Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Αυτό Ήταν! January 6, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 21:45pm

Η περίοδος διακοπών τελείωσε και εγώ είναι καιρός να επιστρέψω Αθήνα…

Αυτό σημαίνει ότι (όπως πάντα) δεν θα γράφω ποστς με τον ίδιο ρυθμό αλλά σχετικά σπάνια.

Είμαι πολύ δεμένος με το μπλογκ μου και μου φένεται περίεργο που δεν το έχω βαρεθεί…!

Τεσπα!

Ποστ φαντάζομαι θα κάνω σε καμιά εβδομάδα πάλι αλλά έτσι όπως είμαι στον κόσμο μου ποτέ δε ξέρεις…

ΥΓ: Θα μου λείψεις πολύ… Ήσουν η καλύτερη παρέα τα χριστούγεννα! (Ξέρεις εσύ)

 

Σοκαρισμένος… January 4, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 20:36pm

britney_spears_ambulance_3.jpg

britney-spears-psych1.jpg

Δεν τα συνηθίζω τέτοια ποστς αλλά μετά από τέτοιες φωτογραφίες και σκηνικά ένιωσα την ανάγκη να γράψω για την “οκ-το-παραδέχομαι” προστατευόμενη-διάσημή μου, Britney Spears.

Η κατάσταση έχει ως εξής. Σύμφωνα με το δικαστήριο η Britney είχε το δικαίωμα να επισκέπτεται τα παιδιά της ανά τακτά χρονικά διαστήματα και να περνάει κάποιο χρόνο μαζί τους υπό την παρακολούθηση κάμερας και τακτικών τεστ ναρκωτικών, αλκοτεστ κλπ.

Όλα είχαν αρχίσει να ηρεμούν και η britney πήγε ακόμα και στο δικαστήριο (όπου παλαιότερα το σνόμπαρε βλακωδώς), με φυσιολογική αμφίεση και όχι μόνο αυτό, αλλά εμφανώς αδυνατισμένη και κομψά φτιαγμένη. Ξαφνικά άρχισα να παίρνω τα πάνω μου και την υποστηρίζω περισσότερο.

Μέχρι που έγινε το μπαμ.

Χθες η κοπέλα αυτή, δεν άφησε χώρο για αμφιβολίες ότι έχει σοβαρό πρόβλημα,  χρειάζεται βοήθεια και υποστήριξη. Παράλληλα αποτελεί ζωντανή απόδειξη θύματος μιας ξεδιάντροπης κοινωνίας που ασταμάτητα βλάπτει τα άτομα αυτά όταν είναι εμφανές ότι τα βλάπτουν σοβαρά ολοένα και περισσότερο. Η κατάσταση της Britney αποτελεί πρωτοφανή επίδειξη αναισθησίας από όλους όσους βγάζουν το ψωμί τους από αυτή.

Αφού, λοιπόν, είχε πάρει τα παιδιά της για κάποιες ώρες, έφτασε η ώρα όπου ήρθε το αυτοκίνητο να πάρει τα 2 παιδιά στον μαλάκα τον Kevin. Παίρνει αυτή το 2-χρονο γιο της Sean Preston και τον βάζει στο αυτοκίνητο. Και πάει να πάρει και τον Jayden (που είναι 1 χρόνου) αλλά αντί να βγει από το σπίτι κλειδώνεται μέσα για να μην της πάρουν το παιδί. Η κάμερα καταγράφει το συμβάν και η αστυνομία τρέχει σπίτι της να πάρει με το ζόρι το παιδί.

Αφού ανοίγουν το σπίτι της, βρίσκουν μια Britney ΑΠΟΤΡΕΛΑΜΕΝΗ. Να χασκογελάει υστερικά και να φέρεται άτσαλα και όπως φέρεται ένας τρελός. Οι αρχές δήλωσαν ότι η ίδια είχε πάρει κάποια άγνωστη ουσία. Την έδεσαν στο κρεβάτι όπως κάθε τρελό, και πήραν το παιδί στο νοσοκομείο να εξετασθεί για την περίπτωση ότι του είχε δώσει κάτι η ίδια.

Της έκαναν τεστ και βγήκαν αρνητικά. Ούτε ναρκωτικά είχε πάρει ούτε καν φάρμακα που της είχαν χορηγηθεί ούτως ή άλλως. Τελικά ανακοίνωσαν πως πάσχει από bipolar disorder που ουσιαστικά είναι ένας πολύ γενικός όρος και σημαίνει ότι κάποιος πάσχει από κάποιου είδους μανία. Αυτό μπορεί να είναι απλή κατάθλιψη ή και τρέλα. Η ίδια με λίγα λόγια το έχει χάσει..

Εκει που πραγματικά πειράχτηκα ήταν ότι παρατηρώντας τα βίντεο των παπαράτσι δεν υπήξε ίχνος σεβασμού σε μια κοπέλα που ήδη την έχουν βλάψει απίστευτα. Ξέρω, ξέρω.. Μόνη της το έκανε ό,τι έκανε…. Δεν νομίζω όμως ότι είχε στο μυαλό της ότι μέχρι και η μάνα της θα την πουλούσε για λεφτά, ότι θα υπήρχαν τόσες ατυχίες μαζεμένες στη ζωή της (βλ. χωρισμός έχοντας 2 παιδιά, στα μαχαίρια με την οικογένειά της, αλκοολισμός) που σε όλους συμβαίνουν.

Ακόμα και τη χθεσινή μέρα, οι φωτογράφοι της φώναζαν “Britney we love you”, “Smile Britney” και αυτή σε κατάσταση κρίσης γελούσε. Δεν θα ήταν διαφορετικό αν το έκανες αυτό σε μια χαζεμένη. Αν δεν ήταν η Britney και ήταν ο οποιοσδήποτε άλλος θα έλεγαν όλοι ότι αυτό είναι απάνθρωπο. Όμως επειδή είναι η κοπέλα που όλοι μισούν, ξαφνικά “Καλά της κάνουν”.

Όχι δεν είναι έτσι. Προσωπικά μου φάνηκε πολύ σκληρό όλο αυτό το θέαμα και την λυπήθηκα πάρα πολύ. Το βρήκα πολύ σκληρό, ωμό και με σοβαρή έλλειψη σεβασμού.

Όλα τα κουτσομπολίστικα περιοδικά, τα βλακώδη sites και οι βαρετές εκπομπές στην tv, συνεχίζουν να την γελοιοποιούν όταν θα έπρεπε απλά να σταματήσουν να ασχολούνται μαζί της. Να την  παρατήσουν ύσηχη να συνέλθει. Γιατί αν συνεχιστεί η κατάσταση με αυτό το ρυθμό, η Britney θα αυτοκτονήσει. Ήδη μιλούν για απόπειρα αυτοκτονίας όσο ήταν μέσα στο σπίτι της.

Αυτή τη στιγμή παρακολουθείται προκειμένου να μην αυτοκτονήσει. Όσο ανιπαθέστατη και να είναι για όλη την κοινωνία, το να αφαιρέσει τη ζωή της νομίζω ότι δεν θα το χαρεί κανείς με τον ίδιο τρόπο.

Την λυπάμαι πάρα πολύ και εύχομαι πραγματικά να συνέλθει. Νομίζω ότι αν ξυπνούσα μια μέρα και βρισκόμουν στη θέση της θα είχα τρέξει να πιάσω 30 χάπια να τα καταπιώ επιτόπου.

Είναι από τα χειρότερα θεάματα, να παρατηρείς μια ποπ σταρ που, όταν ησουν μικρό παιδί, εκθείαζες και αγαπούσες με τρέλα, να καταρρέει μπροστά στις κάμερες και ο κόσμος να γελάει χαιρέκακα. Προσωπικά, με χτυπάει πολύ άσχημα. Όχι μόνο γιατί είναι η Britney. Και η κάθε άγνωστη από οπουδήποτε να πάθαινε κάτι τέτοιο νομίζω θα με έκανε να νιώθω με τον ίδιο τρόπο.

ΥΓ: Ναι, δάκρυσα με τα βίντεο και της φωτογραφίες. Μπορείτε να με κράξετε ελεύθερα. Αλλά όταν είσαι 10 χρονών και παθαίνεις κόλλημα με μια χαζο-ποπ τραγουδίστρια, είναι δύσκολο να σταματήσεις ποτέ να την αγαπάς. Ιδιαίτερα εγώ που αν κάτι σε μια στιγμή μου αρέσει, δεν θα το αρνηθώ ποτέ στο μέλλον ακόμα και αν πιστεύω ότι είναι αηδία κατά βάθος.

“Piece Of Me” by Britney Spears

Και για να θυμηθούμε μια από τις στιγμές που η Britney έλαμπε…

“Stronger” by Britney Spears

 

Αυπνίες… January 3, 2008

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 17:26pm

Από τότε που ήμουν μικρό παιδί δεν είχα ύπνο το βράδια…

Θυμάμαι που η μαμά με έβαζε για ύπνο και ΠΟΤΕ δεν κοιμόμουν.. Στο σχολείο πήγαινα στην τάξη και όντας “πρωτάκι” με έπαιρνε ο ύπνος στο θρανίο και ο δάσκαλος με ξυπνούσε. Με αγαπούσε πολύ ο δάσκαλος. Ίσως γιατί από την 2α δημοτικού είχα αποκτήσει άποψη. Έλεγε “βγάλτε το βιβλίο Εμείς Κι Ο Κοσμος” κι εγώ απλά δεν το έβγαζα “Γιατί δεν το βγάζεις το βιβλίο Σωτήρη?” “Γιατί δεν μου αρέσει το Εμείς Κι Ο Κόσμος” και μου το έβγαζε αυτός από την τσάντα με το ζόρι (μα τι θυμήθηκα πάλι?).

Όταν πια έμαθα να μη με παίρνει ο ύπνος στα θρανία (ή να μην πηγαίνω με πυτζάμες) απλά πήγαινα στην τάξη “κομμάτια” με μαύρους κύκλους (αν και πάντα έχω μαύρους κύκλους) και πονοκέφαλο. Είναι πρόβλημα η αυπνία… Για τους περισσότερους γιατί εγώ την καταδιασκεδάζω (τις περισσοτερες φορές όμως).

Κατ’αρχήν από πάντα ζούσα με την πεποίθηση ότι η νύχτα δεν είναι για να κοιμάσαι αλλά για να αφιερώνεις χρόνο στον εαυτό σου και να χαλαρώνεις. Προσωπικά αν δεν “το ξενυχτήσω” τη νύχτα νιώθω σαν να στέρησα το χρόνο μου με τον εαυτό μου. Για μένα (όπως σε ό,τι και να κάνω) υπάρχει ενα γελοίο, ελεύθερο πρόγραμμα για να περάσω την ώρα μου από τις 12 και μετά.

Πρώτα βάζω λίγο την ηλίθια τηλεόραση να δω αυτό που τελικά βαριέμαι να δω (αν και το ΣΚΑΙ έχει αξιόλογο πρόγραμμα που καμιά φορά με κάνει να το παρακολουθήσω) και το πολύ σε 20 λεπτά με μισή ώρα πιάνω να διαβάσω είτε Lifo είτε Athens Voice (δηλώνω φανατικός των συγκεκριμένων Free Press) εκτός αν τις έχω ήδη διαβάσειπου εκεί ασχολούμαι με το περιοδικό Q ή με κάποιο βιβλίο που διαβάζω εκείνη την περίοδο. Αυτό διαρκεί καμιά ώρα και για φινάλε βάζω να ακούσω μουσική που συνήθως αυτό είναι 3-4 ώρες (κι αυτό αναγκαστικά γιατί με βρίσκει το ξημέρωμα).

Με λίγα λόγια δεν με παίρνει ο ύπνος ΠΡΙΝ τις 4 με την καμία…

Και κάπως έτσι λειτουργεί το βιολογικό μου ρολόι. Χρόνια τώρα οι ώρες που κοιμάμαι είναι αυτές. Το πρόβλημα αρχίζει όταν, λόγω συναισθηματικής φόρτισης ή υπερβολικά πολλών και έντονων σκέψεων, η αυπνία επεκτείνεται και γίνεται πραγματικά ΑΥΠΝΙΑ.

Γενικά από τη στιγμή που θα ξαπλώσω και θα κλείσω τα μάτια μου θα χρειαστώ μίνιμουμ μισή ώρα για να με πάρει ο ύπνος. Αυτό γιατί αρχίζω και σκέφτομαι διάφορα πράγματα ή θυμάμαι στιγμές τις μέρας. Αυτό μπορεί να κρατήσει και 1 ή 1,5 ώρα. Αν κρατήσει παραπάνω γίνεται ανυσηχητικό.

Κατι παρόμοιο έγινε και χθες-σήμερα. Ξάπλωσα να κοιμηθώ στις 7 το πρωί (ξέρω το παράκανα… Διάβαζα ένα κείμενο για σκεπτομορφές και ξεχάστηκα) και πήγε 8 και μισή και εγώ ακόμη δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Ήρθαν οι θείες μου για καφέ, και εκεί άρχισα να βρίζω μόνος μου. Διότι αντιμετωπίζω ΚΑΙ αυτό το πρόβλημα. Είναι πολύ δύσκολο να με πάρει ο ύπνος αν δεν είναι σκοτάδι και απόλυτη ηρεμία. Τη συγκεκριμένη μέρα και το φως είχε βγει και γινόταν φασαρία μέσα. Αφού έφυγαν και είχε πάει 9 πήγα μέσα και ζήτησα από τη μαμά μου να μου δώσει ένα χάπι ή έστω κάτι να με πάρει ο ύπνος και δεν μου έδινε γιατί λέει “δεν είναι καλό” και νευριάσα ακόμα περισσότερο.

Της ζήτησα αν γινόταν να πήγαινα στο κρεβάτι της να ξαπλώσω εκεί και, φυσικά, μου είπε ναι. Κλειστηκα στο δωμάτιο και απλά περίμενα να με πάρει ο ύπνος. Αφού δεν γινόταν τίποτα απλά έβαλα τα κλάμματα από τα νεύρα μου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι απαίσιο που είναι να θες να κοιμηθείς απλά να μην γίνεται. Να χασμουριέσαι και να ξέρεις ότι είσαι κουρασμένος και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα.

Τελικά πρέπει να κοιμήθηκα γύρω στις 10 με 10 και μισή αλλά ήταν εξίσου εκνευριστικό που ξύπνησα στις 6 και μισή.

Εύχομαι σήμερα να μην με πιάσει πάλι αυτό το πράγμα γιατί θα καταρρεύσω. Έχει καταντήσει ο…εφιάλτης μου!!

“Isomnia” by Faithless

 

Για Σένα Που Παραπονιέσαι… January 1, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 19:56pm

Δεν θα εξηγήσω πως και τι… Αυτά τα είπαμε…

Απλά να ξέρεις ότι αποτελείς την καλύτερη συντροφιά που έχω τα βράδια που ποτέ δεν κοιμάμαι. Ειλικρινά θα μου λείψεις και νομίζω ότι όσα έχω πει σε εσένα δεν τα έχω πει πουθενά αλλού. Πρώτα απ’όλα γιατί μόνο εσύ έχεις παρόμοια βιώματα και μόνο εσύ μπορείς να νιώσεις το πως εγώ νιώθω. Δεν ξέρω γιατί.

Σκεφτόμουν σήμερα όσο λέγαμε τις “αλήθειες” μας κάτι που τελικά δεν στο είπα γιατί σκέφτηκα ότι θα φαινόταν υπερβολικό. Έχω την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Είναι σαν να σε καταλαβαίνω και να με καταλαβαίνεις χωρίς καν να εξηγήσουμε ο ένας στον άλλο. Νομίζω ότι έχουμε άψογη επικοινωνία και χαίρομαι που δεν σε βαριέμαι ποτέ… Πράγμα σπάνιο για μένα…

Ακόμα και αν μια μέρα χαθούμε, θέλω να θυμάσαι ότι πάντα θα είσαι στην καρδιά μου και πάντα θα σε σκέφτομαι. Γιατί όπως σου έχω ξαναπει… βρίσκω πολλές ομοιότητες μεταξύ μας και δεν θα μπορούσα να σκέφτομαι αρνητικά για σένα. Μου προκαλείς ενθουσιασμό και ,όχι, δεν με ξενερώνεις ποτέ με αυτά που με ρωτάς.

Εύχομαι πραγματικά για σένα να πιστέψεις στον εαυτό σου και στο πόσο καλό παιδί είσαι και τότε όλοι οι φόβοι σου και οι στεναχώριες θα εξαφανιστούν. Είσαι παιδί με μέλλον και τα παιδιά με μέλλον δεν χάνονται. Εγώ πιστεύω σε σένα!

Είμαι ευγνώμων που σε έχω γνωρίσει (παλιομαλακιστήρι!)

“Oceania” by Björk