Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Leave October 9, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 07:09am

Οκ!

Σε 3 μέρες επιστρέφω στην πρωτεύουσα για ενα δεύτερο ξεκίνημα. Νέο σπίτι, θα ψαξω για δουλειά (δεν το έχω ξανακάνει αυτό), έχοντας ζητήσει να μην με βοηθήσει κανείς οικονομικά. Τέρμα η μαμά. Αυτή τη φορά μόνος μου…

Τα τελευταια βραδια πασχω απο αυπνία. Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που το παθαίνω. Όποτε έχω άγχος ή πιέζομαι το πιο πιθανό είναι να μην κοιμάμαι το βράδυ. Μόνο που αυτό χειροτερεύει την κατάσταση. Με το να κοιμάσαι από τις 8 το πρωί μέχρι τη 1 το μεσημέρι απλά χάνεις πολύτιμο χρόνο και διάθεση. Και τα χρειάζομαι και τα 2!

Όλα δείχνουν ότι τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά για μένα αυτή τη φορά. Πιο κουραστικά, πιο ήρεμα και πιο μοναχικά. Αυτό φαντάζομαι και αυτές είναι οι ανάγκες μου κατά βάθος. Θέλω να αποδείξω στον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ ότι μπορώ να δουλέψω τόσο ώστε να είμαι ανεξάρτητος. Τα πάντα έχουν ηρεμήσει μέσα μου και στο περιβάλλον μου. Είναι παράξενο που ένα πακέτο τσιγάρα μου φτάνει για 2 εβδομάδες. 13 μέρες δεν καπνίζω τίποτα. Στην 14η θα κάνω ένα πακέτο. Ή και την 20ή μέρα… Όποτε μου έρθει. Η φυσική μου έλξη στο αλκοόλ φυσικά δεν έχει σταματήσει. Απλά φροντίζω να μην το γαμάω… Το γύρισα στο κρασί. Και πάλι περιορισμένα.

Όλα αυτά βέβαια θα αλλάξουν με την επιστροφή μου.. Για πόσο να αποφεύγω να βγω με τους φίλους μου? Είναι σίγουρο ότι πάλι θα τα γαμήσω με το ποτό και το τσιγάρο.

Καμιά φορά εύχομαι να μη με θυμόταν κανένας φίλος αλλά παράλληλα είμαι ικανοποιημένος και από αυτούς που με θυμούνται, μια εποχή που δεν θυμάμαι κανένα τους αλλά με σκέφτονται οι ίδιοι. Φυσικά υπήρχαν άτομα που περίμενα να μην με ξεχάσουν τόσο εύκολα κι όμως το έκαναν. Δεν με στεναχώρησαν αλλά εκεί φαίνεται και ο πραγματικός φίλος στο τέλος. Οι ίδιοι που πέρασαν το τεστ 2-3 χρόνια πριν το περνούν και τώρα. Αν σε κάτι πέτυχα (και είναι το μόνο στο οποίο δεν απέτυχα) ήταν η επιλογή των φίλων μου.

Ακόμα κι έτσι, όμως, φοβάμαι ότι θα συνεχίσω να κρύβομαι για πολύ ακόμα. Έχω χάσει τον τρόπο να συνδέομαι με τους άλλους. Δεν έχω κοινά με κανένα. Κι αν τα έχω είναι τόσο επιφανειακά που τα βαθύτερα θάβονται. Η μοναξιά έφτασε να είναι αυτό που ζητάω σήμερα. Καμιά φορά σκέφτομαι το πως ήμουν και πως έγινα… Υπήρχαν στιγμές που ορκιζόμουν ότι είχα όλα τα φόντα να συνεχίσω να είμαι ένα χαρούμενο παιδί που δεν θα του έλειπε τίποτα.

Τώρα στέκομαι γυμνός στο σκοτάδι μου και ξέρω πως είναι τόσο βολικό… Μπορεί να χώνομαι και πιο βαθειά στο λάκκο μου όσο το συνεχίζω. Μπορεί, όμως και να μαζεύω τα κομμάτια μου για να επανέλθω σε μια πιο φυσιολογική ζωή… Σαν αυτή που σχεδόν είχα 3 χρόνια πριν.

Τότε που δεν βαριόμουν να μιλάω με νέα άτομα, που δεν φοβόμουν να βρω γκόμενο, που ήμουν σίγουρος για κάποια πράγματα ενώ δεν είμαι πια.

Το σημαντικότερο από όλα όμως είναι ότι εδώ και 1,5 μήνα δεν έχω σταματήσει να είμαι καλά, ήρεμος και ευχαριστημένος με αυτό που είμαι τώρα. Μπορεί να κοιτάζω με ζήλια το πριν αλλά έχει άλλη γοητεία το τώρα μου.

Είναι αυτές οι 2-3 μέρες πριν φύγω που με έβαλαν πάλι σε ένα απολογισμό.

Πέρασα ένα Α-Π-Α-Ι-Σ-Ι-Ο καλοκαίρι. Έζησα ό,τι χειρότερο είχα να ζήσω και δεν έζησα μια πραγματικά υπέρτατη στιγμή. Ούτε μία. Ακόμα και στα γεννέθλια μου που βγήκα με τους φίλους έγινα λιώμα. Κέρασα 8 γύρους σφηνάκια τεκίλα και έπινα όσα σφηνάκια άφηνα κάποιοι για να μην μεθύσουν. Παρακμή! Φυσικα δεν ειχα περάσει άσχημα…

Τώρα ψάχνω σπίτι. Και έχω να μιλήσω με τόσες γυναίκες που με ψαρεύουν για να δουν τι άνθρωπος είμαι. Θα πληρώνω στην ώρα μου? Μην είμαι κανένα ρεμάλι? Και άλλα τέτοια….

Είμαι πολύ αγχωμένος και λιγάκι φοβισμένος για να δω αν θα τα καταφέρω στο τέλος… Εγώ φυσικά πιστεύω ότι, ναι, θα βγω νικητής. Αλλά ο φόβος του λάθους πάντα υπάρχει…