Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

This Is Now September 24, 2007

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 14:42pm

Το τώρα λέει ότι αύριο παίρνω την πολύ βαριά βαλίτσα μου και φεύγω για άλλο ένα χρόνο στην πρωτεύουσα. Δεν ξέρω τι να περιμένω. Θα είναι όμορφα όπως πέρσι? Καλύτερα μήπως? Μήπως θα έχω ατυχίες?

Τι σημασία έχει?

Θα είναι άλλη μια χρονιά με βιώματα και μαθήματα. Με εξιτάρει.

Το θέμα είναι ότι το blog για άλλη μια φορά θα σταματήσω να το ανανεώνω. Καλά δεν δίνω κι όρκο, στοίχημα μια στο τόσο θα πετάω και ένα ποστ. Αλλά σίγουρα  όχι με τη συχνότητα που έγραφα όλο το καλοκαίρι.

Η μαμά σήμερα έκλαιγε όπως κάθε παραμονή αναχώρησής μου. Αχ γιατί το κάνει αυτό και εγώ μετά ψυχοπλακώνομαι? Της είπα ότι ίσως θα ήταν καλύτερα αν δεν το έπαιρνε τόσο κατάκαρδα. Αλλά τι να την κάνεις τη μάνα που είναι μόνο μία?

Φεύγω με ένα χαμόγελο….

Τα πράγματα ξαφνικά έχουν αρχίσει να έχουν χρώμα στη ζωή μου. Νέα σχέδια, νέες ιδέες, νέα άτομα, και κυρίως, νέο “ενδιαφέρον”. Ναι… κάτι πάει καλά… και αυτό είναι η ζωή μου. Η φάση μαυρίλας που πέρασα τον αύγουστο ήταν η καταιγίδα πριν τη λιακάδα για ακόμα μια φορά. Ευτυχώς συνήθως έχει καλό καιρό μέσα μου.

Είμαι παραπάνω από ικανοποιημένος από το καλοκαίρι όπου δούλεψα, έγραψα (πολύ) και άκουσα (πάρα πολύ). Έχει αφήσει την γεύση του, την μυρωδιά του… την αίσθηση του όπως κάθε τι που συμβαίνει και σου μένει αξέχαστο.

Θα μου μείνουν αξέχαστες οι ζεστές βραδιές όπου εγώ, η αδερφή μου και ο κολλητός μου πηγαίναμε βόλτες μετά τα μεσάνυχτα μέχρι την παραλία, κάναμε βλακείες, χαζογελάγαμε και σκεφτόμαστε τη νέα φάρσα.

Δεν θα ξεχάσω τις νέες γνωριμίες-φιλίες από τον εργασιακό μου χώρο. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι του Beach Bar έγιναν φίλοι μου. Περάσαμε πολύ όμορφα, με έναν ανταλλάζαμε συνέχεια albums. Εγώ του έμαθα την Kate Bush και τους Matmos και αυτός μου έμαθε τους Knife και τους Magnetic Fields.

Νομίζω ότι τα ξενύχτια με το πολύ ποτό και το χορό του καλοκαιριού αφήνουν επίσης το δικό τους σημάδι. Σε κάποια φάση ένιωθα ότι έτεινα στον αλκοολισμο.. Και είναι… εχέμ εχέμ… αλήθεια ότι με το ποτό έχω καλή σχέση. Αν αρχίσω να πίνω δεν σταματάω. Ευτυχώς με τη λέξη μέτρο όμως τα πάω εξίσου καλά. Το καλοκαίρι όμως.. ψιλοξέφυγα.

Και βέβαια δεν θα ξεχάσω το καλοκαιρινό χαζο-ρομάντζο μου με το Γάλλο που, όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, αποτελεί αξέχαστη εμπειρία. Φιλιά στην παραλία την ώρα που ξημερώνει με το αεράκι ανάλαφρο να χαιδεύει και τους δύο…. Οκ.. Γκέι Άρλεκιν κατάντησα.. Όμως το έζησα. Αμφιβάλλω ότι οι συγκυρίες θα ξαναείναι τόσες πολλές.

Μου λείπει η Αγγέλα μου και δεν μπορώ να περιμένω να την ξαναδώ. Είναι η καλυτερη φίλη που είχα ποτέ. Ο άνθρωπος που στα κλάμματα και στα γέλια μου ήταν πάντα πρόθυμος να τα αντέξει. Και όχι… Δεν χαθήκαμε ποτέ. Μια φορά χρειάστηκε να γνωριστούμε και ήταν αρκετό για να γίνουμε αχώριστοι. Η απόσταση μας ανάγκασε να μην βλεπόμαστε. Αλλά τελικά δεν μας χώρισε. Θυμάσαι Αγγέλα που κάποτε προσπαθούσαν να μπουν ανάμεσα στη φιλία μας και να μας χωρίσουν? Δεν ξέρω αν τα θυμάσαι. Είμαι περήφανος που ποτέ δεν με πρόδωσες και απαρνήθηκες πολλούς μόνο για έναν. Εμένα. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να στο ανταποδώσω… Είναι πάρα πολύ…

Η νύχτα μου σήμερα είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένη. Τόσες σκέψεις και συναισθήματα και ένα άγχος για το αύριο.

Όλα είναι όμορφα.

Όλα είναι θετικά.

All Is Full Of Love….

“All Is Full Of Love” by Bjork

 

Ο Κολλητός Μου (Part Three) September 20, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 16:28pm

Ήταν ένα χτύπημα όταν μου είπε ότι είχε πάει με τον τότε γκόμενό μου. Όταν φύγαμε από το νησί και πήγαμε να σπουδάσουμε Αθήνα είχαμε χαθεί. Ο λόγος ήταν ότι χρειαζόμαστε να προσαρμοστούμε στη νέα μας ζωή ο καθένας με τον εαυτό του. Όταν αποφασίσαμε να ξαναμιλήσουμε μετά από ένα μήνα που δεν είχαμε επαφές βγήκαμε 2-3 φορές για καφέ….

Τελικά ένα βράδυ ήρθε σπίτι μου να αράξουμε και να μείνει εκεί. Εκεί που μιλάγαμε φτάσαμε και στην κουβέντα για τον άλλο. Με τα πολλά παραδέχτηκε τη μαλακία του. Είχα απογοητευθεί πολύ αλλά για να είμαι ειλικρινής… δεν με ένοιαζε και τόσο… Δεν είχα ποτέ συναισθήματα για τον άλλο έντονα. Προσπαθούσα αλλά δεν μου έβγαιναν… Οπότε αν κάτι με πείραξε ήταν αυτό που έκανε ο κολλητός μου. Ο άλλος απλά μου έδωσε την αφορμή για να απογοητευθώ (αλλά συνεχίζουμε να πηγαίνουμε για καφέ και να κάνουμε παρέα).

Το έπαιξα χαλαρός και cool. Και καλά ότι δεν με πείραξε. Με πείραξε και έκτοτε δεν του έδωσα κανένα δικαίωμα ξανά να έχει πάρε-δώσε με άτομα που με ενδιαφέρουν. Παραδέχομαι με ανακούφιση ότι κι αυτός σταμάτησε να προσπαθεί να μου τρώει γκόμενους. Όταν παρατήρησε ότι είχα πειραχτεί. Και με τον τρόπο του άρχισε κι αυτός να κρατάει απόσταση από τα προσωπικά μου.

Όλοι μου έλεγαν ότι αν είχαν ένα φίλο σαν αυτόν θα ήταν βλάκες. Και ότι κι εγώ ήμουν βλάκας που δεν τον έβρισα, δεν τον έστειλα στο διάολο και δεν έκοψα κάθε επαφή αλλά ακόμα έκανα παρέα μαζί του. Όμως τί ήξεραν αυτοί? Είχαν ζήσει όσα είχα ζήσει εγώ με αυτόν? Κανείς ποτέ δεν θα ήταν σε θέση να καταλάβει πόσο πολύ επικοινωνούμε.

Έχω να το λέω. Δεν έχω πετύχει τέτοια επικοινωνία και χημεία με άνθρωπο ποτέ. Ποτέ κανείς δεν σκεφτόταν ό,τι ακριβώς σκέφτομαι κι εγώ την ίδια στιγμή. Ποτέ κανείς δεν θα μπορούσε με μια ματιά μας να καταλάβει τι ακριβώς θέλω να του πω. Ποτέ κανείς δεν θα γινόταν τόσο σούργελο για χάρη του γέλιου που θα ρίχναμε. Ποτέ κανείς δεν θα με έπαιρνε τηλέφωνο για να μου πει συγκλονισμένος για το cd της Kate Bush που μόλις άκουσε. Ή για τα νέα κουτσομπολιά με την Britney. Ή για την Tori Amos. Ποτέ κανείς δεν θα καταλάβαινε την ψυχοσύνθεσή μου όσο αυτός. Ακόμα και με τα λάθη. Με τις ζήλιες. Με τις κακίες. Σε κάποια φάση απλά σταμάτησαν όλα αυτά.

Ο καθένας από τους 2 μας άφησε πίσω όσα απωθημένα είχε. Πλέον είμαστε εμείς και το γέλιο μας. Εμείς και τα κουτσομπολιά μας. Οι φάρσες μας. Τα προσωπικά του καθενός που θα περιοριστούν στην ανάλυση. Πλέον έχουμε βρει το δικό μας τρόπο να αγαπάμε ο ένας τον άλλο χωρίς να χτυπάμε στις αδυναμίες μας. Και πάλι. Ο τρόπος που αγαπάω τον κολλητό μου είναι πολύ περίεργος. Ποτέ δεν φιλιόμαστε στο μάγουλο. Ποτέ δεν αγκαλιαζόμαστε. Ποτέ δεν κολακεύουμε ο ένας τον άλλο. Όλα αυτά είναι τόσο γλυκανάλατα για εμάς. Τόσο girly.. Τόσο υποκριτικά… Αυτά που κοροιδεύουμε.

Η μόνη φορά που με αγκάλιασε ήταν όταν γύρισα σπίτι του με αίματα γιατί με είχαν χτυπήσει στο δρόμο.

Όμως πάντα ο ένας δικαιολογεί τον άλλο. Ακόμα και όταν έχουμε λάθος. Ακόμα και αν λέμε παράλογα πράγματα. Ο ένας θα υποστηρίξει τον άλλο. Και πάντα θα τα ρίχνουμε στους άλλους ενώ παράλληλα θα γελάμε γιατί ξέρουμε ότι έχουμε άδικο αλλά “ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!”.

Τελικά η πρώτη μας χρονιά στη φοιτητική ζωή ήταν συναρπαστική. Φτιάξαμε το νέο team που (για άλλη μια φορά) είμαστε ηγέτες. Εμείς, η Άννα που ήταν και στους BFG και λατρέυουμε να θάβουμε αλλά παρ’όλα αυτά την αγαπάμε και η Γελομούνα. Η Γελομούνα ήταν ένα φυτό της τάξης μας στο λύκειο πολύ ντροπαλό αλλά ποτέ δεν μας σχολίασε αρνητικά για της φάρσες μας στην τάξη. Έτυχε να μας τη φέρει μια φορά η Άννα στον καφέ και ανακαλύψαμε (όχι με ιδιαίτερη έκπληξη) ότι “το είχε”. Μπορούσαμε να την πούμε Μαλάκω και να γελάσει. Το πρώτο τεστ ήταν στο στέκι Starbucks. Έπιασα τη ζώνη της, την έδεσα στο πόδι της. Της είπα “Ακολούθησε με” και την τράβαγα από τη ζώνη. Είπα “Πάμε Λάσσυ”. Σηκωθήκαμε μπροστά σε όλους και την είδαν να την σέρνω με ένα λουρί όλοι σαν σκυλί και να βγαίνουμε έξω. Κάναμε βόλτα μέχρι το σταθμό στο Μοναστηράκι έτσι. Όλοι γύρω γύρω μου έλεγαν “Κράτα τη μη σου φύγει”, “Ωραίο σκυλάκι έχεις” κλπ κλπ. Ω, ναι.. ΤΟ ΕΙΧΕ. Όπως μπορούσαμε να το κάνουμε κι εμείς για να γελάσουμε δεν είχε πρόβλημα να το κάνει κι αυτή.

Το Γελομούνα βγήκε από το κλαψομούνα. Μια μέρα περπατούσαμε στο δρόμο και χαζογελούσε σαν ηλίθια και είπα στον κολλητό μου “Κοίτα η Γελομούνα” και αυτή το άκουσε και φώναξε μες στη μέση του δρόμου “ΓΕΛΟΜΟΥΝΑ ΕΓΩ??” και όλοι γύρισαν και την κοίταξαν. Σκάσαμε στα γέλια. Της είπα “Ηλίθια…. μόνη σου ρεζιλεύτηκες πάλι”. Όμως να σημειώσω εδώ. Οι φίλοι μας του λυκείου και της φοιτητικής μας ζωής δεν έχουν καμία σχέση με τους φίλους του δημοτικού. Είναι πολύ αξιόλογα άτομα με δυνατή αίσθηση του χιούμορ και εξυπνάδα. Δεν τα βασανίζουμε. Εμένα με έχουν βάλει να κυκλοφορήσω με διάφορα πράγματα στο κεφάλι. Το δέχομαι πρόθυμα!!

Οι νέες μας συνήθειες ήταν εξορμήσεις στα Fnac και τα Metropolis όπου βγαίναμε ταπί, Starbucks, να γράφουμε σενάρια-παρωδίες, να κάνουμε φάρσες στην Άννα, να γνωρίζουμε όσο περισσότερα σούργελα μπορούσαμε για να ξεκαρδιζόμαστε και φυσικά να κάνουμε συναντήσεις σε σπίτια για βλακείες!!!

Τελικά, τώρα πια μπορεί να πει ο ένας στον άλλο “μου έλειψες” αν έχουμε καιρό να μιλήσουμε. Δεν κάνουμε βλακείες ο ένας στον άλλο. Δεν έχουμε καμία διάθεση να χαθούμε. Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε. Ξέρουμε ότι θα είμαστε πάντα φίλοι και παρατηρούμε ότι παρ’όλα όσα έχουν γίνει, ποτέ δεν ξεκατινιαστήκαμε. Ποτέ δεν μαλώσαμε. Ούτε και θα γίνει αυτό ποτέ. Γιατί πάλι θα είναι τόσο υποκριτικό.

Το να μαλώνουμε εμείς οι 2 είναι σαν να προβάρουμε φάρσα. Στάνταρ θα κοιταχτούμε στα μάτια και θα μας πιάσει το γέλιο. Δεν μας βγαίνει φυσικά. Γνωριζομαστε τόσο πολύ που ξέρουμε ο καθένας την κάθε πλευρά μας.

Πολλοί φίλοι μου, λένε πως είναι ψυχρός, bitch, και τσουλί. Εγώ πάλι είμαι τελείως διαφορετικός. Δεν θα με έλεγες ψυχρό… πόλυ ειλικρινής για να είμαι bitch… πολύ ευαίσθητος για να είμαι τσουλί. Δεν πιστεύουν ότι ΑΥΤΟΣ είναι ο κολλητός μου… Όμως δεν τον ξέρουν όσο εγώ. Για μένα δεν είναι ψυχρός. Αν μου πει ψέμματα σε λίγο το παραδέχεται ότι είπε. Είναι πολύ ευαίσθητος και του πήρε χρόνια για να μου το αποδείξει. Όμως είναι ακριβώς στην ίδια γραμμή που προχωράω εγώ. Απλά με άλλο χρώμα…

Μέσα από όλα αυτά… Κατάλαβα ένα πράγμα.

Και αυτό λέγεται Alter Ego.

ΤΕΛΟΣ

(Ε, σας έπρηξα πια)

 

Ο Κολλητός Μου (Part Two) September 17, 2007

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 16:01pm

Το κουτσομπολιό έσκασε σαν βόμβα. Ξαφνικά στο σχολείο άρχισαν να μας κοιτάνε και να κρυφο-σχολιάζουν. Άλλοι γελούσαν χωρίς να προσπαθούν να το κρύψουν. Όλοι λέγανε ότι άκουσαν πως τα έχουμε. Τα κωλόπαιδα του σχολίου το έκαναν πιο έντονο αφού μας πείραζαν όταν μας έβλεπαν.

Οι φήμες είχαν οργιάσει. Όλο και περισσότερα κουτσομπολιά έβγαιναν για εμάς και δεν τα προλάβαινα. Ακολουθεί ένα Best Of:

1) Ανταλλάξαμε δαχτυλίδια αρραβώνων. Είμαστε επισήμως ζευγάρι.

2) Ο κολλητός μου έχει ένα αρχ***.

3) Στην πενθήμερη εκδρομή του σχολείου, ζητήσαμε να μείνουμε σε διπλό κρεβάτι. Μάλιστα ένα βράδυ άκουσαν βογκητά από το διπλανό δωμάτιο και κάναμε πολύ έντονα σεξ. Σημείωση: Στο γυμνάσιο δεν είχαμε πάει σε καμία πενθήμερη εκδρομή. Μόνο κάτι μονοήμερες σε ένα νησάκι που δεν υπήρχε κανενός είδους διανυκτέρευση σε κανένα ξενοδοχείο.

4) Ο κολλητός μου είναι η γυναίκα της υπόθεσης. Εμένα δεν μου φένεται τόσο πολύ όσο αυτού.

5) Μας έχουν δει να φιλιόμαστε μπροστά στο δρόμο και να χουφτωνόμαστε πρόστυχα, παρακαλώ…

Και έτσι δημιουργηθηκε η θέληση και από τους 2 μας να απομακρυνθούμε και να κάνουμε νέες φιλίες. Έτσι εγώ άρχισα να τον αποφεύγω και αυτός προσπαθούσε να με ρεζιλεύει μπροστά σε άλλους για να φένεται πιο συμπαθής. Μάλιστα, σε μια χοροεσπερίδα του σχολείου μου είχε προτείνει να πιω Johny με Coke και εγώ λέω μέσα μου “δεν  γαμιέται? Ας πάρω Johny” και αυτός πήγε σε όλους τους νέους φίλους του και είπε ότι μου πήρε Whiskey και μου είπε ότι είναι χυμός και εγώ τον πίστεψα. Όλοι άρχισαν να γελάνε μαζί μου και μου έλεγαν “Χυμός είναι Σωτήρη χυμός” και δεν καταλάβαινα γιατί. Ευτυχώς μια μέρα παραδέχτηκε ότι το έκανε για να φένεται συμπαθής (γιατί κάποτε υποστήριζε ότι δεν είχε πει κάτι τέτοιο ποτέ).

Έτσι, μέχρι να πάμε στην Α λυκείου όπου θα αλλάζαμε σχολείο και θα γνωρίζαμε καινούρια παιδιά, ενώ μόνο εμείς θα γνωριζόμαστε, είχαμε χάσει επαφές. Στο νέο σχολείο, ξανακολλήσαμε γιατί δεν ξέραμε κανένα άλλο.

Όμως το πράγμα γύρισε. Ξαφνικά έγινα δημοφιλής σε παιδιά και ο κολλητός μου λιγότερο από εμένα. Άρχισε να με αποφεύγει και να μου μιλάει λίγο κι εγώ να ασχολούμαι με τους νέους φίλους μου. Στην Α’ ήταν καλά. Ακόμα κάναμε λίγο παρέα. Στην Β’ ήταν που τον αποκύρηξα. Αποφάσισα ότι οι νέες μου φίλες ήταν πολύ πιο καλές, αποδέχτηκα ότι είμαι γκέι και δεν άντεχα με τον κολλητό μου που δεν ήξερε τί είναι, άρχισα τα γκομενικά, το ποτό, το κάπνισμα. Ο κολλητός μου τίποτα από όλα αυτά. Ήταν απλά ένας ξινός κακιασμένος. Ένα παιδί.

Εγώ έγινα ένας κακός μαθητής, κακό παιδί και έφηβος με όλη την έννοια της λέξης. Αυτός ένας καλός μαθητής, ώριμος, ήρεμος και χωρίς καθόλου συναισθηματικές αλλαγές. Δεν είχαμε καμία σχέση ο ένας με τον άλλο. Η μέρα με τη νύχτα. Ώσπου άρχισα να τον βλέπω ότι έφερνε φωτογραφίες στο σχολείο με έναν άντρα. Στο θρανίο του άρχισε να γράφει ένα αντρικό όνομα. Κατάλαβα ότι σίγουρα είναι γκέι. Ήθελα να μιλήσουμε και να μιλήσουμε για το κοινό μας μυστικό, που ήταν η σεξουαλικότητα.

Έτσι τον πήρα τηλέφωνο. Και άρχισα το “ψάρεμα”. Μου έλεγε ότι γνωρίζει κόσμο σε τσατ με άτομα που δεν θα έβρισκε εδώ και λοιπά. Ήταν τόσο αφελής. Τόσο παιδί. Έκανε μπαμ ότι είναι γκει. Κρυβόταν πίσω από το δάχτυλό του. Κι εγώ δεν άντεξα και του είπα “ναι ξέρω κι εγώ μπαίνω”. Και νόμιζε ότι δεν είχα καταλάβει και νόμιζα κάτι άλλο. Μέχρι που του έδωσα να καταλάβει με υπονοούμενα ότι είμαι συνηδητοποιημένος γκέι 8 μήνες.

Έτσι αρχίσαμε να μιλάμε λίγο. Λιγάκι όμως. Έτσι στο σχολείο ένα “γεια, τι κάνεις” και στο τηλέφωνο να πούμε 2 κουβέντες κάθε 4-5 μέρες. Το καλοκαίρι πάλι χαθήκαμε.

Εκεινο το καλοκαίρι ήταν το χειρότερο της ζωής μου μέχρι στιγμής. Οι “ΚΟΛΛΗΤΕΣ” μου με πρόδωσαν. Άρχισαν να με θάβουν και να με βρίζουν πίσω από την πλάτη μου. Η μία με έβριζε και η άλλη το έπαιζε διπλό ταμπλό. Μου έλεγε πώς με έβριζε η πρώτη και το έπαιζε φίλη ενώ αυτή παράλληλα με έθαβε με την άλλη. Έτσι έγινε ένας χαμός. Η πρώτη μάζεψε μια αντροπαρέα και ήρθε σπίτι μου, με έστησαν στον τοίχο και με έβριζαν, με πήγαν σε ένα άλλο σπίτι ενώ με απείλησαν ότι θα με χτυπήσουν και στο τέλος μου έσκισαν την μπλούζα πριν αρχίσω να τρέχω για να ξεφύγω. Από τότε έπαθα κατάθλιψη. Δεν είχα φίλους για 3 μήνες. Όπου γνώρισα άλλους και ξανακόλλησα με τον κολλητό μου.

Έκτοτε έμαθα ότι η μία έχει μετανιώσει και λέει στους γύρω γύρω ότι θα ήθελε να μου μιλήσει και να μου ζητήσει συγνώμη. Τι να κάνουμε όμως? Ο καθένας κάνει τις επιλογές του (όπως είπαμε και σε προηγούμενο ποστ). Το έχασες κοπελιά… Απλά…

Πήγαμε Γ’ Λυκείου. Επιτέλους κολλήσαμε ξανά για τα καλά. Δημιουργήσαμε τη νέα μας παρέα (όπως τότε στο δημοτικό). Μόνο που αυτή τη φορά οι φίλες ήταν διαλεγμένες για την αντοχή τους σε πλάκες, φάρσες και χιούμορ. Η πρώτη ήταν η φίλη του κολλητού μου όπου έκαναν παρέα όταν είχαμε χαθεί. Είναι από τις περιπτώσεις που μαζί με μας έφυγε από το νησί και πήγε αθήνα και πλέον ακόμα είμαστε παρέα μαζί της. Είναι η φίλη που αγαπάμε πολύ αλλά λατρέβουμε να τη θάβουμε και να τις κάνουμε φάρσες γιατί είναι αυτή που θα παρεξηγηθεί πολύ έντονα. Έχει φάει πολύ θάψιμο αλλά παρόλα αυτά την αγαπάμε πάρα πάρα πολύ.

Η επόμενη ήταν η δική μου νέα κολλητή μετά από το βράδυ όπου μου επιτέθηκαν οι “κολλητές”. Με την οποία γνωριζόμαστε χρόνια αλλά ήταν τόσο ντροπαλή που δεν μπορούσα να την μάθω. Μείναμε μαζί μετεξεταστέοι στην Β’ Λυκείου και έτσι κολλήσαμε. Από τότε ακόμα βρισκόμαστε παρόλο που αυτή έφυγε για Κρήτη. Με τον κολλητό μου δεν περιμέναμε να έπιανε το χιούμορ μας τόσο καλά. Είναι από τις πιο όμορφες κοπέλες που έχω δει στην ζωή μου.

Σειρά είχε η Pizza. Το όνομα δεν θυμάμαι καν πως της το βγάλαμε. Απλά την λέγαμε Pizza. Ήρεμο κορίτσι όπου κι αυτή δεν περιμέναμε με την καμία να γελάει με τις βλακείες μας.

Έτσι δημιουργήσαμε τη νέα παρέα. Ονομαστήκαμε BFG. Έχουμε δώσει όρκο να μην πούμε ποτέ και πουθενά τι σημαίνει το BFG. Αρχίσαμε να το γράφουμε στον πίνακα, στα θρανία, στους τοίχους. Όλοι μας ρωτούσαν τι σημαίνει το BFG και εμείς είχαμε κανονισμένη απάντηση λέγαμε “Ρώτα τον τάδε” όπου το τάδε ήταν ένα άτομο της BFG που ο καθένας μας είχε επιλέξει να λέει σαν απάντηση. πχ. Ο κολλητός μου όταν τον ρωτούσάν έλεγε πάντα σαν απάντηση “Ρώτα τον Σωτήρη” και μετά ρωτούσαν εμένα και έλεγα “Ρώτα την Γ” και έτσι υπήρχε ένας κύκλος ερωτήσεων χωρίς απάντηση.

Αρχίσαμε να κάνουμε Photoshoots. Έχουμε κάνει σε νεκροταφείο (εγώ, ο κολλητός μου και η αδερφή μου). Έχουμε πόζες πάνω σε τάφους. Μόνο εγώ αρνήθηκα γιατί ένιωθα άσχημα. Αλλά μπροστά από τους τάφους δεν είχα πρόβλημα να ποζάρω. Ναι. Ήταν νύχτα… μπρρρ

Άλλα Photoshoots που έχουμε κάνει είναι “Νύχτα στο λύκειο”, σε εκδρομές σχολικές, “Βραδιά στο σπίτι του Σωτήρη”, “The J-Files” κ. α. Το J-Files είναι μια σειρά παραλογισμού που γυρίσαμε. Αξεπέραστη…!

Δημιουργήσαμε επίσης και τα Gangs της τάξης. Εμείς σαν αντίπαλους είχαμε την Lola’s Gang. Ήταν 4 ΕΝΤΕΛΩΣ ΗΛΙΘΙΕΣ κοπελες που έχαναν στο μυαλό και ήταν χαζογκόμενες (άσχημες). Το Lola προέρχεται από ένα μαγαζί με τρεντόρουχα που έτρεχαν σαν αλαφιασμένες για να αγοράζουν και έρχονταν στο σχολείο με μόνο θέμα συζήτησης αυτό. ΤΙΣ ΜΙΣΟΥΣΑΜΕ. Κάναμε σαμποτάζ σε χαζοκοριτσίστικα σκιτσάκια που έκαναν στα θρανεία τους αλλά το ίδιο έκαναν κι αυτές στα δικά μας. Έχουμε αμέτρητες ηχογραφήσεις/videos με τις βλακείες τους. Τα χαζόγελα. Ακόμα και 2 κοπέλες τις τάξης που πιάνονται μαλλί με μαλλί και σε 2 λεπτά αγκαλιάζονται σαν κολλητές. Το έχουμε σε video.

Βγάλαμε νέα τραγούδια. Αλλά αυτή τη φορά κοροιδεύαμε υποκρίτριες της τάξης.  Δεν τραγουδούσαμε πια. Αλλάζαμε απλώς της φωνές μας και λέγαμε ατάκες δικες τους η δικές μας τραβηγμένες μέσα από τη φαντασία μας. Η μούσα μας για την 3η Λυκείου ήταν η καθηγήτρια μας Μωυσίδου όπου έπασχε απο παλιμπαιδισμό, ντυνόταν σαν 15αρα στα 50 και ήταν σαν κατσίκα. Έχουμε πολλά τραγούδια για πάρτη της όπως και ηχογραφήσεις που τις έχουμε χρησιμοποιήσει για samples σε τραγούδια που φτιάξαμε.

Ξαφνικά όλα ήταν πάλι τέλεια….

Είχαμε επιστρέψει στον δικό μας κόσμο… Με τη διαφορά ότι πλέον είχαμε μεγαλώσει λίγο. Αρχίσαμε να μιλάμε για το σεξ και να πειραματιζόμαστε με αυτό και στο τέλος να λέμε ο καθένας τις ιστορίες του. Ένιωσα ότι άρχισε να με ζηλεύει λίγο…

Επιβεβαιώθηκα όταν έμαθα ότι είχε πάει με τον τότε γκόμενό μου.

Συνεχίζεται…

(Ξέρω είναι σπαστικό αλλά κάπως πρέπει να το συνδέσω…!)

 

100 Posts!

Filed under: blogs — darkenlight @ 13:59pm

Όταν το πρωτοάρχισα δεν περίμενα ότι θα “τα εκατοστούσα”. Περίμενα ότι θα το βαριόμουν και θα το ξέχναγα στα 10. Ε, λοιπόν είναι ,μέχρι στιγμής, το μακροβιότερο project που έχω κάνει στη ζωή μου. Όλα τα άλλα τα βαρέθηκα εύκολα. Αυτό νομίζω κάτι λέει…

Σε κάποιο σημείο αποφάσισα να σταματήσω να γράφω… Τι χαζή σκέψη…

Όλο αυτό άρχισε από την ανάγκη μου να εκφράζω ό,τι νιώθω γραπτώς, τόσο γιατί πνίγομαι αν δεν τα γράψω όσο και σαν πείραμα. Να παρατηρήσω την ανταπόκριση αυτών σε ένα αναγνώστη.

Μέχρι στιγμής, έχω αποφασίσει να σταματήσω να γράφω 1 φορά. Έχω σβήσει 2 ποστς. Έχω μετανιώσει για 3 ποστς που δεν έχω σβήσει. Ντρέπομαι για 2 ποστς που έχω γράψει. Θα ήθελα να είχα γράψει αλλιώς τα 50.  Είμαι ικανοποιημένος περίπου από 80.

Μπορώ όμως να παραδεχτώ ότι το μπλογκ με έχει βοηθήσει να κάνω κάποιες αξιόλογες γνωριμίες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έκανα ποτέ, να διαβάσω υπέροχα μπλογκς άλλων ανθρώπων, να πάρω μοναδικές απόψεις μέσα από σχόλια άλλων μπλόγκερς. Είμαι λοιπόν ευτυχισμένος που έχω τόση επικοινωνία μέσα από κάτι τόσο “δικό μου”.

Μένω έκπληκτος καμιά φορά όταν ανοίγω το e-mail μου και βρίσκω κάποιο μύνημα από έναν άγνωστο που μου λέει ότι τον άγγιξε το μπλογκ μου, ή ότι βρήκε στοιχεία του εαυτού του διαβάζοντας τα κείμενά μου. Εκεί τελικά νιώθω τόσο όμορφα αφού βλέπω πως αυτά που γράφω, τελικά, εξυπηρετούν σε κάτι. Κάποια άτομα δεν νιώθουν μόνα. Ξέρουν ότι κι άλλοι μπορεί να σκέφτονται σαν αυτούς. Όταν αγγίζεις κάποιον με όσα γράφεις, τότε ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι καλό.

Η ζωή μου δεν θα υπήρχε χωρίς το γράψιμο και τη μουσική.

Το μπλογκ αυτό είναι ο τρόπος μου να εκφράζω ό,τι αισθάνομαι.

Και τα 100 αυτά ποστς μια απόδειξη ότι αυτός ο χώρος που εκθέτω τον εαυτό μου, τελικά, σημαίνει πολλά για μένα.

 Να τα χιλιάσω!

 

Αιώνιο Μάθημα September 14, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 04:58am

Όλα είναι επιλογές

Στη ζωή μας στεκόμαστε πάντα σε επιλογές. Μας δίνεται η ευκαιρία να επιλέξουμε ανάμεσα σε 2 ή και περισσότερες.

Το βάρος της ευθύνης είναι όλο δικό μας. Αν είναι σωστή η επιλογή δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Αν είναι όμως λάθος, κάτι που το πιο πιθανό είναι να το μάθουμε αργά ή γρήγορα, καλούμαστε να αναλογιστούμε τι είναι αυτά που χάσαμε όταν διαλέξαμε κάτι και, κατά συνέπεια, απορρίψαμε κάτι άλλο.

Και το χειρότερο ποιο είναι?

Ότι όταν πια καταλάβουμε τι χάσαμε είναι, πιθανότατα, αργά πια για να το κερδίσουμε ξανά.

Τι πονάει όμως περισσότερο?

Το γεγονός ότι γνωρίζουμε πως η ευθύνη είναι όλη δική μας.

 

Είναι κρίμα, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή…

“Dream On” by Depeche Mode

 

Πραγματικότητα September 11, 2007

Filed under: Emotions — darkenlight @ 14:06pm

just_take_care_of_my_eyes.jpg

Ιδομενέα…. Ευχαριστώ…

 

Ο Κολλητός Μου (Part One)

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 09:17am

Ήταν στην 3η δημοτικού όταν τον είδα για πρώτη φορά.

Ένα αντιπαθέστατο παιδάκι, με ψιλή φωνή και κρύο βλέμμα.

Ήταν ο “Αθηναίος”. Το παιδί που θα ερχόταν από την Αθήνα στο νησί. Ο “καινούριος”. Είμαστε όλοι έτοιμοι να τον υποδεχθούμε μάλλον εχθρικά. Ήταν ξένος. Δεν ήταν δικός μας.

Τον είχα αντιπαθήσει από την πρώτη στιγμή που τον είδα. Η κοριτσίστικη φωνή του μου έσπαγε τα νεύρα. Ήταν πολύ ντροπαλός. Αλλά για εμάς ήταν σνομπ. Είχε κάτσει μόνος του σε ένα θρανίο διαφορετικό. Παλαιού τύπου και στο πλάι της τάξης. Όλα τα υπόλοιπα ήταν σε σειρές. Εμείς λέγαμε πως το έκανε επίτηδες για να διαφέρει και να φένεται καλύτερος. Σε κάποια στιγμή πήγα με κάτι παιδιά και του είπα εχθρικά “Μη νομίζεις ότι είσαι καλύτερος επειδή δεν είσαι από εδώ”.

Και (αν θυμάμαι καλά), για μήνες δεν τα πηγαίναμε καλά. Μαλώναμε. Η μνήμη μου, μου επιτρέπει να θυμηθώ μόνο ότι μια ωραία πρωία ένα κοριτσάκι μας είπε “Επιτέλους… Γιατί δεν τα βρίσκετε?” και δώσαμε χέρια φιλίας. Υποθέτω πως τις πρώτες μέρες μιλάγαμε ελάχιστα. Μέχρι που ανταλλάξαμε αριθμούς τηλεφώνου όπου εκεί ανακαλύψαμε πολλά κοινά. Στο τηλέφωνο αρχίσαμε να μιλάμε από 1 λεπτό και καταλήξαμε στη μία ώρα. Άρχισα να τον συμπαθώ. Δεν άργησε και η πρώτη φορά που πήγα σπίτι του. Είχα κάνει τον πρώτο μου φίλο. Όχι φίλο στο σχολείο.. Φίλο….

Με τον καιρό ανακαλύψαμε ότι δεν είμαστε σαν όλους τους άλλους. Είμαστε κακιασμένα παιδιά. Κάναμε φίλους μόνο τα σούργελα για να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε. Η πρώτη μας φίλη που βάλαμε στην παρέα ήταν η Ιωάννα. Εμείς όμως την φωνάζαμε Χοντρή. Την βάζαμε να πηγαίνει στην Κυρία Βιβή να μας αγοράζει τυρόπιτα και νερό και πήγαινε πάντα πρόθυμα. Λίγο πολύ το έκαναν όλοι μας οι φίλοι για μας. Εμείς ποτέ γι αυτούς. Της λέγαμε “Χοντρή, πήγαινε να μου πάρεις ένα πατατάκι” και πήγαινε.

Μετά βάλαμε τη Γούρλα. Την ονομάσαμε έτσι γιατί είχε πάντα γουρλωμένα μάτια και ήταν πολύ χαζή. Αυτή απλά την κοροιδεύαμε μπροστά στα μάτια της. Ύστερα η φωτεινή. Φτωχό κορίτσι που γελάγαμε μαζί της για το πόσο γύφτισσα ήταν. Μετά ο Παντελής που τον κάναμε ότι θέλαμε.

Τους μειώναμε, τους λέγαμε να κάνουν βλακείες και τις έκαναν. Ουσιαστικά μόνο οι 2 μας συμπαθιόμασταν. Αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε και από τους υπόλοιπους συμμαθητές. Αλλά κάναμε πλάκες. Εκτυπώναμε χαρτάκια “Φωτεινή, θες να τα φτιάξουμε? Γιώργος” “Ελένη, θες να τα φτιάξουμε? Γιώργος” και τα βάζαμε σε κασετίνες κρυφά. Ο Γιώργος ήταν ο γόης της 5ης δημοτικού. Φτιάξαμε κι ένα χαρτάκι “Μανώλη, θες να τα φτιάξουμε? Γιώργος”. Έγινε χαμός. Όλοι λέγανε για τα χαρτάκια και ότι πήρε και ο Μανώλης ένα. Γελάγαμε ένα μήνα.

Αρχίσαμε να φτιάχνουμε τον δικό μας κόσμο. Το όνομα ήταν UM από το Unlimited. Πλέον έτσι λεγόμαστε. Γράφαμε σε τετράδια top-10 με τα αγαπημένα μας τραγούδια της Britney. Top-10 με τα πιο συμπαθητικά παιδιά της τάξης. Top-5 με τα πιο αντιπαθητικά. Αρχίσαμε να γράφουμε σενάριο με ήρωες τα σούργελα. Χοντρή, Γούρλα, Παντελής, Φωτεινή, Σιχαμένη (η μαμά του Παντελή), ΝιCoolέτα (συμμαθήτρια), Σκάφη (συμμαθήτρια της αδερφής μου και για να ταιριάζει στην ιστορία την κάναμε λεσβία με μανία το χούφτωμα κ.α. )

Τους καταρεζιλεύαμε στα κείμενα. Σε κάποια φάση έβαλα την Χοντρή να μου τα καθαρογράψει σε καινούριο τετράδιο (αφού βέβαια την έβαζα να μου γράφει τις ασκήσεις). Σήμερα όλους αυτούς τους πετυχαίνουμε στο δρόμο και χαιρετιόμαστε με χαμόγελα και τυπικότητες. Τελικά… κι αυτοί θέλανε να είναι θύματα. Στη ζωή τους θύματα είναι. Απλά εμείς υπήρξαμε αμετανόητα κακοί. Και μας άρεσε πολύ. Εδώ, να σημειώσω πως δεν είμαστε σήμερα περήφανοι για όλα αυτά. Δεν τα παρουσιάζω ως κατορθώματα.
Μετά γράφαμε παρωδίες-στίχους για αυτούς. Το Cinderella της Britney Spears το είχαμε αλλάξει σε “Γουρλαντέλλα” και το  “Whenever Wherever” της Shakira ¨ηταν το “Χουφτώνω” και γενικά πολλά κομμάτια ακόμα τα διαμορφώσαμε έτσι. Τα ηχογραφήσαμε. Βρήκαμε πρόγραμμα με samples και αρχίσαμε να τα χρησιμοποιούμε σαν μουσική. Από πάνω ηχογραφούσαμε τα κύρια φωνητικά, τις δεύτερες καθώς και τα backing vocals που για εμάς ήταν”ααααα” “ουουουου” ή φράσεις που ταίριαζαν στον ήρωα του κάθε τραγουδιού. Ήταν πολύ έξυπνα αυτά που κάναμε σε τόσο μικρή ηλικία αλλά για τόσο χαζό και παιδικό σκοπό. Το κάναμε για να γελάσουμε. Και εκεί βασιζόταν η φιλία μας. Στο γέλιο κατά των άλλων.

Αρχίσαμε να κάνουμε και φάρσες στο τηλέφωνο. Όμως για να μην μας πιάνουν τα γέλια τα ηχογραφούσαμε. Σε ερωτική εξομολόγηση που έκανε μέσω τηλεφώνου η Γούρλα στον Παντελή είχαμε βάλει από πίσω το “Angels” του Robbie Williams καθώς και πίσω από τη φωνή μου ως γούρλα ο φίλος μου έκανε γούρλικα φωνητικά. Το ακόμα πιο αστείο ήταν που σήκωνε το τηλέφωνο η μαμά του παντελή και έλεγε το ηχογραφημένο “Ναι γεια σας είναι εκεί η Παντελής?” και έλεγε η μαμά “Όχι κορίτσι μου, ο Παντελής κοιμάται”. Και έλεγε το ηχογραφημένο “Ναι Παντελή? Η Ελένη είμαι. Ήθελα να μου πεις τι έχουμε να διαβάσουμε για τη γεωγραφία”. Εν τω μεταξύ ήταν Ιούλιος μήνας!!! Τα κάναμε όλα παράλογα επίτηδες. Για να τους γελοιοποιούμε περισσότερο. Είχαμε, και ακόμα έχουμε, πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Στη συνέχεια η μαμά του Παντελή έλεγε “Κορίτσι μου.. Ο παντελής κοιμάται” και συνέχιζε το ηχογραφημένο “Παντελή… Σ’αγαπώ…. (Παίζει το Αngels)”. Και εμείς ξεκαρδιζόμαστε που το ακούει η μαμά του Παντελή.

Κάπως έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι την 3η γυμνασίου. Όπου το σχολείο άρχισε να λέει ότι τα έχουμε.

 Συνεχίζεται…