Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

2009 Σφηνάκια! December 31, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 19:18pm

Καλή Χρονιά σε όοοοοολους!

Πρώτα απ’όλα να πω πως κάποιοι πέρασαν ενα τρισευτυχισμένο 2008 και άλλοι θα προτιμούσαν να το ξεχάσουν. At the end of the day όμως, όλοι μπορούν να πουν ότι το έτος που πέρασε είχε και όμορφες στιγμές. Ίσως αυτό είναι μικρές στιγμές της καθημερινότητας που πάντα ξεχνούσαν να εκτιμήσουν στη μανία του ημερήσιου αγώνα για την ευτυχία. Τελικά ποτέ δεν θα ‘ρθει η ευτυχία και αυτό το ξέρουμε όλοι. Γιατί η ευτυχία είναι το τώρα. Αυτό που ζούμε σήμερα και που αύριο θα αναπολούμε πικραμένοι για το αυριανό σήμερα. Όπως και να ‘χει, κάθε χρόνο τέτοια μέρα όλοι λίγο-πολύ κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση και για μία μέρα είμαστε ευυτυχισμένοι για αυτό που ζούμε τώρα.

Ούτε εγώ ξέφυγα από τη φόρμα της ανασκόπησης που με χαρά μοιράστηκα μαζί με τους πολύ δικούς μου φίλους σε βόλτες και πολύυυυυ ποτό! Το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου με βρήκε στο Θησείο μαζί με τον “Πότη της χρονιάς-Νατάσα” και τη Μαρία. Είχαν μόλις γυρίσει από τις διακοπές τους στο Λονδίνο και το Παρίσι (χλίδες, παιδί μου.. όχι σαν εμάς τα άπορα) και θα κάναμε επανασύνδεση – επαναμέθυσο με το αγαπημένο μας ποτό. Τα Οινόμελα.. Όποιος ΔΕΝ έχει δοκιμάσει οινόμελο να το κάνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ… Δεν ξέρει τι χάνει. Αυτή η φορά ήταν Special Edition. Κάθε σφηνάκι ήταν και ένας μήνας. Φυσικά όταν μας τελείωσε όλο το 2008 πήγαμε σε στιγμές!

Λίγο πριν ξεκινήσουμε η Νατάσα μου είπε “Κοίτα τον ουρανό.. Το βλέπεις το φεγγάρι? Τα αστέρια? Δεν σε κάνει να νιώθεις ότι περάσαμε ένα πολύ όμορφο  2008?”. Και ήταν όντως έτσι. Για μένα όλη η χρονιά ήταν μια κατάρα. Τα πιο απαίσια βιώματα ήταν μέσα σε αυτή. Όμως κοίταξα τον ουρανό, χαμογέλασα και ήξερα ότι είμαι ακόμα περήφανος για μένα και τη ζωή μου. Γαμήθηκε, αλλά δεν καταστράφηκε…

Ξεκινήσαμε αντίστροφα. Από το Δεκέμβριο…. Πίναμε το σφηνάκι του Δεκεμβρίου και λέγαμε τα highlights του μήνα. Εγώ είπα ότι δεν θα έπινα για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, αλλά δεν το τήρησα. Δε-πα-να-γαμηθει? Σιγά μη σκαλώνω στα αρνητικά. Ήπιαμε τρεις φορές για τον Αύγουστο!

Στο τέλος προχωρήσαμε σε στιγμές και πρόσωπα ξεχωριστά. Ένα σφηνάκι για το Σωτήρη, ένα για τη Νατάσα, ένα για τη Μαρία, ένα για την κολλητή μας Αγγέλα, ένα για το ταξίδι στη Θεσσάλονικη που κάναμε μαζί, ένα για τον ποιο ωραίο κώλο που έχουμε δει (!), ένα τα γκομενάκια που πέρασαν (εδώ κλαίω), ένα για τα μεθύσια, ένα για τα οινόμελα και πάει λέγοντας. Ήπιαμε όμως και ένα για δικά μας πρόσωπα που χάσαμε.

Θα μπορούσα να διαλέξω τη θεία μου. Ή τον παππού μου. Όμως διάλεξα αυτό που με άγγιξε περισσότερο. Και αυτό ήταν ο χαμός του 21χρονου φίλου και κάποτε συνεργάτη Νίκου. Ένα πάντα χαμογελαστό παιδί, που εκδήλωνε την αγάπη που ένιωθε για τα πάντα με αγκαλιές και όμορφα λόγια. Πανέμορφο παιδί με πολλά προβλήματα στη ζωή του που τον έκαναν να φυγει από το σπίτι του χωρίς τίποτα στα 18. Έφυγε πολύ ξαφνικά πριν δύο μήνες. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν απαντούσε στα e-mails μου και τα μυνήματα από φίλους….

Έτσι όμως καταλήξαμε σχεδόν μεθυσμένοι στο δρόμο για να πάμε ο καθένας σε ρεβεγιόν και γιορτές. Φύγαμε με τις πιο όμορφες ευχές και την υπόσχεση ότι το ίδιο θα κάνουμε και του χρόνου.

Τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να χάνονται….

 

Τίποτα το ιδιαίτερο… December 25, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 17:59pm

Απλά ήθελα να να γράψω κάτι…

Έλειψα για λίγο όμως το μπλογκ δεν το έχω ξεχάσει (κι ας δείχνει έτσι). Σύντομα θα συνεχίσω με κάποια νέα ποστς.  Θέλω να αφήσω λίγο τη βαρετή ζωή μου και να μιλήσω για άλλα θέματα (όπως πολύ σωστά με συμβουλεύουν [=κράζουν αλλά λέμε συμβουλεύουν για να μην βγουν κατίνες] κάποιοι άγνωστοι που δεν βρίσκουν νόημα στην ύπαρξη του μπλογκ μου).

Βέβαια μπορεί να μονολογώ πάλι απροκάλυπτα για μένα και τη ζωή μου αλλά to be honest δεν έχω ζωή μήνες τωρα. Ακόμα κι εγώ βαρέθηκα τα βιογραφικά μου κείμενα. Οπότε χαλαρώνω και απλά υπόσχομαι ότι δεν εγκαταλείπω το τόσο προσωπικο μου μπλογκ….

PS. Είμαι ψιλομεθυσμένος (κλασσικά) οπότε μπορεί να γράφω μαλακίες… Σημασία έχει ότ έγραψα κάτι.

PS2. Μην μπερδέυετε τη σοβαρότητα με την φυσική μου ειρωνία. Το 60% από όσα γράφω είναι καθαρά αυτο-σαρκαστικά… (και αυτό δεν είναι)