Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

“Τέλεια Χριστούγεννα” December 30, 2007

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 18:00pm

Δεν θυμάμαι να έζησα ποτε αυτό που λέμε τα “Τέλεια Χριστούγεννα”. Για να είμαι ειλικρινής θυμάμαι μόνο μια φορά που μου άρεσαν τα χριστούγεννα που είχα περάσει και αυτό ήταν γιατί η μαμά με είχε πάει πρώτη φορά διακοπές για Χριστούγεννα. Πρέπει να ήμουν 7-8. Αλλά και πάλι έχω περάσει πολύ καλύτερα σε αλλες φάσεις της ζωής μου. Τα “Τέλεια Χριστούγεννα” ήταν πάντα μύθος για μένα. Όλο άκουγα για αυτά αλλά ποτέ δεν τα έζησα.

Τον λίγο καιρό που ζούσαμε με τον Μπαμπά δεν έχω καμία ανάμνηση χριστουγεννων. Μόνο μια φορά που θυμάμαι ότι είχα ξενυχτήσει για να περιμένω τον Άγιο Βασιλη δίπλα στο δέντρο γιατί επέμεναν ότι υπάρχει και ήθελα απόδειξη γι αυτό (αλλά τελικά με πήρε ο ύπνος), μα κι εκεί δεν θυμάμαι αν ο μπαμπάς ζούσε ακόμα με τη μαμά. Είναι αστείο. Θυμάμαι πράγματα που ζούσα στα 4 μου χρόνια αλλά δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία έφυγε ο μπαμπάς από το σπίτι. Το θέμα είναι ότι ο μπαμπάς μονίμως απουσίαζε και από τα παιδικά μου Χριστούγεννα.

Αφού οι γονείς μου χώρισαν θυμάμαι με την μητέρα μου πηγαίναμε κάθε χριστούγεννα Αθήνα στους συγγενείς μας και πηγαιναμε για ψώνια, στο σύνταγμα και σε κανένα λούνα-παρκ. Καλούτσικα ήταν μόνο που δεν ήταν κάτι που να μου έμεινε αξέχαστο. Θυμάμαι καθόμουν συνέχεια στο δωμάτιο του ξάδερφού μου και έβλεπα μανιοδώς MAD ή σταμάταγα σε τσοντοκάναλα και κοιτούσα με περιέργεια “πώς το κάνουν”!

Μετά άρχισαν τα ταξίδια-διακοπές που και πάλι ζούσα σε μελαγχολικούς ρυθμούς. Θυμάμαι τα χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη που είχα μόλις μπει στην εφηβεία. Η μνήμη που θυμάμαι περισσότερο είναι όταν είχα κλειστεί στο μπάνιο για να κάνω ντους και όλοι οι άλλοι είχαν πάει για φαγητό και έκλαιγα μανιωδώς γιατί ένιωθα unlovable. Ήταν η πρώτη φορά που είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω αλλά και η πρώτη φορά που είχα αποδεχτεί στον εαυτό μου ότι είμαι πολύ χέστης για να κάνω κάτι τέτοιο. Στο μέλλον θα περνούσα τέτοια καταθλιπτικά ξεσπάσματα αμέτρητες φορές και ήρθε σαν απόλυτη ευτυχία το γεγονός ότι κάποτε απλά σταμάτησαν να υπάρχουν (τα ξεσπάσματά μου είναι πιο εσωστρεφή σήμερα και χωρίς πολλά κλάματα). Ήταν η πρώτη φορά που την έπεσα σε κάποιον εκείνα τα χριστούγεννα. Καταστροφική φορά. Για καλή τύχη του εγωισμού αυτός με θυμήθηκε το καλοκαίρι και τελικά αυτός που είχε πει το τελικό “όχι” ήμουν εγώ αλλά σε πρώτη φάση είχα φάει χυλόπιτα.

Η τελευταία περίοδος χρόνων χριστουγέννων είναι η “Χριστούγεννα Στο Νησί”. Η μαμά αφού χώρισε με τον πρώτο της (και μοναδικό μέχρι στιγμής) δεσμό μετά το χωρισμό του μπαμπά, άρχισε να ζει μια πιο καταθλιπτική ζωή του στιλ “είμαι ήδη 30τόσο και χώρισα και από τη δεύτερη μεγάλη μου σχέση. Θα μείνω μόνη μου σε όλη μου τη ζωή. Μεγαλώνω” και είχε την ανάγκη να περνάει ΚΑΙ τα χριστούγεννα στο σπίτι της. Το σεβάστηκα αν και δεν μου άρεσε και περνούσα τις μέρες των χριστουγέννων μου σαν καθημερινές μέρες χωρίς σχολείο. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι η μελαγχολική φύση της μαμάς μου έχει περάσει εξ ολοκλήρου στο υποσυνείδητό μου και πως κι εγώ ζω με τη βεβαιότητα ότι περνάνε τα χρόνια και θα ζήσω όλη μου τη ζωή μόνος. Αυτό υσχίει ακόμα και σήμερα. Αν είμαστε οι 2 μας με ρωτάει “τι έχεις?” “τίποτα”. “Δεν είσαι καλά, έγινε κάτι?” “δεν έγινε τίποτα, απλά είμαι λίγο ντάουν, εσυ τι έχεις?” “τίποτα είμαι λίγο κουρασμένη”. Και είναι κάθε φορά αυτό. Υπάρχει μια αβάσταχτη μελαγχολία μεταξύ μας που μόνο με τη μαμά έχω τέτοια εμπειρία. Με όλους τους άλλους είμαι μονίμως μια χαρά και περνάω τέλεια. Με τη μαμά είμαστε πάντα μελαγχολικά ήρεμα.

Τα φετινά χριστούγεννα είναι θεωρητικά τα χειρότερα μου. Έχω έρθει κλασσικά στο νησί, έχει πεθάνει ο παππούς μου και απαγορεύεται να βάλω μουσική στο σπίτι, να βγαίνουμε οικογενειακώς έξω και να γιορτάζουμε, η μαμά είναι συνέχεια στα μαύρα και σκέφτεται τον παππού, είμαι όλη μέρα σπίτι, δεν κάνω απολύτως τίποτα, οι φίλοι μου έχουν φύγει, δεν έχω παρέα. Παρ’όλα αυτά δεν είναι και τόσο άσχημα. Κάθε μέρα βοηθάω τη μαμά να φτιάξουμε κάτι. Σήμερα φτιάξαμε βασιλόπιτα, προχθες τη βοήθησα α φτιάξει κουφέτο (μη με ρωτάτε πού της ήρθε, κανείς δεν παντρεύεται), βλέπουμε καμιά ταινία μαζί, εγώ βλέπω συνέχεια το “2” του Παπαιωάννου και τραβάω τις μύξες μου, και με τη μαμά επιτέλους πρώτη χρονιά μπορούμε να λέμε 2 πράγματα ή να κάνουμε κάτι χωρίς να είναι σε όλη τη δειάρκειά του μελαγχολικό.

Μέσα μου είμαι πιο μελαγχολικός από ποτέ ίσως. Δεν είμαι καν στεναχωρημένος. Ούτε θέλω να κλάψω. Απλά ζω μια μόνιμη μελαγχολία. Ξέρω πως όταν γυρίσω Αθήνα αυτό θα εξαφανιστεί στη στιγμή έτσι το εκμεταλλεύομαι όσο μπορώ και χαλαρώνω.

Τα χριστούγεννα ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά ποτέ δεν τα μίσησα.

Είναι απλά μια μελαγχολική κατάσταση 15 ημερών που την περνάω κάθε χρονο!

Είτε υπάρχον είτε όχι για μένα είναι το ίδιο…

Advertisements
 

Όχι Άλλο Κάρβουνο! December 27, 2007

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 19:00pm

Όλη η ζωή μας είναι γεμάτη με πράγματα που μας σπάνε τα νεύρα, που δεν αντέχουμε, που μας αγανακτούν και, όλως περιέργως, όσο πιο πολύ σε ενοχλούν τόσο πιο πολύ πολλαπλασιάζεται η συχνότητα εκτέλεσής τους. Προσωπικά έχω ένα περίεργο τρόπο να γελάω με ό,τι είναι εκνευριστικό και cult αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου γυρνάνε τα μάτια ανάποδα. Ο καθένας με τον τρόπο του… Τι να κάνουμε…

Παρακάτω παραθέτω λίγα πραγματάκια που μου σηκώνουν τις τρίχες όρθιες όταν κάθομαι στο πισι και είμαι στο νετ!

  1.  Δεν αντέχω τα chain mails….. Απορώ δηλαδή… την ώρα που πατας το κουμπάκι forward δεν νιώθεις τύψεις? Αν είναι κάτι που έχει να κάνει με λογικό, όμορφο χιούμορ ή αξιοπρόσεκτα κείμενα το πράγμα αλλάζει. Αλλά στο 80% των περιπτώσεων είναι ηλίθια θέματα όπως “Στείλε αυτό το μέιλ σε 30 άτομα και θα πάρεις λεφτά” με τα βλακώδη διαπιστευτήρια και τις εξομολογήσεις από καρδιάς για το πόσο ευτυχισμένος είναι ο “Μήτσος” που πήρε τα λεφτά μετά το φόργουαρντ. Ή μπορεί να είναι και το άλλο για τους ονειροπόλους που λέει “Στείλε αυτό το μυνηματάκι αγάπης σε 10 αγαπημένα σου πρόσωπα και αύριο θα γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου”. Άχου τα μωρέ. Κάνουνε και μαγικά μέσω Hotmail και Yahoo.  Η μαλακία όμως δεν είναι στα mails αλλά στα εκατοντάδες άτομα που έχουν πατήσει το κουμπάκι με την βλαμμένη ελπίδα ότι θα πετύχουν οι υποσχέσεις και σε κάνουν μόνο να σκέφτεσαι “Μα είμαι τόσο πανέξυπνος που δεν το πιστεύω?”. Και έχω μια ερώτηση. Κανονικά όταν γίνεται κάτι “μούφα” κάποιος κερδίζει λεφτά από αυτό… Εδώ… Ποιος κερδίζει και τι?
  2. Μου τη σπάει που πλέον έχει μπλογκ ακόμα και η γιαγιά μου… Από εκεί που ζούσα στην απόλυτη ευτυχία που είχα βρει ένα τρόπο να ξεφτιλίζω τον εαυτό μου χωρίς να χαλάω την εικόνα μου ως άτομο αφού υπάρχει ανωνυμία ανακάλυψα ότι ο Χ. από τη σχολή μου έχει μπλογκ. Και φυσικά το έβαλε σε όλους μας να το δούμε. Μα πόση προσοχή θέλουν μερικά άτομα? Εγώ ούτε στον κολλητό μου δεν το έχω δείξει. Και φυσικά όλοι λένε το ίδιο πράγμα. Και φυσικά αναμένεται να αποκτήσουν μπλογκ εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, τραγουδιστές που γράφει η εταιρεία γι αυτούς, κάθώς και η Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια, όπου με το “αυθόρμητο και προσωπικό” τους στιλ θα έρχονται πιο κοντά στο κοινό τους…. Μπλιαχ…
  3. Σιχαίνομαι το hi-5…. Μηχανισμός αυτο-προώθησης ψωνισμένων εφήβων που φωτοσοπάρουν τα καυλόσπυρα και φωτογραφίζονται τοπλες/με ζαρτιέρες/emo/καλλιτεχνική φύση/αφηρημένη τέχνη και αν τους δεις στο δρόμο τους προσπερνάς γιατί για κάποιο περίεργο λόγο ουδεμία σχέση έχουν με το προφίλ. Εννοείται πως είναι κοινό μυστικό ότι ΟΛΟΙ έχουν προφίλ για να βρουν γκόμενο/α ή να πηδηχτούν. Είναι το Γκεινταρ των εφήβων και ξεχασμένων-εφήβων που είναι 30ρηδες. Και φυσικά έχουν όλοι. Από την βλάχα συμμαθήτριά μου από το λύκειο μέχρι και την αδερφή μου. Το επισκέπτομαι συχνά όμως γιατί έχουν γέλιο οι φωτό (βλ. 15χρονη γεματουλα να βγάζει φωτο με εξώκοιλο και να ρουφιέται στην κοιλιά για να βγει στη φωτό αδύνατη).
  4. Εξοργίζομαι με τα απαίσια και ρατσιστικότατα βίντεο στο youtube με τίτλους όπως “Πουτάνα στη Σόλονως” και “Πρεζάκιας στην ομόνοια”. Φυσικά και τα παρακολουθώ μετά μανίας από περιέργεια αλλά τα θεωρώ σιχαμένα και καθόλου αστεία. Δεν πρόκειται φυσικά για την προβολή της ωμής πραγματικότητας με ύφος in-yer-face αλλά καμμένα λυκειόπαιδα που θεωρούν ότι τέτοια βίντεο είναι ξεκαρδιστικά ενώ είναι απλά αηδίες.
  5. Μα τι eeewww που είναι οι άσχετοι που σου μιλούν στο msn και δεν έχεις ΙΔΕΑ ποιοι είναι ή όταν σου μιλάνε πρώτη φορά, δεν κολλάει ,και μετά από 3 μέρες σε ξαναπετυχαίνουν και ξαναρωτούν ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ και από την αρχή η γνωριμία όταν εσύ δεν έχεις ξεσκιστεί στο ψάξιμο μέσα σε 3 μέρες και θυμάσαι με ποιον μιλάς…..

Και είναι και άλλα αρκετά αλλά πέρασε η ώρα και δεν προλαβαίνω να βρίσω ένα παιδί στο msn που μου θυμίζει πολύ εμένα μερικές φορές και δεν χορταίνω να χαζολογώ μαζί του (Βλαμμένο, αν ξαναπαίξεις world of warcraft όταν σου μιλάω θα φας ένα καταπληκτικό block όλο στη μούρη… Έχε χάρη που σου έχω μια αδυναμία…)!

 

Άσχετος τίτλος: Επιτέλους κουρεύτηκα…! December 25, 2007

Filed under: Confessions...,Gay Life,Music,Thoughts — darkenlight @ 19:36pm

Κατ’αρχήν ένα Χρόνια Πολλά σε όλους αν και εγω δεν κατάλαβα ότι είναι Χριστούγεννα με την καμία… Δεν πειράζει μωρέ… Του χρόνου πάλι…Ελπίζω τουλάχιστον εσείς να τα καταευχαριστιέστε….!

 Γενικά με τις κλαούνες που με έχουν πιάσει τελευταία έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου σε αυτό το βλογκ. Και η βλακεία είναι ότι γενικότερα είμαι μες στην καλή χαρά… Δεν με βλέπουν και ποτε σαν κλαμμένο μπιιιπ… Δηλαδή να είναι μία στις 100 μέρες και αν…  Βασικά γενικά ζω την απόλυτα συναισθηματική απάθεια και δεν με νοιάζει τίποτα αλλά παρ’όλα αυτά μου έρχεται να γράφω συνέχεια κλάψες…

αλλά σήμερα θα επαναστατήσω…..

  • ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ΟΛΑ……
  • Κ. Βήτα σε έχω ερωτευθεί τρελά. Νομίζω ότι δεν έχω δει μεγαλύτερο θεό από εσένα. Αν ποτέ μου το φέρει η τύχη να έρθω σε ένα λάιβ σου θα πάθω την πλάκα της ζωής μου. Τη μία είμαι εκτός Αθήνας, την άλλη το μαθαίνω τελευταία στιγμή. Αστοδιαλο…. Επίσης δεν βρίσκω όλους σου τους δίσκους στα δισκάδικα και κοντέβω να τρελαθώ… Είμαι σε κατάσταση τούρτας αυτή τη στιγμή… Τέλος…. Νομίζω ότι το “Κορίτσια Καριέρας” σου έχει σημαδεύσει όλο μου το είναι. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα για να σκάσω στο κλάμα από το να πατήσω το πλέι στο κομμάτι. (Καλά στις φωτό του σάιτ σου είσαι Ο ΘΕΟΣ).
  • Πήγα Λάιβ στους Nouvelle Vague. Παιδιά πήγε κανείς? Ήταν ΜΑΓΙΚΟΙ. Δηλαδή ήταν τέλεια. Πήγα με την ποτήρα γεμάτη μπύρα ανά χείρας και πρώτο τραπέζι πίστα είχα τρελαθεί εντελώς. Το “Too Drunk To Fuck” όχι απλά το είπε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ η θεά που τραγουδούσε αλλά έδινε και ρέστα σε perfomance γενικότερα. Για να μη μιλήσω για τα “Dance With Me” και “Ever Fallen In Love”. Τέλεια σας λέω τέλεια…
  • Θα παρακαλούσα όλους τους κύριους που ψάχνουν “γνωριμία και ότι προκύψει” να σταματήσουν επιτέλους να το παλεύουν με την αγενέστατη προσωπικότητά μου. Γιατί ναι μεν ξεκαθαρίζω άχαρα ότι “ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΦΑΣΗ ΣΕΞ” αλλά μετά πάνε στο άλλο κλασσικο “ούτε εγώ ψάχνω μόνο σεξ, και κάτι περισσότερο” και σε βάζουν σε τριπάκι “μήπως?” ενώ ξέρεις ότι δεν παίζει κάτι τέτοιο…. Το σεξάκι ψάχνουν. Και λες “μωρ’ δεν μπιιιπ? Ας του μιλήσω λίγο” και δεν προλαβαίνεις να πεις κουβέντα “έχεις cam?” “top/bottom?” “την έχω 19cm”. Και να πεις ότι ψάχνομαι και πουθενά… Ξεχασμένους άκυρους στο msn τους έχω και δεν τους έκανα εγώ add αλλά με βρήκαν σε κάνα gayromeo και με πρόσθεσαν. Πφφφφ μα έχουν καταντήσει κλισέ…. (αν και ο τελευταίος που μου μίλησε ήταν ωραίος… αλλά τι να το κάνεις…?)
  • Γιατί πρέπει κάθε χρόνο να περνάω τη δοκιμασία με τις μαζώξεις τους σογιού όπου τεστάρουν “ποιος μπορεί να μιλήσει πιο δυνατά”, “ποιος χτυπάει πιο δυνατά τα χείλη του”, μιλούν συνέχεια με ομοφοβικά αστειάκια και χασκογελάνε σαν τη Μενεγάκη στον Πρωινό Καφέ? (Αναμένεται ειδικότερο ποστ για αυτό το θέμα).
  • Η “Μαγεία των Χριστουγέννων” όχι απλά δεν με άγγιξε αλλά μου χασκογέλασε και ειρωνικά. Τα δώρα που θα μου φέρει ο Άγιος Βασίλης είναι μούφα και στημμένα. Το ένα πήγα και το αγόρασα μόνος μου στα μαγαζιά και μου δόθηκαν τα λεφτά αργότερα και το άλλο που το σπονσοράρει η αδερφή μου πήγαμε μαζί να το πάρουμε. Φυσικά σε δισκάδικο. Αφού βγήκα έξω και καλά να τσεκάρω κάτι για να μην δω τι θα μου πάρει, μπήκα μέσα αργότερα και είδα να τυλίγουν το δώρο χωρίς να ξέρω τί είναι… Ξαφνικά πετάγεται ο κύριος του δισκαδικίου και λέει “Στο ασημί περιτύλιγμα είνα η Minogue”. Η φάτσα και των 2 μας ήταν ολόιδια. Η μία γιατί έκανε αμάν να μην δω τι μου πήρε κι εγώ γιατί ήλπιζα σε μία έκπληξη.
  • Θα ήθελα να σε πετύχω πάλι κύριε Καθηγητή στο Σοντάντ. Αφού τις προάλλες σε παρακολουθούσα στο μάθημα και έλεγα ότι μάλλον έχω πάθει ένα κόλλημα με την πάρτη σου και από εκεί που όλο ξίνιζα τη μούρη μου στο μάθημά σου, πέταγα του κόσμου τις ειρωνίες και παλαιότερα σηκωνόμουν και έφευγα από την τάξη με τις αηδίες που μου λέγατε…. Αρχίζω και γίνομαι φρόνιμο παιδί. Και εσείς χαλαρώσατε λίγο. Έτσι μπράβο….
  • Μου λείπεις βλαμμένε Χ. Δε μου λες ρε Ντάρλινγκ…. πότε επιτέλους θα ξαναπιούμε τους καθιερωμένους Φρέντους Καπουτσίνους Γλυκούς στο Μπλου Τρέιν τώρα που έχω έρθει στο σκατόνησο μέχρι τις 7 του μηνός…? Έχω αρχίσει να παθαίνω στέρηση… Τα νεύρα μου…
  • Σήμερα έχω φάει Γαλοπούλα με γέμιση, Παστίτσιο, σαλάτες μαρούλι-καρότο, πατάτες, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, σοκολατάκια-πρέσβηδες κλπ κλπ. Και όλα σε βαριές μερίδες.. όχι αστεία… Νιώθω σαν να είμαι έγκυος…
  • Σήμερα έριξα τον πρώτο οφίσιαλ τσακωμό με την αδερφή μου γιατί λέει “δεν την πάω βόλτες”. Οι βόλτες που τρελένεται η αδερφή μου είναι στις ερημιές και στα σκοτάδια περπατώντας σαν τις άδικες κατάρες… Μες στα κρύα… Ομολογώ ότι είμαι χέστης και φοβάμαι λίγο να προκαλώ την τύχη μου τόοοοοσο πολύ…
  • Πάω για ύπνο γιατί είναι 5μιση το πρωί…. Το ξημέρωσα πάλι με το λιώσιμο στο νετ… Είναι να μην ανοίξω το Internet Explorer τελικά….
  • Τελείως άχρηστο και ανούσιο ποστ. Το διασκέδασα!!!
 

Σε είδα… December 23, 2007

Filed under: Emotions — darkenlight @ 16:13pm

Τυχαία χωρίς να το περιμένω. Και ανακάλυψα πως ακόμα η καρδιά μου χτυπάει πολύ έντονα όταν σε βλέπω και γίνομαι ρεζίλι από την αμηχανία μου. Είχα να σε δω πάνω από χρόνο και νόμιζα ότι πλέον δεν με συγκινεί τίποτα για σένα.

 Αλλά δυστηχώς ακόμα φρικάρω αν σε δω.

Μα τι βλάκας που είμαι…

 

Γκέι Λάιφσταιλ December 2, 2007

Filed under: Gay Life — darkenlight @ 06:30am

ΤΟ ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Οι Ντίβες και οι κακιασμένες αδερφές…

Είναι πολλές

τόσες πολλές….

Μπούχτισα…