Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Δέλεαρ September 30, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 08:42am

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε η μαμά όταν με πήρε τηλέφωνο. Ήθελε να με ενημερώσει ότι μίλησε με τον πατέρα μου και της είπε πως μου βρήκε μια πολύ καλή δουλειά. Πολύ καλά χρήματα, με ρεπό, με άδειες, με ένσημα και όλα τα καλά. Μόνο ένα πρόβλημα δεν σκέφτηκε. Δεν είναι στην Αθήνα.

Ή μάλλον το σκέφτηκε…. The other way around….

Ο πατέρας μου έχει εκφρασει εδώ και μήνες την δυσαρέσκειά του πανω στο γεγονός ότι θέλω να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου εκτός νησιού. Νόμιζε ότι αφού τελείωσαν οι σπουδές μου θα γυρίσω πίσω. Όμως τον ενημέρωσα ότι τίποτα τέτοιο δεν σκοπεύω να κάνω και στράβωσε. Οπότε βρήκε άλλο τρόπο για να με κρατήσει εδώ. Να μου προσφέρει μια ιδανική εργασία που όμως θα με κράταγε από τα όνειρά μου.

Σήμερα, λοιπόν, είπα ένα βαρύτατο όχι στην προσφορά χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως έκανα δεύτερη σκέψη. Και τρίτη, και τέταρτη. Και οι σκέψεις μου έλεγαν αυτα:

Σωτήρης1: Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη

Σωτήρης2: Και ποιος σου λέει ότι μέσα στα επόμενα 3 χρόνια δεν θα μπορείς να κερδίζεις τα ίδια χρήματα με αυτής της δουλειάς?

Σ1: Μωρέ δεν είμαι σίγουρος. Αν δεν τα καταφέρω?

Σ2: Αν δεν πάρεις το ρίσκο δεν θα ξέρεις ποτέ… Θα ήσουν ικανοποιημένος από μια τέτοια απόφαση? Θα άντεχες το νησί? Γι αυτό έφυγες πριν 2 χρόνια? Για να επιστρέψεις στο νησί σε μια εργασια που δεν είναι το όνειρό σου?

Σ1: Όχι σίγουρα όχι. Απλά σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να κάνω υπομονή και να εργαστώ ένα χρόνο, να μαζέψω χρήματα και να επιστρέψω Αθήνα με μεγαλύτερη άνεση και όχι άγχος για σπίτι, δουλειά κ.α.

Σ2: Οκ. Ναι. Αλλά δεν θα αντέξεις ένα χρόνο έτσι. Άσε που είσαι αρκετά νέος για να μη χρειάζεται να κάνεις τέτοιους συμβιβασμούς. Μπορείς να δοκιμάσεις. Αυτό δεν ήθελες πάντα?

Σ1: Και ακόμα το θέλω…

Και έτσι έφτασα στο οριστικό όχι.

Και είμαι πολύ σίγουρος. Απορώ που το επεξεργάστηκα κι όλας.

Πετάω μια ευκαιρία για μια καλη αλλα βαρετή δουλειά. Γιατί απλά θα σιχαινόμουν τον εαυτό μου αν παρατούσα όλα αυτά που ονειρεύομαι γιατί απλά “έπιασα την καλή”.

Θα το κάνω όπως εγώ το θέλω. Θα φύγω. Με όσα χρήματα έχω στην άκρη τώρα. Και θα ψάξω. Για αυτό που μου αρέσει….

Ποιος είπε ότι θα ήμουν ευτυχισμένος αν απλά είχα πιο πολλά χρήματα?

Advertisements
 

Safe In My Own Skin September 17, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 04:58am

Πόσο θα θελα να παγώσω το τώρα…

Τελευταία είμαι περισσότερο “εγώ” παρά ποτέ. Κοιτάζω το “πριν” και παρατηρώ ότι ήταν πνιγμενο από κρυμμένα συναισθήματα, υποκρισία και επιτήδευση. Πίεζα τον εαυτό μου να νιώθει, να κλαίει και να προσπαθεί να ζει έντονες καταστάσεις. Ω, ήθελα τόσο πολύ να έχω τη ζωή ενός δραματικού χαρακτήρα σε ταινία…

Είμαι ξανά παιδί. Επιτέλους περνάω πολύ ώρα στο σπίτι και ποτέ δεν το χορταίνω, καπνίζω και βγαίνω ελάχιστα. Βλέπω στο βλέμμα της οικογένειάς μου τον εαυτό μου. Θέλω περισσότερο χρόνο με τη μαμά. Είναι τόσο νέα και….. δεν θα είναι για πάντα. Θέλω να παγώσω αυτή την όμορφη στιγμή που με κοιτάει στα μάτια. Είναι ο άγγελός μου.

Δεν έχω ανάγκη κανένα άνθρωπο να με θέλει ερωτικά. Τώρα. Γιατί πάντα για το τώρα μιλάω. Είναι βολικό για πρώτη φορά. Ούτε με θέλουν. Ούτε τους θέλω. Συνήθως γινόταν το αντίστροφο. Μία έτσι, μία αλλιώς.

Δεν πιέζομαι να δακρύσω πια. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πραγματικά. Και συγκινούμαι μέρες σαν κι αυτή. Συγκινούμαι πολύ.

Πόσο θα κρατήσει, άραγε, αυτή η ευτυχία? Πότε θα αρχίσω να γίνομαι ξανά κυνικός? Πότε θα επιστρέψω στη ζωή των “μεγάλων”?

Τι σημασία έχει? Είναι τόσο ωραία τώρα.

Αν τώρα προσπαθούσε να με πειράξει ξανά αυτός, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε. Γιατί αν θα μου μιλούσε δεν θα του απαντούσα. Αν θα μου έλεγε ψέμματα δεν θα ήμουν μεθυσμένος για να τα πιστέψω. Αν με τραβούσε περαπέρα δεν θα πήγαινα. Τώρα ξέρω.

Τώρα δεν είμαι αδύναμος. Ούτε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι. Είσαι τόσο μικρός.

Δεν είμαι το κρέας που με έκανες να νιώσω. Είμαι εγώ. Και κάθετί πάνω μου είναι δικό μου. Υπάρχει. Και είναι όμορφο.

Μπορούσες να βλάψεις όλη μου την ψυχολογία. Το έκανες. Δεν μπόρεσες όμως να βλάψεις το “είναι” μου.

Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δώσω επιλεκτικά. Δεν μπορείς να το πάρεις βίαια. Δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δεν έχεις επιλογές. Αυτό με κρατά ζωντανό.

Χάνομαι στη στιγμή. Ονειρεύομαι.

Ένα καλύτερο παρελθόν που θα μπορούσα να έχω.

Σκέφτομαι, πώς έφτασα εδώ που έφτασα.

Αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που με κάνει όμως τόσο βαθύτατα συγκινημένο και ετυχισμένο?

Είναι υπέροχα να τους βλέπεις όλους από τον πάτο. Είσαι στην πιο ψηλή κορυφή.

Έμαθα να εκτιμώ αυτό το ανεξήγητο πράγμα που λέγεται στιγμή. Πως ορίζεται μια στιγμή? Πότε αρχίζει και πότε τελειώνει? Γιατί δεν μπορεί να παγώσει?

Μπαμπά, τότε ζωγράφισες το πλάνο της ζωής μου. Σχεδίασες τους εφιάλτες μου που αργότερα θα γίνονταν πραγματικότητα. (Δεν) με μεγάλωσες. Όποιος μου έκανε κακό, τον άφησα να μου κάνει κακό. Γιατί πάντα με μάθαινες να μην με αγαπάω με το να μην με αγαπάς.

Έπρεπε να πάθω ό,τι έπαθα για να με αγαπήσω. Εγώ να ξέρεις ότι ακόμα σε αγαπάω.

Μαμά, αν δεν σε είχα αυτό τον μήνα κάθε μέρα δίπλα μου δεν ξέρω πόσο καταθλιπτικός θα ήμουν. Για ακόμα μια φορά, σε ευχαριστώ.

Βγαίνω από το σκοτάδι.

Νόμιζα ότι όλα θα ήταν πάντα τόσο σκοτεινά…

Πόσο όμορφη είναι αυτή η ζεστή αχτίδα φωτός….

Χαμογέλασέ μου πάλι!

 

Ομαδικό Δούλεμα! Χαχα! September 13, 2008

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 07:44am
Tags:

Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισα να συνομιλώ στο Last.fm με ένα παιδί που είναι επίσης fan του Darren Hayes. Και μιλούσαμε για πράγματα που περιστρέφονται γύρω από τον καλλιτέχνη και την μουσική του!

Το θέμα είναι ότι σε κάθε του μύνημα το μισό+ απο το κείμενο που έγραφε αποτελούνταν από το εξής: hahaha. Και κάθε φορά που απαντούσε σε δικό μου συνέχιζε το ίδιο βιολί. “Το αγαπημένο μου κομμάτι του ντάρεν είναι το τάδε…χαχαχα”. Εγώ είχα παραξενευτεί αρκετά αλλά δεν πολυ-έδινα σημασία… ΈΛΑ ΌΜΩΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ Ο ΚΟΛΛΗΤΟΣ ΜΟΥ…

Και έκανε το πρώτο σχόλιο πάνω στο κουσούρι του παιδιού. Εν τω μεταξύ το άλλο δεν είναι ελληνόπουλο και δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο άλλος ακριβώς πάνω από το μύνημά του τον σχολιάζει! Αργότερα το είδε η αδερφή μου και το σχολίαζε. Μετά το έπιασε και το άλλο διαμάντι και άρχισε να με σπαμάρει με δούλεμα για το χαρούμενο παιδάκι, και πάει λέγοντας.

Τεσπα τώρα όλοι μου μιλάνε αρχίζοντας και τελειώνοντας με “χαχά”!

Σα δε ντρέπεστε λέω εγώ….. Χαχα!

(Όλο το ιστορικό στο shoutbox του profile μου [Scroll Down])

 

Summer Groovy something… September 10, 2008

Ok! O G Spot Unveiled με προσκάλεσε σε ένα παιχνιδάκι που ουσιαστικά σε βάζει να διαλέξεις τα αγαπημένα σου κομμάτια στον τομέα gay, summer και groovy. Τώρα όλο το όνομα δεν το θυμάμαι του παιχνιδού αλλά, who cares? Καταλάβατε τι εννοώ!!!

Θα ξεκινήσω με μια ολόφρεσκη διασκευή. Το κομμάτι είναι κανονικά της Madonna αλλά το διασκεύασε ο Darren Hayes. Είναι το Dress You Up, κομμάτι που έπαιζε συχνά σε συναυλίες του, τώρα το ηχογράφησε κανονικότατα και το έβαλε στο youtube. Το έχει κάνει ολοκαίνουριο. Electro-pop anthem κλπ κλπ….

Τι θα ήταν μια τέτοια συλλογή χωρίς Britney? Αυτή η κοπέλα, δεν ξέρω πως και γιατί, με μαγεύει σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Κανονικά θα έπρεπε να τη μισώ αλλά την λατρεύω πιο πολύ από άλλο καλλιτέχνη. Αποφάσισα να διαλέξω ένα κομμάτι που πήγε χαμένο αδίκως, προοριζόταν για τεράστια επιτυχία αλλά τελικά κόπηκε πριν το βγάλουν σε single. Είναι το Radar. Όσοι ακούν Britney σίγουρα το ξέρουν και το λατρεύουν. Οι υπόλοιποι καιρός είναι να το μαθουν.

Για μένα η Kylie υπήρχε πάντα σαν η απόλυτη αδερφομάνα. Αν κάτι σε κάνει να την λατρεύεις όμως, πέρα από την άψογη εμφάνιση και τις ποπ λάμψεις των τραγουδιών της, είναι η διακριτική και ευγενική της παρουσία σε όλες τις στιγμές της. Το The One σε remix από freemasons νομίζω είναι μοναδική επιλογή για αυτή τη συλλογή.

Ως μεγάλος λάτρης της Tori δεν μπορώ να μην βάλω ακόμα και σε μια συλλογή σαν αυτή το πολύ διαφορετικό remix του Professional Widow. Το Star Trunk Funkin’ Mix. Το οποίο είναι και το remix του video. Είχε δώσει ρέστα όταν είχε βγει και φυσικά (όπως κάθε μπιτάκι) είχε επιτυχία. Όταν υπάρχουν άπειρα κομμάτια της Tόρι πυ άξιζαν κάτι ανάλογο. Όχι ότι αυτό δεν τα δίνει όλα…

Τη στροφή της Lindsay Lohan στην dance-pop την κρίνω όχι απλώς σοφή, Λαμπρή! Η κοπέλα έχει εξελιχθεί σε θεά. Λεσβιάρα, με electropop παραγωγούς και συνεργασία με Sam Sparro. Το Bossy είναι το πιο καινούριο της κομμάτι λίγο πριν βγει η δισκάρα. Μου αρέσει πολύ.

Η Rachel Stevens είχε κάνει την πιο σωστή επιλογή της καριέρας της όταν αποφάσισε να φύγει από τους S Club 7. Ξεκίνησε τη δική της καριέρα αρκετά καλά αλλά κατά τη γνώμη μου το δεύτερο άλμπουμ της ήταν αυτό που της έδωσε credibility σαν καλλιτέχνη. Το So Good είναι ένας θαμμένος θησαυρός που δεν γνώρισε την επιτυχία που του άξιζε. Μου θυμίζει gay ύμνους όπως το “I Will Survive” το “Hot Stuff” και έτσι…

Νομίζω ότι ήταν μέσα στο soundtrack του φετινού καλοκαιριού και έκανε απροσδόκητη επιτυχία. Μιλάω για το Black & Gold του Sam Sparro, ο οποίος είναι ΘΕΟΣ, κάνει lives μαζί με την Annie και γενικά τα σπάει χωρίς καμία αμφιβολία.

Είμαι αιώνια πιστός φαν των Goldfrapp. Δεν ξέρω τι τρομερή έμπνευση τους έπιασε όταν γράφανε το Strict Machine ούτε αν γνώριζαν εκείνη τη στιγμή την επιρροή που θα ασκούσε αυτό το τραγούδι σε άπειρους…

Τέτοια συλλογή απαγορεύεται να postαριστεί χωρίς Girls Aloud. Νομίζω το The Show αντιπροσωπεύει τόσο τις ίδιες όσο και το ίδιο το post….

Και θα κλείσω με την βασίλισσα όλου αυτού που αντιπροσωπεύει. Το όπως λέει και το κομμάτι “The Queen is Back”,και είναι κορυφή. Donna Summer. Αγαπάω.

Θα προσκαλέσω μόνο ένα άτομο για αυτό το παιχνίδι. Μόνο και μόνο γιατί το θεωρώ πρόκληση για εμένα και κυρίως για την ίδια.

Darkoteque, αγάπη μου ήθελα να ξερω τι κομμάτια θα επέλεγες που θα τα όριζες του καλοκαιριού, groovy, gay και cool. AXAXAXAXAXAX

 

Songs Remind Me Of Annie September 2, 2008

Filed under: Κολλήματα,Music — darkenlight @ 06:14am
Tags:

Άκουσα. Το. Νέο. CD. Της. Annie. ΓΑΜΑΕΙ. Ευχαριστώ Neverlandean!

“Songs Remind Me Of You” by Annie

 

Never Thought It Would End… September 1, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 06:35am

Όλα δείχνουν πως κάπου εδώ τελειώνεις κι εσύ στη ζωή μου.

Πρέπει να σου πω πως ήσουν και είσαι από τις πιο καλές γνωριμίες που είχα ποτέ, και ίσως γι αυτό να θέλω να σου αφιερώσω ένα ποστ. Πολύ σωστός φίλος, έξυπνος, με όρεξη για τα πάντα, μπορούσα να σε εμπιστευτώ και πάει λέγοντας….

Όμως τον τελευταίο καιρό το μόνο που έβλεπα ήταν μια αρνητική συμπεριφορά. Κάθε φορά που μου έλεγες κάποιο δικό σου νέο ένιωθα σαν να με οδηγείς στο να σου πω κάτι που θα ήταν αφορμή για άλλη μια λογομαχία. Ήταν σαν να το έλεγες και να περίμενες μια αντίδρασή μου αρνητική. Και αν δεν έλεγα κάτι θα προσπαθούσες να με κάνεις να πω κάτι. Και αν τελικά έλεγα θα απαντούσες “τώρα γιατί το λες αυτό?” και η ιστορία θα συνεχιζόταν..

Τελικά, η φιλία μας ήταν απλά ένας αγώνας εντυπωσιασμού και τσεκαρίσματος? Όλο αυτό είναι? Νόμιζα ότι ήσουν πιο κοντά μου από ότι ήσουν πραγματικά…

Την τελευταία φορά, ένιωσα ότι με χρησιμοποιείς. Μου λες όλα όσα κάνεις περιμένοντας να σου πω κάτι που θα σε έπειθε ότι αυτό το παιχνίδι θα συνεχιζόταν επ’απείρου. Και είπα ότι αυτή τη φορά θα μιλήσω σκληρά. Και το έκανα. Και πληγώθηκες λογικά. Και δεν θες να μου μιλάς λογικά.

Να ξέρεις ότι και εμένα με προσέβαλλες, και εμένα με πλήγωσες. Και ίσως σκέφτεσαι ότι σε ζηλεύω.

Ω, ναι σίγουρα σε ζηλεύω. Γιατί εγώ όταν μου συμβαίνουν, όσα συμβαίνουν σε σένα έχω πάνω από το κεφάλι μου 30.000 φαντάσματα να με τρομάζουν και δεν μπορω να φερθώ ελεύθερα. Εσύ και ο καθένας γύρω μου μπορεί. Σίγουρα σε ζηλεύω…. Σε ποιον αρέσει να πνίγεται?

Σέβομαι την απόφασή σου να μη μου μιλάς. Στο κάτω-κάτω ούτε εγώ σου μιλάω.

Και, ναι, είναι αλήθεια έχω μεταμφιεστεί σε cold-hearted killer αλλά κανείς δεν με αντιμετώπισε με διαφορετικό τρόπο. Όσο και να προσπάθησα να είμαι ευγενικός και καλοσυνάτος με του γύρω μου συνέχισα να τρώω χαστούκια ένα-ένα. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Συγνώμμη λοιπόν που δεν νιώθω πια. Συγνώμμη που πιστεύω ότι ούτε εσύ με αγαπάς.

Εύχομαι να τα ξαναπούμε μια μέρα…