Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

“…the rest of you win….” November 13, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 14:43pm

Γράφω σπάνια εδώ. Κάποτε έγραφα συχνά. Όσες φορές γράφω εδώ τους τελευταίους μήνες είναι για άχρηστα πράγματα. Σειρές, την Britney και τα συναφή. Κάποτε έγραφα μόνο για μένα. Έφτασα σε ένα σημείο όπου αυτό που κάποτε διάβασα στη Lifo και με είχε πειράξει, είναι σωστό. Κάποιος έγραψε για τα προσωπικά blogs “πραγματικά πιστεύετε ότι είστε τόσο σημαντικά άτομα”? Είχα εκνευριστεί, γιατί εκείνο τον καιρό ήμουν σε “ρέντες” με τις γραπτές μουρμούρες μου στο blog και πίστευα ότι δεν έβλεπα τον εαυτό μου έτσι. Κάποιος με ένα πλάγιο τρόπο με ακύρωνε απόλυτα και δεν το έβρισκα ευγενικό. Φυσικά και μόνο το γεγονός ότι με είχε εκνευρίσει που το διάβασα έδειχνε ότι κατά βάθος ήξερα ότι είναι έτσι.

Το 90% των bloggers [όσο ήταν στη μόδα γιατί τώρα πια λίγοι έμειναν πιστοί] που έγραφαν ένιωθες ότι εξέθεταν τον εαυτό τους προκειμένου να βρουν γκόμενο/α και εύλογα κάποιος θα υπέθετε το ίδιο για μένα. Εγώ δεν ένιωθα έτσι. Πίστευα ότι αυτό που κάνω είναι κάτι που εκπροσωπεί και άλλους πέρα από εμένα και διαβάζοντάς το θα έλεγαν αυθόρμητα “ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΑΥΤΟ!” ή “ΚΙ ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ”. Δεν ήμουν τόσο ψώνιο για να πιστέψω ότι προσφέρω κάτι. Απλά ήμουν μια φωνή όπως όλοι και υπάρχουν freaks εκεί έξω που ίσως να μην με διάβαζαν βαριεστημένα.

Μαλακίες! Όλο για μένα ήταν. Πιστεύω οτι είμαι τόσο σημαντικός και έχω προσωπικό blog. Δεν ασκώ επάγγελμα για να δώσω λογαριασμό κάπου. Δεν πιέζω κανέναν να με διαβάσει ούτε με διαφημίζω. Είχα ανάγκη να εκφραστώ. Αυτό έκανα. Δεν ένιωσα ότι παραείμαι εγωμανής, ούτε ότι κουράζω κάποιον. Προσωπικά, τα βαριέμαι αφάνταστα τα μπλογκς που μιλάνε για τη ζωή κάποιου. Εκτός αν τον ξέρω. Φαντάζομαι για πολλούς είμαι με τον ίδιο τρόπο βαρετός.

Οπότε τον τελευταίο καιρό ένιωθα πολύ βαρετός τύπος για να μιλάω για την ανύπαρκτη ζωή μου. Προτίμησα τα σαχλοποστς. Ένιωσα ότι έκανα τόσο καιρό μια επίδειξη του εαυτού μου για το τίποτα. Ούτε γκομενικά έψαχνα από δω, ούτε έκανα τον εαυτό μου να νιώσει καλύτερα στην ουσία. Θυμήθηκα την φράση αυτή στη Lifo και αηδίασα στην ιδέα ότι δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό.

Όμως δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω προσωπικά.  Και τώρα ακριβώς αυτό κάνω. Αναλύω το “εγώ” μου γνωρίζοντας πόσο εκνευριστικό είναι για πολλούς. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο λάθος. Μόνο κάποιος αυτοκαταστροφικός άνθρωπος θα πίστευε ότι δεν είναι ΤΟΣΟ σημαντικός άνθρωπος. Αν δεν νιώσω ο ίδιος σημαντικός ποιος θα νιώσει για μένα ότι όντως είμαι? Δεν είναι λάθος, είναι στη φύση μας να εξυψώνουμε το “εγώ” μας, αφού ζούμε σε μια κοινωνία όπου για να επιβιώσεις πρέπει να ανεβάσεις το “εγώ” σου 3 μέτρα πάνω από το μπόι σου. Αλλιώς είσαι loser. Είσαι “υπό”.

Φυσικά νιώθω πολλές φορές loser. Υποθέτω είμαι. Είμαι 21. Δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Σπούδασα κάτι και νιώθω ότι δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Σιχαίνομαι που για κανέναν δεν είμαι πολύ καλός για να έχω ένα επάγγελμα που η μαμά μου θα ήταν περίφανη να λέει στις γειτόνισσες. Δεν είμαι για κανέναν πολύ σημαντικός πέρα από την οικογένειά μου. Είμαι big time loser. Κι όμως, ανεβάζω ένα “εγώ” πολύ ψηλά. Νιώθω σημαντικός. Πιστεύω ότι ακόμα μπορώ να πετύχω. Έχω πολλούς φίλους. Υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Παρ’όλα αυτά… κάπου δεν δουλεύει όλο αυτό.

Σε μια στιγμή νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο και σε 2 μήνες είμαι ένας αποτυχημένος. Και σαν αποτυχημένος έρχομαι πάλι εδώ και γράφω απόλυτα προσωπικά.

Η ζωή μας περνάει και κάποιοι αρπάζουν τη στιγμή και γίνονται από κάποιοι, “καποιοι”. Κάποιοι άλλοι πουλάνε ότι είναι “κάποιοι” και χάνουν το χρόνο τους κάνοντας μόνο αυτό και καταλήγουν πληγωμένοι που πέρασε ο χρόνος και χαραμίστηκαν [εκεί οδεύω εγώ]. Κάποιοι άλλοι είναι απλά ηττοπαθείς.

Δεν ξέρω που θα βγάλει όλο αυτό το ταξίδι και φοβάμαι τον προορισμό.

Μέχρι τότε θα γράφω όλες τις μουρμούρες μου εδώ ή και τα σαχλοποστς. Άλλες φορές καθημερινά, άλλες φορές κάθε εξάμηνο. Στην τελική, δεν έχω ιδέα γιατι ένιωσα τόσο άβολα που γράφω στο μπλογκ μου. Είναι κάτι δικό μου και βγαίνει από μέσα μου. Δεν θα πιεστώ να νιώσω διαφορετικά.

It just feels right…

 

Six Feet Under: Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά όλων των εποχών. November 11, 2009

l3472b9330000_1_16933

Πριν ξεκινησω τα πρώτα επισόδεια του πρώτου κύκλου της σειράς, έβλεπα σειρές σαν το Grey’s Anatomy και το Desperate Housewives σαν το καλύτερο τηλεοπτικό υλικό που έχει να δείξει η τηλεόραση σήμερα. Γρήγορα άλλαξα γνώμη μετά από την παρακολούθηση λίγων μόνο επεισοδίων της εξαιρετικής σειράς Six Feet Under. Νομίζω είναι πολύ κρίμα που δεν την έβλεπα όταν προβαλλόταν και στην τηλεόραση αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ (δεν λένε?)!

Το κεντρικό θέμα της σειράς είναι γενικά ο θάνατος, πως τον αντιμετωπίζουμε στην γη και πως υποκρίνονται ότι δεν υπάρχει στην Αμερική. Ένα τέτοιο θέμα για σειρά φυσικά δύσκολα θα έπαιρνε το πράσινο φως για την προβολή, όμως ευτυχώς υπάρχει και η καλωδιακή τηλεόραση εκεί και φτιάχνουν και τίποτα παραπάνω από καλό. Με τις καλύτερες προδιαγραφές σε cast (Michael C. Hall [ο σημερινός “Ντέξτερ”], Peter Krauss, Frances Conroy και φυσικά Lauren Ambrose), δημιουργό (Alan Ball [ο δημιουργος του American Beauty και του True Blood]), σκηνοθέτες (συνήθως έναν διαφορετικό ανά επεισόδιο) και ένα κεντρικό θέμα που δύσκολα απασχολεί την τηλεόραση, δημιουργήθηκε ένα σίριαλ που ανέβασε τον πήχη ΠΟΛΥ ψηλά. Η σειρά παίχτηκε και στην Ελλάδα (περιέργως) από το Star Channel (ποιο αλλο?) υπό τον ανέμπνευστο τίτλο “Γραφείο Τελετών Φίσερ”.

Η σειρά διαδραματίζεται στην Αμερική και αφορά μια οικογένεια που τα τελευταια 35 χρόνια λειτουργεί ένα γραφείο τελετών. Ο πατέρας (Nathaniel Sr. Fischer) πεθαίνει από το πρώτο επεισόδιο, και εκεί είναι βασικά που ξεκινά όλη η ιστορία, η μητέρα (Ruth) είναι ένα control freak, ο μεγαλύτερος γιος (Nate) είναι αυτος που ειχε δραπευτεύσει από την φρικαλέα κατάσταση που λέγεται Οικογένεια και ζούσε στο Seattle μέχρι που ξέμεινε στο σπίτι που μεγάλωσε μετά την κηδεία αφού ο πατέρας του αφήνει και στους 2 γιους του το γραφείο κηδειών. Ο δεύτερος γιος (David) είναι αφιερωμένος στην δουλειά από μικρό παιδί και κρυφά ομοφυλόφιλος (μοιαζει τρομακτικα στη μαμα του παρ’ολο που η ιδια εχει αδυναμια στον πρωτοτοκο) και τελευταια (και καλυτερη) η μικρή κόρη (Claire), ένα 17χρονο freak που μισεί τους πάντες και τα πάντα.

Θεωρητικά εγώ θα έπρεπε να είχα αδυναμία στον David και να τον ξεχώριζα όμως από τις πρώτες κιόλας σκηνές ήμουν σίγουρος ότι θα αγαπησω περισσότερο από όλους την Claire. Δεν είχα άδικο γιατι επί 5 σεζόν που κράτησε η σειρά η Claire ήταν ο εαυτός μου σε γυναικείο ρόλο. Η Lauren Ambrose που την υποδυεται έκανε ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ δουλεια και πραγματικά σαν χαρακτήρας η Claire μου κεντρισέ το ενδιαφέρον περισσότερο από κάθε ρόλο που εχω δει στη ζωή μου.

Δεν πρόκειται για μια σειρά όπως τις υπόλοιπες και δεν θα έπρεπε κανείς να περιμένει απίστευτο σασπένς και κλαμα απαραίτητα σε κάθε επεισόδιο. Είναι μια σειρά που στην ουσία μπορεί να σε κάνει να ταυτιστείς, που έχει ΚΑΙ την καθημερινότητα μέσα, που χαρίζει τις καλύτερες ατάκες ρόλων που μπορεί να ευχηθεί ένας ηθοποιός, που σου δινει τροφή για σκέψη και σε κάνει να γελάς με το ιδιαίτερο μαύρο χιούμορ της. Είναι αρκετά ωμή, σαρκαστική και ρεαλιστική.

Στο πέρασμα των επεισοδίων και των κύκλων παρατηρούμε τον κάθε χαρακτήρα να πολεμάει με την ιδέα του θανάτου, τη ζωή του και το μέλλον του ισότιμα (δεν υπάρχει πρωταγωνιστής) καθως και πραγματα που κατα τη διαρκεια της ζωής τους τους σημαδεύουν, λάθη που τα μεγαλοποιούν (όλοι το κανουμε) και περαστικοί που δεν είναι απαραίτητο να τους αλλαξουν τη ζωή (κατι που εκτιμησα πολυ!). Κατα τη διαρκεια των κύκλων παρατηρησα άψογα πλάνα. Υπηρξαν πλάνα που με έκαναν να δακρύσω χωρίς να λένε τίποτα. Υπήρξαν πλάνα που έλεγαν τα πάντα χωρίς μία γραμή από λόγια.

Νομιζω είναι κάτι που προτείνω στους ΠΑΝΤΕΣ να δουν διοτι πιστεύω ότι και το μεγαλύτερο ζώον του πλανήτη θα το έβρισκε ενδιαφέρον. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς (εκεί που όλα τελειώνουν) είναι για μένα ό,τι καλύτερο έχω δει οπτικά. Προσωπικά μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης, με έκανε να κλάψω όσο δεν έχω κλάψει ΠΟΤΕ στη ζωή μου, μονοπώλησε τις σκέψεις μου για το υπόλοιπο της εβδομαδας και με έκλεισε μέσα στο σπίτι για 3 συνεχόμενες μέρες. Ακόμα το σκέφτομαι συχνά. Αξιζει να δεις ΟΛΟΥΣ τους κυκλους για το τελικό επεισόδιο και μόνο!

Σίγουρα η σειρά μπορεί για πολλούς να είναι καταθλιπτική ειδικά αν είναι άτομα που σαν κεντρικό φόβο της ζωής τους έχουν τον θάνατο. Προσωπικά έχοντας σαν μεγαλύτερο φόβο αυτό, μπήκα σε πολλές σκέψεις και για μέρες ήμουν υπερβολικά φορτισμένος συναισθηματικά. Φοβαμαι το θανατο και τον χαμο των γύρω μου όσο τίποτα άλλο και η σειρά με χτύπησε ακριβώς εκεί. Όμως δεν μπορώ να πω ότι ήταν μαζοχιστική η διαδικασία, κάθε άλλο. Έμαθα πολλά, σκέφτηκα ακόμα περισσότερα και μπήκα στη διαδικασία να εκτιμήσω τη στιγμή που ζω, την κάθε στιγμή, να ευχαριστήσω τη μαμά μου, να αντιμετωπίσω τις αναμνήσεις μου (κατι που με μελαγχολεί απίστευτα). Η σειρά μου έκανε καλό όντας την ίδια στιγμή διασκεδαστική.

Δεν είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό.

Ακολουθούν τρέιλερς του κάθε κύκλου [δεν περιεχουν σπόιλερς ομως δινουν απόλυτα την τρομερή αισθητική της σειράς]

1ος κύκλος

2ος κύκλος

3ος κύκλος

4ος κύκλος

5ος κύκλος