Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Βρέχει… August 31, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 10:24am

Όταν νιώθεις παρατημένος από παντού ψάχνεις να βρεις αυτό που ξέρεις ότι δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ.
Εγώ χθες έψαξα και βρήκα κρυμμένο σε μια ντουλάπα το αρκουδάκι μου. Και το βρήκα… Το πήρα μαζί μου σε ένα σκοτεινό δωμάτιο…

Έκατσα σε μια γωνίτσα στο δωμάτιο και το πήρα αγκαλιά. Και άρχισα να κλαίω. Δεν μπορούσα να σταματήσω. Εκείνο νομίζω ότι δεν καταλάβαινε πολύ καλά γιατί έκλαιγα… Αλλά δεν το ένοιαζε και πολύ. Φαινόταν εντάξει που το είχα αγκαλιά.
Είναι το μόνο πράγμα που μου έχει απομείνει για να αγκαλιάζω.
Μια αγκαλιά είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Αλλά πόσο μα πόσο καταθλιπτικό όταν δεν έχεις κανένα για να αγκαλιάσεις.

Έκατσα στο σκοτάδι, και έκλαψα. Για πολλοστή φορά μέσα στη μέρα. Όπως και κάθε μέρα. Κάθε μέρα είναι βρεγμένη με δάκρυα. Δεν ξέρω πότε θα σταματήσει να βρέχει… Δεν μπορώ να το προβλέψω… Όμως μόνο βρέχει τελευταία.

Τα μάτια μου πλέον έχουν μαύρους κύκλους. Η μαμά το παρατήρησε. Όπως παρατήρησε ότι χθες βράδυ την ώρα που τρώγαμε είχα δάκρυα στα μάγουλά μου. Όμως δεν είπε τίποτα. Πρέπει να το κατάλαβε και η αδερφή μου. Όμως δεν την ένοιαξε.
Έμεινα μόνος μου.

Χθες βράδυ κοιμήθηκα αγκαλιά με το αρκουδάκι μου. Και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ξύπνησα και το είχα ακόμα στην αγκαλιά μου.

Το πρωί που σηκώθηκα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα έκλαιγα σήμερα. Αλλά σε μόλις μισή ώρα με έπιασα να κλαίω ενώ έπαιζε Tori Amos στο CD Player μου. Ευτυχώς στη δουλειά έχω κλάψει ελάχιστα σήμερα. Μέχρι χθες καθόμουν στο δωματιάκι πίσω από τη reception και έκλαιγα λίγα δευτερόλεπτα, ίσα-ίσα να ηρεμήσω να μη φαίνεται ότι είμαι χάλια και να δουλέψω.

Προχθές μόλις έκλεισα το γραφείο και περίμενα να έρθει μια φίλη μου να πάμε να τα πιούμε, έγραψα σε ένα χαρτί όσα ένιωθα. Ήταν ό,τι πιο καταθλιπτικό έχω γράψει. Το έχω ακόμα στην τσέπη μου. Είχα κλείσει όλες τις πόρτες εκτός από την μπροστινή. Και έκλαιγα, πλέον μπορούσα, δεν υπήρχε περίπτωση να μπει κάποιος. Όμως μπήκε ένας. Και με ρώτησε αν θέλω λίγο νερό. Του αρνήθηκα ευγενικά. Με ρώτησε αν θέλω λίγο χυμό. Όχι. Ίσως κάτι άλλο να πιω. Όχι, ευχαριστώ. Αν πεινάω… μήπως θέλω κάτι να φάω. Πάλι όχι. Με καληνύχτησε. Τι καλός άνθρωπος…

Τελευταία μεθάω πολύ. Λέω να το σταματήσω. Τελευταία κάνω ένα πακέτο την ημέρα. Δεν έχω κάνει ούτε ένα τσιγάρο από προχθές. Θα επιστρέψω στο Σωτήρη. Δεν μπορεί… Δεν μπορώ να μεθάω κάθε βράδυ. Ούτε να βήχω σαν γέρος. Δεν θα με αφήσω να πέσω τόσο κάτω. Θέλω ένα τσιγάρο.
Ίσως είμαι όντως στο πιο χαμηλό μου σημείο. Όμως δεν ξέρω πόσο πιο πολύ μπορώ να πέσω ακόμα. Κάποια στιγμή όμως δεν θα έχει πιο κάτω. Και τότε θα ανέβω.. Ε? Έτσι δεν είναι?

Έχω χάσει την όρασή μου. Βλέπω μόνο μια μαυρίλα. Δεν με νοιάζει αν φαίνομαι όμορφος. Δεν με νοιάζει να ξυριστώ. Θέλω μόνο να μην με κοιτάζουν οι γύρω μου.
Θέλω να εξαφανιστώ.
Να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω μέχρι να βρεθεί ένα άτομο να με ξυπνήσει με ένα χαμόγελο.

Θέλω μια αγκαλιά…
Κάνε με να νιώσω έστω και για ένα δευτερόλεπτο όμορφα.
Σήμερα έχω μόνο το αρκουδάκι μου.

Αχ σταματάω να γράφω…
Με πιάνουν τα κλάμματα πάλι…
Γαμώτο…

Advertisements
 

August 29, 2007

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 11:55am

black.jpg

 

Chicken

Filed under: Gay Life — darkenlight @ 03:51am

Μικρού μήκους ταινία σκηνοθετημένη από τον Ιρλανδό σκηνοθέτη Barry Dignam. Πρωταγωνιστούν ο Darren Healy και ο Niall O’Shea. Κυκλοφόρησε το 2001 και για να κλέψω λίγο από το wiki…

“The short won, among others, a Special Jury Award at the Newport International Film Festival and an Audience Award at the Dublin Gay & Lesbian Film Festival.”

Λάτρεψα τον τρόπο με τον οποίο ο σκηνοθέτης επέλεξε να προβάλλει την ομοφυλοφιλία μέσα από ένα παιχνίδι εφηβων. Είναι μόλις 3 λεπτά και προκαλεί πολύ έντονα συναισθήματα καθώς και συγκίνηση (τουλάχιστον για μένα). Είναι work of art!

 

Πίκρα… August 27, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 11:58am

Τελικά είναι αλήθεια…

Μου το έλεγαν μα δεν το πίστευα…

Ο κόσμος είναι κακός. Και πάντα θα ζει για να σου κάνει κακό.

Το έβλεπα μπροστά στα μάτια μου μα νόμιζα ότι δεν είναι έτσι. Μου έκαναν κακό και τους δικαιολογούσα αφού “άνθρωποι είναι, είναι όλοι καλοί”.

Όμως κουράστηκα…

Δεν ξέρω πού σας έκανα κακό εγώ. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο προσβάλλω. Ίσως είμαι λίγο παραπάνω ειλικρινής από όσο θα έπρεπε. Ίσως η ειλικρίνεια πειράζει σήμερα.

Όταν ζούμε όλοι στο ψέμα, η αλήθεια μοιάζει “ξένη”. Αν δεν την αγκαλιάσουμε, το μόνο που θα κάνουμε είναι να την διώξουμε μακριά..

Όλοι αυτοί που ζουν για το καλό του κόσμου… Γιατι είναι οι πρώτοι που σπέρνουν το κακό?

Εγώ…

Τι κάνω ανάμεσα σε τόσους κακούς?

Μέχρι πότε θα αντέχω πριν σκύψω το κεφάλι?

Θα σκύψω ποτέ το κεφάλι?

Λυπάμαι…

 

Time To Sleep! August 24, 2007

Filed under: Confessions...,Thoughts — darkenlight @ 09:08am

Κάθε βράδυ, όταν αποφασίζω ότι θέλω να κοιμηθώ, νιώθω υπέροχα στη σκέψη ότι θα ξεκουραστώ, θα αφήσω τα πάντα πίσω μου χωρίς τίποτα να με ενοχλεί στο κουρασμένο, από την μέρα που μόλις πέρασε, μυαλό μου. Όλα θα είναι για λίγες ώρες στην αναμονή μακριά από εμένα. Για λίγες ώρες θα είμαι ανεπηρέαστος από κάθε σκέψη που είναι ικανή να μου καταστρέψει μια ολόκληρη σκέψη.
Ναι, είναι ευτυχία η σκέψη του ύπνου.

Με τα χρόνια η προετοιμασία που κάνω με τον εαυτό μου προκειμένου να με πάρει ο ύπνος είναι πλέον ιεροτελεστία. Αστεία αλλά και καταθλιπτική σε στιγμές. Είναι κάποια πράγματα που αν δεν τα κάνω δεν μπορώ να χαλαρώσω και, πλέον, να κοιμηθώ.

Πρώτα από όλα έχω ανάγκη την απόλυτη υσηχία και το σκοτάδι. Ποτέ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ με τηλεόραση όπως τόσος κόσμος αλλά ούτε ακούγωντας μουσική. Ξεχνιέμαι και χάνομαι σε αυτή η οποία δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να απασχολεί τις μουσικές μου εμμονές. Γνωρίζοντας ότι υπάρχει φως, από την άλλη, με κάνει να νιώθω ορατός στους πάντες, σαν να είμαι μπροστά από 8000 άτομα να με παρακολουθούν που κοιμάμαι. Με ενοχλεί όταν κάτι είναι τόσο φωτεινό όταν εγώ είμαι τόσο ήρεμος. Απλά δεν μπορώ.
Βέβαια η αδερφή μου είναι το άκρως αντίθετο και είναι βάσανο αν κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί της.

Αφού, λοιπόν, οι βασικές προυποθέσεις έχουν τακτοποιηθεί, ξαπλώνω. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι πυτζάμες. Ένιωθα παγιδευμένος, φορώντας κάτι τόσο κλειστό. Οπότε αυστηρά ποτέ ρούχα στον ύπνο (άντε, εσώρουχο όταν δεν είμαι μόνος). Παρ’όλα αυτά μου αρέσει να τυλίγομαι κάτω από το σεντόνι/κουβέρτα/πάπλωμα σαν παιδί. Νιώθω τόσο αθώος έτσι. Και είναι κάτι που η καθημερινότητα δεν μου επιτρέπει να νιώθω.

Επόμενη κίνηση 100% είναι να αλλάξω 3 φορές τον τρόπο που έχω ξαπλώσει. Μία μπρούμυτα αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι, μία ανάσκελα σαν νεκρός, και πάντα καταλήγω να έχω το μαξιλάρι πάνω από το κεφάλι μου σαν στέγη. Δεν ξέρω… Από πολύ μικρός είχα αυτή την μανία Δεν κοιμόμουν αν δεν έβαζα το μαξιλάρι από πάνω μου. Κάποτε μου είχαν πει ότι αυτό σημαίνει ανάγκη για προστασία. Ότι νιώθω προστατευμένος έτσι. Δεν το έψαξα ιδιαίτερα. Απλά ήξερα ότι ένιωθα ασφαλής έτσι. Και τώρα αυτό δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο.

Αφού έχω κλείσει τα μάτια μου, το μυαλό μου ταξιδεύει στις πιο σημαντικές στιγμές της ημέρας, ό,τι ήταν πραγματικά σημαντικό για μένα. Τα ξαναζώ για λίγα δευτερόλεπτα.
Μετά αρχίζει η φαντασία μου να πέρνει τη σκυτάλη.
Σκέφτομαι όσα θα ήθελα να ζήσω με άτομα που θα ήθελα να έχω. Είναι μια σκηνή ταινίας, κάθε βράδυ διαφορετική αλλά πάντα με πρωταγωνιστή εμένα.
Έχω δει τα πάντα λίγο πριν κοιμηθώ.
Παθιασμένα φιλιά στη βροχή, επιχείρηση διάσωσης του γκόμενου που θα ήθελα να έχω, στιγμές ανασφάλειας και κλάματος όπου εμφανίζεται ο από-μηχανής-θεός (που φυσικά είναι αυτός που τελευταία μου αρέσει) και διαψεύδει όσα φοβάμαι, ατυχήματα που τελικά στο νοσοκομείο έρχομαι πιο κοντά με τον κάποιον (ο ασθενής επιλέγεται στην τύχη, ή σώζομαι εγώ, ή αυτός… ανάλογα με τα κέφια), η κηδεία μου (αυτά σε καταθλιπτικές βραδιές, ή απλά καμμένες), μαλώματα με το….παιδί που τελικά φυσικά δεν θα αντέξει ένας από τους 2 και θα φιλήσει τον άλλον σχεδόν βίαια, ακόμα και μοναχικές στιγμές σε μια παραλία όπου είμαι απλά ευτυχισμένος. Όλα όσα θα ήθελα να ζήσω παρελαύνουν ένα ένα κάθε βράδυ για να με κοιμήσουν (συνήθως) γλυκά. Φυσικά ο συμπρωταγωνιστής είναι πάντα αυτός που με απασχολεί την εκάστοτε χρονική περίοδο. Δεν θα βρω τον πρώτο τυχόντα που μου άρεσε όταν πέρναγε στο δρόμο. Είναι σκληρή η audition. Με τα χρόνια δεν έρθει πολλοί στο ρόλο του συμπρωταγωνιστή της φαντασίας μου αλλά λίγοι. Ένας έπαιζε σχεδόν κάθε βράδυ επί 3 χρόνια… Είχε καταντήσει βαρετό!

Κάπου λίγο πριν ή μετά το φιλί/κλάμα/θάνατο με παίρνει ο ύπνος. Και εκεί τελειώνει όλη αυτή η διαδικασία που τόσο λατρεύω και λέω “προετοιμασία ύπνου”…

Μα να μην βαριέμαι ποτέ…!!!

 

Kisses For The Beast August 22, 2007

Filed under: Music — darkenlight @ 16:20pm

Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου κάθε φορά που το βλέπω…

Αυτά τα μικρά αγγελούδια με έκαναν να κλαίω ασταμάτητα μέσα από το υπέροχο κομμάτι της Tori Amos, “Dragon”.

Ίσως είναι άλλη μια ευάλωτη νύχτα…

 

“Όταν έρθεις στην ηλικία μου θα δεις” August 20, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 11:58am

Πόσες φορές θα το ακούσω αυτό θεε μου?
Πόσες φορές θα αγανακτήσω με αυτή την ανιαρή φράση που την λένε τόσες φορές όσες λένε και τη λέξη “θέλω”? Δηλαδή πλέον πριν πάνε να μου πουν οτιδήποτε θα πετάγομαι και θα τους λέω “Ναι. Ξέρω όταν μεγαλώσω και φτάσω στην ηλικία σου θα καταλάβω”.
Ποτέ δεν πίστευα ότι είναι θέμα ηλικίας ο τρόπος σκέψης, λειτουργίας και λήψης αποφάσεων αλλά θέμα χαρακτήρα, ταχύτητας εξέλιξης και τρόπου έκφρασης. Αυτά τα 3 σχηματίζουν για μένα το επίπεδο ωριμότητας και ποιότητας ενός ατόμου. Το αν είσαι 20 ή 40 η μόνη διαφορά που υπάρχει είναι στο πλήθος βιωμάτων καθώς και στην αξία του κάθε βιώματος. Και ένας κοινότυπος κύριος θα πεταγόταν με ύφος “σ’έπιασα” και θα έλεγε “Ακριβώς, τα βιώματα είναι αυτά που κάνουν την διαφορά”. Εγώ σαν απάντηση θα έλεγα πως ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά ένα βίωμα ανάλογα με τον χαρακτήρα του και τον τρόπο που έχει επιλέξει να εξελίσσεται. Αν βάλεις 3 ειδών κοπέλες να τις βιάσουν, η μία χαζογκόμενα, η άλλη φεμινίστρια, η τρίτη ευάλωτη, το αποτέλεσμα θα ήταν τελείως διαφορετικό και για τις 3. Η χαζογκόμενα θα κλάψει ελεεινά, θα ουρλιάξει και σε 3 μήνες θα το προσθέσει στο βιογραφικό της γελώντας με τις φίλες της που ο βιαστής την είχε φίφα. Η Φεμινίστρια ίσως καταφέρει να ξεφύγει, αν όχι θα δακρύσει αλλά δεν θα αφήσει να φανεί πως έχει πληγωθεί. Θα βρίζει με περισσότερο πάθος αργότερα τους άλλους. Η ευάλωτη κυνδινεύει να στιγματιστεί για όλη της τη ζωή. Ίσως και να κάνει χρόνια για να κάνει έρωτα. Το μόνο κοινό που θα είχαν οι 3 τους θα ήταν αυτό το δυσάρεστο γεγονός. Το πως θα το χρησιμοποιούσε η κάθε μία για την εξέλιξή της θα ήταν τελείως διαφορετικό. Και αυτό γιατί η κάθε μία αντιλαμβάνεται αλλιώς τα πράγματα.

Υπάρχουν όμως και χειρότερες περιπτώσεις ατόμων που επιμένουν, μέσα από μια διαμάχη με ένα άτομο μικρότερης ηλικίας, να αγανακτούν λέγοντας “δεν μπορώ να συζητήσω με ένα άτομο στην ηλικία σου. Δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα”. Εγώ αυτό θα το ονόμαζα αδυναμία υποστήριξης μιας άποψης ή, ακόμα χειρότερα, έλλειψη επιχειρημάτων πάνω στη διαφωνία. Γιατί είναι πραγματικά γελοίο και ξεκαρδιστικό το γεγονός ότι σου πάνε κόντρα, έρχονται σε συνεχή διαμάχη μαζί σου και όταν πια δεν έχουν μια απάντηση που να στέκει με αξιοπρέπεια ως αντι-επιχείρημα σου πετάνε την άφόρητα κλισέ φράση “δεν γίνεται να μιλήσω με ένα άτομο στην ηλικία σου”. Είναι σαν να παίζει ένας ατάλαντος ηθοποιός “Αντιγόνη”. Πραγματικά, δυσκολεύεσαι να μην γελάσεις.

Αυτό που με ικανοποιεί είναι ότι τελικά, ποτέ κανείς δεν με απέρριψε όταν ήρθε η ώρα να εκφράσω άποψη. Και είναι πανέμορφο κάτι τέτοιο. Γιατί δεν χρειάζεται καν να κρύψω ότι θα με σκότωνε η απαξίωση όταν θέλω να μιλήσω. Δεν μιλούν με άτομα της ηλικίας μου γιατί είμαι μικρό και είναι μεγάλοι αλλά μόλις πω “να σου πω κάτι?” και ετοιμάζομαι για το, ομολογουμένως ατελείωτο, μπλα μπλα μου ΔΕΝ σηκώνουν το χέρι ψηλά γυρίζοντας πλάτη για να δείξουν αδιαφορία αλλά σηκώνουν το φρύδι ειρωνικά περιμένωντας για τη δήλωση-βόμβα (που ποτέ δεν θα σκάσει γιατί είμαι της “σάλτσας”). Έτσι, ακούνε μισή ώρα να επαναλαμβάνω την ίδια άποψη με διαφορετικά λόγια 50 φορές και νομίζουν ότι ακούν κάτι διαφορετικό. Και δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτούν αλλά αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το πόσο λάθος είναι αυτό που λέω. Άλλωστε όταν σου επαναλαμβάνουν 5 φορές το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο την κάθε μία δεν έχεις παρά να το ξανασκεφτείς από την άλλη πλευρά, αυθόρμητα, χωρίς να στο ζητήσει κάποιος.
Και αυτό είναι ένα κόλπο που χρησιμοποιώ συχνά για να δω αν όντως η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια ώστε να μην σε ακούσει λόγω ηλικίας. Δεν πρόκειται όμως για την φύση του ανθρώπου αλλά για την τεχνητή φύση στερεοτύπων. Και οτιδήποτε έχει φτιαχτεί από τον άνθρωπο δεν ήταν ποτέ τέλειο. Πολλές φορές ήταν απλά καταστροφικό.

Και το συμπέρασμα από όλο αυτό το κατεβατό είναι πλέον ευνόητο. Η ηλικία δεν περιορίζει τις δυνατότητες ενός ατόμου. Ο κλειστός τρόπος σκέψης, καθώς και η έλλειψη άποψης, περιορίζει την ελευθερία μια ολόκληρης ομάδας ατόμων. Απλά γιατί ένα στερεότυπο μπορεί να αναπαραχθεί εκατομύρια φορές χωρίς καν να αλλάξει προκειμένου να μην το βαρεθεί ο άνθρωπος.

Τα στερεότυπα είναι ένα είδος ξανα-ζεσταμένου φαγητού. Καταντά άνοστο μόλις καταλάβεις τη γεύση του και με τον καιρό το βαριέσαι.