Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Αθεράπευτα Ρομαντικός October 30, 2007

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 12:02pm

Νιώθω πολύ περίεργα που γράφω μετά από αρκετό καιρό!

Έχω τόσα να γράψω….. Αλλά από την άλλη δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι. Έτσι θα ακολουθήσω τον κλασσικό τρόπο μονολόγου…..

Από τότε που είχα γράψει τελευταία φορά όλα έδειχναν να είχαν ηρεμήσει μέσα μου. Και κάπως έτσι ήταν. Είχα μπει στην δική μου, προσωπική και απολαυστική (για μένα) ρουτίνα. Μόνος μου, κάνω ό,τι θέλω, δεν χρειάζομαι τίποτα και κανένα και φυσικά είμαι απόλυτα ικανοποιημένος με τον εσωτερικό μου κόσμο. Και είχα ξεφύγει λίγο το καλοκαίρι. Αλλά τον ξαναβρήκα τον τρόπο μου.

Στο ξαφνικό και στο εντελώς άσχετος κάποιος μπήκε στη ζωή μου. Άπειρες υποσχέσεις και λόγια. Αρχικά τα είχα πάρει στην πλάκα αλλά όλα τελικά έφτασα να τα πιστεύω. Και εγώ δεν ξέρω γιατί. Δεν είμαι τόσο ευκολόπιστος γενικά. Και όντως το πράγμα “κόλλησε”. Όχι τόσο μέσα μου αλλά γενικά έδειχνε να “κολλάει”. Όμως με ξενέρωσε τόσο γρήγορα όλο αυτό. Μέσα μου ήξερα ότι δεν ήταν ο ένας. Μόνο εξωτερικά ήταν αυτό που πραγματικά μου αρέσει.

Σημασία όμως δεν έχει το τί έγινε. Αλλά το ότι αφέθηκα. Και πίστεψα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν μου έφτιαχνε τη διάθεση όλη αυτή η φάση. Και εκεί που έψαχνα αφορμή να γίνει ένα ΜΠΑΜ. Να τσακωθούμε ή οτιδήποτε άλλο, αυτός ζούσε μια εκνευριστική απάθεια. Και βέβαια εγώ “σιγόβραζα”. Μέχρι που ξέσπασα σε ένα ξερό “Ξενέρωσα”. Μα μια ζωή να μην έχω γούστο ακόμα και στο να δείξω ότι ξενέρωσα… Δηλαδή…. Που είναι το στυλ? Που είναι ο Βάγκνερ? Κλπ κλπ…

Και εκεί που προετοιμαζόμουν για άλλη μια ΑΠΑΙΣΙΑ απάθεια ή έστω να πει “κι εγώ ξενέρωσα” έκανε το πιο εκνευριστικό πράγμα από όλα.

Απλά χάθηκε.

Και προηγουμένως δεν είχε δείξει ούτε ένα σημάδι ότι δεν γούσταρε ή κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα…. Ήθελε πιο πολύ από εμένα (πράγμα σπάνιο). Αλλά χάθηκε…

Και τα νεύρα μου ήταν σε κατάσταση σοκ. Αν κάτι με εκνευρίζει πιο πολύ είναι να με αγνοήσουν. Δεν το συγχωρώ.

Και τοι πρόβλημα αρχίζει εδώ.

Έχασα την ισορροπία μου. Πλέον άρχισα να έχω μελαγχολικές τάσεις και να στεναχωριέμαι που είμαι μόνος. Και να απελπίζομαι που δεν πρόκειται να βρω κανένα, ποτέ και πουθενά. Και πλέον είχα καταλάβει ότι χρειαζόμουν χρόνο για να πάω στον παλιό, γνώριμο και ανεξάρτητο (όπως μια εφημερίδα, ένα πράγμα…) Σωτήρη. Αλλά αυτό το μεταβατικό στάδιο είναι ΑΠΑΙΧΑΛΟ.

Και δεν μου λείπει αυτός. Ποτέ δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή κάτι για αυτόν. Ούτε ένα συναίσθημα. Απλά αφέθηκα. Και πίστεψα ότι δεν θα ήμουν μόνος. Και έδωσα άλλη μια προσπάθεια. Και μετά έμεινα μόνος. Ένιωσα σχεδόν την απόρριψη επιπλέον. Και μετά ήταν δύσκολο να παραδεχτώ μέσα μου ότι είμαι πάλι μόνος. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε καμία ψυχή που με διαβάζει αυτή τη στιγμή να πιάσει το συναίσθημα που προσπαθώ να εξηγήσω. Είναι πολυ “πίκρα”.

Και έτσι ζω πάλι με το συναίσθημα της μοναχικότητας σαν ταυτότητα.

Πονάει?

όχι

Ενοχλεί?

λίγο

Μελαγχολεί?

πολύ…

Και εκεί είναι το σπαστικό. ότι μελαγχολώ. Και τα βράδια πριν κοιμηθώ μου έρχονται στο μυαλό στιγμές και εικόνες. Λόγια και ψίθυροι.

Τι μπανάλ….

Αθεράπευτα ρομαντικός…

Έχω αρχίσει να με βαριέμαι….

when will I learn? που λέει η και η Τόρι…

Σαν να με πιάνουν τα δάκρυα όταν ακούω το “A Sorta Fairytale” της ίδιας….

“A Sorta Fairytale” by Tori Amos