο ασήμαντους λόγους. Αντιθέτως θα έπρεπε να σε απασχολεί το γεγονός ότι καπνίζεις. Σε παρακαλώ, κόψε το κάπνισμα. Καλή σου μέρα”

Εγώ άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό εκδηλώνει το έλαχιστο ενδιαφέρον αλλά απάντησα πολύ κάφρικα. “Σαν διαφήμιση από το υπουργείο υγείας μου φάνηκε αυτό. Αναρωτιέμαι… Σου ανέφερα χθες για ποιο λόγο είχα νεύρα? Γιατί δεν θυμάμαι να συνέβη κάτι τέτοιο”. Το βράδυ σκεφτόμουν τι βλακείες ήταν αυτές που είπα και του ξανα-έστειλα “Ουφ… Σκεφτόμουν την απάντησή μου στο μύνημα σου και φοβήθηκα μην το παρεξήγησες. Ευχαριστώ πολύ για τη συμβουλή και το ενδιαφέρον και την έχω λάβει υπόψην όσο και αν δεν φάνηκε”. Και σταμάτησα το κάπνισμα.

Η απάντηση ήταν καλή “Σωτήρη δεν παρεξήγησα τίποτα από τα λόγια σου. Ξέρω ότι είσαι ένα αξιόλογο παιδί και σε εκτιμώ πολύ. Καλό απόγευμα με πολύ Bjork” και απάντησα “Χαχα! Τελευταία έχω κολλήσει με το Umbrella της Rihanna αλλά είμαι πάντα αφοσιομένος φαν της Μπιορκ. Κι εγώ σε εκτιμώ ιδιαίτερα αλλά αυτό νομίζω το ξέρεις”

Κλπ Κλπ!

Τα λέμε!!!

 

Θριλεράκι Από Τα Καλά….!

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 22:43pm

Μπορεί τώρα να δίνω χαρούμενους τίτλους αλλά χθες βράδυ δεν έδειχνα και πολύ χαρούμενος με όσα έζησα… Θα ήμουν και πολύ μαζόχας αν μου άρεσε…

Θα σας πω λοιπόν τη χθεσινή μου ιστοριούλα που από πολλούς άκουγα αλλά δύσκολα την πίστευα. Χθες, μπήκα πάλι σε μια θέση αναθεώρησης της στάσης ζωής μου και εκτίμησης των όσων έχω. Το σοκ… δεν το έχω ξεπεράσει ακόμη. Όμως ξέρω ότι μπορώ… Όπως πάντα!

Χθες, λοιπόν, είχαμε κανονισμένο μια εβδομάδα τώρα με την φίλη μου την Α. και τον κολλητό μου τον Μ. να κοιμηθούμε στο σπίτι του δεύτερου. Θα μαγειρεύαμε, θα χαζογελάγαμε, θα διαβάζαμε Θεανώ (το σενάριο σαπιουνόπερας που γράφουμε εδώ και ένα χρόνο) και γενικά θα κάναμε τα δικά μας.

Και έτσι έγινε στην αρχή. Μαγειρέψαμε. Φάγαμε. Χαζογελάσαμε. Θυμηθήκαμε ότι το τραμ λειτουργεί παρασκευο-σαββατο-κύριακο 24 ώρες. Αποφασίσαμε να πάμε σύνταγμα το βράδυ και να περπατάμε, να πίνουμε και να γελάμε. Το είχαμε ξανακάνει με πολύ επιτυχία. Να σημειώσω ότι το σπίτι του κολλητού μου βρίσκεται στον Άλιμο.

Και έτσι. 12.20 τα μεσάνυχτα βγήκαμε να περπατήσουμε για το τραμ.

Αρχίσαμε να προχωράμε δίπλα από το σπίτι του σε ένα έρημο δρόμο γεμάτο δέντρα. Εκεί που λέγαμε τις βλακείες μας είδαμε 2 παιδιά γύρω στα 20 να περνούν με τα ποδήλατά τους. Δεν τους δώσαμε σημασία. Έκαναν βόλτα υποθέσαμε.

Ύστερα από 1 λεπτό τους είδαμε να επιστρέφουν γρήγορα και να σταματάνε απότομα τα ποδήλατά τους στα πόδια του κολλητού μου. Μια σιγή ακολούθησε 5 δευτερολέπτων. Κοιταζόμαστε όλοι. Κανείς δεν μιλάει. Ο κολλητός μου τους κοιτάει στα πρόσωπα να δει αν είναι γνωστοί. Εγώ κοιτάζω το συμβάν με απορία. Η Α. θυμήθηκε ότι κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στην αδερφή της.

Δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει αφού αστραπιαία πετάνε κάτω τον κολλητό μου και φωνάζουν “Δώστε μας τα κινητά σας”. Εκεί που βρίσκομαι στο δίλλημα “Βοηθάω τον φίλο ή κάθομαι σαν αγγούρι να τους κοιτάζω φοβισμένος” έρχεται ένας μπροστά μου και μου ρίχνει μια μπουνιά στο μάτι όλη δική μου. Βλέπω την Α. να τρέχει και να το βάζει στα πόδια και παρατηρώ τα πόδια της προς τα που πάνε.

Ο φίλος μου έχει ασυναίσθητα πιάσει το κινητό από την τσέπη, το έχει δώσει και έχει τρέξει πίσω από ένα δέντρο να κρυφτεί κοιτάζοντας το συμβάν. Ευτυχώς ανέπαφος.

Μου φωνάζει “δώσε μου το κινητό σου”. Αυθόρμητα απαντάω “Δεν Έχω”. Μου ξαναρίχνει μια μπουνιά στη μύτη. Έχω ήδη αρχίσει να αιμορραγώ. Με πετάει κάτι και αρχίζει να με χτυπάει στο πρόσωπο συνέχεια. Μου έλεγε “Δώσε μου το κινητό σου γιατί θα σε μαχαιρώσω… Θα σε καρφώσω με το μαχαίρι ρε… Δωσ’το μου”.

Ασυναίσθητα…… (εδώ είναι το κουφό)…. ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΝΩΜΜΗ. Το θυμάμαι και τρελαίνομαι με το πόσο βλάκας μπορεί να είμαι ώρες-ώρες… Ο διπλανός του τον ρωτάει αν πήρε το κινητό μου. Χώνει το χέρι του στην τσέπη μου και το παίρνει. Με συνεχίζει στο ξύλο. Κάποια στιγμή με αφήνει και μου λέει “τρέξε γιατί θα σε σκοτώσω στο ξύλο”. Σηκώνομαι μες στα αίματα και τρέχω. Όταν φεύγουν με τα ποδήλατα γυρνάω πίσω και αρχίζω να φωνάζω το όνομα του κολλητού μου. Δεν άκουσα απάντηση. Αργότερα έμαθα ότι με φώναζε και αυτός αλλά δεν άκουγε απάντηση.

Αρχίζω να τρέχω από τον δρόμο που πήρε η φίλη μου να τη βρω. Κοιτάζω τα χέρια μου γεμάτα με αίμα και ουρλιάζω από τη φρίκη μου. Κλαίω και τρέχω ταυτόχρονα φοβισμένος. Μέσα σε μια στιγμή έγινα ένα ανυπεράσπιστο τίποτα και αυτοί πανίσχυροι βασιλιάδες.

Εδώ είναι που ο καθένας από τους 3 μας ζει την δική του αγωνία. Τη δική του συνέχεια. Το δικό του τρόπο αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων.

Η Α. συνεχίζει να τρέχει και βγαίνει σε μια λεωφόρο όπου σταματάει έναν άντρα σε αυτοκίνητο ζητώντας βοήθεια σαν τρελή. Της λέει αυτός να πάει σε μια καφετέρια ανοιχτή πιο πέρα. Πηγαίνει εκεί και ζητάει βοήθεια. Προσφέρεται ένας να την πάει με το μηχανάκι του εκεί και να κοιτάξουν. Κάτι το οποίο και κάνουν. Όμως δεν βρίσκει κανένα πια εκεί. Αποφασίζει να πάει στο σπίτι του Μ. Να δει μήπως πήγαμε εκεί. Νιώθει τύψεις που μας παράτησε και έφυγε.

Ο Μ. κρυμμένος πίσω από το δέντρο περιμένει να φύγουν. Αρχίζει να μου φωνάζει αλλά δεν ακούει απάντηση ενώ με παρατηρεί να τρέχω μανιακά προς την αντίθετη κατεύθηνση του σπιτιού του. Αποφασίζει να πάει σπίτι του και να δει τι θα κάνει εκεί. Τελικά ειδοποιεί την θεία του στον κάτω όροφο ενώ κάθεται σπίτι του και αγγίζει τους τοίχους για να νιώσει ασφάλεια. Νιώθει τύψεις που με παράτησε και έφυγε.

Εγώ, φωνάζω το όνομα του κολλητού μου. Δεν παίρνω απάντηση και συνεχίζω να τρέχω φρικαρισμένος. Ανακαλύπτω ότι μου έχει βγει ένας από τους 2 φακούς από τις μπουνιές και ζαλίζομαι. Δεν βλέπω καλά. Βγαίνω στην ίδια λεωφόρο με την Άννα. Όμως εγώ αντιδράω τελείως διαφορετικά. Δεν σταματάω κανένα για βοήθεια. Κρύβω το πρόσωπό μου και τα αίματα γιατί ντρέπομαι που με βλέπουν έτσι οδηγοί αυτοκινήτων. Προσπαθώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου. Αρχίζω να προχωράω πάνω-κάτω τη λεωφόρο και να φωνάζω τα ονόματα των φίλων μου ενώ ψυθίριζα “βοήθεια” κάπου – κάπου. Δεν βρήκα κανένα. Δεν ήθελα να επιστρέψω πίσω εκεί. Φοβόμουν. Πήγα και έκατσα σε μια στάση λεωφορείον και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Η περιοχή μου ήταν τελείως άγνωστη. Αποφάσισα να μείνω εκεί μέχρι να ξημερώσει. Όμως φοβόμουν πάρα πολύ και θυμήθηκα ότι είχα πάρει μαζί μου 25 ευρώ πριν φύγω. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα στην τσέπη μου. Προσπαθώ να σταματήσω ένα ταξί αλλά κανένα δεν σταματάει γιάτί έχω αίματα στο πρόσωπό μου. Εγώ δυσκολεύομαι να τα διακρίνω λόγω φακών. Ένας δεν παρατηρεί το αίμα και σταματάει μισή ώρα αργότερα. Μπαίνω μέσα και με κοιτάει με απορία. Του εξηγώ τι συμβαίνει. Του λέω πως έχω 24 ευρώ πάνω μου και θέλω να πάω σπίτι. Τον ρωτάω αν φτάνουν. Μου είπε “δεν ξέρω αλλά θα δούμε στο δρόμο”. Κάθομαι ξαλαφρωμένος στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τον Μ.. Νιώθω τύψεις που τον παράτησα και έφυγα.

Είναι περίεργο. Η Α. πίστεψε ότι όλο και κάποιος άνθρωπος θα την βοηθούσε ενώ εγώ φαντάστηκα πως κανείς δεν θα με βοηθούσε και μάλιστα είχα πολύ μεγάλη ντροπή για την εξωτερική μου εμφάνιση. Δεν ήθελα υποχρέωση σε κανένα. Ο Μ. πάλι επέστρεψε στον χώρο ασφάλειας χωρίς να μπλέκεται άλλο με το θέμα.

Η Α. πήγε στο σπίτι του Μ. και χαμογέλασε γιατί υπέθεσε ότι όλα ήταν καλά αφού είδε φώτα. Όμως μπήκε και είδε τον Μ. αγχωμένο γιατί δεν ξέρει που βρίσκομαι. Αρχίζουν να παίρνουν τηλέφωνα. Φεύγουν με το αυτοκίνητο της θείας του και αρχίζουν να με ψάχνουν στη λεωφόρο μα δεν με βρίσκουν. Πηγαίνουν σε ένα περιπολικό. Δίνουν περιγραφή και το περιπολικό με ψάχνει.

Εγώ στο δρόμο έχω τρομερές τύψεις. Παίρνω τηλέφωνο τη μαμά από το κινητό του ταξιτζή και της ζητάω κλαίγοντας να πάρει τηλέφωνο στο δεύτερο αριθμό μου που βρίσκεται στο σπίτι του Μ. Να δει αν έχει γυρίσει σπίτι και να με ειδοποιήσει. Παράλληλα θυμάμαι ότι τα κλειδιά του σπιτιού μου είναι στο σπίτι του. Ζητάω από τον ταξιτζή να με πάει πίσω από όπου με πήρε. Άλλωστε δεν ένιωθα καθόλου καλά να τον αφήσω εκεί μόνο του. Με ειδοποιει η μαμά ότι δεν το σηκώνει κανείς. Τρελαίνομαι. Φτάνω στο σημείο από όπου με πήρε το ταξί και του ζητάω να μπει στο στενό όπου βγήκα και να ψάξω το σπίτι του στην περιοχή αφού δεν θυμόμουν που βρίσκεται. Μου πήρε μισή ώρα να το βρω. Αφού το βρήκα, δίνω ό,τι λεφτά έχω στον ταξιτζή και πάω σπίτι του. Τους βλέπω που με κοιτάνε φρικαρισμένοι γιατί είχα πασαλειφτεί στο πρόσωπο με αίμα αλλά και ανακούφιση που με βρήκαν. Αγκαλιαζόμαστε όλοι και εγώ έκλαιγα από την συγκίνησή μου. Ζητάγαμε συγνώμη ο ένας από τον άλλο.

Το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε καθόλου. Μιλάγαμε επί 5 ώρες για το ίδιο θέμα. Ακόμα δεν το έχουμε εξαντλήσει. Καθίσαμε και έιδαμε τσόντα στο Magic TV να γελάσουμε λίγο με την κυτταρίτιδα στον κώλο της πορνοσταρ και η αλήθεια είναι πως σκάσαμε στο γέλιο. Όχι με αυτό που βλέπαμε αλλά για να υποκριθούμε ότι ξεχνάμε τα πάντα.

Σήμερα, έβαζα τα κλάμματα όποτε ήμουν μόνος μου και σκεφτόμουν πόσο φριχτή βραδιά ήταν χθες. Αποφάσισα να κοιμηθώ σε μια θεία μου. Δεν μπορώ μόνος μου. Νιώθω ότι θα πάθω κατάθλιψη. Τώρα έχω ηρεμήσει και πονάει λίγο η μύτη μου και τα χείλη μου. Σημάδια έμειναν ελάχιστα για καλή μου τύχη. Όλο το αίμα ήταν από τη μύτη μου και τα χείλη μου.

Σκέφτομαι πως θα ήταν αν όντως αυτός είχε μαχαίρι και με κάρφωνε. Η μαμά μου χθες δεν κοιμήθηκε ούτε και σήμερα ενώ έκλαιγε με λυγμούς στο τηλέφωνο. Η αδερφή μου καθόταν στο τραπέζι και περίμενε να μάθει αν είμαι καλά. Εμένα πια μου λείπει η μαμά και η αδερφή μου. Πολύ. Όταν τους ξαναδώ θα τους αγκαλιάσω πιο σφυχτά από ποτέ.

Είμαι τόσο ευγνώμων που υπάρχουν για να με αγαπούν και να τις αγαπώ. Και βλάκας που το είχα ξεχάσει.

Αν κάποιος θα έδινε τη ζωή του για μένα αυτή είναι η μαμά μου.

Θα μου μείνει αξέχαστη το τελευταίο βράδυ που είχε μείνει η μαμά μου στην Αθήνα με την αδερφή μου όπου είχαν έρθει για να με δουν. Αυτές είχαν κοιμηθεί αριστερά και δεξιά μου στο κρεβάτι και εγώ έκλαιγα που την επόμενη μέρα θα τις έχανα. Έκλαιγα σιωπηλά και ήρεμα. Η μαμά σηκώθηκε ξαφνικά και με ρώτησε τί έχω. Της απάντησα με δάκρυα ότι νυστάζω. Με αγκάλιασε και την ξαναπήρε ο ύπνος. Την άλλη μέρα δεν το θυμόταν. Από τότε δεν τις έχω πει ποτέ ότι αυτό συνέβη. Το κράτησα για μένα.

Και τώρα για το αγαπημένο μου μπλογκ!

 

Top-10 Albums που αγόρασα τον τελευταίο χρόνο (και φυσικά τα λάτρεψα) June 8, 2007

Filed under: Music — darkenlight @ 13:44pm

10.  Scissor Sisters – Ta-Dah

Μπορεί να μην ήταν και η δισκάρα του αιώνα όμως είχε κομμάτια-διαμάντια μέσα όπως το The Other Side και το Might Tell You Tonight. Gay, επιστροφή-στον-Έλτον (σαν κατάρα μου ακούγεται αυτό), αστείο και συγκινητικό παράλληλα…!

“Kiss You Off”

9. ΑΒΒΑ – Number Ones

All Time Classic. Τι να πρωτοσκεφτώ: SOS, Knowing Me Knowing You, Dancing Queen, Money Money Money, Waterloo, Take A Chance On Me και φυσικά Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight). Ύμνοι. Το μόνο συγκρότημα με τα απόλυτα πιασάρικα χαρούμενα κομματάκια που όμως σου βγάζουν μια περίεργη μελαγχολία. Πες το κειμήλιο, πες το σουβενίρ. Εγώ πάντως που το πήρα.. δεν είμαι τουρίστας των CD…

“Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)”

8. Kate Bush – The Dreaming

Μέσα δεκαετίας του 80 και η Kate βγάζει τον πιο παρεξηγημένο δίσκο της ένα βήμα πριν το masterpiece “Hounds Of Love”. Δεν πίστευα ότι θα αγαπούσα ποτέ τόσο δίσκο της Kate που έχει κυκλοφορήσει πριν το “Hounds Of Love”. Όμως είναι ένα μονοπάτι στην διαφορετικότητα που που σε οδηγεί στην αρρένα του σήμερα. Ουρλιάζει πολύ (κάτι που πάντα επιθυμούσα να ακούω από καλλιτέχνες όπως η κοπελιά αυτή και η Bjork) και αγανακτεί σε κομμάτια-ξεσπάσματα όπως το Get Out Of My House…. Μα πότε επιτέλους θα την βαρεθώ?

“Sat In Your Lap”

7. Mylene Farmer – Avant Que L’ombre

Τι καταπληκτική μελαγχολία είναι αυτή? Η Mylene είναι από τους καλλιτέχνες που δεν θα σε εκπλήξουν ποτέ με κάτι το καινοτομικό και καινούριο αλλά ποτέ δεν θα ακούγεται μονότονη στα αυτιά σου. Τόσα χρόνια, το πιάνο και το συνθεσάιζερ κυριαρχούν με μόνη διαφορά την ελαφρώς πιο βραχνή φωνή της που είναι πλέον απαραίτητη σε ένα τόσο αισθησιακό δίσκο. Fuck Them All!!!! Αχ!!

“Fuck Them All”

6. Morrissey – Ringleader Of The Tormentors

As I live and breathe, you have killed me, you have killed me, yes I walk around somehow, but you have killed me, you have killed me…!!! Ύμνος!!! Ύμνος!! Από έναν βετεράνο της μουσικής γεματό συναισθήματα και ειρωνία. Ποτέ (μα ποτέ όμως…) δεν με απογοητεύει.

“You Have Killed Me”

5. Rufus Wainwright – Release The Stars

Ο πιο διάσημος δίσκος (και φυσικά Νο.2 στην αγγλία) του ανατρεπτικού συνθέτη και τραγουδιστή με κομματάρες όπως το 1ο single “Going To A Town” και το ” Do I Dissapoint You?”. Με executive producer τον Neil Tennant των Pet Shop Boys και τον Marius DeVries (Madonna, Bjork, Darren Hayes) βοηθό δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από το πραγματικά καλό. Δικαιώθηκα!

“Going To A Town”

4) Antony & The Johnsons – I Am A Bird Now

Όποιος ακούσει το “Hope There’s Someone” και δεν ρίξει ένα δάκρυ (έστω ένα βούρκωμα) να μου το πει να βγω στους δρόμους με 12ποντες. Υπέρτατος ο Antony.

“Hope There’s Someone”

3) Lily Allen – Alright, Still

ΘΕΑ. Πιο καλό χιούμορ σε στίχο δεν έχω ξανασυναντήσει. Υπέρτατη ειρωνία στο πρόσωπο και τη φωνή. Τέλεια κομμάτια που ποτέ δεν βαριέμαι. Πως να μην γελάσεις με το Alfie που είναι αφιερωμένο στον αδερφό της και το αποκαλλεί twat.

“Smile”

2) MIKA – Life In Cartoon Motion

Η ποπ του σήμερα. Δεν ξέρω γιατί αλλά όλο αυτό το χαζοχαρούμενο στυλάκι το αγαπάω πολύ και το Lollipop το έχω κατατάξει στα καλύτερα ποπ τραγούδια των 00s. Μεθαύριο όμως μπορεί να έχω αλλάξει γνώμη.

“Relax (Take It Easy)”

1) Bjork – Volta

Μα τι καλύτερο από αυτή τη δισκάρα? Κομματάρες όπως τα Innocence, Wanderlust, The Dull Flame Of Desire, Earth Intruders, Hope, Vertebrae By Vertebrae, I See Who You Are, Declare Independence (δηλαδή όλο το CD) δεν θα ξαναβρώ σε δίσκο του 2007. Το υπογράφω δηλαδή. Είναι εθισμός, είναι μανία. Είναι το αγαπημένο μου σιντι της χρονιάς!! 🙂

“Innocence (Fan-Made Video)”

(Ήλπιζα να έκανα και άλλο ποστ αλλά δεν προλαβαίνω, τη Δευτέρα πάλι!)

 

Shopping & Fucking

Filed under: Gay Life — darkenlight @ 13:19pm

Πρόκειται για μια παραστασάρα από τη θεατρική ομάδα της ΑΣΣΟΕ που τα σπάει κανονικά….

Δεν περίμενα ότι θα έβαζα τα κλαμάτα με μια ερασιτεχνική παράσταση φοιτητών (καλά, εγώ έβαλα τα κλάματα και με το Αμελί οπότε μάλλον άκυρο να χρησιμοποιηθώ ως παράδειγμα του μέσου θεατή). Ήταν πραγματικά σοκαριστική, ιδιαίτερη, ωμή και έντονη. Αφορά θεμάτα όπως τα ναρκωτικά, την πορνεία, παιδικά τραύματα, βία, αναποφασιστικότητα της κοινωνίας σήμερα, χρήμα καθώς και την ομοφυλοφυλία.

Πολύ ταλέντο, πολύ πρόκληση, πολύ έμπνευση και πολύ προσπάθεια που το χειροκρότημα έβγαινε αβίαστα.

Θα ξαναπάω.

Αν τύχει κανείς να το διαβάσει πριν τις 13 που τελειώνει, καλά θα κάνει να τρέξει να το δει. Αξίζει τον κόπο..!