Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Σκατά… June 11, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 09:00am

Αυτή η λέξη εκφράζει απόλυτα την ψυχολογική μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό… Τα πάντα δείχνουν να μην είναι με το μέρος μου και μια ηλίθια ειρωνία με κυνηγάει γελώντας…. Πόσο θα ήθελα να την στραγγαλίσω..

Το πρόβλημα είναι ότι μέσα μου νιώθω φοβισμένος για τα πάντα. Έχω χάσει τον ρυθμό μου όπως και την προσωπικότητά μου. Εύχομαι αυτό να είναι προσωρινό γιατί δεν νομίζω να το αντέξω παραπάνω.

Συνέχεια με πιάνω να βουρκώνω σε άσχετες στιγμές. Φταίει που σκέφτομαι συνέχεια το περιστατικό που με έκλεψαν? Φταίει που νιώθω τελείως αδύναμος? Φταίει που δεν έχω κάποιον να με αγκαλιάσει για παρηγοριά?

Ούτε τους φίλους μου δεν θέλω να βλέπω. Δηλαδή θέλω αλλά φοβάμαι να τους κοιτάξω στα μάτια. Απογοητεύονται που δεν έχω το ίδιο χαρούμενο βλέμμα. Δεν είμαι ο Σωτήρης που πάντα ήξεραν. Δεν είμαι καυστικός με ό,τι βλέπω μπροστά μου. Δεν ειρωνεύομαι τα πάντα από όσα μου λένε για το γέλιο. Πλέον τους ακούω και δεν παρατηρώ τίποτα. Απλά φέρομαι ήρεμα και πολιτισμένα. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ….

Δεν ξέρω. Κοιμάμαι πολύ… Πάρα πολύ… Εγώ ποτέ δεν κοιμόμουν πολλές ώρες. Πάντα έπεφτα για ύπνο στις 6 το πρωί. Χθες κοιμήθηκα στη 1….. Ήταν απόγευμα για μένα…  Και δεν βλέπω όνειρα. Και αυτό μου σπάει τα νεύρα. Η μαμά με βοηθάει με το να μου στέλνει χρήματα να πάρω κινητό και να με παίρνει συνέχεια τηλέφωνο. Ξεσπάω πάνω της γιατί σύμφωνα με τα λόγια μου αυτή φταίει που μου στέλνει χρήματα και νοιάζεται για μένα. Και μόλις το κλείνω κλαίω γιατί ξέρω ότι λέω βλακείες. Ποτέ δεν μπορώ να είμαι ψύχραιμος και ποτέ δεν μπορώ να είμαι ισορροπημένος… Ουφ… Κουράζομαι και που το λέω…

Και φυσικά την εξωτερική μου εμφάνιση την έχω γραμμένη. Κυκλοφορώ σαν λέτσος και ούτε που με ενδιαφέρει. Τι με νοιάζει αν θα με κοιτάξει κάποιος ή όχι? Εγώ αυτή τη στιγμή σκέφτομαι μόνο εμένα… Αλλά όχι με τις καλύτερες προοπτικές…

Σε λίγο θα πάω να αγοράσω το καινούριο μου κινητό. Λέω να πάρω το ίδιο. Από πείσμα. Δεν θέλω να αλλάξει τίποτα μετά από το συμβάν. Δεν κατάφεραν και τίποτα και που μου το έκλεψαν στο κάτω κάτω. Θα πάρω το ίδιο και θα φέρομαι σαν να είναι το παλιό. Άσε που το συγκεκριμένο κινητό το αγαπούσα. Πολύ. Ήταν μικρούλι και πάντα λατρεύω τα μικρά κινητά. Αυτό θα πάρω. Με ικανοποιεί όσο κανένα άλλο!

Θα κρατήσω τον δεύτερό μου αριθμό. Πάντα μισούσα που είχα 2 αριθμούς. Μόνο πονοκέφαλο μου έφερναν. Τώρα θα ηρεμήσω.

Αλλά και τα πρακτικά που σκέφτομαι πάλι μελαγχολία με πιάνει. Λες και όλα γελάνε με μένα. Εγώ γιατί κάθομαι και σκύβω το κεφάλι? Τόσο πολύ μου αρέσει πια να με ταπεινώνουν? Εγώ πάντα νόμιζα ότι δεν αντέχω να χάνω και να ταπεινώνομαι. Τώρα γιατί δεν στέκομαι στο ύψος μου και απλά αφήνω τα πάντα να φύγουν χωρίς εμένα?

Σήμερα θα φύγω από τη θεία μου. Καιρός να μείνω μόνος μου. Φοβάμαι. Δεν μπορώ να το αρνηθώ και αυτό στον εαυτό μου. Φοβάμαι τόσο πολύ. Δεν θέλω να μείνω μόνος. Θα βάλω τα κλάμματα.

Αλλά πρέπει. Πώς αλλιώς μπορώ να ξεπεράσω όσα νιώθω?

Πάνω που είχα αρχίσει να ελπίζω…….

Σκόνταψα…

Advertisements
 

10 Responses to “Σκατά…”

  1. grievedsolitude Says:

    Αχ Σωτηράκη.. Νομίζω πως είναι φυσιολογικό να μη νιώθεις καλά, είσαι ακόμα κάτω απο την επήρεια του σόκ που υπέστεις.Και όσο δυνατός χαρακτήρας και αν είσαι, είσαι παράλληλα και πολύ ευαίσθητος. Φοβάσαι.. λογικό είναι και αυτό, πως να το κάνουμε? Ο καθένας μας παρόμοια φάση θα περνούσε αν το είχε ζήσει. Σχετικά με το ότι θα κρατήσεις το ίδιο κινητό, δε ξέρω.. Αν πάρεις το ίδιο κινητό, επειδή σου αρέσει, να το κάνεις, αλλά εσυ λες ότι θα το κάνεις και απο πείσμα, κόντρα σε αυτό που συνέβει. Με αυτή σου τη κίνηση απλώς προσκολλάς σε εκείνη τη βραδυά.. Καλυτερα να προχωρήσεις! Ό,τι έγινε, έγινε και δεν αλλάζει. Κοίταξε να ηρεμήσεις και να χαλαρώσεις. Και όλα θα γίνουν καλύτερα, μη φοβάσαι, I promise.. Ο:)

  2. Neverlandean Says:

    Κι εγώ έτσι ήμουν για κανένα μήνα μετά το συμβάν, φοβόμουν και τη σκιά μου. Περπατούσα σαν να περίμενα να φάω μπουνιά από κάθε περαστικό. Όπου έβλεπα μεγάλη παρέα να περπατάει, πήγαινα και χωνόμουν ανάμεσά τους. Για προστασία. Τραγικό. Μετά λέω, βρε δε χέζονται που θα φοβάμαι να κυκλοφορώ στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη για δυο μαλάκες!

    Τα πράγματα θα φτιάξουν. Trust me. 🙂

  3. Apsoy Says:

    Μη με παρεξηγήσεις…
    Αλλά θα διαφωνήσω – νομίζω – λίγο με τους προλαλήσαντες…
    Και ο μόνος λόγος που το κάνω είναι γιατί… δε με έχουν κλέψει ποτέ… (φτου, φτου, φτου…), κι όμως έχω νιώσει όπως περιγράφεις…
    Τώρα, μπορεί να κάνω και λάθος! Όπως σου είπα… δε με έχουν κλέψει ποτέ…
    Απλά μου έχει συμβεί να βρεθώ σε αντίστοιχη ψυχολογία…!
    Πότε και γιατί μου συνέβει;
    Δεν ξέρω…χεχεχε – δε σε βοηθάω, ε;
    Απλά, να…
    Πολύ ένταση… πολύ μυστικοπάθεια… πολύ έντονη καταπίεση συναισθημάτων! Για κάποιο διάστημα! Δεν υποχωρούσα! Δεν μου άφηνα περιθώρια να σκέφτομαι οτιδήποτε στενάχωρο! Δε μου επέτρεπα να ασχοληθώ με οτιδήποτε σοβαρό και ουσιαστικό! Και φόρτωνα λίγο, λίγο… και κάποια στιγμή – για ένα χαζό περιστατικό (τράκαρα, τίποτα σοβαρό όμως, μόνο υλικές ζημιές…) ξέσπασα…
    Ξέρεις… άνοιξε το κουτί της Πανδώρας!
    Υπερευαισθησίες…, μια ανεξήγητη γκρίνια, …ένα “κανείς δε με καταλαβαίνει – παρατήστε με όλοι ήσυχο”, που το ακολουθούσε ένα “μη φεύγετε…νιώθω μόνος…”…!
    Ξέρεις… είναι το τραγικό συναίσθημα του:
    Θέλω να μείνω μόνος μου, αλλά να μην φύγεις τελείως – να είσαι στο διπλανό δωμάτιο…
    Και να μη με ενοχλείς… αλλά κάθε λίγη ώρα, δείχνε μου ότι με νοιάζεσαι…
    Παρανοϊκά πράγματα δλδ…

    Τώρα, τι σου λέω, ε;
    Νομίζω πάντως ότι αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι πως είναι σίγουρα παροδικό! Και σίγουρα δεν είσαι ο μόνος που το έχεις νιώσει!!! Δεν ξέρω αν σε βοηθάει αυτό – κατά πάσα πιθανότητα όχι…
    Άλλωστε, το μόνο που μπορεί να σε βοηθήσει τώρα, είναι να γίνει κάποιο “κρακ” εντός σου που θα σε κάνει να πεις…
    Ώχουυυ…ινάφ ιζ ινάφ! (= enough is enough)!
    Να πάνε να ΜΠΙΠ όλοι και όλα…
    Είμαι καλά!!!!!!!!

    Και θα έχεις βάλει μπρος ξανά…;)
    Σκαμπανευάσματα είναι μωρέ… μες στη ζωή κι αυτά!
    Μην απογοητεύεσαι…

    Πω-πω… έκθεση έγραψα…!:Ρ
    Ξέφυγα…
    (και συνεχίζω να γράφω…γκλουπ)!

    Άντε, καλή σου μέρα!!!
    :)))
    (όλα καλά θα πάνε λέμε…)

  4. darkenlight Says:

    Κωνσταντίνε μου,

    πήρα άλλο κινητό όπως ήδη ξέρεις. Με το ίδιο σκεπτικό αναθεώρησα την άποψή μου. Σε ευχαριστώ!

    Mr D,

    Με ακριβώς το ίδιο στυλάκι κυκλοφορώ στους δρόμους σαν την Αστέρω. Όσο για τη Θεσσαλονίκη. Εξίσου αγαπημένη. Όνειρό μου να ζούσα μόνιμα.

    Φταρνισμένε κύριε,

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι η κλασσική θεωρία με το ποτήρι που αναπτύσσω σε κάθε ευκαιρία. Το ποτήρι σιγά σιγά γεμίζει. Σε κάποια φάση ξεχειλίζει και πρέπει να αδειάσει. Δεν γίνεται αλλιώς… Δεν ξέρω αν με προσβάλλουν αυτά που λές… Είναι σαν να με λες παρανοικό. Γιατί το έχω πάντα αυτό! Πάντα θέλω να είμαι μόνος μου αλλά ζητάω και το διακριτικό ενδιαφέρον.
    ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!
    Ευχαριστώ για το καθυσήχασμα!!! Πραγματικά βοηθάει.
    Είδα την γλυκήτατη Αγγέλα μου και νιώθω τόσο όμορφα. Πόσο την αγαπάω αυτή την κοπέλα δεν μπορώ να το διευκρινήσω με λόγια! (πόσα ορθογραφικά έχω κάνει θεε μου? Θα με κράξουν οι φιλόλογοι αν τα δουν αυτά!)

  5. Apsoy Says:

    Μήπως είσαι τρελός;
    Μήπως τα χεις χαμένα;

    Καλά βρε… γιατί να θιχτείς;
    Αφού σου είπα… σε μένα έχει τύχει…
    Με λές τρελό; Παρανοϊκό;Παιγμένο;
    …Μήπως να γίνεις ψυχολόγος;….:Ρ

    Είμαι ρε… Είμαι…
    (τώρα βροντάω την πόρτα πίσω μου – αλλά στέκομαι στα σκαλιά, και περιμένω να την ανοίξεις και να έρθεις…)
    😉

    Καλό πράγμα η τρέλα…

    Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως:
    Όχι, μην θιχτείς…
    Δεν σε προσβάλλω…
    ‘Ανθρωπο σε λέω…
    Κι εγώ το παθαίνω…
    Ανθρώπινο είναι…
    Αυτάααααααααααααααα!
    🙂

    Α….α…….αααα………….αψιούυυυυυυυυυυυυυυυυ!
    σνιφ…
    Ααααααχ!!!

  6. darkenlight Says:

    Μπήκες δυνατά όμως στο σχόλιο δεν μπορώ να πω…
    Γείτσες… (ούτε πως λέγεται ούτε πως γράφεται ξέρω….)
    Πλακίτσα έκανα με το θίξιμο… Το έκανα για να σου πω εμμέσως πως το βρίσκω απόλυτα λογικό αφού απ’όσο ξέρω δεν έχει προσπαθήσει κανείς να με κλείσει σε αυτό το άσπρο κτηριάκι με τις κομψές ρομπίτσες. Και αν το έχει προσπαθήσει δεν το έχω καταλάβει… τι να πω….!

  7. giorgio Says:

    Σε ποιον δεν έχει συμβεί κάτι;
    Να σηκώσει το χέρι…
    Νομίζω ότι αυτοί είναι και οι δυνατότεροι, διότι αντιμετωπίζοντας δύσκολες καταστάσεις δυναμώνεις. Οπότε δέξου το ως εμπειρία και προχώρα. Δεν λέω να μην πάρεις τον χρόνο σου να συνέλθεις, απλώς μην μείνεις σε αυτό.

    Φιλιά

  8. darkenlight Says:

    Δεν μένω φίλε Γιώργο!

    Έχω ήδη ξεπεράσει το γεγονός. Κάποιες φοβίες έχουν μείνει αλλά τίποτα το συνταρακτικό. Όλα καλά. Back To Normal! (Εγώ normal?? ΑΧΑΧΑΧΑ!!!)

  9. Κώστας Says:

    Σε 1 μήνα ούτε που θα το θυμάσαι. Κι αν όχι τόσο σύντομα, τότε σε 2-3…

  10. darkenlight Says:

    To exw idi ksexasei (sxedon) kale mou Kwsta!!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s