Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Λυπάμαι… July 4, 2008

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 08:19am

Άλλος ένας θάνατος…

Μετά τον χαμό του παππού μου και πατέρα της μητέρας μου, σήμερα το μεσημέρι απεβίωσε και η θεία η μου η Ελένη. Αδερφή της μητέρας μου. Λυπάμαι που την έχασα όμως υπέφερε από τον καρκίνο. Δεν της άξιζε να υποφέρει. Άλλωστε δεν τη αγάπησα και ποτέ ιδιαίτερα για να είμαι λίγο ειλικρινής. Και νιώθω άσχημα που είμαι ειλικρινής μια τέτοια μέρα. Λυπάμαι κυρίως την μητέρα μου. Τα προβλήματα για την ίδια ήταν πόλλα για το 2008.

Πέρα από τους 2 αυτούς θανάτους, είχαμε και ένα σοβαρό πρόβλημ υγείας με την αδερφή μου που την άφησε στο κρεβάτι για 3 μήνες. Το καλό είναι ότι η μικρή μου είναι κάθε μέρα και πιο υγιής και, επιτέλους, όρθια. Ποτέ δεν μπορούσα ν φανταστώ πόσο τυχερός ήμουν μέχρι που ήρθε αυή η χρονιά γεμάτη ατυχίες, μαύρα ρούχα και κλάμματα. Ούτε για εμένα προσωπικά ήταν καλή χρονιά αλλά ήμουν (μέχρι στιγμής) ο πιο τυχερος από όλους.

Έτσι μετά από ένα μήνα, η μητέρα μου θα ξαναβάλει τα μαύρα για άλλους έξι μήνες. Αυτό μας κάνει περίπου ένα χρόνο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί με το πένθος πρέπει να ακολουθούν μαύρα ρούχα, έλλειψη μουσικής και άλλα τέτοια. Ο καθένας εκφράζεται διαφορετικά στη θλίψη του. Ουσιαστικά έχασε ένα χρόνο από τη ζωή της με το να υιοθετεί τη ζωή μιας γριάς. Είναι μόνο 37 χρόνων. Όμως δεν μπορείς να της πεις τίποτα. Η αδερφή της έφυγε. Θα κάνει όπως νιώθει…

Πολλές φορές μίλησα άσχημα για τη θεία μου την Ελένη, και ακόμα περισσότερες γέλασα με την ίδια. Γιατί ήταν αστεία φιγούρα. Μου είχε ιδιαίτερη αδυναμία όταν ήμουν μικρός και όποτε με έβλεπε μου έκανε τρελές χαρές. Έμπαινε στο σπίτι, εγώ κρυβόμουν γιατί μου φαινόταν περίεργη η συμπειφορά της και αυτή φνώναζε “Σωτηρούουουουουληηηη”. Από αγαπημένη θεία μεγαλώνοντας στα μάτια μου έγινε γραφική. Όμως κατά καιρούς ένιωθα κολακευμένος. Όταν είχε μάθει πριν ένα χρόνο μια επιτυχία της ζωής μου, είχε πάρει τόσο μεγάλη χαρά που ούρλιαξε τα συγχαρητήρια στη μητέρα μου και πάλι ήταν αστείος ο τρόπος της όμως….. με αγαπούσε. Και μέσα μου την αγαπούσα κι εγώ. Όμως ποτέ δεν δέθηκα ιδιαίτερα μαζί της.

Τελευταία φορά που την είδαήτν περίπου ένα μήνα πριν. Είχα πάει να την δω στο νοσοκομείο. Και ήταν τόσο αδυνατισμένη και κίτρινη. Δεν μπορούσα να μην δακρύσω (όσο κλισέ κι αν διαβάζεται), και η ίδια με κοίταξε και μου χαμογέλασε με το χαμόγελο που για χρόνια έβλεπα τόσες φορές αλλά ποτέ δεν το εκτίμησα. Αυτό το τελευταίο χαμόγελο, όμως, θα μείνει χαραγμένο για πάντα στη μνήμη μου. Ίσως τελικά τη θεία να την αγαπούσα περισσότερο από όσο νόμιζα. Με νοιαζόταν ίσως περισσότερο από κάποιους άλλους.

Για την ώρα η μαμά φεύγει για Αθήνα σε 2 ώρες και την λυπάμαι τόσο πολύ για τους άσχημους καιρούς που περνάει. Τα τελευταία βράδια έκλαιγε όποτε την έβλεπα σπίτι. Μιλούσε με τις αδερφές της και ουσιαστικά δεν έλεγε κάτ διαφορετικό. Όλο τα ίδια και τα ίδια.

Είναι μια δύσκολη κατάσταση.

Λυπάμαι για μια μέρα σαν αυτή.

Όχι όπως λυπούνται όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς μου. Όμως με τον δικό μου τρόπο, για τους δικούς μου λόγους.

Καλό ταξίδι, θεία…

“This Woman’s Work” by Kate Bush

Advertisements
 

9 Responses to “Λυπάμαι…”

  1. hfaistiwnas Says:

    Λυπάμαι Σωτήρη (συ είπας) για το χαμό της θείας σου.
    Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να λυπάται και να πενθεί.. έχεις δίκιο, δεν μπορώ και εγώ τις διάφορες συνήθειες του πένθους…. συνήθος εξυπηρετούν το φαίνεσθαι..
    Είναι και το ότι όπως είπες τώρα τελευταία έπεσαν όλα μαζι.. θα περάσει αυτή η περίοδος “άγχους” και θα είστε όλοι μια χαρά…
    Δεν βλέπω το λόγο που λες ότι δεν την αγάπησες… δείχνεις ό,τι σου έχει μείνει απο τη θεία σου.. και είναι πράγματα ωραία.. που δείχνουν αγάπη..
    Καλησπέρα!

  2. TheDiarist Says:

    Λυπάμαι..! Τουλάχιστον δε θα υποφέρει πια… Ούτε εκείνη αλλά ούτε κι εσείς που τη βλέπατε έτσι..! That’s life!

  3. darkenlight Says:

    hfaistiwnas,
    ποτέ δεν κατάλαβα τα πένθη… γενικότερα είμαι πολύ ψύχραιμος σε αυτά. Π.χ σήμερα όλοι έκλαιγαν εγώ σκέφτηκα ότι απλά ηρέμησε και όταν μου το είπαν είπα απλά “ναι”.
    Όλα θα πάνε μια χαρά, και το πιστεύω. Το θέμα είναι όμως να το πιστέψουν και οι υπόλοιποι. Κακά τα ψέμματα δεν την αγάπησα όσο αγάπησα άλους συγγενείς. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ΔΕΝ την αγάπησα. Ίσως όχι τόσο όσο της άξιζε. Ευχαριστώ που είσαι τόσο πιστός αναγνώστης.

    TheDiarist,
    I couldn’t agree more…

  4. revqueer Says:

    Καλό της ταξίδι λοιπόν…

  5. Ιδομενέας Says:

    😦

  6. Chameleon Dark Says:

    Καλό της ταξίδι, Σωτήρη… Το κακό με τους ανθρώπους που αργούμε να εκτιμήσουμε (ή,τουλάχιστον, να εκτιμήσουμε τις πλευρές στη ζωή τους που είχαμε παραγνωρισμένες έως καταφρονεμένες), είναι ότι μπορεί να φύγουν πριν τους πούμε αυτό που τους αξίζει… Μου έτυχε, και ήταν πολύ άσχημο…

    Το μόνο σίγουρο είναι πως, αυτούς τους “βαρείς” καιρούς, η μητέρα σου θα θέλει στήριγμα (κλισέ επίσης, αλλά γαμημένα αληθινό, πέρα ως πέρα…) : Μην της το αρνηθείς-καλύτερα, δώστο χωρίς καν να στο ζητήσει.Αυτές τις ώρες πραγματικά μια αγκαλιά,έτσι,ξεκάρφωτη, θα κάνει την διαφορά.Σαν δροσερό φιλί, σε πυρετιασμένο μέτωπο…

  7. Κώστας Says:

    Λυπάμαι.
    καιρό είχα να κλάψω με ποστ

  8. darkenlight Says:

    Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το έπαιρνα αυτό σαν καλό… Λυπάμαι που έκλαψες βασικά…


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s