Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Safe In My Own Skin September 17, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 04:58am

Πόσο θα θελα να παγώσω το τώρα…

Τελευταία είμαι περισσότερο “εγώ” παρά ποτέ. Κοιτάζω το “πριν” και παρατηρώ ότι ήταν πνιγμενο από κρυμμένα συναισθήματα, υποκρισία και επιτήδευση. Πίεζα τον εαυτό μου να νιώθει, να κλαίει και να προσπαθεί να ζει έντονες καταστάσεις. Ω, ήθελα τόσο πολύ να έχω τη ζωή ενός δραματικού χαρακτήρα σε ταινία…

Είμαι ξανά παιδί. Επιτέλους περνάω πολύ ώρα στο σπίτι και ποτέ δεν το χορταίνω, καπνίζω και βγαίνω ελάχιστα. Βλέπω στο βλέμμα της οικογένειάς μου τον εαυτό μου. Θέλω περισσότερο χρόνο με τη μαμά. Είναι τόσο νέα και….. δεν θα είναι για πάντα. Θέλω να παγώσω αυτή την όμορφη στιγμή που με κοιτάει στα μάτια. Είναι ο άγγελός μου.

Δεν έχω ανάγκη κανένα άνθρωπο να με θέλει ερωτικά. Τώρα. Γιατί πάντα για το τώρα μιλάω. Είναι βολικό για πρώτη φορά. Ούτε με θέλουν. Ούτε τους θέλω. Συνήθως γινόταν το αντίστροφο. Μία έτσι, μία αλλιώς.

Δεν πιέζομαι να δακρύσω πια. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πραγματικά. Και συγκινούμαι μέρες σαν κι αυτή. Συγκινούμαι πολύ.

Πόσο θα κρατήσει, άραγε, αυτή η ευτυχία? Πότε θα αρχίσω να γίνομαι ξανά κυνικός? Πότε θα επιστρέψω στη ζωή των “μεγάλων”?

Τι σημασία έχει? Είναι τόσο ωραία τώρα.

Αν τώρα προσπαθούσε να με πειράξει ξανά αυτός, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε. Γιατί αν θα μου μιλούσε δεν θα του απαντούσα. Αν θα μου έλεγε ψέμματα δεν θα ήμουν μεθυσμένος για να τα πιστέψω. Αν με τραβούσε περαπέρα δεν θα πήγαινα. Τώρα ξέρω.

Τώρα δεν είμαι αδύναμος. Ούτε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι. Είσαι τόσο μικρός.

Δεν είμαι το κρέας που με έκανες να νιώσω. Είμαι εγώ. Και κάθετί πάνω μου είναι δικό μου. Υπάρχει. Και είναι όμορφο.

Μπορούσες να βλάψεις όλη μου την ψυχολογία. Το έκανες. Δεν μπόρεσες όμως να βλάψεις το “είναι” μου.

Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δώσω επιλεκτικά. Δεν μπορείς να το πάρεις βίαια. Δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δεν έχεις επιλογές. Αυτό με κρατά ζωντανό.

Χάνομαι στη στιγμή. Ονειρεύομαι.

Ένα καλύτερο παρελθόν που θα μπορούσα να έχω.

Σκέφτομαι, πώς έφτασα εδώ που έφτασα.

Αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που με κάνει όμως τόσο βαθύτατα συγκινημένο και ετυχισμένο?

Είναι υπέροχα να τους βλέπεις όλους από τον πάτο. Είσαι στην πιο ψηλή κορυφή.

Έμαθα να εκτιμώ αυτό το ανεξήγητο πράγμα που λέγεται στιγμή. Πως ορίζεται μια στιγμή? Πότε αρχίζει και πότε τελειώνει? Γιατί δεν μπορεί να παγώσει?

Μπαμπά, τότε ζωγράφισες το πλάνο της ζωής μου. Σχεδίασες τους εφιάλτες μου που αργότερα θα γίνονταν πραγματικότητα. (Δεν) με μεγάλωσες. Όποιος μου έκανε κακό, τον άφησα να μου κάνει κακό. Γιατί πάντα με μάθαινες να μην με αγαπάω με το να μην με αγαπάς.

Έπρεπε να πάθω ό,τι έπαθα για να με αγαπήσω. Εγώ να ξέρεις ότι ακόμα σε αγαπάω.

Μαμά, αν δεν σε είχα αυτό τον μήνα κάθε μέρα δίπλα μου δεν ξέρω πόσο καταθλιπτικός θα ήμουν. Για ακόμα μια φορά, σε ευχαριστώ.

Βγαίνω από το σκοτάδι.

Νόμιζα ότι όλα θα ήταν πάντα τόσο σκοτεινά…

Πόσο όμορφη είναι αυτή η ζεστή αχτίδα φωτός….

Χαμογέλασέ μου πάλι!

Advertisements
 

14 Responses to “Safe In My Own Skin”

  1. hfaistiwnas Says:

    Ίσως κρατήσει και για πάντα, δεν το ξέρεις, παλεύεις με το τώρα, όχι με το μέλλον!! Και ξέγραψε αυτόν που σε έκανε να νιώσεις άσχημα..

  2. Elementstv Says:

    Επιτελους το dark μεσα σου δινει τη θεση του στο light …Η ευτυχια ,επιστημονες ανακαλυψαν,οτι δεν αποκταται με γκομενο,λεφτα κτλ αλλα ειναι μια εσωτερικη διαδικασια.Η ευτυχια εξαρταται απο τι γυαλια χρησιμοποιουμε…

  3. Eίναι καλύτερα να φτάνεις στην κορυφή από τον πάτο ή τον βυθό, παρά να ξεκινάς κατευθείαν από την κορυφή. Και πίστεψέ με, σου το λέω εγώ, που δεν έχω φτάσει ποτέ στην ”κορυφή”…

  4. fcuk Says:

    Γάλατα υπάρχουν πολλα! ΝΟΥΝΟΥ όμως ένα!
    Δεν είμαι ένα χαμένο κορμί που κωλοβαράει όλη μέρα και κάθεται να γράφει μαλακίες ενώ δεν του έχουν μάθει ούτε να σέβεται τους άλλους?

  5. fcuk Says:

    Είμαι! Αλλά όπως προείπα: ΓΑΛΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ! ΝΟΥΝΟΥ ΟΜΩΣ ΕΝΑ!
    Δεν είμαι πολύ γελοίος?

  6. darkenlight Says:

    Συνέχισε έτσι αγόρι μου. Τα πας θαυμάσια.
    Από εδώ και πέρα θα γελάω με το να αλλάζω τα σχόλιά σου. Όχι απλά να τα διαγράφω. Δεν έχει πλάκα. Κι εσύ έχεις πολύ.
    Σε ευχαριστώ σε αυτό το σημείο ου διαβάζεις μέχρι και την τελευταία μου γραμμή σε κάθε ποστ. Είσαι ένας πιστός αναγνώστης και σκέφτομαι να σου δώσω ένα κίντερ έκπληξη.
    Το να αδιαφορούσες θα με στεναχωρούσε. Θα ήταν σαν να απαξιείς.
    Αλλα μου δίνεις πολύ αξία και γι αυτό σε πάω!

  7. fcuk Says:

    Όλοι έχουν ανάγκη από ψυχικά, γνωριζοντας τα ψυχικα που κανουν οσοι συναναστρεφονται μαζι μου!

  8. Dynx Says:

    Είναι τόσο ωραία τα συναισθήματα που περιγράφεις, και είναι όντως κρίμα που έρχονται τόσο ωραια στη ζωή μας! Μακάρι να κρατούν όσο το δυνατόν περισσότερο!

  9. Dynx Says:

    Όταν είπα “τόσο ωραία” εννοούσα “τόσο αραιά” αλλά και έτσι όπως το έγραψα κατά λάθος (ήταν άραγε όντως λάθος;) αποκτά ξεχωριστό νόημα.

  10. Malaka, sygkinithika.. [agkalia]
    Ti glyko post!

    Einai apo ta poly kala sou..
    Kai bravo pou to ksepernas siga siga!
    Pisteyw se sena, toso poly.. 🙂

    S’agapaw :*

    Bloody Kisses
    xXx

  11. TheDiarist® Says:

    “Πίεζα τον εαυτό μου να νιώθει, να κλαίει και να προσπαθεί να ζει έντονες καταστάσεις”

    Εγώ πιέζω τον εαυτό μου για το ακριβώς αντίθετο… Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι εξίσου λανθασμένη επιλογή..!

  12. darkenlight Says:

    TheDiarist,
    είναι δύο ακραίες καταστάσεις που και στις 2 περιπτωσεις εκφραζουν υπερβολη. Κατι που δεν ειναι ποτε καλο…

  13. ιδομενεύ Says:

    Μα τι ωραίο ποστ :>

  14. darkenlight Says:

    χαίρομαι που σου άρεσε γιώργο!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s