Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Μια στιγμή που φοβήθηκα… May 24, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 08:51am

Έχεις νιώσει ποτέ ότι θες να αφεθείς σε ένα συναίσθημα αλλά ένα μέρος του εαυτού σου στο απαγορεύει με μια σιγουριά ότι το κάνει “για το καλό σου”? Έχεις ποτέ την τάση να μελαγχολείς αλλά την ίδια στιγμή να σκέφτεσαι “δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο”?

Η στιγμή, με μεγάλη βεβαιότητα, γίνεται ακόμα πιο δύσκολη γιατί ανακαλύπτεις πως νιώθεις τόσο ανήξερος για όλα. Αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τα υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή σου και γυρνάς να ρίξεις μια ματιά σε όσα δεν πάνε όπως πραγματικά τα θες. Όμως θες να τα παρατηρήσεις χωρίς να επηρεαστείς από εύκολα συναισθήματα και κλισέ σκέψεις. Και αυτό είναι τόσο γαμημένα δύσκολο… Σε αφήνει αφοσιωμένο σε κάτι που ουσιαστικά μόνο εσύ παρατηρείς ότι υπάρχει και ξέρεις πως δεν έχει τέλος. Είναι μέχρι να κουνήσεις το κεφάλι σου και να πεις “τι μαλακίες σκέφτομαι…”.

Κι όμως, είσαι τόσο σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψεις σε αυτό το λαβύρινθο. Είτε μετά από κάποια στεναχώρια ή όταν απλά πας να ξαπλώσεις τη νύχτα. Και δεν σε στεναχωρεί αλλά ούτε σου δίνει ελπίδες. Απλά είναι μια αυθόρμητη προσπάθεια να ξεκαθαρίσεις όσα συμβαίνουν τελευταία σε εσένα. Και δεν είναι κακό. Αρκεί να μην συμβαίνει συνέχεια.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω το πολύ νεανικό (ακόμα) πρόσωπο της αδερφής μου και είμαι ευγνώμων για τη στιγμή που μόλις έζησα. Θέλω ένα πρωινό να ξυπνήσω σε ένα δάσος όπου η μυρωδιά από το έδαφος να είναι τόσο έντονη και όλα γύρω μου τόσο πράσινα. Θέλω να ζήσω ένα από τα όνειρα που βλέπω στον ύπνο μου.

Βλέπω πολλά όνειρα τελευταία. Από τα πιο γελοία έως τα πιο καθημερινά. Αγαπάω αυτά που είναι τόσο περίεργα όπου ξέρω ότι είναι όνειρο ακόμα και την ώρα που το βλέπω αλλά παράλληλα θα έκανα τα πάντα για να σταματήσω να βλέπω αυτά που ουσιαστικά συνεχίζουν μια φάση της ζωής μου με τον πλέον ρόδινο τρόπο. Ανατρέπουν τα πάντα έτσι όπως πραγματικά τα θέλω εγώ. Και είμαι τόσο ευτυχισμένος και θέλω να βγω να το πω παντού ότι επιτέλους όλα πάνε όπως τα ονειρεύομαι.

Και ανοίγω τα μάτια μου.

Το συναίσθημα της συνηδητοποίησης ότι όλα ήταν όνειρο είναι τόσο μα τόσο φριχτό. Και αν με εκνευρίζει κάτι περισσότερο είναι η αναγκαστική σύγκριση μεταξύ της ζωής μου και του ονείρου. Και τότε νιώθω τόσο ευάλωτος και τόσο εύθραυστος. Ξαφνικά φοβάμαι ότι θα επιστρέψω σε νωπά συναισθήματα που έχω απαγορεύσει από τον εαυτό μου να αφήνουν έτσι ελέυθερα να περνάνε και να τα υιοθετώ.

Όμως μόλις ανοίξω λίγο περισσότερο τα μάτια μου, δω πιο σωστά και αρχίσω να μιλάω με ένα φίλο ή τη μαμά καταλαβαίνω ότι όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβούν. Γιατί πολύ απλά η δυνάμεις μου επιτρέπουν πολλά περισσότερα μέχρι να κλατάρω.

Μπορώ να περιμένω για χρόνια ακόμα να επιστρέψει το φως!

Advertisements
 

Γκκκρρρρ…

Filed under: Confessions...,Thoughts — darkenlight @ 08:19am

Οοοοοκ…. ΣΚΑΤΑ ΣΚΑΤΑ ΣΚΑΤΑ ΣΚΑΤΑ ΜΕΡΑ!

Ουφ… το πα!

Δεν είναι ότι με έπιασαν τα ψυχοπονιάρικά μου (αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως μια στο τόσο έτσι για να μην ξεχνιόμαστε). Είναι ότι για κάποιο σπαστικό λόγο σήμερα όλα πάνε ελεεινά διαφορετικά από αυτά που θέλω να πηγαίνουν.

Εκτός του ότι όλοι με έχουν ξεχάσει σήμερα, ένα ζεστό, καλοκαιρινό και όμορφο Σάββατο και βαριέμαι τη ζωή μου, μπήκα νετ μετά από καμιά εβδομάδα. Άνοιξα Εμεσεν και τι να δω? ΕΙΧΑΝ ΧΑΘΕΙ ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΟΙ ΕΠΑΦΕΣ. και αφού άρχισα να Αδάρω (μτφ:Αντάρω) όσα θυμόμουν ανακάλυψα πως ήταν όλα ΒΛΟΚΑΡΙΣΜΕΝΑ από μέρους μου. ΦΑΚ ΦΑΚ ΦΑΚ. Οπότε. Όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο και αποτελείτε μέρος της ΕΚΛΕΚΤΗΣ λίστας επαφών μου παρακαλώ επικοινωνήστε μου σύντομα με το ι-μέιλ σας για να σας αδάρω ξανά. Να κάνουμε μια νέα αρχή. Πιο λαμπρή. Πιο μεγάλη.

Και έχω και ενα μαλακισμένο αγλάκι στο εμεσεν να μου τα πρήζει με βλακείες. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΓΥΝΑΙΚΑ! Σκέφτομαι να τον βλοκάρω αλλά γελάω και λίγο……

Μπα άσε τον βλόκαρα! Είχε εκστασιαστεί με το ξεκατίνιασμα που προκαλούσε μόνος του. Είχα βαρεθεί να με βρίζει χωρίς να τον ξέρω καθόλου!

Πιφφφφ…. Μόλις έκανα άλλο ένα ανούσιο ποστ…

 

Τέχνη και Αποτρίχωση May 15, 2008

Σε αυτή τη στροφή της ζωής μου (δεν είναι πολύ ποιητικό-μπλιαχ?) κάποιες αόρατες δυνάμεις ή απλά η μαλακία στον εγκέφαλό μου με ώθησαν στο να ξανα-ασχοληθώ με πράγματα που είχα λατρέψει στο παρελθόν όμως με έριχναν σε κατάθλιψη. Ο μαζοχισμός με ξαναχτύπησε στο κεφάλι και έτσι ακούω συνέχεια το Σάουδρακ (πόσο απαίσια μπορεί να το έχω γράψει? ΑΧΑΧΑΧΑ) του “Αμελί” που με κάνει να κλαίω ΝΟΝ ΣΤΟΠ ΜΙΞ. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΣΑΟΥΔΡΑΚΑΡΑ! ΤΕΛΟΣ!

Βλέπω ξανά και ξανά την ταινία “Οι Ώρες” με την Νικόλ Κίδμαν, την Μέριλ Στριπ και την Τζούλιαν Μουρ (η τελευταία ΔΙΝΕΙ ΡΕΣΤΑ). Ασχολείται κυρίως με την Βιρτζίνια Γουλφ, τη ζωή της και την βιβλιάρα “Μίσιζ Ντάλαγουέι”. Εκει κι αν κλαίω. Βλέπω το βλέμμα της Τζούλιαν (αυτή της δεκαετίας το 50 για όσους δεν θυμούδαι) και μόνο αυτό φτάνει για να πνιγώ σε απαίσια συναισθήματα.

Και διαβάζω και το βιβλίο που προανέφερα με μανία γιατί πρώτον, ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ, δεύτερον (κι εδώ είναι η έκπληξη της βραδιάς [πρωί πρωί]), με κάνει και κλαίω, τρίτον τα παλιομοδίτικα αγγλικά είναι τα αγαπημένα μου.

Mrs Dalloway said she would buy the flowers herself….

ΠΩΩΩΩΩΩ

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά το έριξα και στην αποτρίχωση.

Η Αγέλα μου έκανε αποτρίχωση στα χέρια με κερί. Είχε πει ότι δεν θα πονέσει και ο ΜΠΙΙΙΠ την πίστεψα. Καλά να πάθω. Ευτυχώς όταν πονάω δεν ουρλιάζω. Για καλό όλων μας.

Το υπόλοιπο σώμα το περιποιήθηκα μόνος. Ένα έχω να πω. Για κάποιο καιρό δεν έκανα μιας που βαριόμουν και είπα να πάρω άλλο μέσο για αλλαγή. Κρέμα Βιτ. Κάνει θαύματα. Ούτε ο ίδιος δεν είχα τόσο καλές προσδοκίες. Είναι βλακεία να αναφέρω ότι έχει η γίνει η καλύτερή μου φίλη.

Όταν πέφτω στην λήθη της τέχνης και της αποτρίχωσης ένα πράγμα καταλαβαίνω.

Είμαι σε ένα κενό. Η ζωή μου κάνει ένα βρέικ (ΑΧΑΧΑ) και δεν προχωράει βροστά (το μπίπησα).

Αλλά και να το δοκίμαζα να την προχωρήσω τίποτα δεν θα κυλήσει. Έχω ακόμα ανάγκη αυτή την ξεκούραση.

Όπως και να έχει πρέπει να επιβιώσω και σε αυτό οι επιδώσεις μου είναι καταπληκτικές. Κάθε φορά με τέλεια αποτελέσματα. Δεν πα’να καταστραφεί  όλη μου η ζωή. Εγώ θα βρω τον τρόπο να την φέρω εκεί που θέλω. Απλά η διαδικασία είναι λίγο επίπονη.

Ένα κοινό έχουν οι κατσαρίδες κι εγώ (κι ας τις σιχαίνομαι τόσο).

Με κάποιο τρόπο πάντα θα επιζούμε!

 

Χανγόβερ.

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 02:25am

Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα βγήκα να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Τα ρακόμελα είναι ύπουλα. Πίνεις πίνεις πίνεις. Δεν ζαλίζεσαι και λες “Α! τι καλά! ΦΕΡΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΑΦΑΚΙ” και μετα πας για αφτερ και θέλεις να ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΜ!

Η Νατάσα, αυτό το βρωμοθύληκο, το τσόλι, με μέθυσε και με έκανε να ξεχάσω τα πάντα! Για μια στιγμή ήταν τέλεια. Αλλά ας μην σκεφτώ μετά που πήγα να κοιμηθώ σπίτι της και έπεσα νεκρός. Πάει 10 το πρωί και με ξυπνάει αλαφιασμένη η τσούλα να κρυφτώ στο άλλο δωμάτιο γιατί ήρθε η γιαγιά της.

ΚΑΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΩΝ ΑΝ ΞΥΠΝΗΣΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΟΙΜΑΜΑΙ. (Ξέρω άχρηστη ότι θα το διαβάσεις).

Ο πονοκέφαλος είναι για άλλη μια φορά απαίχαλος. Έχω πάρει 2 (δύο) δεπόν και δεν βρήκα ποτήρι για νερό οπότε ήπια με τα χέρια σαν αυτές τις ηλίθιες στις διαφημίσεις στιλ “Αύρα” και “Λουτράκι” που πίνουν από μια πηγή νερού με τα χέρια γεμάτες αισθησιασμό και αναζωογόνηση και κλείνουν τα μάτια από απόλαυση.

Ναι.

Καμία σχέση εγώ.

Με ένα μαλλί λιγδιασμένο από το χθεσινό ζελέ (που σιγά μην έβγαζα έτσι όπως ήμουν), να σκέφτομαι “καλά εγώ τώρα θα πιω με αυτά τα βρωμόχερα?”, με ματια πρησμένα (συνήθες φαινόμενο τις τελευταίες μερες… όπως ένας μου είπε πρόσφατα “Πως είναι έτσι τα μάτια σου ρε? Σαν να σε έχουν χύσει στο μάτι είσαι”), και βλέμμα “πού είμαι και τί ακριβώς κάνω?”. Νομίζω έπιασα το φίλινγ της Κρουέλλα ΔεΒιλ!

Πιάνω το νερό και πίνω με αηδία. Ο πονοκέφαλος δεν πέρασε τελικά.

ΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΡΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ?

 

BREAKING NEWS: Κουρεύτηκε Η Μενεγάκη May 2, 2008

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 02:47am
Tags: ,

Και αυτό δεν το έμαθα από κανένα blog, από κανένα site, ούτε από το Σοκ ούτε από την Traffic. Το είδα στα google searches μου. Σαν να το βλέπω μπροστά μου “ΚΟΥΡΕΥΤΗΚΕ Η ΜΕΝΕΓΑΚΗ”.

Ένα δέος άρχισε να τυλίγει όλο μου το είναι. Τα μάτια μου γούρλωσαν. Τα δάχτυλά μου άρχισαν να τρέμουν. Μια κραυγή ξέσπασε από το τίποτα της μηδαμινής μου ζωής. Η ψυχή μου αποζητούσε διψασμένα να μάθει περισσότερα για αυτό το νέο κούρεμα. Ένας φόβος έπνιξε το σοκ μου. ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΜΟΙΡΑ? Ποιος κακοτράχαλος δρόμος με οδηγεί σε αυτή την είδηση?

Μετά το κούρεμα της Μενεγάκη η ζωή μου πήρε άλλη ρότα. Ποτέ δεν θα είμαι πια ο ίδιος. Ολη μου η ψυχοσύνθεση έχει αντιστραφεί. Καιρός για πιο ωραία, πιο μεγάλα.

(και τελικά μετά από αυτό το τελείως άκυρο ποστ η μόνη λογική απορία που μπορεί να έχω είναι “Τι σχέση έχει το βλογ μου με το κούρεμα της Μενεγάκη?)