Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Θριλεράκι Από Τα Καλά….! June 9, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 22:43pm

Μπορεί τώρα να δίνω χαρούμενους τίτλους αλλά χθες βράδυ δεν έδειχνα και πολύ χαρούμενος με όσα έζησα… Θα ήμουν και πολύ μαζόχας αν μου άρεσε…

Θα σας πω λοιπόν τη χθεσινή μου ιστοριούλα που από πολλούς άκουγα αλλά δύσκολα την πίστευα. Χθες, μπήκα πάλι σε μια θέση αναθεώρησης της στάσης ζωής μου και εκτίμησης των όσων έχω. Το σοκ… δεν το έχω ξεπεράσει ακόμη. Όμως ξέρω ότι μπορώ… Όπως πάντα!

Χθες, λοιπόν, είχαμε κανονισμένο μια εβδομάδα τώρα με την φίλη μου την Α. και τον κολλητό μου τον Μ. να κοιμηθούμε στο σπίτι του δεύτερου. Θα μαγειρεύαμε, θα χαζογελάγαμε, θα διαβάζαμε Θεανώ (το σενάριο σαπιουνόπερας που γράφουμε εδώ και ένα χρόνο) και γενικά θα κάναμε τα δικά μας.

Και έτσι έγινε στην αρχή. Μαγειρέψαμε. Φάγαμε. Χαζογελάσαμε. Θυμηθήκαμε ότι το τραμ λειτουργεί παρασκευο-σαββατο-κύριακο 24 ώρες. Αποφασίσαμε να πάμε σύνταγμα το βράδυ και να περπατάμε, να πίνουμε και να γελάμε. Το είχαμε ξανακάνει με πολύ επιτυχία. Να σημειώσω ότι το σπίτι του κολλητού μου βρίσκεται στον Άλιμο.

Και έτσι. 12.20 τα μεσάνυχτα βγήκαμε να περπατήσουμε για το τραμ.

Αρχίσαμε να προχωράμε δίπλα από το σπίτι του σε ένα έρημο δρόμο γεμάτο δέντρα. Εκεί που λέγαμε τις βλακείες μας είδαμε 2 παιδιά γύρω στα 20 να περνούν με τα ποδήλατά τους. Δεν τους δώσαμε σημασία. Έκαναν βόλτα υποθέσαμε.

Ύστερα από 1 λεπτό τους είδαμε να επιστρέφουν γρήγορα και να σταματάνε απότομα τα ποδήλατά τους στα πόδια του κολλητού μου. Μια σιγή ακολούθησε 5 δευτερολέπτων. Κοιταζόμαστε όλοι. Κανείς δεν μιλάει. Ο κολλητός μου τους κοιτάει στα πρόσωπα να δει αν είναι γνωστοί. Εγώ κοιτάζω το συμβάν με απορία. Η Α. θυμήθηκε ότι κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στην αδερφή της.

Δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει αφού αστραπιαία πετάνε κάτω τον κολλητό μου και φωνάζουν “Δώστε μας τα κινητά σας”. Εκεί που βρίσκομαι στο δίλλημα “Βοηθάω τον φίλο ή κάθομαι σαν αγγούρι να τους κοιτάζω φοβισμένος” έρχεται ένας μπροστά μου και μου ρίχνει μια μπουνιά στο μάτι όλη δική μου. Βλέπω την Α. να τρέχει και να το βάζει στα πόδια και παρατηρώ τα πόδια της προς τα που πάνε.

Ο φίλος μου έχει ασυναίσθητα πιάσει το κινητό από την τσέπη, το έχει δώσει και έχει τρέξει πίσω από ένα δέντρο να κρυφτεί κοιτάζοντας το συμβάν. Ευτυχώς ανέπαφος.

Μου φωνάζει “δώσε μου το κινητό σου”. Αυθόρμητα απαντάω “Δεν Έχω”. Μου ξαναρίχνει μια μπουνιά στη μύτη. Έχω ήδη αρχίσει να αιμορραγώ. Με πετάει κάτι και αρχίζει να με χτυπάει στο πρόσωπο συνέχεια. Μου έλεγε “Δώσε μου το κινητό σου γιατί θα σε μαχαιρώσω… Θα σε καρφώσω με το μαχαίρι ρε… Δωσ’το μου”.

Ασυναίσθητα…… (εδώ είναι το κουφό)…. ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΝΩΜΜΗ. Το θυμάμαι και τρελαίνομαι με το πόσο βλάκας μπορεί να είμαι ώρες-ώρες… Ο διπλανός του τον ρωτάει αν πήρε το κινητό μου. Χώνει το χέρι του στην τσέπη μου και το παίρνει. Με συνεχίζει στο ξύλο. Κάποια στιγμή με αφήνει και μου λέει “τρέξε γιατί θα σε σκοτώσω στο ξύλο”. Σηκώνομαι μες στα αίματα και τρέχω. Όταν φεύγουν με τα ποδήλατα γυρνάω πίσω και αρχίζω να φωνάζω το όνομα του κολλητού μου. Δεν άκουσα απάντηση. Αργότερα έμαθα ότι με φώναζε και αυτός αλλά δεν άκουγε απάντηση.

Αρχίζω να τρέχω από τον δρόμο που πήρε η φίλη μου να τη βρω. Κοιτάζω τα χέρια μου γεμάτα με αίμα και ουρλιάζω από τη φρίκη μου. Κλαίω και τρέχω ταυτόχρονα φοβισμένος. Μέσα σε μια στιγμή έγινα ένα ανυπεράσπιστο τίποτα και αυτοί πανίσχυροι βασιλιάδες.

Εδώ είναι που ο καθένας από τους 3 μας ζει την δική του αγωνία. Τη δική του συνέχεια. Το δικό του τρόπο αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων.

Η Α. συνεχίζει να τρέχει και βγαίνει σε μια λεωφόρο όπου σταματάει έναν άντρα σε αυτοκίνητο ζητώντας βοήθεια σαν τρελή. Της λέει αυτός να πάει σε μια καφετέρια ανοιχτή πιο πέρα. Πηγαίνει εκεί και ζητάει βοήθεια. Προσφέρεται ένας να την πάει με το μηχανάκι του εκεί και να κοιτάξουν. Κάτι το οποίο και κάνουν. Όμως δεν βρίσκει κανένα πια εκεί. Αποφασίζει να πάει στο σπίτι του Μ. Να δει μήπως πήγαμε εκεί. Νιώθει τύψεις που μας παράτησε και έφυγε.

Ο Μ. κρυμμένος πίσω από το δέντρο περιμένει να φύγουν. Αρχίζει να μου φωνάζει αλλά δεν ακούει απάντηση ενώ με παρατηρεί να τρέχω μανιακά προς την αντίθετη κατεύθηνση του σπιτιού του. Αποφασίζει να πάει σπίτι του και να δει τι θα κάνει εκεί. Τελικά ειδοποιεί την θεία του στον κάτω όροφο ενώ κάθεται σπίτι του και αγγίζει τους τοίχους για να νιώσει ασφάλεια. Νιώθει τύψεις που με παράτησε και έφυγε.

Εγώ, φωνάζω το όνομα του κολλητού μου. Δεν παίρνω απάντηση και συνεχίζω να τρέχω φρικαρισμένος. Ανακαλύπτω ότι μου έχει βγει ένας από τους 2 φακούς από τις μπουνιές και ζαλίζομαι. Δεν βλέπω καλά. Βγαίνω στην ίδια λεωφόρο με την Άννα. Όμως εγώ αντιδράω τελείως διαφορετικά. Δεν σταματάω κανένα για βοήθεια. Κρύβω το πρόσωπό μου και τα αίματα γιατί ντρέπομαι που με βλέπουν έτσι οδηγοί αυτοκινήτων. Προσπαθώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου. Αρχίζω να προχωράω πάνω-κάτω τη λεωφόρο και να φωνάζω τα ονόματα των φίλων μου ενώ ψυθίριζα “βοήθεια” κάπου – κάπου. Δεν βρήκα κανένα. Δεν ήθελα να επιστρέψω πίσω εκεί. Φοβόμουν. Πήγα και έκατσα σε μια στάση λεωφορείον και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Η περιοχή μου ήταν τελείως άγνωστη. Αποφάσισα να μείνω εκεί μέχρι να ξημερώσει. Όμως φοβόμουν πάρα πολύ και θυμήθηκα ότι είχα πάρει μαζί μου 25 ευρώ πριν φύγω. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα στην τσέπη μου. Προσπαθώ να σταματήσω ένα ταξί αλλά κανένα δεν σταματάει γιάτί έχω αίματα στο πρόσωπό μου. Εγώ δυσκολεύομαι να τα διακρίνω λόγω φακών. Ένας δεν παρατηρεί το αίμα και σταματάει μισή ώρα αργότερα. Μπαίνω μέσα και με κοιτάει με απορία. Του εξηγώ τι συμβαίνει. Του λέω πως έχω 24 ευρώ πάνω μου και θέλω να πάω σπίτι. Τον ρωτάω αν φτάνουν. Μου είπε “δεν ξέρω αλλά θα δούμε στο δρόμο”. Κάθομαι ξαλαφρωμένος στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τον Μ.. Νιώθω τύψεις που τον παράτησα και έφυγα.

Είναι περίεργο. Η Α. πίστεψε ότι όλο και κάποιος άνθρωπος θα την βοηθούσε ενώ εγώ φαντάστηκα πως κανείς δεν θα με βοηθούσε και μάλιστα είχα πολύ μεγάλη ντροπή για την εξωτερική μου εμφάνιση. Δεν ήθελα υποχρέωση σε κανένα. Ο Μ. πάλι επέστρεψε στον χώρο ασφάλειας χωρίς να μπλέκεται άλλο με το θέμα.

Η Α. πήγε στο σπίτι του Μ. και χαμογέλασε γιατί υπέθεσε ότι όλα ήταν καλά αφού είδε φώτα. Όμως μπήκε και είδε τον Μ. αγχωμένο γιατί δεν ξέρει που βρίσκομαι. Αρχίζουν να παίρνουν τηλέφωνα. Φεύγουν με το αυτοκίνητο της θείας του και αρχίζουν να με ψάχνουν στη λεωφόρο μα δεν με βρίσκουν. Πηγαίνουν σε ένα περιπολικό. Δίνουν περιγραφή και το περιπολικό με ψάχνει.

Εγώ στο δρόμο έχω τρομερές τύψεις. Παίρνω τηλέφωνο τη μαμά από το κινητό του ταξιτζή και της ζητάω κλαίγοντας να πάρει τηλέφωνο στο δεύτερο αριθμό μου που βρίσκεται στο σπίτι του Μ. Να δει αν έχει γυρίσει σπίτι και να με ειδοποιήσει. Παράλληλα θυμάμαι ότι τα κλειδιά του σπιτιού μου είναι στο σπίτι του. Ζητάω από τον ταξιτζή να με πάει πίσω από όπου με πήρε. Άλλωστε δεν ένιωθα καθόλου καλά να τον αφήσω εκεί μόνο του. Με ειδοποιει η μαμά ότι δεν το σηκώνει κανείς. Τρελαίνομαι. Φτάνω στο σημείο από όπου με πήρε το ταξί και του ζητάω να μπει στο στενό όπου βγήκα και να ψάξω το σπίτι του στην περιοχή αφού δεν θυμόμουν που βρίσκεται. Μου πήρε μισή ώρα να το βρω. Αφού το βρήκα, δίνω ό,τι λεφτά έχω στον ταξιτζή και πάω σπίτι του. Τους βλέπω που με κοιτάνε φρικαρισμένοι γιατί είχα πασαλειφτεί στο πρόσωπο με αίμα αλλά και ανακούφιση που με βρήκαν. Αγκαλιαζόμαστε όλοι και εγώ έκλαιγα από την συγκίνησή μου. Ζητάγαμε συγνώμη ο ένας από τον άλλο.

Το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε καθόλου. Μιλάγαμε επί 5 ώρες για το ίδιο θέμα. Ακόμα δεν το έχουμε εξαντλήσει. Καθίσαμε και έιδαμε τσόντα στο Magic TV να γελάσουμε λίγο με την κυτταρίτιδα στον κώλο της πορνοσταρ και η αλήθεια είναι πως σκάσαμε στο γέλιο. Όχι με αυτό που βλέπαμε αλλά για να υποκριθούμε ότι ξεχνάμε τα πάντα.

Σήμερα, έβαζα τα κλάμματα όποτε ήμουν μόνος μου και σκεφτόμουν πόσο φριχτή βραδιά ήταν χθες. Αποφάσισα να κοιμηθώ σε μια θεία μου. Δεν μπορώ μόνος μου. Νιώθω ότι θα πάθω κατάθλιψη. Τώρα έχω ηρεμήσει και πονάει λίγο η μύτη μου και τα χείλη μου. Σημάδια έμειναν ελάχιστα για καλή μου τύχη. Όλο το αίμα ήταν από τη μύτη μου και τα χείλη μου.

Σκέφτομαι πως θα ήταν αν όντως αυτός είχε μαχαίρι και με κάρφωνε. Η μαμά μου χθες δεν κοιμήθηκε ούτε και σήμερα ενώ έκλαιγε με λυγμούς στο τηλέφωνο. Η αδερφή μου καθόταν στο τραπέζι και περίμενε να μάθει αν είμαι καλά. Εμένα πια μου λείπει η μαμά και η αδερφή μου. Πολύ. Όταν τους ξαναδώ θα τους αγκαλιάσω πιο σφυχτά από ποτέ.

Είμαι τόσο ευγνώμων που υπάρχουν για να με αγαπούν και να τις αγαπώ. Και βλάκας που το είχα ξεχάσει.

Αν κάποιος θα έδινε τη ζωή του για μένα αυτή είναι η μαμά μου.

Θα μου μείνει αξέχαστη το τελευταίο βράδυ που είχε μείνει η μαμά μου στην Αθήνα με την αδερφή μου όπου είχαν έρθει για να με δουν. Αυτές είχαν κοιμηθεί αριστερά και δεξιά μου στο κρεβάτι και εγώ έκλαιγα που την επόμενη μέρα θα τις έχανα. Έκλαιγα σιωπηλά και ήρεμα. Η μαμά σηκώθηκε ξαφνικά και με ρώτησε τί έχω. Της απάντησα με δάκρυα ότι νυστάζω. Με αγκάλιασε και την ξαναπήρε ο ύπνος. Την άλλη μέρα δεν το θυμόταν. Από τότε δεν τις έχω πει ποτέ ότι αυτό συνέβη. Το κράτησα για μένα.

Και τώρα για το αγαπημένο μου μπλογκ!

Advertisements
 

10 Responses to “Θριλεράκι Από Τα Καλά….!”

  1. Apsoy Says:

    Α, ρε μικράκι…
    Πάλι καλά που τέλος καλό, όλα καλά… (κι άλλο κλισέ…)!

    Έχει συμβεί και σε κάποιο γνωστό μου ένα παρόμοιο σκηνικό! Μόνο που στο ποδήλατο ήταν αυτός και τον ρίξανε κάτω – εκεί που δεν το περίμενε! και βγάλανε όντως μαχαίρι και του το έφεραν στη μούρη…
    Του πήραν ποδήλατο, κινητό, πορτοφόλι και τα παππούτσια…
    Ε, ρε κάτι μαλακομαλάκες που υπάρχουν…! (μα το συμπάθειο κι όλας…)
    Ρε, αλήθεια, τέλος καλό, όλα καλά!!!
    Πάρε βαθιά ανάσα, χαλάρωσε, ξάπλωσε πίσω… και σκέψου πως όλα τελείωσαν!!!
    Και το κινητό χέστο! Το αντικαθιστάς…
    Το πόσο αγαπάς τους φίλους σου και τους δικούς σου ανθρώπους κράτα μόνο από αυτή την υπόθεση!!!

    Και τώρα, για πες…
    για την κυτταρίτιδα!!! Έλα, σχολίασε λίγο ντε…

    Α, ναι…
    Apsoy – κατά το “γίτσες” !
    🙂
    (επανήλθα – στο ‘χα πει…:Ρ)

  2. Apsoy Says:

    Ωπ…λάθος url σου έγραψα!!! :Ρ
    τελεία com είμαι…(.com)…Όχι .gr..:Ρ
    χεχε
    (άσχετο)

  3. Neverlandean Says:

    OMG!!!
    Καλά έχω μείνει άναυδος! Πολύ ωραία η βραδιά σου βρε! Αλλά μήπως πηγαίνατε λίγο γυρεύοντας; Θέλω να πω, ε δε βγαίνεις να ξενυχτήσεις στους δρόμους της Αθήνας, έλεος! Αυτοί οι δύο ήταν κλασσική περίπτωση, πρώτα σας έκοψαν, είδαν ότι μπορούν να σας βάλουν κάτω και μετά χτύπησαν. Μια άλλη κλασσική περίπτωση είναι να σε ρωτήσουνε την ώρα για να δουν αν θα βγάλεις κινητό για να δεις. Ε, μη βγάλεις! (Ναι, το έχω πάθει αλλά τελικά τη γλίτωσα και εγώ και η παντοφλίτσα/κινητό μου)

    Πριν μερικούς μήνες επιτέθηκαν σε έναν συμφοιτητή μου μέσα στο Πανεπιστήμιο καθώς έφευγε. Πήγαν και μας βάλανε μάθημα 7-9 το βράδυ οι μαλάκες, νύχτωνε και νωρίς τότε, δε θέλει και πολύ. (Για να σου πω χαρακτηριστικά, μια συμφοιτήτρια μου με είχε ρωτήσει κάποτε “Θα πάς 7-9;” και της είπα “Συγγνώμη αλλά θέλω να ζήσω λίγα χρόνια ακόμα!” LOOOOOL) Εκεί που κατέβαινε λοιπόν τα σκαλιά στην πλατεία του χημικού, του όρμηξαν 2, τον λήστεψαν και τον έδειραν καλή ώρα. Ηθικό δίδαγμα: μακριά από το Αριστοτέλειο το βράδυ.

    Ευτυχώς που δεν έπαθες τίποτα χειρότερο, ούτε εσύ ούτε οι φίλοι σου. Αυτό πάντως το “Δεν σταματάω κανένα για βοήθεια. Κρύβω το πρόσωπό μου και τα αίματα γιατί ντρέπομαι που με βλέπουν έτσι οδηγοί αυτοκινήτων. Προσπαθώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου.” το έχω κι εγώ και είναι μεγάλη βλακεία ρε συ. Πρέπει να το κόψουμε.

    Μην αρχίσεις τώρα να φοβάσαι και τη σκιά σου! Εντάξει έτυχε. Στους περισσότερους έχει τύχει. 🙂

    Μια απορία έχω μόνο: σε κλέβουν που σε κλέβουν, τι σε δέρνουν κι από πάνω;
    :S

  4. Κώστας Says:

    no comments.. δε μου βγαίνει λέξη

  5. Κώστας Says:

    υγ: πολύ καλή περιγραφή

  6. darkenlight Says:

    Κύριε Μόνιμα Κρυομένε,

    Τώρα τα κλισέ σου δεν με πειράζουν. Χάρηκα πολύ που επανήλθες. Ανακαλύπτω ότι προσπαθώ να γυρίζω σπίτι πριν βραδιάσει και είναι κάτι που πρέπει να ξεπεράσω. Από αύριο θα μείνω σπίτι μου. Νομίζω μπορώ. Τέτοια συμβαίνουν πολλά. Ποτέ μπροστά στα μάτια μου όμως. Πάμε όμως στο πιο σημαντικό από όλα. Η τύπισσα δεν βλεπόταν!! ΗΤΑΝ ΧΑΛΙΑ!!! Στήθος 0, κώλο σαν αεροδρόμιο και κυτταρίτιδα μέχρι το σαγόνι… Φαντάζεστε τι φρίκη τράβηξα το κακοποιημένο.. Και το έπαιζε και καραγκομενάρα…. Ήταν ΑΘΛΙΑ… ούτε να την θυμάμαι…

    Κύριε Ντι,
    Όντως χαζομάρα που είμαστε τέτοια ώρα έξω… Αλλά εδώ που τα λέμε ποιος δεν θα έβγαινε? Καλά έκανες και είπες γενικά… Όντως πρέπει να τα κόψουμε… Τι χαζομάρες… Φοβάμαι τον όποιο περαστικό βαδίσει δίπλα μου και κυρίως τα παιδιά με ποδήλατα αν δεν είναι μέρα… Ουφ… Αυτή την απορία είχα κι εγώ… Λέγαμε με τα παιδιά ότι μάλλον ήταν και κομπλεξικός μέσα σε όλα… Άλλωστε ο κολλητός μου δεν χτυπήθηκε καθόλου. Ο άλλος δεν χτυπούσε.. Τύχη βουνό είχα…

    Κώστα,
    Ευχαριστώ για την περιγραφή!

  7. Apsoy Says:

    :))))))
    Εμ, αυτό είναι κακοποίηση!
    Η τσόντα!
    τώρα για όλα τ’ άλλα… σιγά :ΡΡΡ – χεχεχεχε!

    Τώρα στα ασήμαντα:
    Στατιστικά, θα αργήσει πολύ να σου ξανασυμβεί! 🙂
    Αλλά καλό είναι να προσέχεις!
    Και ξέρεις… δεν είναι κακό να κουβαλάς μαζί σου και κανένα pepper spray, συναγερμό, καρτοτηλέφωνο, αστυνόμο, μπράβο, ….κ.ο.κ
    Αν δε μπορείς, τότε… απλά να προσέχεις!
    (Πάλι καλά που αργεί να βραδιάσει…;))

    Απσουυυυ
    (αααααχχχχ – πάντα ακουλουθεί ένας αναστεναγμός μετά από ένα καλό φτάρνισμα…) :Ρ
    Γειά ΚΑΙ χαρά σου!
    🙂

  8. giorgio Says:

    Τι να πω… πάλι καλά να λέτε.

  9. grievedsolitude Says:

    Πωπω τι διαβασα βραδυάτικα.. Πραγματικό θρίλερ.. :S Μια φορά μου είχε συμβεί, αλλά εκεί όσο και αν δε λειτουργεί το μυαλό, εμένα λειτούργησε.. Το γλύτωσα το τότε 3310 μου.. μη ρωτήσετε πως, αυτά είναι μυστικά.. lol βλ. το παραδοσιακό ‘τι είναι αυτό’ και τρέξιμο σα superman ενα πράγμα!!! Τα χαΪβάνια το πίστεψαν.. αχαχα Χαίρομαι Σωτηράκη που τελικά είσαι καλά (όσο αυτό μπορεί να είναι), απο την άλλη στενοχωριέμαι που σου συνέβει, όπως είναι λογικό, αλλά στενοχωριέμαι με έναν ιδιαίτερο τρόπο, δε μου είναι εφικτό να το εξηγήσω.. Θα τα πούμε και απο κοντά..

    Guten nacht bloggers.. Θ.Μ.*

  10. darkenlight Says:

    Apsoy,
    Όντως τρελή κακοποίηση η τσόντα… Μεγάλο θέμα… Χθες περνούσε ένας στο δρόμο με ποδήλατο όταν βράδιαζε και φρίκαρα. Ο ξάδελφός μου είχε την εξής καλή ιδέα που σκέφτομαι να κρατήσω με τις δικές σου πολύ χρήσιμες: “Όποτε βλέπεις άνθρωπο σε ποδήλατο από εδώ και πέρα πέτα του μια πέτρα να είσαι ασφαλής”. Μήπως να το σκεφτώ σοβαρά? :Ρ Πλάκα πλάκα εγώ κάθε πρωί όταν ξυπνάω φταρνίζομαι όπως και γενικότερα το παθαίνω καθημερινά τουλάχιστον 3 φορές… Καταλαβαίνω προς τι η επιλογή του ονόματος. Και αφού είναι γεια μου ΚΑΙ χαρά μου… Γεια ΚΑΙ χαρά σου κι εσένα λοιπόν…
    Γιώργο,
    Πάλι καλά λέμε! 🙂
    Αγαπητέ μου Κων,
    Είσαι προφανώς πιο έξυπνος από εμένα. Ελπίζω να μπορείς να μου εξηγήσεις αυτό τον ιδιαίτερο τρόπο σε μια από τις συνομιλίες μας! Να προσέχεις!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s