Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Ό,τι του φανεί…… (ΔΙΚΟ ΣΑΣ!) November 30, 2007

Χελόου καλά μου παιδιά!

Σας έλειψα το ξέρω…. αλλά τι να κάνω το ΚΑΤΑΚΑHΜΕΝΟ….. Γράφω πρόοδο στη σχολή και ξεσκίζομαι στο διάβασμα αφού όλο τον προηγούμενο καιρό κωλοβαρούσα. Η κατάσταση έχει ως εξής…. Μπούλετιν παρακαλώ…

  • Όλοι έχουν αρρωστήσει κι εγώ κυκλοφορώ με το αραχνούφαντο σακάκι μου περιμένοντας υπομονετικά τη μεγάλη στιγμή των “δεκάτων”. Από τότε που έκανα εγχείρηση του ντουέτου “αμυγδαλές-κρεατάκια” (ήμουν νινί ακόμα) δεν αρρωσταίνω εύκολα. ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΘΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑΣΩ ΣΠΙΤΙ?
  • Είμαι σε φάση “My Life SUCKS” και φυσικά ζω μια ρουτίνα, και φυσικά είμαι ολομόναχος (περίεργο πράγμα για μένα βρε παιδί μου), και φυσικά βγαίνω κάθε Σάββατο (που κι αυτό ρουτίνα είναι τελικά). Αρχίζω να πιστεύω ότι θα κρατήσει για πάντα αυτή η καταθλιπτική απάθεια.
  • Έκατσα να ρίξω ένα κλάμα να ξεσπάσω προχθές πριν κοιμηθώ, και ξαφνιάστηκα. Ο λόγος που έβαλα τα κλάμματα ήταν γιατί μου λείπουν οι στιγμές που ήμουν παιδάκι και έβγαινα στην αυλή να παίξω. Το πρώτο μας σπίτι, τα χαμόγελα της μαμάς κλπ κλπ.
  • Βλέπω 2 επεισόδια τη μέρα Desperate Housewives.  Μου έχουν μείνει άλλα 2…. Θέε μου πως θα αντέξω χωρίς τις νοικοκυρές άλλο ένα χρόνο??? Είναι διασκέδασή μου. Την ώρα των “νυκοκοιρών” δεν την χάνω ακόμα και αν εμφανιστεί ο πιο θεός μπροστά μου. Μα σε κάθε τέλος επεισοδίου δακρύζω.
  • Και με τον Κ.Βήτα δακρύζω που το νέο του διπλό album “Άργος” μου χάρισε άλλο ένα αριστούργημα στη δισκοθήκη μου. Αυτό το αναθεματισμένο το Άλτερ γιατι τον διαφημίζει? Πόσο απαίσιος συνδιασμός μπορεί να  είναι αυτός? Η πατάτα με το αριστούργημα. Και φυσικά μιας που μιλάω για τον θεό Κ.Βήτα να πω ότι τα κομμάτια του “Σας” και “Κορίτσια Καριέρας” από τον παλιό και κλασσικό δίσκο του “Για Σένα Με Αγάπη” με κάνουν να πλένω τα ρούχα μου χωρίς να τα βάζω στο πλυντήριο… (ειδικά το 2ο). Κ.ΒΗΤΑ είσαι ΘΕΟΟΟΟΟΟΣ!
  • Και μιας που μιλάω για καλή μουσική μην ξεχάσετε όλοι να κατεβάσετε και το “Destroy Everything You Touch” της νέας μου ανακάλυψης που ακούει στο όνομα Ladytron και τελευταία έχουν κι ένα όνομα στην  πιάτσα. ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ. Και το σιντί είναι όλο πολύ καλό.
  • Όπως κι αυτό το καταθλιπτικό διαμάντι της PJ Harvey που, αν θυμάμαι καλά, φέρει τον τίτλο “White Chalk”. Σημασία έχει το άκουσα κ είναι τέλειο.
  • Η Róisín Murphy με έχει επίσης κατακτήσει αφού το νέο της άλμπουμ “Overpowered” είναι μεγάλος εθισμός. ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΡΙΝΓΚΤΟΟΥΝ. Εγώ που βαριέμαι τη ζωή μου. “Let Me Know”….. Disco ύμνος. “Cry Baby”…Σαν να ακούω ένα τέλειο ρίμιξ (έτσι να το γράψω και ψωνίστικα) σε κλαμπ. Και φυσικά το ΓΑΜΑΤΟ “Tell Everybody” το τέλος του απλά με εκστασιάζει.
  • Για να κλέισω με τα μουσικά με ένα σιντι-βόμβα……………………………….. BLACKOUT by BRITNEY SPEARS. Νομίζω ότι είμαι έτοιμος να βγω από το νετ-καφέ (με το πολύ κουκλάκι αγόρι στο ταμείο) και να με πάρουν με τις ντομάτες αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ. Σιχαίνομαι την ντομάτα. Παρακαλώ φέρτε γιαούρτι που μου αρέσει, να πάρω και τίποτα για το σπίτι. Που λέτε το Μπλακάουτ είναι τέλειο. Εγώ το υπεραγαπώ. Πρώτο πρώτο στη βιτρίνα. Bitchy, ποπ και χορευτικό. Είναι όσο τρας μπορεί να είναι ένα ποπ σιντί σήμερα και το υποστηρίζω αφάνταστα.
  • Περιττό να πω ότι μου έχουν πεταχτεί τα μάτια έξω από τα όμορφα αγόρια (τα οποία πάντα μόνο σε μένα αρέσουν) που βλέπω και μου ρχεται να πάω να πέσω από κάνα γκρεμό μιας που σιγά μην γύριζαν να με κοιτάξουν… Ααααααααχχχχχ….
  • Τα κεφτεδάκια από τα ικέα ακόμα να τα δοκιμάσω…….. Καλάααααααα……
  • Μου λείπουν: Η μαμά μου, η αδερφή μου (ούτε στον πόλεμο να ήμουν), το ίντερνετ, κάνας γκόμενος, η Βροχοπούλου με τον Αρβανό που δεν δίνουν ρέστα πια, το φαγητό της μάνας που το θυμάμαι και κλαίω που τρέφομαι με Μαχδόναλδς, παιδιά και καθηγητές σε σχολή που να μην είναι για τον πούτσο, και φυσικά ένα μιντνάιτ μπράουνι από τα Χάγκεν… (καλά το τελευταίο θα το διευθετήσουμε πολύ σύντομα).
  • Έλα και στο ράδιο έβαλε της “2 Καρδιές” της Κήλης…. Τζέρτζελο έτσι….. Τέλειο!
  • Αχ παιδιά πήγα στην έκθεση του κ. Νίκου Σταθούλη με τα υπέρτατα εκθέματα της Σοφίας Γαϊτάνη που σε κάνουν να νιώθεις πάλι παιδί και ΜΑΓΕΥΤΗΚΑ. Είχα και την θερμή υποστήριξη του Αργκουντακίου και εκεί που είδα τα γλυκά μου Αργκουντάκια και τρελάθηκα έμαθα ότι είναι μετρημένα τα κομμάτια.. Α τους γύφτους… Αλλά δεν πειράζει. Βλέπεις παντού ζωντανά χρώματα με λαχανί, γαλάζιο και πορτοκαλί και κάτι αθώα και παιδικά στοιχεία που νιώθεις ότι είσαι πάλι 4. Πραγματικά τρελάθηκα. Ψυρρή είναι η Γκαλερί  Αγ. Αναργύρων 21-22 (ή κάτι τέτοιο που να θυμάμαι τώρα) Downtown Art Gallery αλλά μην πάτε σε αυτή της Μπαταγιάννη που είναι στο ίδιο κτίριο. Δεν μου αρέσει αυτή!!!!
  • Τέλος, η αδερφούλα μου γίνεται 15 σήμερα και είμαι πολύ συγκινημένος που το σκατόπαιδο μεγαλώνει έτσι απότομα. Το μωρό μου…. στεναχωριέμαι που δεν είμαι δίπλα του να του δώσω ένα φιλάκι….. Σ’αγαπάω μικρό!
  • Τα λέμε σύντομα….

“Destroy Everything You Touch” by Ladytron

Advertisements
 

Η Κηδεία November 17, 2007

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 16:27pm

Χθες ξύπνησα στις 12 το μεσημέρι. Τηγάνισα. Έφαγα. Χτύπησε το τηλέφωνο.

Ο παππούς μου πέθανε.

Απάθεια.

Δεν ξέρω. Δεν νιώθω τίποτα. Δεν έχει ξαναπεθάνει κανείς δικός μου. Δεν λυπάμαι. Στο κάτω κάτω δεν ήμουν δεμένος μαζί του. Απλά στεναχωριέμαι που έφυγε. Και δεν θα κλάψω. Δεν θέλω να κλάψω.

Τα τηλέφωνα χτυπάνε μανιωδώς. Πρέπει να γυρίσουμε στο νησί. Όλοι. Είμαστε μεγάλο σόι. Αρχίζω να αγχώνομαι. Σε 2 ώρες το πλοίο φεύγει. Μόλις με πήραν τηλέφωνο. Ραντεβού στο λιμάνι. Δεν έχει θέσεις για αεροπλάνο. Η ΜΑΜΑ? Είναι Ιταλία. Διακοπές. Άραγε το έμαθε? Εγώ δεν θα της το πω. Δεν μου πάει.

Η αδερφή μου. Στο τηλέφωνο. Κλαίει! Γιατί κλαίει? Δεν έχει ούτε μία καλή στιγμή να θυμάται από αυτόν. Κι άλλο τηλέφωνο. Μαμά? Ναι θα φύγω με το πλοίο. Ναι θα βάλω το μαύρο παντελόνι. Και θα αλλάξω κορδόνια στα παπούτσια. Θα είναι όλα μαύρα. Μα γιατί χτυπιέται στο κλάμα? Νόμιζα ότι όλοι θα το έπαιρναν πιο ήρεμα. Ήταν ένας μοναχικός βασανισμένος άνθρωπος ο παππούς. Τόσα χρόνια έχει χάσει τη γυναίκα του και ζει κλεισμένος σε ένα σπίτι. Βασανίζεται. Γιατί η μαμά μου λέει τί να βάλω και κλαίει τόσο πολύ? Εγώ γιατί δακρύζω?

2 ρούχα σε ένα σακίδιο. Τρέχω να προλάβω το πλοίο. Κατεβαίνω από τον ηλεκτρικό. Τηλέφωνο. Ναι? Ακυρώθηκε? Και γιατί να κάτσω? Γυρνάω πίσω. Ενημερώστε με πότε φεύγουμε. Αύριο το πρωί ε? Καλά.

Έλα Χ. Δεν είμαι καλά. Έρχεσαι σπίτι? Να πάμε μετά να πιούμε κάτι. Σε περιμένω. Μπαίνω σπίτι. Βάζω Tori. Και Κωνσταντίνο Βήτα. Κλαίω. Πολύ. Επιτέλους ήρθε. Έλα Χ. Πάμε για σοκολάτα. Όσο κάθομαι σπίτι ψυχοπλακώνομαι. Θα πάω να μείνω στον ξάδερφό μου. Εκεί θα έρθει η μαμά με τη θεία από Ιταλία. Δεν θέλουν λέει να χωριστούν. Η μαμά έχει πάρει ένα ηρεμηστικό.

Σάββατο πρωί. Μπαίνω με τον ξάδερφό μου στο πλοίο. Όλο το σόι μαζεμένο. Σαφώς πιο ήρεμοι όλοι αλλά ξέρουν ότι τα δύσκολα έρχονται στις κηδείες. Κακίες ακούστηκαν αρκετές από άτομα που τρώγονται. Νευριάζω με το μικρόμυαλο τρόπο σκέψεις κάποιων. Η κηδεία αρχίζει στις 3 κ μισή. Η μαμά είναι από τις 12 στο νησί με αεροπλάνο. Εμείς φτάνουμε στο λιμάνι του νησιού στις 3 κ μισή. Ίσα που προλαβαίνουμε.

Δεν έχω ξαναπάει σε κηδεία. Δεν ξέρω πως είναι. Η μαμά δεν ξέρω πως θα είναι. Φτάνουμε στην εκκλησία. Μπαίνω μέσα βιαστικά και ξαφνικά ο χρόνος σταματάει. Οι 5 αδερφές από τις 7 είναι καθισμένες σε 5 καρέκλες ενώ έχουν 2 κενές στις οποίες θα κάτσουν οι 2 θείες που ήρθαν μαζί μας. Άρχισαν να φωνάζουν και να ουρλιάζουν μόλις είδαν τον παππού. Εγώ τρέχω βρίσκω τη μαμά. Κλαίει σπαραχτικά. Της πιάνω το χέρι και ξεσπάω σε λυγμούς. Αργότερα έμαθα ότι όλες πήραν ηρεμιστικό. Η μαμά μου είχε ζητήσει να ζήσει την κηδεία χωρίς αυτό.

Μου ψυθιρίζει να προσέχω την αδερφή μου. Ζητάει να της κρατάω το χέρι. Όταν πάει να σηκωθεί ξαναπέφτει στην καρέκλα. Δεν νιώθει τα πόδια της. Είναι μόλις 36. Είναι η πιο μικρή. Την ακούω να κλαίει δυνατά. Το ίδιο κλάμα τελευταία φορά το είχα ακούσει στα 5 μου. Όταν ο μπαμπάς την χτυπούσε.

Μου δίνουν χαρτομάντιλο. Μία κοιτάζω τον παππού, μία τη μαμά. Με χτύπησε πολύ άσχημα τελικά. Η μαμά δεν έχει σταματημό. Ακούω τις αδερφές τις να λένε “Το μικρό, προσέξτε το μικρό”. Η μαμά ήταν ένα μικρό κοριτσάκι. Που έχασε το μπαμπά του ενώ έχει χάσει προ πολλού τη μαμά του. Αυτή τη στιγμή. Ήταν τόσο μικρούλα… Ήθελα να της κρατάω το χέρι για πάντα.

Της δίνουμε συνέχεια νερό μήπως και συνέλθει λίγο. Για να τη μετακινήσω από την Εκκλησία μέχρι το νεκροταφείο έπρεπε να την κρατάω σε όλη τη διαδρομή. Αν άφηνα το χέρι της με φώναζε. Όπως και την αδερφή μου.

Επέμενε να δει την διαδικασία της ταφής. Σηκώθηκε να το δει και έτσι όπως την είχα αγκαλιάσει την ένιωσα να σωριάζεται πάνω μου. Δεν μπορούσα να την κρατήσω και φοβόμουν ότι θα μου έπεφτε. Ένας ξάδερφός μου ήρθε και την κράτησε κι αυτός. Τα είχα δει όλα για όλα. Φωναζέ “Μπαμπά”.

Δεν έχω ξαναπάει σε κηδεία.

Είμαι σίγουρος ότι ο παππούς είναι ευτυχισμένος αυτή τη στιγμή.

Είχα δει σημάδια πριν πεθάνει. Αλλά δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν αληθινά. Άλλη φορά θα εμπιστεύομαι περισσότερο το ένστικτό μου.

Καθήκον μου τώρα είναι να κοιμήζω τη μαμά γιατί δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνη της και να της εξηγώ ότι τώρα ο παππούς είναι ευτυχισμένος και περήφανος γι αυτήν.

Σαν να τα λέω σε ένα μικρό κοριτσάκι…

Η μαμά είναι ένα κορίτσι….

Εγώ…

Προσθέτω άλλο ένα σημάδι στην ωρίμανσή μου.

Όχι δεν μεγαλώνω…

Απλά περνάει ο χρόνος.

“No Surprises” by Radiohead

 

Τζέρτζελο Να Γίνεται…!!! November 11, 2007

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 06:05am

….Και που λέτε…..

Το πρωί με ξύπνησε η γλυκιά μελωδία του Gimme More (η ποια?) “It’s Britney Bitch” γιατί έπρεπε να πάω την αδερφή μου στο αεροδρόμιο…. 12 και 20 πετούσε…. Η μαμά είχε φύγει από νωρίς γιατί πετούσε για Ιταλία. Οπότε πλύναμε δοντάκια, βάλαμε τη ζελεδιά (δηλαδή εγώ) και φύγαμε άρων-άρων γιατί είχαμε ραντεβού στις 10 Σύνταγμα με τον κολλητό μου που θα ερχόταν για support.

Πήραμε λεωφορειάκι και φτάσαμε στο Αεροδρόμιο. Καλά ήταν… η αδερφή μου ήταν με μια απάθεια (όπως πάντα) και πήρε από το Γρηγοράκη μια ζαμπον-τυρί αλλά δεν την έφαγε τελικά γιατί ήταν χάλια (όπως η ίδια επιμένει…) και την αποχαιρέτησα με λυγμούς στο τελευταίο αντίο….

Με τον κολλητό είχαμε σχέδια….. Κεφτεδάκια στα ΙΚΕΑ. Παίρνουμε το Χ94 και πατάμε το ΣΤΟΠ έξω από τα ΙΚΕΑ. Εκείνη τη συγκεκριμένη σκηνή ο κολλητός σαν πιο έξυπνος σκέφτηκε ότι ήταν Κυριακή. Αλλά δεν είπε τίποτα. Είχαμε ήδη πατήσει το ΣΤΟΠ. Κατεβήκαμε για να περιμένουμε το επόμενο! Χα! Αστο διάλο… Απωθημένο τα είχα τα κεφτεδάκια από τη Σουηδία.

Από δίπλα μας ήταν μια κυρία που πήγαινε στο Μαρκόπουλο (!). Άιντε άιντεεεεε…. Τελικά δεν ήμαστε οι μόνοι εκτός τόπου και χρόνου σε αυτό τον κόσμο.

‘Ερχεται το Χ95 και σηκώνουμε και οι 2 χέρι για να φανεί ότι η στάση έχει ζήτηση (κυριακάτικα). Μπαίνουμε μέσα με μια χαρά και ένα μπρίο… Προχωράμε…. Ακούμε μια φωνή από μακρία…. Ο οδηγός ήταν κελεπούρι. “Που πάτε ρε παιδιά… έτσι μπαίνετε μέσα? Ένα εισητήριο? Κάτι δεν έχετε?”….. δείχνουμε τις κάρτες μας που αποφεύγουμε να βλέπει ο πολύς ο κόσμος λόγω “φωτό-κατάδικος”. Προχωράμε και στεκόμαστε όρθιοι γιατί ήταν πίτα…

Ξαφνικά χτυπάει απειλητικά το κινητό του κολλητού μου… “Ναι? Έλα γιαγιά… Δεν θα έρθω να φάω σήμερα…” Η γιαγιά αφηνιάζει: “ΓΙΑΤΙ??????” 

Και ξαφνικά με βρίσκω να πέφτω με την μούρη στην πλάτη του κολλητού μου και αυτός με τη σειρά του σε ένα μαραφέτι του λεωφορείου. Ο οδηγός ο βλάκας. έτρεχε στην Αττική Οδό και παραλίγο να έπεφτε σε ένα αυτοκίνητο. Έγινε χαμός.

Οι γέροι άρχισαν να ουρλιάζουν και να οδύρονται “ΑΣΤΟ ΔΙΑΛΟ” “ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ” “ΤΟ ΠΑΡΑΞΥΛΩΣΑΤΕ”. Ο οδηγός τα παίρνει και αρχίζει να λέει “Ε το είπες μία το είπες 2 το είπες 3… το ακούσαμε…” και άρχισε και αυτός το παραλύρημα. Εκεί έγινε ένας πανζουρλισμός που δεν άκουσα (γιατί με είχε πάρει η μαμά τηλέφωνο να μου φωνάξει που δεν περίμενα να φύγει πρώτα η πτήση της αδερφής μου). Ξαφνικά ένας άρχισε να παίρνει αριθμό οχήματος. Τα μάτια του οδηγού έγιναν σαν τα δικά μου όταν ξυπνάω από μεθύσι και 2 πακέτα τσιγάρα. Και πήγε στο plan B. Ενώ για μια στιγμή νόμιζα ότι θα πάταγε γκάζι και θα μας πήγαινε 5ήμερη στην κόλαση, φάνηκε πιο ύπουλος. Είπε….. “Παίρνεις αριθμό ε?” ο γεράκος είπε “γιατί μια κυρία νομίζει ότι έχει σπάσει το χέρι της”. Η κυρία (που κι αυτή φαινόταν… ήταν δική μας) σιγόνταρε. Σταματάει αυτός το λεωφορείο και λέει. “Έτσι είστε? δεν πάμε πουθενά. Καθίστε εδώ τώρα να πάρουμε το 166” Το λεωφορείο είχε χωριστεί σε ομάδες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Οι μισοί να γελάνε και οι άλλοι μισοί να οδύρονται. Εμείς είχαμε ξεκαρδιστεί. Ήταν μοναδική στιγμή.

Η κυρία με το υποτιθέμενο σπασμένο χέρι (που παρ’όλα αυτά μόνο φύλλο τραχανά δεν άνοιξε με αυτό) άρχισε να πηγαινοέρχεται και να διαπληκτίζεται με τον οδηγό. ΜΟΝΑΔΙΚΟ.

Ωραία τα περάσαμε και σήμερα!!!

Όλοι είχαν μοναδική ερμηνεία. Στο τέλος απλά αλλάξαμε λεωφορεία και φύγαμε.

Αααχχχ.. Μοναδικές ελληνικές στιγμές…. Τους τουρίστες λυπάμαι!!!