Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Ευχαριστώ Μπαμπά που… July 29, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 08:50am

…όταν γεννήθηκα με ζήλευες γιατί η μαμά με αγαπούσε πιο πολύ.

…ανάγκασες τη μαμά να φύγει μαζί σου διακοπές όταν ήμουν μόλις 40 ημερών και αυτή δεν ήθελε να έρθει. Με έδωσες στον παππού και τη γιαγιά για 1,5 μήνα όταν ήξερες ότι είχα γεννηθεί ασθματικός. Δεν ήθελες η μαμά να παίρνει πολλά τηλέφωνα να δει αν είμαι καλά… Χάλαγαν οι διακοπές σου.

…δεν θυμάσαι καν αυτό το λακουβάκι που έχω στο στήθος. Σημάδι υπενθύμισης ότι κάποτε ήμουν ασθματικός.

…ήσουν ανέκαθεν αλκοολικός. Ποτέ δεν το παραδέχτηκες. Και πάντα μου έλεγες να μην πίνω.

…κεράτωνες τη μαμά τελείως απροκάλυπτα και νόμιζες ότι δεν το καταλάβαινε.

…όποτε σου έλεγε ότι δεν της άρεσε αυτό που ζούσε εσύ την έβριζες και την κλώτσαγες από το κρεβάτι. Εγώ ήμουν στην κούνια στο ίδιο δωμάτιο και σας έβλεπα. Το θυμάμαι.

…κάθε βράδυ γυρνούσες σπίτι μεθυσμένος και χτύπαγες τη μαμά όπως, κάποιες φορές, κι εμένα. Ήμουν 5 χρονών. Κι όμως θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια.

…δεν νοιαζόσουν τις στιγμές που η μαμά έφευγε από το δωμάτιο και πήγαινε και έκλαιγε μόνη της στο σαλόνι. Ήμουν κι εγώ δίπλα της, μπαμπά… Ακόμα θυμάμαι πως έκλαιγε. Ακόμα θυμάμαι που καθόταν στην καρέκλα σκυμμένη με τα χέρια στο πρόσωπο και εγώ από δίπλα της την ρώταγα “τι έχεις μαμά?” ενώ την κοιτούσα με απορία.

…όταν σε έδιωξε η μαμά από το σπίτι εσύ πήγες στην γκόμενα και ξέχασες ότι είχες 2 παιδιά.

…δεν ήθελες να με βλεπείς. Όλο μου έλεγες στο τηλέφωνο ότι θα ερχόσουν να με δεις και ποτέ δεν ήσουν στην ώρα σου. Πολλές φορές δεν ερχόσουν και καθόλου. Ήταν άσχημο που δεν ερχόσουν, μπαμπά. Εγώ περίμενα πολύ χαρούμενος.

…δεν θυμήθηκες ΠΟΤΕ τα γενέθλιά μου. Ούτε τη γιορτή μου. Δεν μου έφερες ποτέ δώρο αν δεν σε ανάγκαζε η μαμά. Κάποιες φορές σε έπαιρνα εγώ τηλέφωνο για να μου ευχηθείς.

…με έβαλες να καθαρίζω στο γραφείο σου γιατί δεν ήθελες λέει να γίνει ο γιος σου κόπρος. Για 2 χρόνια.

…ποτέ δεν μου είπες μπράβο όταν πήρα το ECDL, το Lower, το Profficiency, την υποτροφία. Πάντα η μαμά με έβαζε να σε παίρνω τηλέφωνο να στο πω (εγώ δεν ήθελα) και μου έλεγες “ποιος θα το περίμενε, ε?”. Μπαμπά, όλοι το περίμεναν. Μόνο εσύ δεν με είχες ικανό.

…συνέχεια μου έλεγες ότι θα γίνω τα ίδια σκατά με σένα. Και εγώ πάντα ευχόμουν να μην γίνει τα ίδια σκατά με σένα. Μπαμπά, σε είχα πρότυπο. Προς αποφυγήν.

…δεν ήρθες ποτέ στο σχολείο να πάρεις τους βαθμούς μου.

…με έβριζες στο τηλέφωνο γιατί “είμαι ηλίθιος και βλάκας”. Φυσικά πάντα μου υπενθύμιζες ότι δεν σου έμοιασα.

…δεν μου είπες ποτέ καμιά καλή κουβέντα. Ίσως να μην μου έλεγες και τίποτα πολλές φορές.

…ήσουν η αιτία που στα 16-17 πήγαινα με 30ρηδες. Σε αυτούς έβρισκα το τρυφερό χάδι του μπαμπά που δεν είχα ποτέ από εσένα. Στο ώριμο πρόσωπό τους έβλεπα εσένα. Μου χαμογελούσαν και αντικαταστούσαν εσένα. Μόνο που εγώ δεν το ήξερα. Πάντα νόμιζα ότι απλά μου άρεσαν οι μεγάλοι. Ήταν, μπαμπά, το μεγαλύτερο ρεζίλι το γεγονός ότι μέσα από μια ωμή σεξουαλική πράξη εγώ έψαχνα εσένα. Και για σένα και για μένα.

…πάντα πήγαινες διακοπές με τη γκόμενα και δεν μου το έλεγες καν γιατί μπορεί να ήθελα να έρθω μαζί. Ήμουν πάντα ένα βάρος για σένα.

…όταν έκανες το τρίτο σου παιδί εμείς σταματήσαμε να είμαστε παιδιά σου. Όχι ότι αυτό το καημένο το αγάπησες και καθόλου. Εσύ δεν αγάπησες ποτέ κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Απλά το τρίτο παιδί ήταν η αιτία που σταμάτησες να μας βλέπεις πάνω από 1 φορά το 2μηνο.

…όποτε ερχόμουν να μείνω σπίτι σου εσύ έλειπες έξω και μπεκρούλιαζες. Κι εγώ καθόμουν με την γκόμενά σου ενώ εγώ για εσένα ερχόμουν.

…ένα βράδυ γύρισες και μου είπες “βρε μπας και είσαι καμιά πούστρα?”. Μία ώρα μετά έκλαιγα στο κρεβάτι μου. Εσύ δεν το κατάλαβες.

…πάντα με ξέχναγες. Σε έπαιρνα τηλέφωνο για να πάμε να αγοράσουμε σχολικά, να πάμε να φάμε έξω και τόσα άλλα. Ποτέ δεν με θυμήθηκες. Πάντα εγώ τηλεφωνούσα συνέχεια και το είχες κλειστό.

…ποτέ δεν ήσουν περήφανος για μένα. Μια ζωή καθόσουν στους κύκλους και έλεγες πόσο θαυμάσια σχέση με τα παιδιά σου έχεις ενώ ουσιαστικά δεν υπήρχαμε στη ζωή σου. Σωστά.. τι εικόνα μπορεί να έχει ένας αντιδήμαρχος? Την άσχημη? Όχι βέβαια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν είχε έρθει επίσκεψη ο Χριστόδουλος και με ήθελες να έρθω μαζί σου στην υποδοχή για την εικόνα. Φυσικά και δεν ήρθα.

…όταν ψήφιζα για πρώτη φορά μου έδωσες εκλογικό ψηφοδέλτιο σταυρωμένο ήδη. Θυμάσαι που το έσκισα μπροστά στα μάτια σου?

…με θυμάσαι μόνο σε προεκλογική περίοδο.

…δεν έχεις κάνει καν τον κόπο να με φέρεις σε επαφή με τον αδερφό μου. Όσες φορές τον έχω δει (και είναι λίγες) είναι από δική μου επιλογή ή της γυναίκας σου.

…τα χρήματα που έδωσες για την ανατροφή μου ήταν ελάχιστα. Δεν θυμάμαι πολλές διατροφές να έχουν πληρωθεί. Η μαμά ποτέ δεν σε έτρεξε νομικά γιατί σε λυπόταν.

…πλήρωσα και από τη δική μου τσέπη για την εκπαίδευσή μου προκειμένου να είμαστε καλά οικονομικά. Και έχεις πολλά λεφτά μπαμπά. Το ξέρω.

…πάντα ήμουν στη σκιά της ζωής σου και ποτέ ΣΤΗ ζωή σου.

Τέλος…

Ευχαριστώ που τώρα παίρνεις και κανένα τηλέφωνο μια στο τόσο. Δεν το χρειάζομαι πια. Είμαι μεγάλο παιδί πια, έτσι? Ακόμα κι έτσι όμως… είναι όμορφο που μια φορά το μήνα μπορεί να με πάρεις ένα τηλέφωνο. Καμιά φορά δεν είναι πάνω από 10 δεύτερα. Αλλά είναι όμορφα. Μου λες να έρθω να με δεις μερικές φορές.
Ξέρω, ούτε τώρα είσαι καλός μπαμπάς αλλά…. εγώ έχω αρχίσει να σε συγχωρώ. Άλλωστε ποτέ μου δεν σου μίλησα άσχημα και ποτέ δεν σε αγνόησα όπως εσύ. Ποτέ δεν σου κράτησα κακία. Μόνο παράπονο.

Όμως έχω αρχίσει να σε συγχωρώ. Και αυτό είναι πολύ για μένα. Πίστεψέ με. Είναι πολύ δύσκολο.
Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Μόνο της συγχώρεσης.

Μπαμπάς μου είσαι.
Δεν μπορώ να μην σε αγαπάω.
Απλά δεν μου έδωσες την ευκαιρία να στο πω και ποτέ.
Και δεν θα στο πω ποτέ.

Αυτό το ξέρω μόνο εγώ.
Και εσύ βαθειά μέσα σου.
Μια μέρα ξέρω ότι θα με αγαπήσεις.

Δεν σου κρατάω κακία μπαμπά…
Ήσουν βασικός παράγοντας του Σωτήρη που υπάρχει σήμερα. Και δεν είμαι κακό παιδί. Ούτε αργόστροφο. Ούτε αναίσθητο.
Ευχαριστώ!

 

La Mouni July 28, 2007

Filed under: blogs — darkenlight @ 06:47am

lamouni.blogspot.com

Αυτό είναι ένα νέο μπλογκ που δημιουργήσαμε με τον κολλητό μου. Είναι σαφώς πιο ανάλαφρο από αυτό και ουσιαστικά κάνουμε την πλάκα μας. Είμαι πολύ excited γιατί είναι το μόνο άτομο που έχω τέτοια χημεία!
Ελπίζω να σας αρέσει (αν και ακόμα είναι αρχή… τι εντύπωση μπορεί να έχει κάποιος?)!

Σωστά μαντέψατε…. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από την αοιδό Άντζελα Δημητρίου…..

 

Μείνε… July 25, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 22:58pm

Ποτέ δεν ήμουν αρκετός.
Πάντα αναρωτιέμαι… Γιατί? Γιατί δεν είμαι αρκετός? Δεν έχω χιούμορ? Δεν έχω άποψη? Δεν είμαι έξυπνος? Δεν βλέπομαι? Δεν έχω φίλους? Δεν είμαι ο εαυτός μου?
Γιατί λοιπόν, κι εσύ, φεύγεις?

Όλοι έρχονται και φεύγουν. Έρχονται, παίρνουν αυτό που θέλουν και με αφήνουν περισσότερο ανασφαλή από πριν. Είναι ένας φαύλος κύκλος που γίνεται ολοένα και μαυρίτερος.
Σιχαίνομαι να με κοιτάζεις έτσι, ντρέπομαι. Δεν θέλω να με βλέπει κανείς σε τέτοια κατάσταση. Δεν φτιάχτηκα για να με λυπούνται. Ούτε για να παρακαλάω.

Όμως αυτό το βράδυ αγαπημένε μου φίλε/sex buddy/γκόμενε/συγγενή/πελάτη/περαστικέ, όλα είναι εύθραυστα μέσα μου. Κοιτάζω τον ουρανό ψηλά και εύχομαι ότι κάποιος δεν θα έφευγε. Ότι κάποιος θα έμενε μαζί μου. Στις πιο βαρετές ώρες της ζωής μου να έβρισκε χαρά να είναι μαζί μου. Να νοιαζόταν για εμένα. Να μην σταματούσε να θέλει να μάθει περισσότερα για εμένα. Όμως όλοι φεύγουν.

Ίσως με εσένα να έχω μια ελπίδα. Ίσως να μην σε απωθεί το πολύ λεπτό μου σώμα. Ίσως να μη σε φρικάρει το πόσο απόλυτος γίνομαι καμιά φορά. Ίσως πάλι να μπορείς να μυρίσεις τη δική μου μυρωδιά. Αυτή που μόνο όσοι με αγάπησαν έψαξαν να την βρουν όταν με είδαν. Ίσως αυτή μου η μυρωδιά σε σένα να μην είναι μπόχα. Γιατί τελευταία είναι σαν να βρωμάω. Κανείς δεν έρχεται κοντά μου να με ακουμπήσει. Νιώθω σαν έντομο.

Δεν σου ζητάω πολλά. Μόνο μη φεύγεις.
Προσποιήσου έστω και για λίγο ότι νοιάζεσαι.
Κάνε με μόνο για μια στιγμή να νιώσω ότι υπάρχω.

Γιατί έχω αρχίσει να έχω αμφιβολίες ότι έχω πεθάνει. Είναι σαν να μην υπάρχω. Σαν να μην νιώθω. Σαν να μη με νιώθουν…

Μη με παρατήσεις κι εσύ. Όλοι έφυγαν.
Μη φύγεις κι εσύ…

Μείνε….

Μείνε και μη μου μιλάς καθόλου. Απλά δώσε μου μια αγκαλιά.
Μύρισε τα δάκρυά μου και μη φύγεις μακριά. Όχι μην τα βλέπεις. Μην προσπαθείς. Κάνε σαν να μην υπάρχουν.
Μείνε…

Δεν θέλω να γίνω κουραστικός αλλά…
Μείνε…

Θα έκανα τα πάντα για να ήμουν αυτή τη στιγμή μόνος μου. Όμως…
Μείνε…

Το χρειάζομαι…
Μη φεύγεις…

Αγκάλιασέ με…


“Roosterspur Bridge” by Tori Amos

 

“Απλά δεν ήθελα να είμαι μόνη μου…” July 23, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 15:52pm

-Σωτήρη, θες να κάτσουμε να δούμε ταινία?
-Μα και να κάτσω να δούμε θα σε πάρει ο ύπνος…
-Ε, οσο δούμε… έλα… κάτσε λίγο μαζί μου…
-Ποια θες να δούμε…?
-Όποια θες εσύ…
-Έχεις δει το Thirteen?
-Όχι… βάλε όμως όποια θες…
-Βασικά θα βάλω το Paris Je T’aime γιατί το έχω πετύχει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν το έχω δει….

-να πατήσω play?
-πάτα…
-Δεν ήθελα να δω ταινία… Ήθελα να κάτσεις λίγο μαζί μου. Κάθε μέρα κουράζομαι τόσο πολύ… δεν μπορώ να κοιμάμαι μόνη μου. θέλω λίγη παρέα….
-…..
-Απλά δεν ήθελα να είμαι μόνη μου….

Τώρα της δίνεις ένα φιλάκι ή όχι?
Εγώ της έδωσα!

 

Harry Potter And The Deathly Hallows!!! Γιούπιιιι!!! July 21, 2007

Filed under: Books — darkenlight @ 17:42pm

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Κρατάω στα χέρια μου το πολυπόθητο τελευταίο βιβλίο της σειράς και δεν έχω αφήσει ΚΑΝΕΝΑ να μου αποκαλύψει ποιος/α/οι πεθαίνουν!!!

Ξύπνησα σήμερα το πρωί από το εκνευριστικό χτύπημα του τηλεφώνου. 

“Καλημέρα, τηλεφωνώ από την ACS. Έχετε λάβει ένα δέμα στο όνομα _______ Σωτήρης.”

Πιο καλή μέρα δεν θα μπορούσε να είναι. Πετάχτηκα όρθιος από την υπνηλία που με έδερνε και ξύπνησα για τα καλά. ΉΡΘΕ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Δεν περίμενα ότι την ημέρα κυκλοφορίας θα έφτανε στα χέρια μου δεδομένου ότι είμαι εκτός Αθηνών. Μόλις το έπιασα στα χέρια μου ανατρίχιασα από συγκίνηση (καλά τα παραλέω λίγο! Χαχα!).

Από την χαρά μου έστειλα mail στο βιβλιοπωλείο λέγοντας συγχαρητήρια για την άψογη οργάνωσή τους. Δεν θα στέλνουμε μόνο για παράπονα. Και η καλή δουλειά θέλει επιβράβευση.

Από το λίγο που έχω διαβάσει πρόκειται για πολύ κολλητικό βιβλίο. Όπως πάντα η κυριούλα ξέρει να μας κρατάει το ενδιαφέρον.

Έχω τόση αγωνία για το τέλος…. Ουφ… μόνο να μην πεθάνει ο χαρακτήρας που μου έκαναν πλάκα ότι και καλά μου πρόδωσαν. Αν μου είπαν ότι μου έκαναν πλάκα για να μου ρίξουν στάχτη στα μάτια θα τρελαθώ. Γιατί είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.

Ο Χάρι Πότερ είναι τέχνη πέρα από μυθιστόρημα φαντασίας. Και ας λένε ό,τι θέλουν οι άλλοι. Μέσα από την κοινωνία των μάγων η συγγραφέας περνάει κοινωνικά μυνήματα. Αρκεί κάποιος να το κοιτάξει λίγο περισσότερο. Για μένα, πέρα από παιδική εμμονή και απωθημένο, είναι και εξαίρετη μορφή γραφής σε φανταστικό επίπεδο. Δεν δέχομαι ότι είναι απλά ένα παιδικό μυθιστόρημα!

Να μην πολυλογώ… ΤΡΕΞΤΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Είναι απαραίτητο αξεσουάρ του καλοκαιριού. Ξέρετε πόσοι τουρίστες έχουν περάσει σήμερα στη δουλειά με το βιβλίο και μου συζητάνε την σημερινή κυκλοφορία? Έχει γίνει χαμός!!!

Είμαι τόσο ευτυχισμένος!!! (Αν είναι ποτέ δυνατόν, να είμαι ευτυχισμένος γιατί πήρα βιβλίο του Harry Potter!!!!). 

 

Με εμπνέεις. Μα δεν το ξέρεις. July 19, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 01:22am

Βρίσκομαι σε ένα

κλειστό

ξύλινο

καφέ

κουτί.

Είμαι κλειστοφοβικός.

Δεν μου αρέσει το ξύλο. Δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που αποκαλείται. Δεν σε εμπνέει για κάτι άλλο. Είναι εντελώς άψυχο.

Σιχαμένο καφέ χρώμα. Τόσο τυπικό αλλά και τόσο ειρωνικά ζεστό.

Όλοι, ο καθένας για τον εαυτό του, με βάζουν σε ένα κουτί που οι ίδιοι έχουν επιλέξει για μένα. Με κλείνουν μέσα και ξέρουν ότι είμαι κλειστοφοβικός. Δεν με λυπάται κανείς.

Και εγώ πρέπει να βρω ένα τρόπο να βγω από αυτό το κουτί.

Φοβάμαι εδώ μέσα.

 

Συγνώμη July 11, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 17:53pm

Είμαι αξιολύπητος….

Υποτίθεται ότι είμαι άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω αλλά σημέρα νιώθω τόσο τέλεια στη σκέψη ότι θα σταματήσω να γράφω σε αυτό το μπλογκ.

Και νευριάζω.. δεν θα έπρεπε να μου αρέσει η ιδέα. Θα έπρεπε να έχω το πείσμα του στιλ “ναι καλά… εγώ δεν τα παρατάω ποτέ”. Όμως δεν είμαι δυνατός.

Είναι ειρωνία να γράφω στη σχολή κείμενα και να παίρνω τον πιο ψηλό βαθμό και να μην είμαι ποτέ ευχαριστημένος με όσα γράφω στο μπλογκ. Μάλλον κουράστηκα. Μάλλον κούρασα. Δεν ξέρω…

Κάποιος μου είπε “δεν σε ρώτησε κανείς” για ένα θέμα που είχα γράψει στο παρελθόν. Εκεί μου χτύπησε. Όντως. Κανείς δεν με ρώτησε. Εγώ γιατί γράφω? Γιατί έχω γνώμη? Γιατί την εκφράζω? Κανείς δεν με ρώτησε. Τι είδους πρωτοβουλία ήταν αυτή?

Έτσι σταματάω. Δεν το κλείνω το μαγαζάκι. Θα ξαναγράψω. Δεν ξέρω πότε. Μπορεί και αύριο αν δεν αντέξω μπορεί και του χρόνου. Αλλά τώρα, θεωρητικά, σταματάω. Κάποια στιγμη…. θα ξαναγράψω…

Ξέρω ότι και το ποστ θα περάσει απαρατήρητο και δεν υπήρχε λόγος να το γράψω… όμως καθαρά για να πάρω απόφαση ότι εδώ σταματάω για τώρα… έπρεπε να μπω στη διαδικασία

Τα λέμε…

 

Teen Teen Teen

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 13:29pm

Το παιδί μου μπαίνει στην εφηβεία!
Αναφέρομαι στην μικρή μου αδερφή…! Είναι 14 χρονών και παρατηρώ μια αλλαγή στη συμπεριφορά της. Βασικά είναι άλλος άνθρωπος.

Φυσικά δεν καλοπερνάμε στο σπίτι. Είναι η αιτία για πολλούς καβγάδες. Όμως μέσα μου, κρυφά και διακριτικά είμαι πολύ περήφανος για αυτή της την αλλαγή. Αρχίζει να διαμορφώνει απόψεις, ανοίγει το μυαλό της (πρόσφατα δήλωσε υποστηρικτής των gay), αρνείται να κάνει παρέα με τα τσόλια τις πρώην φίλες της και συμμαθήτριες.

Μπορώ να πω ότι αυτό το παιδί ακολουθεί τα βήματά μου αλλά πολύ πιο έντονα. Αν εγώ είχα δύσκολο προ-εφηβεία η αδερφή μου την έχει 2 φορές περισσότερο. Αλλά πάνω κάτω κάνει ό,τι έκανα (και κάνω) κι εγώ. Τώρα πια δεν είμαι το μαύρο πρόβατο στο σπίτι. Είμαστε 2!!!

Η μαμά τραβάει τα μαλλιά της. Καλά με μένα έχει ηρεμήσει, δεν προκαλώ πια. Αλλά νευριάζει γιατί κι εγώ δεν δείχνω να πολυ-ενοχλούμαι με τη στάση της αδερφής μου. Αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΛΑΜΜΕΝΗ τελευταία.

Η αδερφή μου έχει τα εξής συμπτώματα εφηβείας:

1) Το βράδυ δεν κοιμάται πριν τις 6 το πρωί ΠΟΤΕ. Όπως εγώ. Βέβαια τη λυπάμαι γιατί τόσα χρόνια που ζω με αυπνίες είναι αν μη τι άλλο κουραστικό. Αλλά την καταλαβαίνω. Πλέον περιφερόμαστε σαν το δρακουμέλ και την ψιψινέλ μέσα στο σπίτι η μαμά κοιμάται κι εμείς γουστάρουμε τρελά. προχθές στισ 5.30 το πρωί της ήρθε η ιδέα να βράσουμε αυγά να φάμε. Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ. Την άλλη φορά στις 3 το πρωί πήγε να κάνει γιόγκα (ό,τι γιόγκα μπορεί να ξέρει δλδ). Πριν λίγες μέρες στις 2 πήγαμε βόλτα στο έρημο χωριό ο καθένας με το iPod του… γενικά το βράδυ ξεσαλώνουμε.

2) Λιώνει στο νετ. Καλά αυτό το κάνω κι εγώ ακόμα. Αλλά μόνο όταν δεν έχω κάτι άλλο. Αυτή δεν ασχολείται με τίποτα άλλο στη ζωή της αν έχει να surfάρει. Είναι προτεραιότητα. Συνέχει έχουμε καβγάδες ποιος θα μπει σήμερα….

3) Όλο έχει φασαρίες με τη μαμά. Αλλά όχι με την κοινή έννοια. Η φασαρία στην περίπτωσή μας είναι να φωνάζει η μαμά και η μικρή να αδιαφορεί. Είναι τρελά αναίοσθητη. Της μιλάς και βάζει το ακουστικό στο αυτί και ακούει Placebo με ένα χαμόγελο ειρωνίας που σου έρχεται να της δώσεις ένα χαστούκι όλο δικό της. Χτες μου το έκανε εμένα πρώτη φορά. Σήμερα της είπα ότι αν το ξανακάνει αυτό σε μένα δεν πρόκειται να της ξαναμιλήσω.

4) Είναι ελεεινά παρτάκιας. Δεν σκέφτεται τίποτα άλλο εκτός από τον εαυτό της. Παλιά είχαμε τη συνηθισμένη σκηνή που άνοιγε το ντουλάπι και μου έτρωγε όλες τις ΔΙΚΕΣ μου σοκολάτες, τα ΔΙΚΑ μου καραμελάκια, τα ΔΙΚΑ μου παγωτά. Εγώ είμαι άνθρωπος που φιλάει τα καλύτερα για το τέλος και σε αργή απόλαυση. Δηλαδή θα φάω πρώτα τα απλά και που δεν με απασχολούν και θα αφήσω τα αγαπημένα μου φυλαγμένα μέχρι την κατάλληλη στιγμή που θα τα απολαύσω στο έπακρο. Η αδερφή μου είναι φαταούλας. Τρώει τα καλά από την αρχή και αφήνει τη σαβούρα. Οπότε τρώει τα καλά τα δικά της και μου τρώει μετά παράνομα τα δικά μου αγαπημένα και εγώ μένω με τις σαβούρες. Και πάντα πρώτα τα τρώει και μετά με ρωτάει. Αν της πω όχι θα μου απαντήσει “ΧΑΧΑΧΑ τα έχω ήδη φάει”.
Τώρα όμως έχει παραγίνει το χάλι της. Θέλει η ειρήνη να ακούσει Placebo? Τι τη νοιάζει αν κοιμάται ο άλλος στις 6μιση το πρωί… Θα βάλει τέρμα και θα πορωθεί κιόλας. Θα ξυπνήσει η μαμά (εγώ αναίσθητος σιγά μην ξυπνήσω), θα τη βρίσει και αυτή ούτε θα γυρίσει να την κοιτάξει.

5) Έχει “πετάξει” βυζί…. Δεν μπορώ να πω. Σοβαρή ένδειξη. Άσε που ντρέπεται μην την δω με σουτιέν. Κλασσικό σύμπτωμα.

6) Σταμάτησε να μιλάει πολύ. Μιλάει ελάχιστα και τελείως “στημένα”. Δεν είναι τόσο αυθόρμητη. Με το ζόρι της τα βγάζεις.

7) Τρελένεται να έρχεται μαζί μου στην Αθήνα (κάποτε υποστήριζε ότι δεν της αρέσουν οι πόλεις) και με πρήζει να πηγαίνουμε θέατρο, καφέ κλπ κλπ. Αρχίζει να καταλαβαίνει το λόγο που είμαι ερωτευμένος με τις πόλεις.

8) Σταμάτησε να ακολουθεί το υφάκι Πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Όταν εγώ φωνάζω μες στο σπίτι με χαρά ότι ο Χριστός πρέπει να ήταν μαστουρομένος με όσα έλεγε τώρα πια μόνο η μαμά αφηνιάζει!

Και άλλα μικροπράγματα….
Μωρέ μου σπάει τα νεύρα η αδερφή μου αλλά μου θυμίζει τα δικά μου. Απλά εγώ δεν ήμουν αναίσθητος. Αντιθέτως κλεινόμουν στο μπάνιο και έκλαιγα με το παραμικρό. Αυτή από το ένα αυτί της μπαίνουν από το άλλο της βγαίνουν.
Είμαι όμως περήφανος γιατί νιώθω ότι όταν βγεί από αυτό το πλυντήριο που λέγεται “εφηβεία” θα είναι ένας εξαίρετος άνθρωπος…

Μακάρι.. Θέλω τόσο πολύ να τη δω να πετυχαίνει…!

 

Σκέψεις… γενικά… της ημέρας… July 9, 2007

Filed under: Gay Life,Laugh Out Loud,Uncategorized — darkenlight @ 18:41pm

1) Έλεος πια με την Πάρνηθα… Μου γίνατε όλοι οικολόγοι και ακτιβιστές… Προσωπικά ΧΕΣΤΗΚΑ για τη φωτιά. Τόσο καιρό αναίσθητοι ήταν όλοι και ξαφνικά τους έπιασαν τα ζουμιά με τα ελαφάκια και τα ζωάκια. Δεν είχαν θέμα οι ειδήσεις και το έκαναν Κυπριακό. Έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο. Εγώ αυτό έχω να πω. Μου είναι τραγικά αδιάφορο το θέμα…. Δέχομαι κάθε είδους ξέχεσμα.

2) Ο Dave είναι το πιο εκνευριστικό άτομο που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Και ως γνήσιος γκαντέμης τον έχω πάνω από το κεφάλι μου στη δουλειά να μου τα πρήζει…. Πρόκειται για ένα άγγλο μεσήλικα με πατριωτικό χαρακτήρα (μπύρα, ρατσιστικά και εθνικιστικά ανεκδοτάκια κλπ) που έχει μια κατεστραμμένη ζωή εκεί πέρα και εδώ την έχει δει αφεντικό γιατί είναι ο γλύφτης του αφεντικού. Προσωπικό μου όνειρο να τον δω να βουλώνει το στόμα του για μια φορά στη ζωή του. Έλεος… τελευταίο του παράπονο για την δουλειά μου ήταν ότι δεν θυμάμαι κάθε πελάτη ξεχωριστά που έχουμε. Έλα ντε? γιατί δεν τους θυμάμαι? Φυσικά έχει ΠΑΝΤΑ δίκιο.

3) Έβγαλα την πρώτη βαθμολογία στην εξεταστική!! Κέρδισα την “υποτροφία” (μια μαλακία και μισή είναι, μην μπερδεύεστε) και όλοι μου οι κόποι και οι προσπάθειες ανταμείφθηκαν. Είμαι ικανοποιημένος από τον εαυτό μου και το βλέπω σαν δικαίωση. Όταν στο Λύκειο με έλεγαν όλοι σκράπα και τούβλο γιατί ήμουν κακός μαθητής.  Απέδειξα στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει λόγος να υποψιάζομαι ότι είχαν δίκιο. Επίσης, είμαι περήφανος γιατί έβγαλα ακριβώς τον ίδιο βαθμό με τον βαθμό της αδερφής μου. Και οι 2 βγάλαμε 19.5! Η μαμά λάμπει από χαρά! Τι καλά!

4) Είμαι ενθουσιασμένος με το νέο CD της Tori Amos “American Doll Posse”. To “Bouncing Off Clouds” είναι ύμνος όπως και το “Big Wheel”. Το επόμενο single είναι το “Teenage Hustling”. Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι η Clyde!!! MILF!

5) ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ για το νέο διπλό δίσκο του πολυ-αγαπημένου μου Darren Hayes…  Έναν έρωτα τρελό τον έχω με τον γλυκούλη Αυστραλό. Παρακαλώ, αν βρεθεί κάποιος να του μοιάζει να επικοινωνήσει στην διεύθυνση του ιστολογίου. Πληρώνω όσο όσο!!! Το “Step Into The Light” είναι το κόλλημά μου μετά την Ομπρέλα της άφωνης Rihanna… Την είδα στο Live Earth…………………… Που πας κοπέλα μου χωρίς φωνή??? Το αγαπημένο μου είναι όταν πάει να κάνει το κλασσικό “Δικό Σας” με το SOS (Rescue Me)… φυσικά κανείς δεν τραγουδάει (λόγω χώρας) και μετά λέει “I Know You Can Do Better Than That” και το ξανακάνει η ηλίθια για να φάει τα μούτρα της… Στο Τόκυο μωρή βρήκες να πεις “Δικο σας”? Αυτοί είναι λες και έχουν πάθει λουμπάγκο και δεν μπορούν να κουνηθούν… Και να τραγουδήσουν ήθελες?

6) Και μιας που πήρα φόρα με τα μουσικά…. Έχετε ακούσει το Redonne Moi της Mylene Farmer από το μαγικά αισθησιακό δίσκο της Avant Que L’ombre? Όσοι δεν το έχετε ακούσει κάντε τον κόπο να το δείτε εδώ. Είναι και το κλιπ τέλειο. Η Mylene άγαλμα τα σπάει…. Πάντως ανατριχιάζω πολύ με το κομμάτι.. Δεν ξέρω γιατί. Πολλές φορές δακρύζω… Αχ Mylene… έχεις υπέρτατη μελαγχολία… Και μακάρι στην ηλικία σου να μπορώ να κρατιέμαι κι εγώ τόσο νέος…!

7) Αχ πότε θα καταλάβεις ότι σε γουστάρω τρελά, ____???? Ένα μικρό σημάδι θέλω για να γίνω ρεζίλι που θα φανεί.. όχι πολύ!! Με τον καιρό νομίζω ότι μου αρέσεις και πιο πολύ!! Δεν νομίζω όμως να βρω ποτέ το κουράγιο να στο πω… Κάθε φορά λέω “τώρα θα το πω, τώρα θα το πω” και τελικά ποτέ δεν το λέω…. Ε, δεν με βοηθάς!!! Μάλλον δεν θες… ε?

8) Αυτή εδώ…. γιατί την αφήνουν και κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερη και πολιορκημένη???

 Έβαλε κάτι απλό και βγήκε… Που να βασανίζεται η κοπέλα με το τι να φορέσει? Λες και την βρήκαν στη συγγρού και τη μαζέψανε είναι….. Κάθε φορά με εκπλήσει και περισσότερο.. αυτό το μοναδικό σιθρού με έχει ενθουσιάσει. Πάει.. το χασε κι αυτή… Αλλά εγώ είμαι ακόμα φαν… Μπρίτνευ Σ’αγαπώ! (κι ας είσαι σαν το 15χρονο τσουλάκι που εμπνέει το ρητό “θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει”).

9) Καλά θα τα πνίξω τα γαλλάκια που δεν καταλαβαίνουν που παν τα τέσσερα. 8 φορές με έχουν ρωτήσει σήμερα πού να πάνε να πάρουν τηλέφωνο με calling card… Στα τσακίδια… Αι σιχτίρ…. με έχετε πρήξει όλη μέρα με την τζαμπαρία σας. Όλο δωρεάν facilities ζητάτε… τι το περάσαμε εδώ? Ιδρυμα για τα άπορα? Ααααααα….. και βάλτε και κανένα άρωμα.. δεν πλένεστε που δεν πλένεστε… Εμένα γιατί με βασανίζετε με την original μπόχα “έκανα-μια-βουτιά-στο-βόθρο-και-ήρθα”?

10) Τι ωραίο βιβλίο “Το Άρωμα”… πολύ ωραίο… Τώρα που έλεγα για μπόχα φαντασιώθηκα ότι είχα ένα άρωμα εδώ και μου ήρθε το βιβλίο στο κεφάλι…. (όχι κυριολεκτικά).

11) Είμαι σε κατάσταση τούρτας….. Έχω να φάω από το μεσημέρι και κανείς φιλεύσπαχνος δεν υπάρχει να με βοηθήσει να πεταχτώ να αγοράσω κάτι να φάω… Έχω λυσσάξει μιλάμε…. Τώρα φαντασιώνομαι ότι πασαλείβομαι και γίνομαι σαν το γουρούνι με ένα σουφλέ σοκολάτας….. Ααααααααααααχχχχχ….. τι ωραία… Μακάρι να μην γουργούριζε ακόμα το στομάχι μου…

Α! και ένα τελευταίο!

12) Έστω και αργοπορημένα (ναι.. εγώ το υπεύθυνο το άτομο που τα κάνει όλα στην ώρα τους)……….ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!

 

Rules And Regulations July 7, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 16:24pm

Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχα το πρωί, άρχισα να νιώθω έντονα την ανάγκη να γράψω για κάτι που παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό με μεγάλη δυσαρέσκεια. Πρόκειται για την έλλειψη άποψης και τον αυτό-περιορισμό κάποιων ατόμων σε όρια που κλείνουν μια politically correct κοινωνία. Αυτό όμως είναι κάτι που ήταν γνωστό από πάντα. Το νέο της υπόθεσης είναι ότι τελευταία οι ομοφυλόφιλοι δείχνουν να πέφτουν στην παγίδα όλο και περισσότερο.

Όταν αποφάσισα για την επιλογή μου σχετικά με το θέμα σεξουαλικότητας έλαμπα από χαρά. Όχι τόσο λόγω της απελευθέρωσής μου από πιέσεις του κατεστημένου (ήμουν 15 χρονών παιδί. Δεν είχα τέτοιες πιέσεις). Περισσότερο γιατί έκανα την είσοδό μου σε μια ομάδα ατόμων που, θέλοντας και μη, έκαναν μια επανάσταση ελπίζοντας στην ισότητα όλων. Ήταν διαφορετικοί, έβγαιναν από το πλήθος περήφανα και ουσιαστικά έδειχναν με κάθε τρόπο ότι παρ’όλες τις αντιθέσεις τους με τους “καθημερινούς άνθρωπους” δεν έπαψαν να είναι άνθρωποι. Και σήμερα απολαμβάνουμε μια ελευθερία επιλογών στην καθημερινή μας ζωή (που θέλει κάποιες βελτιώσεις ακόμα), χωρίς να χρειάζεται να μας λιθιβολούν.

Απ’ότι φαίνεται όμως, ήταν να μην μας δωθεί αυτή η ελευθερία για να επιστρέψουμε στην φύση του “πρόβατου” πάλι. Σαν να ήταν ένα τρικ των ομοφοβικών χρησιμοποιώντας το σκεπτικό “θα τους δείξουμε ότι είναι αποδεκτοί για να είναι του χεριού μας”. Και όλα δείχνουν πως έτσι λειτουργεί. Σήμερα ο κοινός ομοφυλόφιλος, είναι “περήφανος” για τη σεξουαλικότητά του και παράλληλα προσαρμόζεται στα κλισέ της κοινωνίας.

Με θλίβει το γεγονός ότι βλέπω παντελή έλλειψη άποψης. Ξαφνικά, αφού έχουμε την ελευθερία μας, αποφασίσαμε να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε για βαθύτερα πράγματα, αφού δεν μας απασχολούν τόσο πλέον, και αναλωνόμαστε σε σαχλαμάρες και ανούσια ζητήματα. Κάποτε βυθιζόμασταν σε ζητήματα που αφορούν την ισότητα, την ελευθερία έκφρασης ενός ατόμου, την μη-οριοθέτηση ενός ατόμου σε ταμπέλες, την διαφορετικότητα, την ένωση όλων των ανθρώπων σε ένα.
Σήμερα μας βασανίζει η πλαστική στο βυζί της Βίσση, και το λίφτινγκ της Βανδή. Καλά τα κουτσομπολιά… αλλά με μέτρο…

Που πήγαν όλοι αυτοί που κάποτε, στην κυριολεξία, πάλευαν για όλα αυτά τα σοβαρά ζητήματα? Πρόσφατα πήγαν αστυνομικοί και έσπασαν στο ξύλο κάτι γκέι παιδιά στο σταθμό του Μετρό στον Κεραμεικό. Έτσι, για πλάκα. Πήγαν, τους είδαν και τους έσπασαν στο ξύλο. Μια τραβεστί είναι χωρίς κάποια δόντια αυτή τη στιγμή.
Θα μπορούσες να ήσουν εσύ εκεί, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Θα μπορούσαμε τώρα να κλαίμε στο δωμάτιό μας βαριά τραυματισμένοι μετά από ένα τέτοιο συμβαν.

Γιατί δεν σκεφτόμαστε και για ένα τόσο σοβαρό θέμα σαν αυτό? Γιατί βολευόμαστε με την καθημερινότητα του μέσου (Έλληνα) πολίτη και είμαστε αβίαστα ένα μέρος του καθως-πρεπεισμού? Εμείς. Που διαφέρουμε. Που κάνουμε καθημερινά την επανάστασή μας σε όσα χλευάζουν οι βλάκες, επιφανειακοί και υποκριτές χοντρομπαλάδες που κοιτάνε πως θα σε πετάξουν όσο πιο κάτω γίνεται.

Γιατί γυρνάμε και το άλλο μάγουλο παιδιά?

Μη μου πείτε τώρα ότι έτσι πρέπει. Δεν γίνεται να παραβιάζουν την ατομική μας ελευθερία και εμείς να λέμε “έλα συνέχισε κι άλλο… γουστάρω….”. Αυτά είναι για παιδικά παραμυθάκια στυλ Βίβλος.

Όλα είναι καλά. Και οι σαχλαμάρες, ακόμα και η φτηνή καθημερινότητα της κλισέ κοινωνίας που μας οριοθετεί. Αλλά με μέτρο. Ας μην πέφτουμε σε λήθη. Ας μην επαναπαυόμαστε σε ένα μέρος φαινομενικά φιλελεύθερο. Αυτά είναι εικονικά. Στην πραγματικότητα… υπάρχει ισότητα? Όχι…

Σε ικετεύω…
Μην σταματάς να προσπαθείς να αποκτήσεις αυτή την πολυπόθητη ανεξαρτησία σου από τη μάζα. Δεν είσαι έξω. Κάνε τις δικές σου επιλογές, στήριξε τα δικά σου “πιστεύω”. Μην αντιγράφεις όλα όσα πετάνε στο πάτωμα για να τα μαζέψουν τα λυσσασμένα. Συνέχισε να διαφέρεις..

Σε παρακαλώ…

“Declare Independence” by Bjork