Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Η Κηδεία November 17, 2007

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 16:27pm

Χθες ξύπνησα στις 12 το μεσημέρι. Τηγάνισα. Έφαγα. Χτύπησε το τηλέφωνο.

Ο παππούς μου πέθανε.

Απάθεια.

Δεν ξέρω. Δεν νιώθω τίποτα. Δεν έχει ξαναπεθάνει κανείς δικός μου. Δεν λυπάμαι. Στο κάτω κάτω δεν ήμουν δεμένος μαζί του. Απλά στεναχωριέμαι που έφυγε. Και δεν θα κλάψω. Δεν θέλω να κλάψω.

Τα τηλέφωνα χτυπάνε μανιωδώς. Πρέπει να γυρίσουμε στο νησί. Όλοι. Είμαστε μεγάλο σόι. Αρχίζω να αγχώνομαι. Σε 2 ώρες το πλοίο φεύγει. Μόλις με πήραν τηλέφωνο. Ραντεβού στο λιμάνι. Δεν έχει θέσεις για αεροπλάνο. Η ΜΑΜΑ? Είναι Ιταλία. Διακοπές. Άραγε το έμαθε? Εγώ δεν θα της το πω. Δεν μου πάει.

Η αδερφή μου. Στο τηλέφωνο. Κλαίει! Γιατί κλαίει? Δεν έχει ούτε μία καλή στιγμή να θυμάται από αυτόν. Κι άλλο τηλέφωνο. Μαμά? Ναι θα φύγω με το πλοίο. Ναι θα βάλω το μαύρο παντελόνι. Και θα αλλάξω κορδόνια στα παπούτσια. Θα είναι όλα μαύρα. Μα γιατί χτυπιέται στο κλάμα? Νόμιζα ότι όλοι θα το έπαιρναν πιο ήρεμα. Ήταν ένας μοναχικός βασανισμένος άνθρωπος ο παππούς. Τόσα χρόνια έχει χάσει τη γυναίκα του και ζει κλεισμένος σε ένα σπίτι. Βασανίζεται. Γιατί η μαμά μου λέει τί να βάλω και κλαίει τόσο πολύ? Εγώ γιατί δακρύζω?

2 ρούχα σε ένα σακίδιο. Τρέχω να προλάβω το πλοίο. Κατεβαίνω από τον ηλεκτρικό. Τηλέφωνο. Ναι? Ακυρώθηκε? Και γιατί να κάτσω? Γυρνάω πίσω. Ενημερώστε με πότε φεύγουμε. Αύριο το πρωί ε? Καλά.

Έλα Χ. Δεν είμαι καλά. Έρχεσαι σπίτι? Να πάμε μετά να πιούμε κάτι. Σε περιμένω. Μπαίνω σπίτι. Βάζω Tori. Και Κωνσταντίνο Βήτα. Κλαίω. Πολύ. Επιτέλους ήρθε. Έλα Χ. Πάμε για σοκολάτα. Όσο κάθομαι σπίτι ψυχοπλακώνομαι. Θα πάω να μείνω στον ξάδερφό μου. Εκεί θα έρθει η μαμά με τη θεία από Ιταλία. Δεν θέλουν λέει να χωριστούν. Η μαμά έχει πάρει ένα ηρεμηστικό.

Σάββατο πρωί. Μπαίνω με τον ξάδερφό μου στο πλοίο. Όλο το σόι μαζεμένο. Σαφώς πιο ήρεμοι όλοι αλλά ξέρουν ότι τα δύσκολα έρχονται στις κηδείες. Κακίες ακούστηκαν αρκετές από άτομα που τρώγονται. Νευριάζω με το μικρόμυαλο τρόπο σκέψεις κάποιων. Η κηδεία αρχίζει στις 3 κ μισή. Η μαμά είναι από τις 12 στο νησί με αεροπλάνο. Εμείς φτάνουμε στο λιμάνι του νησιού στις 3 κ μισή. Ίσα που προλαβαίνουμε.

Δεν έχω ξαναπάει σε κηδεία. Δεν ξέρω πως είναι. Η μαμά δεν ξέρω πως θα είναι. Φτάνουμε στην εκκλησία. Μπαίνω μέσα βιαστικά και ξαφνικά ο χρόνος σταματάει. Οι 5 αδερφές από τις 7 είναι καθισμένες σε 5 καρέκλες ενώ έχουν 2 κενές στις οποίες θα κάτσουν οι 2 θείες που ήρθαν μαζί μας. Άρχισαν να φωνάζουν και να ουρλιάζουν μόλις είδαν τον παππού. Εγώ τρέχω βρίσκω τη μαμά. Κλαίει σπαραχτικά. Της πιάνω το χέρι και ξεσπάω σε λυγμούς. Αργότερα έμαθα ότι όλες πήραν ηρεμιστικό. Η μαμά μου είχε ζητήσει να ζήσει την κηδεία χωρίς αυτό.

Μου ψυθιρίζει να προσέχω την αδερφή μου. Ζητάει να της κρατάω το χέρι. Όταν πάει να σηκωθεί ξαναπέφτει στην καρέκλα. Δεν νιώθει τα πόδια της. Είναι μόλις 36. Είναι η πιο μικρή. Την ακούω να κλαίει δυνατά. Το ίδιο κλάμα τελευταία φορά το είχα ακούσει στα 5 μου. Όταν ο μπαμπάς την χτυπούσε.

Μου δίνουν χαρτομάντιλο. Μία κοιτάζω τον παππού, μία τη μαμά. Με χτύπησε πολύ άσχημα τελικά. Η μαμά δεν έχει σταματημό. Ακούω τις αδερφές τις να λένε “Το μικρό, προσέξτε το μικρό”. Η μαμά ήταν ένα μικρό κοριτσάκι. Που έχασε το μπαμπά του ενώ έχει χάσει προ πολλού τη μαμά του. Αυτή τη στιγμή. Ήταν τόσο μικρούλα… Ήθελα να της κρατάω το χέρι για πάντα.

Της δίνουμε συνέχεια νερό μήπως και συνέλθει λίγο. Για να τη μετακινήσω από την Εκκλησία μέχρι το νεκροταφείο έπρεπε να την κρατάω σε όλη τη διαδρομή. Αν άφηνα το χέρι της με φώναζε. Όπως και την αδερφή μου.

Επέμενε να δει την διαδικασία της ταφής. Σηκώθηκε να το δει και έτσι όπως την είχα αγκαλιάσει την ένιωσα να σωριάζεται πάνω μου. Δεν μπορούσα να την κρατήσω και φοβόμουν ότι θα μου έπεφτε. Ένας ξάδερφός μου ήρθε και την κράτησε κι αυτός. Τα είχα δει όλα για όλα. Φωναζέ “Μπαμπά”.

Δεν έχω ξαναπάει σε κηδεία.

Είμαι σίγουρος ότι ο παππούς είναι ευτυχισμένος αυτή τη στιγμή.

Είχα δει σημάδια πριν πεθάνει. Αλλά δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν αληθινά. Άλλη φορά θα εμπιστεύομαι περισσότερο το ένστικτό μου.

Καθήκον μου τώρα είναι να κοιμήζω τη μαμά γιατί δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνη της και να της εξηγώ ότι τώρα ο παππούς είναι ευτυχισμένος και περήφανος γι αυτήν.

Σαν να τα λέω σε ένα μικρό κοριτσάκι…

Η μαμά είναι ένα κορίτσι….

Εγώ…

Προσθέτω άλλο ένα σημάδι στην ωρίμανσή μου.

Όχι δεν μεγαλώνω…

Απλά περνάει ο χρόνος.

“No Surprises” by Radiohead

Advertisements
 

12 Responses to “Η Κηδεία”

  1. apatheia.
    agxos.
    grhgora.
    “no alarms ‘n’ no surprises, pls. /silence”

    na prosexeis thn mama sou kai thn aderfh sou!
    h mama sou se xreiazetai pio poly ap’ola twra!
    na prosexeis kai esy poly.
    s’agapaw.

    ta shlhphthria sta eipa.
    an kai ksereis pws akoma gia 40 hmeres tha einai ekei o pappous sou.
    kai meta tha erxete kai tha vlepei thn mama sou!
    mhn anyshxei, pes ths! erxontai OLOI…

  2. darkenlight Says:

    Μέχρι στιγμής έχει εμφανιστεί μόνο σε ένα όνειρο μιας θείας μου και έλεγε ότι είναι πολύ καλά. Το κλασσικό όνειρο που πολλοί βλέπουν. Πάντως οι περισσότεροι είχαμε δει όνειρα και σημάδια πριν πεθάνει. Ακόμα κι εγώ.

  3. Apsoy Says:

    Δεν ξέρω τι να πω…
    Ειλικρινά…!

    Δυστυχώς είναι γνώριμα τα συναισθήματα…

    Δεν ξέρω τι να πω.
    Να είσαι καλά.

  4. phoinix Says:

    λυπάμαι.

    απίστευτα ειλικρινές κείμενο

  5. donnie Says:

    Einai apisteyto to pos telika omos ksespame se klamata akoma kai an o thanatos tou allou den mas aggizei,akoma kai an den niothame tipota giayton. Isos telika giati einai anthropos,isos giati vlepoume ton xrono na pernaei tromaktika aneleita,isos giati synidotipoioume tin thnitotita mas.
    Me sygginise to keimeno sou sotiri mou. Na prosexeis. Kai ola gyrnane,allazoun,ksanaftiaxnoun. No surprises? Mporei kai oxi. Pote den ksereis.

  6. moodygirl Says:

    mwro mou glyko
    ola mesa sth zwh einai
    sou xrwstaw mia agkalia alla de sth stelnw
    8a sth dwsw apo konta

  7. impressedguy Says:

    So Sorry

    Όταν χάνεται κάποιος που αγαπάς δε ξέρω αν μπορείς να πεις κάτι. Σιωπή λοιπόν και σεβασμός στην αγάπη που είχες για τον άνθρωπο που έφυγε…

  8. profusion Says:

    Αυτός ο γαμ…μένος ο θάνατος…συλληπητήρια βρε αγόρι μου…

  9. valitsakouel Says:

    ti na po…. silipitiria… ksero pos einai na xaneis poli diko sou anthropo alla i proti kideia pou ezisa itan tou pappou tou antra mou pou ekana fasaria gia na mporeso na pao… meta katalava giati panta mas apagoreve i mana mou….
    Exeis dikio oi kidies einai poli thlivero pragma kai akoma kai gia enan agnosto klais, gia enan gero 90, 100 sxedon xronon, pou les oti exei faei ta psomia tou kai sxedon to perimeneis, pali klais. Pali ponas esto kai ligo.
    Akoma kai atoma san emena kai to sinafi mou, mporei na poune tixere, tixere, alla otan girisoun spiti tha klapsoun, tha dakrisoun, giati oloi kseroun ti simainei thanatos.

    Na prosexeis tin mama sou, frontise kai gia kana hypnostedon i xanax, alla min tin afisete na mathei na koimatai me auta, pros theou oxi. Einai se poli eukoli periodo na ethistei s’auta kai an min koimatai xoris auta.
    Ta therma mou silipitiria
    valitsaki

  10. didymina Says:

    Πάντα πονάει ο χαμός, είναι το τελεσίδικο που ξενίζει…
    Δίχως συμβουλές κάθε είδους, δίχως λόγια παρηγοριάς ή συμπαράστασης.. είναι όλα ανούσια
    Την καλημέρα μου

  11. darkenlight Says:

    Eyxaristw gia ola ta yperoxa sxolia.
    Pragmatika den exw logia.
    Thnx k pali


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s