Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Ευχαριστώ Μπαμπά που… July 29, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 08:50am

…όταν γεννήθηκα με ζήλευες γιατί η μαμά με αγαπούσε πιο πολύ.

…ανάγκασες τη μαμά να φύγει μαζί σου διακοπές όταν ήμουν μόλις 40 ημερών και αυτή δεν ήθελε να έρθει. Με έδωσες στον παππού και τη γιαγιά για 1,5 μήνα όταν ήξερες ότι είχα γεννηθεί ασθματικός. Δεν ήθελες η μαμά να παίρνει πολλά τηλέφωνα να δει αν είμαι καλά… Χάλαγαν οι διακοπές σου.

…δεν θυμάσαι καν αυτό το λακουβάκι που έχω στο στήθος. Σημάδι υπενθύμισης ότι κάποτε ήμουν ασθματικός.

…ήσουν ανέκαθεν αλκοολικός. Ποτέ δεν το παραδέχτηκες. Και πάντα μου έλεγες να μην πίνω.

…κεράτωνες τη μαμά τελείως απροκάλυπτα και νόμιζες ότι δεν το καταλάβαινε.

…όποτε σου έλεγε ότι δεν της άρεσε αυτό που ζούσε εσύ την έβριζες και την κλώτσαγες από το κρεβάτι. Εγώ ήμουν στην κούνια στο ίδιο δωμάτιο και σας έβλεπα. Το θυμάμαι.

…κάθε βράδυ γυρνούσες σπίτι μεθυσμένος και χτύπαγες τη μαμά όπως, κάποιες φορές, κι εμένα. Ήμουν 5 χρονών. Κι όμως θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια.

…δεν νοιαζόσουν τις στιγμές που η μαμά έφευγε από το δωμάτιο και πήγαινε και έκλαιγε μόνη της στο σαλόνι. Ήμουν κι εγώ δίπλα της, μπαμπά… Ακόμα θυμάμαι πως έκλαιγε. Ακόμα θυμάμαι που καθόταν στην καρέκλα σκυμμένη με τα χέρια στο πρόσωπο και εγώ από δίπλα της την ρώταγα “τι έχεις μαμά?” ενώ την κοιτούσα με απορία.

…όταν σε έδιωξε η μαμά από το σπίτι εσύ πήγες στην γκόμενα και ξέχασες ότι είχες 2 παιδιά.

…δεν ήθελες να με βλεπείς. Όλο μου έλεγες στο τηλέφωνο ότι θα ερχόσουν να με δεις και ποτέ δεν ήσουν στην ώρα σου. Πολλές φορές δεν ερχόσουν και καθόλου. Ήταν άσχημο που δεν ερχόσουν, μπαμπά. Εγώ περίμενα πολύ χαρούμενος.

…δεν θυμήθηκες ΠΟΤΕ τα γενέθλιά μου. Ούτε τη γιορτή μου. Δεν μου έφερες ποτέ δώρο αν δεν σε ανάγκαζε η μαμά. Κάποιες φορές σε έπαιρνα εγώ τηλέφωνο για να μου ευχηθείς.

…με έβαλες να καθαρίζω στο γραφείο σου γιατί δεν ήθελες λέει να γίνει ο γιος σου κόπρος. Για 2 χρόνια.

…ποτέ δεν μου είπες μπράβο όταν πήρα το ECDL, το Lower, το Profficiency, την υποτροφία. Πάντα η μαμά με έβαζε να σε παίρνω τηλέφωνο να στο πω (εγώ δεν ήθελα) και μου έλεγες “ποιος θα το περίμενε, ε?”. Μπαμπά, όλοι το περίμεναν. Μόνο εσύ δεν με είχες ικανό.

…συνέχεια μου έλεγες ότι θα γίνω τα ίδια σκατά με σένα. Και εγώ πάντα ευχόμουν να μην γίνει τα ίδια σκατά με σένα. Μπαμπά, σε είχα πρότυπο. Προς αποφυγήν.

…δεν ήρθες ποτέ στο σχολείο να πάρεις τους βαθμούς μου.

…με έβριζες στο τηλέφωνο γιατί “είμαι ηλίθιος και βλάκας”. Φυσικά πάντα μου υπενθύμιζες ότι δεν σου έμοιασα.

…δεν μου είπες ποτέ καμιά καλή κουβέντα. Ίσως να μην μου έλεγες και τίποτα πολλές φορές.

…ήσουν η αιτία που στα 16-17 πήγαινα με 30ρηδες. Σε αυτούς έβρισκα το τρυφερό χάδι του μπαμπά που δεν είχα ποτέ από εσένα. Στο ώριμο πρόσωπό τους έβλεπα εσένα. Μου χαμογελούσαν και αντικαταστούσαν εσένα. Μόνο που εγώ δεν το ήξερα. Πάντα νόμιζα ότι απλά μου άρεσαν οι μεγάλοι. Ήταν, μπαμπά, το μεγαλύτερο ρεζίλι το γεγονός ότι μέσα από μια ωμή σεξουαλική πράξη εγώ έψαχνα εσένα. Και για σένα και για μένα.

…πάντα πήγαινες διακοπές με τη γκόμενα και δεν μου το έλεγες καν γιατί μπορεί να ήθελα να έρθω μαζί. Ήμουν πάντα ένα βάρος για σένα.

…όταν έκανες το τρίτο σου παιδί εμείς σταματήσαμε να είμαστε παιδιά σου. Όχι ότι αυτό το καημένο το αγάπησες και καθόλου. Εσύ δεν αγάπησες ποτέ κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Απλά το τρίτο παιδί ήταν η αιτία που σταμάτησες να μας βλέπεις πάνω από 1 φορά το 2μηνο.

…όποτε ερχόμουν να μείνω σπίτι σου εσύ έλειπες έξω και μπεκρούλιαζες. Κι εγώ καθόμουν με την γκόμενά σου ενώ εγώ για εσένα ερχόμουν.

…ένα βράδυ γύρισες και μου είπες “βρε μπας και είσαι καμιά πούστρα?”. Μία ώρα μετά έκλαιγα στο κρεβάτι μου. Εσύ δεν το κατάλαβες.

…πάντα με ξέχναγες. Σε έπαιρνα τηλέφωνο για να πάμε να αγοράσουμε σχολικά, να πάμε να φάμε έξω και τόσα άλλα. Ποτέ δεν με θυμήθηκες. Πάντα εγώ τηλεφωνούσα συνέχεια και το είχες κλειστό.

…ποτέ δεν ήσουν περήφανος για μένα. Μια ζωή καθόσουν στους κύκλους και έλεγες πόσο θαυμάσια σχέση με τα παιδιά σου έχεις ενώ ουσιαστικά δεν υπήρχαμε στη ζωή σου. Σωστά.. τι εικόνα μπορεί να έχει ένας αντιδήμαρχος? Την άσχημη? Όχι βέβαια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν είχε έρθει επίσκεψη ο Χριστόδουλος και με ήθελες να έρθω μαζί σου στην υποδοχή για την εικόνα. Φυσικά και δεν ήρθα.

…όταν ψήφιζα για πρώτη φορά μου έδωσες εκλογικό ψηφοδέλτιο σταυρωμένο ήδη. Θυμάσαι που το έσκισα μπροστά στα μάτια σου?

…με θυμάσαι μόνο σε προεκλογική περίοδο.

…δεν έχεις κάνει καν τον κόπο να με φέρεις σε επαφή με τον αδερφό μου. Όσες φορές τον έχω δει (και είναι λίγες) είναι από δική μου επιλογή ή της γυναίκας σου.

…τα χρήματα που έδωσες για την ανατροφή μου ήταν ελάχιστα. Δεν θυμάμαι πολλές διατροφές να έχουν πληρωθεί. Η μαμά ποτέ δεν σε έτρεξε νομικά γιατί σε λυπόταν.

…πλήρωσα και από τη δική μου τσέπη για την εκπαίδευσή μου προκειμένου να είμαστε καλά οικονομικά. Και έχεις πολλά λεφτά μπαμπά. Το ξέρω.

…πάντα ήμουν στη σκιά της ζωής σου και ποτέ ΣΤΗ ζωή σου.

Τέλος…

Ευχαριστώ που τώρα παίρνεις και κανένα τηλέφωνο μια στο τόσο. Δεν το χρειάζομαι πια. Είμαι μεγάλο παιδί πια, έτσι? Ακόμα κι έτσι όμως… είναι όμορφο που μια φορά το μήνα μπορεί να με πάρεις ένα τηλέφωνο. Καμιά φορά δεν είναι πάνω από 10 δεύτερα. Αλλά είναι όμορφα. Μου λες να έρθω να με δεις μερικές φορές.
Ξέρω, ούτε τώρα είσαι καλός μπαμπάς αλλά…. εγώ έχω αρχίσει να σε συγχωρώ. Άλλωστε ποτέ μου δεν σου μίλησα άσχημα και ποτέ δεν σε αγνόησα όπως εσύ. Ποτέ δεν σου κράτησα κακία. Μόνο παράπονο.

Όμως έχω αρχίσει να σε συγχωρώ. Και αυτό είναι πολύ για μένα. Πίστεψέ με. Είναι πολύ δύσκολο.
Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Μόνο της συγχώρεσης.

Μπαμπάς μου είσαι.
Δεν μπορώ να μην σε αγαπάω.
Απλά δεν μου έδωσες την ευκαιρία να στο πω και ποτέ.
Και δεν θα στο πω ποτέ.

Αυτό το ξέρω μόνο εγώ.
Και εσύ βαθειά μέσα σου.
Μια μέρα ξέρω ότι θα με αγαπήσεις.

Δεν σου κρατάω κακία μπαμπά…
Ήσουν βασικός παράγοντας του Σωτήρη που υπάρχει σήμερα. Και δεν είμαι κακό παιδί. Ούτε αργόστροφο. Ούτε αναίσθητο.
Ευχαριστώ!

Advertisements
 

La Mouni July 28, 2007

Filed under: blogs — darkenlight @ 06:47am

lamouni.blogspot.com

Αυτό είναι ένα νέο μπλογκ που δημιουργήσαμε με τον κολλητό μου. Είναι σαφώς πιο ανάλαφρο από αυτό και ουσιαστικά κάνουμε την πλάκα μας. Είμαι πολύ excited γιατί είναι το μόνο άτομο που έχω τέτοια χημεία!
Ελπίζω να σας αρέσει (αν και ακόμα είναι αρχή… τι εντύπωση μπορεί να έχει κάποιος?)!

Σωστά μαντέψατε…. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από την αοιδό Άντζελα Δημητρίου…..

 

Μείνε… July 25, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 22:58pm

Ποτέ δεν ήμουν αρκετός.
Πάντα αναρωτιέμαι… Γιατί? Γιατί δεν είμαι αρκετός? Δεν έχω χιούμορ? Δεν έχω άποψη? Δεν είμαι έξυπνος? Δεν βλέπομαι? Δεν έχω φίλους? Δεν είμαι ο εαυτός μου?
Γιατί λοιπόν, κι εσύ, φεύγεις?

Όλοι έρχονται και φεύγουν. Έρχονται, παίρνουν αυτό που θέλουν και με αφήνουν περισσότερο ανασφαλή από πριν. Είναι ένας φαύλος κύκλος που γίνεται ολοένα και μαυρίτερος.
Σιχαίνομαι να με κοιτάζεις έτσι, ντρέπομαι. Δεν θέλω να με βλέπει κανείς σε τέτοια κατάσταση. Δεν φτιάχτηκα για να με λυπούνται. Ούτε για να παρακαλάω.

Όμως αυτό το βράδυ αγαπημένε μου φίλε/sex buddy/γκόμενε/συγγενή/πελάτη/περαστικέ, όλα είναι εύθραυστα μέσα μου. Κοιτάζω τον ουρανό ψηλά και εύχομαι ότι κάποιος δεν θα έφευγε. Ότι κάποιος θα έμενε μαζί μου. Στις πιο βαρετές ώρες της ζωής μου να έβρισκε χαρά να είναι μαζί μου. Να νοιαζόταν για εμένα. Να μην σταματούσε να θέλει να μάθει περισσότερα για εμένα. Όμως όλοι φεύγουν.

Ίσως με εσένα να έχω μια ελπίδα. Ίσως να μην σε απωθεί το πολύ λεπτό μου σώμα. Ίσως να μη σε φρικάρει το πόσο απόλυτος γίνομαι καμιά φορά. Ίσως πάλι να μπορείς να μυρίσεις τη δική μου μυρωδιά. Αυτή που μόνο όσοι με αγάπησαν έψαξαν να την βρουν όταν με είδαν. Ίσως αυτή μου η μυρωδιά σε σένα να μην είναι μπόχα. Γιατί τελευταία είναι σαν να βρωμάω. Κανείς δεν έρχεται κοντά μου να με ακουμπήσει. Νιώθω σαν έντομο.

Δεν σου ζητάω πολλά. Μόνο μη φεύγεις.
Προσποιήσου έστω και για λίγο ότι νοιάζεσαι.
Κάνε με μόνο για μια στιγμή να νιώσω ότι υπάρχω.

Γιατί έχω αρχίσει να έχω αμφιβολίες ότι έχω πεθάνει. Είναι σαν να μην υπάρχω. Σαν να μην νιώθω. Σαν να μη με νιώθουν…

Μη με παρατήσεις κι εσύ. Όλοι έφυγαν.
Μη φύγεις κι εσύ…

Μείνε….

Μείνε και μη μου μιλάς καθόλου. Απλά δώσε μου μια αγκαλιά.
Μύρισε τα δάκρυά μου και μη φύγεις μακριά. Όχι μην τα βλέπεις. Μην προσπαθείς. Κάνε σαν να μην υπάρχουν.
Μείνε…

Δεν θέλω να γίνω κουραστικός αλλά…
Μείνε…

Θα έκανα τα πάντα για να ήμουν αυτή τη στιγμή μόνος μου. Όμως…
Μείνε…

Το χρειάζομαι…
Μη φεύγεις…

Αγκάλιασέ με…


“Roosterspur Bridge” by Tori Amos

 

“Απλά δεν ήθελα να είμαι μόνη μου…” July 23, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 15:52pm

-Σωτήρη, θες να κάτσουμε να δούμε ταινία?
-Μα και να κάτσω να δούμε θα σε πάρει ο ύπνος…
-Ε, οσο δούμε… έλα… κάτσε λίγο μαζί μου…
-Ποια θες να δούμε…?
-Όποια θες εσύ…
-Έχεις δει το Thirteen?
-Όχι… βάλε όμως όποια θες…
-Βασικά θα βάλω το Paris Je T’aime γιατί το έχω πετύχει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν το έχω δει….

-να πατήσω play?
-πάτα…
-Δεν ήθελα να δω ταινία… Ήθελα να κάτσεις λίγο μαζί μου. Κάθε μέρα κουράζομαι τόσο πολύ… δεν μπορώ να κοιμάμαι μόνη μου. θέλω λίγη παρέα….
-…..
-Απλά δεν ήθελα να είμαι μόνη μου….

Τώρα της δίνεις ένα φιλάκι ή όχι?
Εγώ της έδωσα!

 

Harry Potter And The Deathly Hallows!!! Γιούπιιιι!!! July 21, 2007

Filed under: Books — darkenlight @ 17:42pm

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Κρατάω στα χέρια μου το πολυπόθητο τελευταίο βιβλίο της σειράς και δεν έχω αφήσει ΚΑΝΕΝΑ να μου αποκαλύψει ποιος/α/οι πεθαίνουν!!!

Ξύπνησα σήμερα το πρωί από το εκνευριστικό χτύπημα του τηλεφώνου. 

“Καλημέρα, τηλεφωνώ από την ACS. Έχετε λάβει ένα δέμα στο όνομα _______ Σωτήρης.”

Πιο καλή μέρα δεν θα μπορούσε να είναι. Πετάχτηκα όρθιος από την υπνηλία που με έδερνε και ξύπνησα για τα καλά. ΉΡΘΕ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Δεν περίμενα ότι την ημέρα κυκλοφορίας θα έφτανε στα χέρια μου δεδομένου ότι είμαι εκτός Αθηνών. Μόλις το έπιασα στα χέρια μου ανατρίχιασα από συγκίνηση (καλά τα παραλέω λίγο! Χαχα!).

Από την χαρά μου έστειλα mail στο βιβλιοπωλείο λέγοντας συγχαρητήρια για την άψογη οργάνωσή τους. Δεν θα στέλνουμε μόνο για παράπονα. Και η καλή δουλειά θέλει επιβράβευση.

Από το λίγο που έχω διαβάσει πρόκειται για πολύ κολλητικό βιβλίο. Όπως πάντα η κυριούλα ξέρει να μας κρατάει το ενδιαφέρον.

Έχω τόση αγωνία για το τέλος…. Ουφ… μόνο να μην πεθάνει ο χαρακτήρας που μου έκαναν πλάκα ότι και καλά μου πρόδωσαν. Αν μου είπαν ότι μου έκαναν πλάκα για να μου ρίξουν στάχτη στα μάτια θα τρελαθώ. Γιατί είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.

Ο Χάρι Πότερ είναι τέχνη πέρα από μυθιστόρημα φαντασίας. Και ας λένε ό,τι θέλουν οι άλλοι. Μέσα από την κοινωνία των μάγων η συγγραφέας περνάει κοινωνικά μυνήματα. Αρκεί κάποιος να το κοιτάξει λίγο περισσότερο. Για μένα, πέρα από παιδική εμμονή και απωθημένο, είναι και εξαίρετη μορφή γραφής σε φανταστικό επίπεδο. Δεν δέχομαι ότι είναι απλά ένα παιδικό μυθιστόρημα!

Να μην πολυλογώ… ΤΡΕΞΤΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Είναι απαραίτητο αξεσουάρ του καλοκαιριού. Ξέρετε πόσοι τουρίστες έχουν περάσει σήμερα στη δουλειά με το βιβλίο και μου συζητάνε την σημερινή κυκλοφορία? Έχει γίνει χαμός!!!

Είμαι τόσο ευτυχισμένος!!! (Αν είναι ποτέ δυνατόν, να είμαι ευτυχισμένος γιατί πήρα βιβλίο του Harry Potter!!!!). 

 

Με εμπνέεις. Μα δεν το ξέρεις. July 19, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 01:22am

Βρίσκομαι σε ένα

κλειστό

ξύλινο

καφέ

κουτί.

Είμαι κλειστοφοβικός.

Δεν μου αρέσει το ξύλο. Δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που αποκαλείται. Δεν σε εμπνέει για κάτι άλλο. Είναι εντελώς άψυχο.

Σιχαμένο καφέ χρώμα. Τόσο τυπικό αλλά και τόσο ειρωνικά ζεστό.

Όλοι, ο καθένας για τον εαυτό του, με βάζουν σε ένα κουτί που οι ίδιοι έχουν επιλέξει για μένα. Με κλείνουν μέσα και ξέρουν ότι είμαι κλειστοφοβικός. Δεν με λυπάται κανείς.

Και εγώ πρέπει να βρω ένα τρόπο να βγω από αυτό το κουτί.

Φοβάμαι εδώ μέσα.

 

Συγνώμη July 11, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 17:53pm

Είμαι αξιολύπητος….

Υποτίθεται ότι είμαι άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω αλλά σημέρα νιώθω τόσο τέλεια στη σκέψη ότι θα σταματήσω να γράφω σε αυτό το μπλογκ.

Και νευριάζω.. δεν θα έπρεπε να μου αρέσει η ιδέα. Θα έπρεπε να έχω το πείσμα του στιλ “ναι καλά… εγώ δεν τα παρατάω ποτέ”. Όμως δεν είμαι δυνατός.

Είναι ειρωνία να γράφω στη σχολή κείμενα και να παίρνω τον πιο ψηλό βαθμό και να μην είμαι ποτέ ευχαριστημένος με όσα γράφω στο μπλογκ. Μάλλον κουράστηκα. Μάλλον κούρασα. Δεν ξέρω…

Κάποιος μου είπε “δεν σε ρώτησε κανείς” για ένα θέμα που είχα γράψει στο παρελθόν. Εκεί μου χτύπησε. Όντως. Κανείς δεν με ρώτησε. Εγώ γιατί γράφω? Γιατί έχω γνώμη? Γιατί την εκφράζω? Κανείς δεν με ρώτησε. Τι είδους πρωτοβουλία ήταν αυτή?

Έτσι σταματάω. Δεν το κλείνω το μαγαζάκι. Θα ξαναγράψω. Δεν ξέρω πότε. Μπορεί και αύριο αν δεν αντέξω μπορεί και του χρόνου. Αλλά τώρα, θεωρητικά, σταματάω. Κάποια στιγμη…. θα ξαναγράψω…

Ξέρω ότι και το ποστ θα περάσει απαρατήρητο και δεν υπήρχε λόγος να το γράψω… όμως καθαρά για να πάρω απόφαση ότι εδώ σταματάω για τώρα… έπρεπε να μπω στη διαδικασία

Τα λέμε…