Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

BFG-5: The Re-Union August 27, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 03:00am

Επιτέλους μετά από ένα χρόνο που συναντηθήκαμε τελευταία φορά, σήμερα θα γίνει πάλι η επανένωση!

Μιλάω για την παρέα μου από το Λύκειο. Πάντα λέγαμε ότι δεν θα χαθούμε και οτι οι BFG θα συνεχίσουν να υπάρχουν! Αλλά φυσικά είναι σχεδόν αδύνατο να ευκαιρούμε όλοι την ίδια στιγμή για να βρεθούμε. Συνήθως βγαίνουν οι 2 από τους πέντε. Άντε 3… Ποτέ και οι 5!

Κάπως έτσι κανόνιζα και χθες με την Γιώτα. Να βγούμε οι 2 μας σήμερα. Το πρωί μου έστειλε μύνημα ότι θα πει και στη Χριστίνα. Και σκέφτηκα γιατί να μην πω και εγώ στους άλλους 2? Οπότε ενημέρωσα την Άννα και το Μπάμπη. Κατά ένα περίεργο λόγο όλοι μπορούμε σήμερα….

Ήταν κάτι που το συζητούσα με τη Γιώτα πριν λίγες μέρες. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι, όλοι στο ίδιο νησί ξανά και είμαστε τόσο άχρηστοι που δεν έχουμε βγει μια φορά και οι 5. Και πραγματικά ντροπή μας.

Σήμερα έχουμε ενθουσιαστεί κάπως και οι 5. Ξαναγυρνάω με το μυαλό μου στα χρόνια του Λυκείου και θυμάμαι σκηνικά και καταστάσεις.. Ήταν τόσο υπέροχα τότε… Πολύ πιο αθώα από ότι σήμερα…

Αυτά τα 4 άτομα δεν μιλούσαν μαζί μου επειδή είχαν κάτι να κερδίσουν αλλά γιατί ήταν οι φίλοι μου…

Μου έχει λείψει κάπως αυτό…

“Seventeen” by Ladytron

 

Έτερον Εκάτερον (Pass It On) August 24, 2008

Filed under: Κολλήματα,Laugh Out Loud,Thoughts — darkenlight @ 08:31am

Είναι από τις πιο λαμπρές φράσεις που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου.

Μπορείς να την πεις σε όλους, παντού, όποιο κι αν είναι το θέμα, ό,τι και να σου πουν, με όποιον και να μιλάς

Υπό κανονικές συνθήκες η φράση “Έτερον Εκάτερον” σημαίνει ουσιαστικά “Άλλο το ένα, άλλο το άλλο”. Αυτό όμως δεν σε εμποδίζει να το πεις ακόμα και αν δεν έχει σχέση με την ερμηνεία της. Όσες φορές και να το έχω πει κανείς δεν μου λέει “άσχετη η φράση..” Δεν ξερω πως, αλλά κανείς δεν το σκέφτεται…

Είναι η φράση που σε αφήνει να έχεις την τελευταία λέξη. Είναι η φράση που σχεδον δεν έχει νόημα ύπαρξης. Απλά σε βοηθάει να έχεις μια απάντηση. Δεν έχεις τί να πεις? “Έτερον Εκάτερον”! Δεν ξέρεις την τύφλα σου από αυτά που συζητούν οι γύρω σου αυτή τη στιγμή?  “Έτερον Εκάτερον”! Βαριέσαι να συνεχίσεις μια συζήτηση? Μάντεψε ποια είναι η ιδανική φράση για να την τελιώσεις.

Προσωπικά, ξεκαρδίζομαι κάθε φορά που το λέω ή το λέει κάποιος γύρω μου σε άσχετη φάση. Μπορεί να μην ταιριάζει καν με αυτό που λες. Απλά το λες.

Έχω την αίσθηση ότι αυτή η φράση ίσως να είναι και από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος… Είναι τόσο βλαμμένη αλλά απίστευτα αποτελεσματική!!

Γι αυτό σου λέω… Χρησιμοποίησέ την. Μπορεί να μην βγάζεις νόημα και που την λες αλλά και τον συνομιλητή σου δεν τον πολυενδιαφέρει να βγάλει νόημα… Απλά το προσπερνάει…

(ΕΧΩ ΚΑΕΙ…. Αυτό το ποστ απλά δεν υπάρχει…)

 

are you sure where my Spark is? August 19, 2008

Filed under: Emotions,Music — darkenlight @ 11:32am
Tags:

“Spark” by Tori Amos

Πόσο “τεράστιο” τραγούδι μπορεί να είναι ένα κομμάτι? Πόσο “μεγάλη” μια βιντεάρα? Πόσες φορές να εκθειάσω μια τραγουδοποιό και τραγουδίστρια?

Βρίσκω αυτό το βίντεο breath-taking και απορώ που δεν το έχω χρησιμοποιήσει ξανά.

Βλέποντάς το συνδιάζω τη ζωή όπως τη ζούμε όλοι. Δεν βλέπουμε. Απλά νιώθουμε. Περπατάμε δεμένοι και ξυπόλυτοι χωρίς να βλέπουμε τους κινδύνους που υπάρχουν γύρω μας. Μόνο τους νιώθουμε. Και όμως περπατάμε. Γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Γιατί πρέπει να βγούμε από τον κίνδυνο.

Αφού βγάλουμε το μαντήλι και δούμε, έχοντας πια ξεφύγει. Κοιτάζουμε όλο αυτό που γλυτώσαμε ιδρωμένοι, εξαντλημένοι, καταβεβλημένοι… Και δεν έχει μείνει τίποτα πιο απλό από τη βοήθεια των γύρω μας.

Μένεις σαστισμένος παρατηρώντας πως έχοντας μόλις προσπεράσει τα χειρότερα, στο πιο απλό τελευταίο πράγμα που θα ζητήσεις από το διπλανό σου δέχεσαι μια σνομπ άρνηση.

Πιθανότατα το βίντεο να μην έχει καμία σχέση με όσα ανέπτυξα μόλις. Όμως αυτά ένιωσα. Και αυτό για μένα είναι τέχνη. Να μπορείς να δώσεις στον άλλο το χώρο να βγάλει μια δική του προσωπική ερμηνεία σε αυτό που του προσφέρεις.

Κάθε στιγμή σε αυτό το βίντεο είναι ανατριχιαστική…

Άκυρο: Έχει πανέμορφο κάτασπρο δέρμα σε αυτό το video!

 

No More.+- August 16, 2008

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 10:08am

Όπως έχω αναφέρει αρκετές φορές τελευταία και είναι προφανές από μόνο του, έχω πολλά πολλά νεύρα τον τελευταιο καιρό. Μάλλον ήταν. Γιατί σήμερα, περιέργως δεν έχω. Και δεν είνάι ότι είμαι κανένα νευρασθενικό ή τίποτα τέτοιο. Η λέξη νεύρα μέχρι πριν λίγο καιρό ίσα που υπήρχε στο λεξιλόγιό μου. Έχω κάθε λόγο να έχω νεύρα και θα ανυσηχούσα αν δεν είχα.

Και έτσι ήρθα στη δουλειά σήμερα. Ανόρεχτος, όπως συνηθίζω σήμερα, έτοιμος να φερθώ με κάθε bitch τρόπο που καλλιεργώ μέσα μου. Δεν είναι ότι φωνάζω στους πελάτες. Απλά αν πάνε να με κοροιδέψουν για να πληρώσουν λιγότερα, ή επιμένουν σε κάτι που δεν είναι αρμοδιότητά μου τους απαντάω ψυχρά και με κακία. Δεν ήμουν έτσι. Έγινα. Συνήθως μαλώνω με πελάτες για μαλακίες άλλων εργαζομένων που είναι “συνάδελφοι”.

Έτσι σήμερα ένας “συνάδελφος” έκανε πάλι μαλακία. Και ήρθε η κοπέλα να μου πει ότι φεύγει χωρίς να πληρώσει τίποτα. Ετοιμάστηκα μέσα μου για άλλη μια μάχη. Άλλο ένα ατελείωτο διάλογο που θα έπρεπε να την κάνω με το ζόρι να πληρώσει. Και να νευριάσω. Και να χαλαστώ. Και μετα ίσως να κλαίω το βράδυ που τίποτα δεν με βοηθάει να συνέλθω.

Τη στιγμή που πήρα την βαθιά ανάσα και πήγα να ξεκινήσω, σκέφτηκα ασραπιαία άπειρες ερωτήσεις. 

Γιατί, Σωτήρη, να χαλαστείς πάλι όταν άλλος έκανε το λάθος? Γιατί να τον ξελασπώσεις πάλι? Γιατί να είσαι εσύ ο κακός της επιχείρησης? Γιατί να ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια σε κάτι που σε τελική ανάλυση δεν σε βοηθάει να κερδίσεις τίποτα?

Οπότε εκείνη τη στιγμή ηρέμησα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Κοίταξα μελαγχολικά τις κοπέλες που ήταν έτοιμες να τσακωθούν. Χαμογέλασα ήρεμα και φώναξα τον “συνάδελφο”. Μπροστά στις κοπέλες του επισήμανα το λάθος του και τον έβαλα να μιλήσει αυτός μαζί τους. Φυσικά δεν το έκανε άρχισε να μουρμουριζει “δεν ξέρω” και τέτοιες βλακείες. Οπότε οι κοπέλες ξεκίνησαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν.

Εγώ απλά τις κοίταξα να φεύγουν. Και το “συνάδελφο” να τρέχει από πίσω αφού κατάλαβε ότι δεν θα τον καλυπτω πια.

Αυτές έφυγαν. Δεν πλήρωσαν. Ο “συνάδελφος” άρχισε να ψάχνει να βρει το δίκιο του.

Εγώ όμως ήμουν σχεδόν χαρούμενος.

Επιτέλους άρχισα να ηρεμώ.

Και δεν κατέληξα να είμαι στεναχωρημένος αυτό ο βράδυ ούτε θα κλάψω πριν κοιμηθώ. Εκτός αν ακούσω Yann Tiersen ή αν σκεφτώ πρόσφατες κακές στιγμές. Όμως ούτε αυτά θα κάνω.

Η αδυναμία κρατάει όσο εμείς την αφήνουμε να μας κυριεύει.

Δεν είναι ακόμα η ώρα μου για να καταρρεύσω…

 

Αγαπάω Yann! August 15, 2008

Filed under: Emotions,Κολλήματα,Music — darkenlight @ 08:48am
Tags:

Μιλάω για τον Yann Tiersen.

Δηλαδή για αυτόν που έγραψε το soundtrack της ταινίας “Amelie”.

Πραγματικά αυτός ο καλλιτέχνης έχει τέτοια άποψη της μουσικής που σε συγκινεί απεριόριστα. Νομίζεις ότι ξαναζεις παιδικά συναισθήματα που είχες πολλά χρόνια να νιώσεις και παράλληλα σε γεμίζει με μια νοσταλγία που λίγες μουσικές καταφέρνουν.

Είναι ο μόνος καλλιτέχνης που με κάνει και δακρύζω κάθε φορά άσχετα με το πως νιώθω. Είτε είμαι χαρούμενος είτε είμαι στεναχωρημένος πιάνω τον εαυτο μου να συγκινείται βαθύτατα και να δακρύζει. Μπορώ να ακούω τη μουσική του για ώρες και πραγματικά να μην κάνω τίποτα παρά να την ακούω και να θυμάμαι πράγματα, καταστάσεις, στιγμές…

Είμαι μόνο εγώ που είμαι τόσο ευαίσθητος στη μουσική του ή είναι γενικό το φαινόμενο?

“Comptine d’un autre été” by Yann Tiersen

Ασ’το διάλο με έπιασε πάλι!

 

ΓΜΤ August 12, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 08:22am

Γιατί όταν δεν έχεις ανάγκη κανένα όλοι τρέχουν και σε γλύφουν προσπαθώντας να είναι κοντά σου ενώ όταν νιώθεις απόλυτα μόνος και περνάς δύσκολες στιγμές ξαφνικά όλοι χάνονται και άλλοι σε βάζουν στον τοίχο για πράγματα που δεν έχεις απολύτως κανένα λόγο να απολογηθείς?

Βαρέθηκα να αφήνω τους γύρω μου να με κρίνουν για το ένα και για το άλλο. Στο κάτω κάτω ποιοι είναι αυτοί για να κρίνουν? Μπήκα εγώ ποτέ στη δική τους τη ζωή για να κάνω κάτι παρόμοιο? Μόνον όταν με ρωτάνε λέω την άποψή μου. Αν όχι δεν έχω κανένα λόγο να κρίνω κανέναν γιατί έχω τα δικά μου λάθη να κοιτάξω. Τα δικά μου προβλήματα. Εγώ κρινω τον εαυτό μου. Κανείς άλλος.

Δεν θυμάμαι να βγήκα ποτέ και να είπα “σας παρακαλώ να με κρίνετε ολοι και μάλιστα σκληρά”. Οι φίλοι μου και συγγενείς μου είναι αυτοί που θα το κάνουν και κανείς άλλος.

Δεν ξέρεις τί έχω περάσει, μαλάκα. Δεν ξέρεις τί έχω ζήσει και σίγουρα δεν ξέρεις πως είναι να ζεις με το βάρος όλων αυτών των συναισθημάτων που έχουν γεμίσει την ψυχολογία μου τις τελευταίες μέρες.

Γι αυτό, σταμάτα να είσαι τόσο σκληρός μαζί μου τουλάχιστον προσωρινά. Χρειάζομαι το χρόνο μου για να ξεπεράσω αυτό που έζησα.

Έχω νεύρα. Πάρα πολλά νεύρα. Και συγνώμμη. Δεν μου αρέσει που ξεσπάω έτσι. Ούτε που τα βάζω με όποιον μου φέρει αντίρρηση. Απλά δεν μπορώ να κλάψω. Δεν μπορώ να εξωτερικεύσω όσα έχουν μαζευτεί 15 μέρες τώρα. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ, όμως είμαι σίγουρος ότι θα την βρω την άκρη.

Δεν παύω να έχω ελπίδα για το μετά. Δεν παύω να είμαι σίγουρος ότι θα το ξεπεράσω.

Όμως θέλω χρόνο.

Δεν παρακαλάω συχνά.

Σε παρακαλώ. Άσε με ύσηχο.

Θέλω να το περάσω μόνος….

 

Ανούσια Προσωπική Πληροφορια August 9, 2008

Filed under: Κολλήματα,Music,Thoughts — darkenlight @ 08:44am

Έχω τρέλα με τα αυτοκόλλητα των cds που αγοράζω. Αυτά που λένε “Includes the smash hit Gimme More” κλπ…

Καθόμαστε με τον κολλητό μου και ξεκολλάμε τα αυτοκόλητα από το περιτύλιγμα όσο πιο προσεκτικά μπορούμε για να τα κολλήσουμε στην οριτζινάλε θήκη.

Πάντα το λέγαμε ότι στα μετρόπολις όλοι οι εργαζόμενοι είναι κατά των φετιχιστών. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η απαίσια κολλητική ταινία που βίαια τυλίγουν γύρω από τα cd. Ποτέ δεν κατάλαβα τη χρησιμότητά της και την βίσκω άκρως αντι-αισθητική.

Η μόνη χρησιμότητά της είναι το να καταστρέφει τα αυτοκολλητάκια μου και να μου κάνει το cd να είναι λέτσικο….

Metropolis…..

SHOW MERCY!