Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

“Τέλεια Χριστούγεννα” December 30, 2007

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 18:00pm

Δεν θυμάμαι να έζησα ποτε αυτό που λέμε τα “Τέλεια Χριστούγεννα”. Για να είμαι ειλικρινής θυμάμαι μόνο μια φορά που μου άρεσαν τα χριστούγεννα που είχα περάσει και αυτό ήταν γιατί η μαμά με είχε πάει πρώτη φορά διακοπές για Χριστούγεννα. Πρέπει να ήμουν 7-8. Αλλά και πάλι έχω περάσει πολύ καλύτερα σε αλλες φάσεις της ζωής μου. Τα “Τέλεια Χριστούγεννα” ήταν πάντα μύθος για μένα. Όλο άκουγα για αυτά αλλά ποτέ δεν τα έζησα.

Τον λίγο καιρό που ζούσαμε με τον Μπαμπά δεν έχω καμία ανάμνηση χριστουγεννων. Μόνο μια φορά που θυμάμαι ότι είχα ξενυχτήσει για να περιμένω τον Άγιο Βασιλη δίπλα στο δέντρο γιατί επέμεναν ότι υπάρχει και ήθελα απόδειξη γι αυτό (αλλά τελικά με πήρε ο ύπνος), μα κι εκεί δεν θυμάμαι αν ο μπαμπάς ζούσε ακόμα με τη μαμά. Είναι αστείο. Θυμάμαι πράγματα που ζούσα στα 4 μου χρόνια αλλά δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία έφυγε ο μπαμπάς από το σπίτι. Το θέμα είναι ότι ο μπαμπάς μονίμως απουσίαζε και από τα παιδικά μου Χριστούγεννα.

Αφού οι γονείς μου χώρισαν θυμάμαι με την μητέρα μου πηγαίναμε κάθε χριστούγεννα Αθήνα στους συγγενείς μας και πηγαιναμε για ψώνια, στο σύνταγμα και σε κανένα λούνα-παρκ. Καλούτσικα ήταν μόνο που δεν ήταν κάτι που να μου έμεινε αξέχαστο. Θυμάμαι καθόμουν συνέχεια στο δωμάτιο του ξάδερφού μου και έβλεπα μανιοδώς MAD ή σταμάταγα σε τσοντοκάναλα και κοιτούσα με περιέργεια “πώς το κάνουν”!

Μετά άρχισαν τα ταξίδια-διακοπές που και πάλι ζούσα σε μελαγχολικούς ρυθμούς. Θυμάμαι τα χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη που είχα μόλις μπει στην εφηβεία. Η μνήμη που θυμάμαι περισσότερο είναι όταν είχα κλειστεί στο μπάνιο για να κάνω ντους και όλοι οι άλλοι είχαν πάει για φαγητό και έκλαιγα μανιωδώς γιατί ένιωθα unlovable. Ήταν η πρώτη φορά που είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω αλλά και η πρώτη φορά που είχα αποδεχτεί στον εαυτό μου ότι είμαι πολύ χέστης για να κάνω κάτι τέτοιο. Στο μέλλον θα περνούσα τέτοια καταθλιπτικά ξεσπάσματα αμέτρητες φορές και ήρθε σαν απόλυτη ευτυχία το γεγονός ότι κάποτε απλά σταμάτησαν να υπάρχουν (τα ξεσπάσματά μου είναι πιο εσωστρεφή σήμερα και χωρίς πολλά κλάματα). Ήταν η πρώτη φορά που την έπεσα σε κάποιον εκείνα τα χριστούγεννα. Καταστροφική φορά. Για καλή τύχη του εγωισμού αυτός με θυμήθηκε το καλοκαίρι και τελικά αυτός που είχε πει το τελικό “όχι” ήμουν εγώ αλλά σε πρώτη φάση είχα φάει χυλόπιτα.

Η τελευταία περίοδος χρόνων χριστουγέννων είναι η “Χριστούγεννα Στο Νησί”. Η μαμά αφού χώρισε με τον πρώτο της (και μοναδικό μέχρι στιγμής) δεσμό μετά το χωρισμό του μπαμπά, άρχισε να ζει μια πιο καταθλιπτική ζωή του στιλ “είμαι ήδη 30τόσο και χώρισα και από τη δεύτερη μεγάλη μου σχέση. Θα μείνω μόνη μου σε όλη μου τη ζωή. Μεγαλώνω” και είχε την ανάγκη να περνάει ΚΑΙ τα χριστούγεννα στο σπίτι της. Το σεβάστηκα αν και δεν μου άρεσε και περνούσα τις μέρες των χριστουγέννων μου σαν καθημερινές μέρες χωρίς σχολείο. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι η μελαγχολική φύση της μαμάς μου έχει περάσει εξ ολοκλήρου στο υποσυνείδητό μου και πως κι εγώ ζω με τη βεβαιότητα ότι περνάνε τα χρόνια και θα ζήσω όλη μου τη ζωή μόνος. Αυτό υσχίει ακόμα και σήμερα. Αν είμαστε οι 2 μας με ρωτάει “τι έχεις?” “τίποτα”. “Δεν είσαι καλά, έγινε κάτι?” “δεν έγινε τίποτα, απλά είμαι λίγο ντάουν, εσυ τι έχεις?” “τίποτα είμαι λίγο κουρασμένη”. Και είναι κάθε φορά αυτό. Υπάρχει μια αβάσταχτη μελαγχολία μεταξύ μας που μόνο με τη μαμά έχω τέτοια εμπειρία. Με όλους τους άλλους είμαι μονίμως μια χαρά και περνάω τέλεια. Με τη μαμά είμαστε πάντα μελαγχολικά ήρεμα.

Τα φετινά χριστούγεννα είναι θεωρητικά τα χειρότερα μου. Έχω έρθει κλασσικά στο νησί, έχει πεθάνει ο παππούς μου και απαγορεύεται να βάλω μουσική στο σπίτι, να βγαίνουμε οικογενειακώς έξω και να γιορτάζουμε, η μαμά είναι συνέχεια στα μαύρα και σκέφτεται τον παππού, είμαι όλη μέρα σπίτι, δεν κάνω απολύτως τίποτα, οι φίλοι μου έχουν φύγει, δεν έχω παρέα. Παρ’όλα αυτά δεν είναι και τόσο άσχημα. Κάθε μέρα βοηθάω τη μαμά να φτιάξουμε κάτι. Σήμερα φτιάξαμε βασιλόπιτα, προχθες τη βοήθησα α φτιάξει κουφέτο (μη με ρωτάτε πού της ήρθε, κανείς δεν παντρεύεται), βλέπουμε καμιά ταινία μαζί, εγώ βλέπω συνέχεια το “2” του Παπαιωάννου και τραβάω τις μύξες μου, και με τη μαμά επιτέλους πρώτη χρονιά μπορούμε να λέμε 2 πράγματα ή να κάνουμε κάτι χωρίς να είναι σε όλη τη δειάρκειά του μελαγχολικό.

Μέσα μου είμαι πιο μελαγχολικός από ποτέ ίσως. Δεν είμαι καν στεναχωρημένος. Ούτε θέλω να κλάψω. Απλά ζω μια μόνιμη μελαγχολία. Ξέρω πως όταν γυρίσω Αθήνα αυτό θα εξαφανιστεί στη στιγμή έτσι το εκμεταλλεύομαι όσο μπορώ και χαλαρώνω.

Τα χριστούγεννα ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά ποτέ δεν τα μίσησα.

Είναι απλά μια μελαγχολική κατάσταση 15 ημερών που την περνάω κάθε χρονο!

Είτε υπάρχον είτε όχι για μένα είναι το ίδιο…

Advertisements
 

9 Responses to ““Τέλεια Χριστούγεννα””

  1. Ιδομενέας Says:

    Μόνο που διάβασα το πόστ, πήρα μια δόση pure μελαγχολίας, gotta say this.

  2. symfwnw apolyta me ton prolalhsasa.
    einai teleiws PURE h melagxolia pou evgales sto post.
    poly m arese.

    twra na leme kai tou stravou to dikio..
    kai’gw den eixa pote ayto pou lene kai anafereis kai’sy ta “teleia xristougenna”.
    oute k mena m’aresoun gia ton idio logo pou eipes kai ‘sy stis teleytaies 3grammes tou post!

    Bloody Kisses :**

    S’ AGAPW.-

  3. keen on boys Says:

    κι εμένα πάντα με μελαγχολούν τα Χριστούγεννα…αλλα φέτος σχετικά καλά την παλεύω

  4. bill g. Says:

    “Ήταν η πρώτη φορά που είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω αλλά και η πρώτη φορά που είχα αποδεχτεί στον εαυτό μου ότι είμαι πολύ χέστης για να κάνω κάτι τέτοιο.”

    Είναι σωτήριο αυτό για τους ανθρώπους. Εγώ πάντα ξεχνάω (και ξαναθυμάμαι) πόσο χέστης είμαι.

    Και θα συμφωνήσω και με τους παραπάνω, στάζει pure μελαγχολία αυτό το ποστ σου. Εξάλλου, πόσο χαρούμενα να είναι τα Χριστούγεννα, με τον άσχημο καιρό και το χαμηλό του βαρομετρικό που και για χημικούς λόγους μας ρίχνει. Άντε, καλή χρονιά, darkenlight, να σου φέρει καινούρια ωραία πράγματα, που ούτε καν τα ξέρεις ακόμα για να τα επιθυμείς. 🙂

  5. Κώστας Says:

    Χωρίς διάθεση υπερβολής, μόνο εσύ μπορείς να εκφραστείς έτσι…

    Μου άρεσε πολύ αυτό το ποστ, μου θύμισε δικά μου βιώματα.

    Μια απορία, ένα κουφέτο μόνο κάνατε; :p

    Καλή χρονιά κι απο δω, με λιγότερες μελαγχολικές στιγμές 🙂

  6. Equilibrium Says:

    Όλους μας θυμίζει κάτι αυτό το ποστ, και μας αγγίζει. Άντε να επιστρέψεις πίσω να πάρεις τα πάνω σου!! φλκ!

  7. darkenlight Says:

    Ιδομενεα,
    Έχω να το λέω ότι δεν έχω βρει άτομο που να με “πιάνει” τόσο πολύ όσο εσύ. Νιώθω τυχερός που γνωριστήκαμε!

    darkoteque,
    Χαίρομαι που έβγαλα pure μελαγχολία γιατί αυτό ακριβώς ένιωθα. Χαίρομαι επίσης που σου άρεσε.
    Κι εγώ σ’αγαπάω και μου λείπεις!

    keen,
    εγώ φέτος είμαι σε πολύ σταθερή ψυχολογία σε σχέση με προηγούμενα Χριστούγννα. Οι μελαγχολικές στιγμές είναι λίγες φέτος και είχα την τύχη να ήμουν σε μία από αυτές τις στιγμές όταν έγραφα!

    bill g.,
    από τις πιο πετυχημένες ευχές που μου είπαν φέτος! Να σαι καλα και σου εύχομαι να βρεις την ευτυχία που ψάχνεις καθώς και να διατηρήσεις αυτή που ήδη έχεις!
    Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες φορές έχω σκεφτεί ότι είναι καλό που είμαι χέστης! Αν δεν ήμουν αυτή τη στιγμή θα ήμουν junkie!!

    Κώστα,
    Το παίρνω ως κοπλιμέντο το “μόνο εσύ μπορείς να εκφραστείς έτσι”!
    Χαίρομαι που σου άρεσε το ποστ!
    Όχι.. μακάρι να ήταν μόνο ένα αλλά δυστηχώς η μαμά μου έχει μια μανία με την εντέλεια 😛
    Καλή χρονιά αλλά επειδή γουστάρω τις μελαγχολικές φάσεις ελπίζω η ευχή σου να μην πιάσει! 😛

    Equilibrium,
    Χαίρομαι που σε άγγιξε!
    Δεν πήρα ποτέ τα κάτω μου! Η μελαγχολία είναι άλλο πράγμα από τη στεναχώρια! Προσωπικά τα ξεχωρίζω. Όταν μελαγχολώ δεν σημαίνει ότι δεν είμαι καλά. Είναι ένας ήρεμος τρόπος ξεσπάσματος προκειμένου να συνεχίσω να είμαι χαρούμενος!
    Ευχαριστώ για το σχόλιο!

  8. Άγαπητέ darkelight.. τι να σου γράψω τώρα!

    Μ’αρέσει που ακόμη μιλάς για τους γονείς σου ως ‘μπαμπά’ και ‘μαμά’…

    Έχοντας διαβάσει παλαιότερα ποστ σου, νομίζω πως είσαι ολοένα και πιο δυνατός… και ακόμα και μέσα από αυτό το ‘μελαγχολικό’ ποστ εγώ σε βλέπω καλά…

    Να αγαπάς τη μαμά και να της κάνεις παρέα. Είναι τόσο ‘εύκολες’ οι μαμάδες που χαίρονται σα χαζές με το παραμικρό… 😉

    Φιλιά πολλά και ένα γεμάτο όμορφο 08.

    υγ. καλά εκεί με το κουφέτο και την παρένθεση με πέθανες…
    υγ.2 πολύ θα ήθελα να δω το 2 του παπαϊωάννου. Καμιά ιδέα;

  9. darkenlight Says:

    Geia sou bibi,
    Ναι είναι ένα πράγμα που μου έχει μείνει. Επιμένω να λέω τους γονείς μου ακόμα “μαμά” και “μπαμπά”. Κι εμένα μου αρέσει για να είμαι ειλικρινής!
    Χαίρομαι που με βλέπεις πιο δυνατό και ότι είμαι καλά γιατί είναι όντως έτσι όπως το λες!
    Όσο για το θέμα της μαμάς έχεις απόλυτο δίκιο και το έχω παρατηρήσεις κι εγώ αυτό! Κάνω ό,τι μπορώ.
    Τις καλύτερες ευχές μου για το νέο έτος!
    Όσο για τα υστερόγραφα,
    1) και εμένα μου φάνηκε γελοίο το θέμα με το κουφέτο!
    2) Βεβαίως! Μπορούμε να το δούμε παρέα! 😛


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s