Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Φλασιά της Στιγμής #1 January 21, 2009

Filed under: Κολλήματα — darkenlight @ 10:42am

Βρίσκεται σε όλους μας και είναι μέσα μας!

Είσαι στο μετρο/ηλεκτρικό/λεωφορείο κλπ και μπαίνει μέσα καποιος/α που κρατάει ένα βιβλίο, ένα φυλλάδιο, μια εφημερίδα.

Είναι απαράβατος κανόνας ότι θα κοιτάξεις έστω και ασυναίσθητα. Και τις περισσότερες φορές αδιάκριτα. Πάντα φεύγει το μάτι μου σε τέτοιες περιπτώσεις, πάντα παρατηρώ τους αλλους που κοιτάζουν απο πάνω με αδιακρισία να διαβάσουν τί είναι και πάντα όταν έχω εγώ κάτι στα χέρια μου νιώθω τα απειλητικά βλέμματα πάνω σε αυτό που διαβάζω.

Είναι η διασκέδασή μου όποτε πηγαίνω κάπου με συγκοινωνία και χωρίς να το θέλω πάντα το παρατηρώ… Γελάω και με τον εαυτό μου που χωρίς να το καταλαβαίνω κοιτάζω να δω τί διαβάζει η απέναντι… Είναι το κλασσικό!

Πραγματικα αν κάποιος δεν το έχει κάνει αυτό ποτέ στη ζωή του θα ήθελα να το αφήσει σε σχόλιο, να τον θαυμάσω (αν και το πιθανότερο είναι να μην τον πιστέψω [και το ακόμα πιθανότερο να μην υπάρχει])

Τι σκατά? Μόνο εγώ είμαι κατίνα?

 

Ταρίφες, Παιδί Μου… January 17, 2009

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 05:03am
Tags:

Καλά μιλάμε τα θυμάμαι και εξοργίζομαι ακόμα παραπάνω… Δηλαδή ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ…Θελω να πεθανουν οι μαλάκες οι ταρίφες… Die Die Die Die…

Χθες, που λετε, αφού περάσαμε ένα πολύ ωραίο βράδυ για άλλη μία φορά με Νατάσα και Μαρία, φάγαμε στα Friday’s (πολύ μανάρι πέφτει εκεί έν τω μεταξύ) και μετά πήγαμε Kinky (που για να είμαι ειλικρινής ξενέρωσα κάπως). Αφού βγήκαμε έξω να βρουμε ταξί, βρίσκουμε 2 ταξί στη σειρά, και λέει η Νατάσα να πάρω εγώ το ένα να πάρουν οι άλλες το άλλο. Και βλέπω στο ταξί-λαχείο που διάλεξα ένα σκατόγερο (που εύχομαι να ψοφήσει πραγματικά) να κορνάρει για να μπω. Μπαίνω εγώ, κάθομαι και βάζω ζώνη ασφαλείας ενώ παράλληλα χαιρετάω τα κορίτσια. Του λέω που πηγαίνω και, επειδή μένω κοντά στο κέντρο, δεν του άρεσε. Και με ρωτάει “τα κορίτσια που πάνε?”, λεω “δεν βολεύει πάνε αντίθετα, πάνε εκεί”.

Επιτόπου ανοίγει το παράθυρο μου και μιλάει στα κορίτσια. “Κορίτσια, θέλετε να μπειτε μέσα να σας πάω σπίτι σας και το παιδι να πάρει άλλο ταξί?”. ΜΕΝΩ ΜΑΛΑΚΑΣ… χωρίς πλάκα ειχα γουρλώσει μάτι σε στιλ-ροφος, ανοιχτό το στόμα εννοείται και έτοιμος να ξεραθω στα γέλια. Τα κορίτσια τα χάνουν και του λένε “δεν κατάλαβα” και τέτοια. Γυρνάει σε μένα και μου λέει “Ρε παιδί μου δεν παίρνεις εσύ κανένα άλλο να μπουν τα κορίτσια που με βολεύει? Τι λέτε κορίτσια?” και πετάγομαι και λέω το ηρωικό “ΟΧΙ”! Αυτός φυσικά δεν έδωσε σημασία και έψηνε τα κορίτσια. Εκείνη τη στιγμή με επιασε τρελα και του λεω “Έχω κάτσει κύριε και δεν θα σηκωθω, να με πάτε σπίτι μου” και τα κοριτσια του ελεγαν “εχουμε βρει αλλο ταξι, ευχαριστουμε, δεν θελουμε” και αλλα τέτοια… Οπότε αυτός φεύγει και αρχίζει.

“ΟΙ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ.. γνωστες σου ειναι?”. Απαντάω “ναι και σας παρακαλω μη μιλάτε έτσι” και αυτός συνέχισε “Τι μαλακισμενες, να τις λες να τις πας σπιτι σου και αυτες να λενε οχι.. Θα αφηναμε εσενα να παρεις ένα άλλο ταξί…”. Και μέσα σε όλο το παραλύρημα μου λέει το θεικό “Δεν θα σε πάω σπίτι σου, θα σε πάω στο νεκροταφείο. Έχει πολλά άλλα ταξί εκεί”.

“Δεν καταλάβατε”, λέω, “Έχω κάτσει στο ταξί, θα με πάτε εκεί που θέλω… Δουλειά σας είναι” και αρχίζει ο ΜΑΛΑΚΑΣ να μου λέει “έλα κατέβα εδώ που έχει πολλά ταξί, εγώ έχω μια δουλειά τώρα ” και άλλα τέτοια.  Εγώ είχα εκπλαγεί και να του λέω “Από τη στιγμή που έχω μπει είναι χρέος σας να με πάτε σπίτι μου” και αυτός “Κατέβα ρε αγόρι μου εδώ”.

Οπότε με νεύρα ελεεινά, βγαζω τη ζώνη, σηκώνομαι βγαίνω έξω και κλείνω την πόρτα δυνατά φωνάζοντας “ΜΑΛΑΚΑ”. Παράνοια ο ταρίφας εντελώς…

Και αφού παίρνω το επόμενο ταξί και του λέω που πάω και όλα τα συναφή. Σε διάρκεια 3 λεπτών που είχα ηρεμήσει από τον προηγούμενο μου λέει

Ταρίφας: Καλά είσαι?

Εγώ: Καλά είμαι εσείς?

Ταρίφας: Ε, δεν πετύχαμε και καμιά γκομενίτσα σήμερα

Εγώ: Τι να σας πω τυχερά είναι αυτά

Ταρίφας: Ε, ναι δεν βρέθηκε και καμία να γαμήσουμε… Εσύ τι λέει?

Εγώ: Τι λέω?

Ταρίφας: Καμιά γκομενίτσα?

Εγώ: Τι να σας πω τώρα… ο καθένας με τα προσωπικά του.

Το βουλώνει ο ταρίφας επιτέλους (γιατί κι εγώ ήμουν αλλού ντ’αλλού…Το τελευταίο που ήθελα ήταν τέτοια συζήτηση… Βασικά δεν ήθελα συζήτηση), και κάνει το κορυφαίο. Στρίβει σε ένα σοκάκι με πολλά μπουρδέλα και περνάει μπροστά από 1-2 πόρνες. Χαμηλώνει ταχύτητα και κατεβάζει το παράθυρό μου. Ευτυχώς τα πορνιδάκια δεν έδωσαν σημασία στον πουρόγερο. Αν το χαν κάνει θα τα χα παίξει κιόλας. Θα έλεγα “ΠΟΥ ΖΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ? ΠΟΥ ΖΩ?”.

Αλλά ευτυχώς μετά με πήγε σπίτι.

DIE ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΤΑΡΙΦΕΣ DIEEEEEE

 

Η Ζωίτσα January 16, 2009

Filed under: Music — darkenlight @ 05:20am
Tags:

“Χαμένα Όνειρα” by Ζωή Κουρούκλη

Γνωρίζω την κυρία Ζωή περίπου 3 χρόνια τώρα. Όμως ποτέ δεν είχα ιδέα ότι πρόκειται για αυτή τη φωνή που μόλις ακούσατε. Είναι ένας τόσο απλός και καθημερινός άνθρωπος που αν τη δεις δεν πάει με τίποτα το μυαλό σου ότι αυτή η γυναίκα είχε αυτή μια ιστορία που κορυφώθηκε την δεκαετία του 70. Είναι πραγματικά δύσκολο για μένα, έναν 20χρονο, να κολλήσει με ελληνική μουσική τόσο παλιά, όμως έχει τόσο συγκλονιστική φωνή που δεν μπορώ να μην την ακούω συνέχεια.

Η Ζωή Κουρούκλη (ή αλλιώς Ζωίτσα Κουρούκλη), είναι μια τραγουδίστρια χωρίς κάποια ιδιαίτερη δισκογραφία αλλά με τραγούδια και εμφανίσεις στο ενεργητικό της που λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει. Το “Χαμένα Όνειρα”, ας πούμε, το γνώριζα χωρίς να ξέρω ότι το είχε ερμηνεύει πρώτη. Είναι πρώτη ξαδερφη με τη Ζωή Λάσκαρη, που το πατρικό της είναι επίσης Κουρούκλη, και όλη της η καριέρα είχε υποστηρικτή και βοηθό τον Πλέσσα.

Για μια εποχή ήταν στο super wow σχήμα Zoe & The Storms (ΠΟΣΟ FAB όνομα μπορεί να είναι?) και εμφανίστηκε ουκ ολίγες φορές σε ταινίες, κουκλάρα, φρέσκια και καταπληκτική! Πάρε Μάτι:

“The Yuppi Ya Ya Song” by Zoe & The Storms

Η συνέχεια δεν ήταν λαμπρή διότι παντρεύτηκε ένα τότε πάμπλουτο που της ζήτησε να σταματήσει να τραγουδάει. Υπήρξε σε βίλλα με υπηρέτριες και όλα αυτά τα μυθικά πράγματα που φανταζόμαστε σήμερα σαν να μιλάμε για αιώνες πριν. Είχε ταξιδέψει μέχρι την Βομβάη μια εποχή για να τραγουδήσει και είχε μείνει στο Χίλτον (που δεν της άρεσε όπως λέει). Κατά τη γνώμη της, όλα τα κοσμήματα που απέκτησε εκείνη την εποχη δεν σημαίνουν τίποτα κυρίως γιατί, όπως θα έλεγε και η Ντένη Μαρκορά από τους “Δυο Ξένους”, κάθε κόσμημα ήταν και ένα κέρατο!

Σήμερα, έχει μια εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμο Αθήνα 984. Ενίοτε, κάνει κάποιες εμφανίσεις σε εκπομπές/διοργανώσεις για να ερμηνεύσει κομμάτια της εποχής. Στην μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας της, το υλικό που τραγουδούσε ήταν η Jazz, ειδος όχι και τόσο δημοφιλές τότε και ήταν ο λόγος που δεν έγινε τεράστια. Η ίδια όμως ξέρει την ιστορία της Jazz, παίζει πιάνο και υπήρξε πάντα μια σοβαρή παρουσία στο χώρο.

Η κυρία Ζωή έχει ακόμα φωνάρα και προσωπικά με ανατριχιάζει….

“Που Να ‘σαι Τώρα” covered by Ζωή Κουρούκλη

Δεν είναι συγκλονιστική?

PS: Αν, κατά τύχη, κάποιος (έστω και ένας) έχει κάποιο δίσκο της στο pc του ΠΛΙΖ να επικοινωνήσει μαζί μου [darkenlight_boy@hotmail.com] γιατί ψάχνω απεγνωσμένα… (Η ίδια δεν δίνει…)

 

Κύκλοι January 13, 2009

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 16:22pm

Είναι απίστευτο πόσο ειρωνική μπορεί να είναι η ζωή απέναντί σου. Τη μία μέρα είσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι και δεν νιώθεις τη δύναμη να σηκωθείς γιατί η ζωή σου είναι τελείως άδεια, είσαι ξεχασμένος από όλους και η μιζέρια βρίσκεται στο φουλ, ενώ την άλλη δεν προλαβαίνεις ούτε να φας γιατί ξαφνικά σε θυμήθηκαν όλοι, ξαφνικά αυτοί που σε ενδιαφέρουν ανταποκρίνονται όσο πιο θετικά πάει και ξαφνικά περνάς τέλεια. Φοβάσαι ότι ίσως αύριο είναι η μέρα που όλα αυτά θα αλλάξουν. Που θα ξυπνήσεις και οι βλέψεις σου θα είναι ξανά μαύρες.

Εύχεσαι κάθε μέρα για μια δουλειά που θα σου ταίριαζε, για μια σχέση που θα παρέμενε σταθερή, για φίλους που θα επικοινωνούσες 100%. Όμως, δεν καταλαβαίνεις πως είναι μάταιες οι ευχές γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του έχει το μαζοχισμό στο τσεπάκι. Μπορεί να ζεις την απόλυτη ευτυχία, όμως δεν θα το καταλάβεις παρά μόνο αργότερα. Βρίσκεις το άλλο σου μισό όμως σκοτίζεσαι με 30.000 κόμπλεξ που, διαβολικά, μόνο τότε θυμάσαι να βγάλεις στην επιφάνεια. Φοβάσαι, μπερδεύεσαι και στο τέλος το χάνεις. Και όταν βγεις από ένα μέρος του ονείρου που λέγεται ζωή, σκέφτεσαι ότι τελικά μόνο μέσα από τον πόνο έρχεται η ευτυχία. Και έρχεται η μέρα που παραδέχεσαι, σαν να βιώνεις μια ήττα, ότι είσαι ευτυχισμένος. Απλά δεν το πρόσεξες. Δεν σταμάτησες να κοιτάξεις όλο το ταξίδι πίσω σου.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η ευτυχία είναι αυτό που βλέπω στους δρόμους, στο μετρό και στις καφετέριες. Ζευγαράκια που απαρτίζονται από μία χαζογκόμενα και ένα βαρεμένο μουτζούφλη. Αυτοί απλά ικανοποιούν το εγώ τους με το να υποδύονται “το σωστό”. Αυτό δεν είναι ευτυχία, είναι ακόμα ένας πόνος. Γιατί η χαζογκόμενα ζαχαρώνει τον κολλητό του γκόμενου, και ο βαρεμένος κοιτάζει γύρω-γύρω για να δουν όλοι (ΟΛΟΙ όμως) ότι γλωσσοφιλιέται με την γκόμενα. Στο τέλος, είναι κι αυτοί το ίδιο ανικανοποίητοι με όλους τους υπόλοιπους.

Το να είσαι λίγο εκκεντρικός, να μην μπορείς τη μέση λύση, δεν σε κάνει απαραίτητα ακραίο. Αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα με ένα διαφορετικό τρόπο από αυτή που σου προτείνει η κοινωνία με έναν κάπως φασιστικό τρόπο. Μπορεί όλοι γύρω σου να είναι καθ’όλα normal. Μην τους πιστεύεις. Να σκέφτεσαι ότι εσύ έχεις τη “μαγκιά” να είσαι ειλικρινής.

Απέτυχες σε κάτι. Δεν είσαι loser, εκτός αν το παραδεχτείς. Μέχρι τη στιγμή που δέχεσαι κάτι όταν το φοβάσαι, δεν είσαι αυτό. Φρόντισε μόνο να έχεις τη δύναμη να μην μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Οι φαύλοι κύκλοι κάνουν τη ζωή σου απλά πιο δύσκολη όταν δεν είναι ανάγκη. Μέσα σου, πρέπει να παραμένεις μαχητής.

Μην ξεχνάς πως έχεις ένα ρόλο σε μια παράσταση.

Μην κάνεις τον κομπάρσο.

“The Time Is Now” by Moloko