Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

This could be it…. December 28, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 12:11pm

Θα μπορουσα να γραψω ατελειωτο κειμενο.

Δεν θελω.

Θελω να κρατησω ολο αυτο που νιωθω για μενα και να μην το αναλωσω πουθενα αλλου.

Ομως ΕΠΡΕΠΕ να γραψω.

Αυτη τη φορα, ειναι κατι αυθεντικο.

Απο τις ελαχιστες φορες που εχεις τοσα που θες να εκφρασεις αλλα το βρισκεις ματαιο.

Προτιμας να το ζεις.

Advertisements
 

Χθες βγηκα. December 11, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 01:13am

Και ηταν, οπως παντα, υπεροχα.

Γελασαμε, χορεψαμε, ηπιαμε… Εχω δημιουργησει μια γερη βαση φιλων που εχω αγαπησει και εμπιστευθει πλεον. Ειμαι ευτυχισμενος.

Ομως το πρωι που γυρισα και ξαπλωσα να κοιμηθω, δακρυα δεν με αφηναν να κοιμηθω.

Για ακομα μια φορα, ολες οι αναμνησεις, τα χαμογελα, τα αγνα φιλια αγαπης και τα χαρουμενα προσωπα μουδιασαν τον εγκεφαλο μου. Κλαιω ηδη για το μελλον που δεν μπορουμε να αποφυγουμε.

Αρχιζω να φοβαμαι οτι αυτο που μου συμβαινει λεγεται φοβια και οχι ανησυχια.

Κοιμηθηκα 3 ωρες και ξυπνησα. Χωρις λογο. Σημερα ο καιρος ειναι μουντος, η διαθεση μου το ιδιο.

Βγηκα να περπατησω βολτα. Μου αρεσει οταν ο καιρος και η ψυχολογια μου συμβαδιζουν. Νιωθω οτι υπαρχει καποια αρμονια που στη ζωη μου αυτη η λεξη ειναι αγνωστη.

Χθες βγηκα.

Περασα πολυ καλα.

Θελω να κοιμαμαι ηρεμος.

Μονο αυτο.

 

Ψυχοπλάκωμα. December 8, 2009

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 09:22am

Άλλοι είναι καταθλιπτικοί, άλλοι έχουν OCD, άλλοι είναι κυκλοθυμικοί. Όλοι, τέλος πάντων έχουν ένα λόγο για να τους πιανουν “τα ψυχολογικα τους”, “οι μαύρες τους”, “τα νταουνιασματα”. Υπάρχουν και οι “3 λαλούν και 2 χορεύουν και άλλοι 10 χτυπάνε παλαμάκια” που όμως δεν είναι έτσι για πάντα. Έρχεται και η ώρα τους κι αυτών. Εγώ πάλι δεν ήμουν τίποτα από αυτά με εξαίρεση μια φωτεινή φάση της ζωής μου.

Μέχρι να φύγουν τα πολλά εφηβικά νόμιζα ότι είμαι και πολύ δράμα στη ζωή μου. Όπως κάθε 17χρονο ζούσα την υπέρμετρη μελαγχολία που δεν ήταν τίποτα άλλο από κόμπλεξ. Όταν τελέιωσα από εκεί ηρέμησα και μπήκα στη φάση “χαχαχα χουχουχου”. Όλα ήταν θεικά. Δεν θυμάμαι κάποια κακή στιγμή έστω και προσωπική.

Μετά έμεινα άνεργος.

Όποτε τύχει να μείνω άνεργος είναι και η στιγμή που ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα ψάχνω να βρω λόγο για να μην είμαι καλά. Και όπως κάθε φορά, έτσι και πρόσφατα ψαχνόμουν λίγο να δω με τι θα ασχοληθώ για να ξεκινήσω να κλείνομαι στο σπίτι μου, στον εαυτό μου και να μη θέλω να δω άνθρωπο. Αυτή τη φορά όμως το θέμα που με απασχόλησε δεν ήταν ούτε τα παιδικά τραύματα, ούτε τα άσχημα σκηνικά, ούτε οι ανασφάλειές μου, ούτε τα γκομενικά μου. Ήταν κάτι που υποθέτω όλοι οι άνθρωποι περνάνε κάποια στιγμή.

Ήταν ο θάνατος. Και είναι.

Ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα. Σκεφτόμουν ότι θα πεθάνω, ότι όλοι θα πεθάνουμε, ότι κάποιος θα πεθάνει πρώτος και μετά θα ακολουθήσει κάποιος άλλος και δεν θα μάθω ποτέ τη σειρά μέχρι να τη ζήσω. Θα τη ζήσω? Μήπως έχω εγώ προτεραιότητα στη σειρά? Θα μεγαλώσω τόσο ώστε να πω ότι έζησα αρκετά? Θα ζήσω την ηλικία των 30? Των 40?

Μετά όλα αυτά πήραν έκταση και το πρόβλημα μου δεν ήταν τόσο ο φόβος του θανάτου, όσο οι αναμνήσεις και η αιωνιότητα της μίας στιγμής. Ξεκίνησα να φοβάμαι τις παιδικές μου αναμνήσεις. Ξεφύλλισα όλα τα φωτογραφικά άλμπουμ στο σπίτι της μαμάς μου με πολύ κλάμα. Προσπαθούσα να συγκρατήσω την εικόνα της μαμάς μου σήμερα. Νέα και όμορφη. Φοβόμουν (και φοβάμαι) να σκεφτώ ότι βλέπω τη μαμά μου να γερνάει. Έβλεπα τον πανέμορφο απογευματινό ουρανό που μπερδέυονται σκούρα και φωτεινά χρώματα μεταξύ τους και δάκρυζα. Αυτή ήταν η μία στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Όσες φωτογραφίες και να τραβήξω, όσα και να γράψω. Ο χρόνος φεύγει.

Κλείστηκα στο σπίτι. Σταμάτησα να σηκώνω τηλέφωνα από τρίτους. Έβλεπα το Six Feet Under μανιωδώς σε μια απόπειρα να ασχοληθώ με το θέμα του θανάτου και μαζί με τους ήρωες να επεξεργαστώ τον φόβο μου προκειμένου να τον ξεπεράσω. Τα πράγματα όμως έγιναν χειρότερα. Όλοι μπορούν να πουν χιλιάδες πράγματα στη ζωή μας και να μας πείσουν για την ορθότητα του λόγου τους όμως όσα και να πεις για το θάνατο είναι εικασίες. Όσο και να προσπάθήσει κάποιος να με βοηθήσει στο να νιώσω καλύτερα είναι μάταιο. Σε όσους μίλησα για το θέμα ζήτησαν ευγενικά να μην το συζητήσουμε. Κανείς δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί το θάνατο και το ότι μεγαλώνουμε, κάποιοι δεν θα μεγαλώσουμε καν.

Πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω νέος. Ακόμα το πιστεύω. Έχω τόσα πράγματα που θα θελα να γίνουν μετά το θάνατό μου. Θα ήθελα να γίνω δωρητής οργάνων. Θα ήθελα μόλις πεθάνω να βάλουν να παίξει ένα συγκεκριμένο κομμάτι στο repeat. Θα ήθελα να κρατήσει κάποιος τον σκληρό μου με όλη τη μουσική που μαζεύω τόσα χρόνια γιατί είναι η μόνη σωστή δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου. Ολοκληρωμένη και πλούσια. Θα ήθελα κάποια άτομα συγκεκριμένα να μάθουν ότι χάθηκα. Θα ήθελα κάποιοι να μην το μάθαιναν καθόλου. Όμως όλοι δεν θέλουν να με ακούσουν. Η μαμά δεν θέλει να ακούσει ότι μόλις πεθάνω έχω κάποια αιτήματα. Θέλει να σκέφτεται ότι θα ζήσω για πάντα.

Κανείς δεν ζει για πάντα. Που πάει μετά το θάνατο δεν ξέρω. Όσοι λένε ότι ξέρουν είναι ψεύτες. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλα τα υπερφυσικά φαινόμενα που ζει ο άνθρωπος είναι ένα ειρωνικό και σαρκαστικό παιχνίδι του εγκεφάλου του. Και εγώ ο ίδιος έχω ζήσει κάτι υπερφυσικό. Πραγματικά φοβάμαι ότι το έζησα γιατί ήθελα να το ζήσω. Όταν σταμάτησα να το θέλω δεν υπήρχε.

Βλέπω φωτογραφίες από εμένα όταν ήμουν μωρό, την αδερφή μου μωρό, τη μαμά κοριτσάκι. Αναμφισβήτητα τα έζησα όλα αυτά. Τα ζω στο μυαλό μου πάλι. Πληγώνομαι που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Πληγώνομαι που δεν έχει την ίδια μαγευτική γεύση ένα παγωτό ή ένα σπίτι δεν μου φαίνεται τεράστιο. Όλα έχουν απομυθοποιηθεί και εμένα με έχουν απομυθοποιήσει. Μια θεία μου πέθανε. Δεν την αγαπούσα. Όμως σκέφτομαι τη ζωή της, τα ρούχα της, τους συγγενείς της και τα βιβλία της. Τα αποχωρίστηκε όλα απότομα. Όπως όλοι όσοι φεύγουν από τον κόσμο μας.

Εγώ δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου, ούτε τη μουσική που έχω μαζέψει. Δεν θέλω να σκεφτώ ότι από ένα σημείο και μετά εγώ και η αδερφή μου θα σταματήσουμε να μπορούμε να αγκαλιαστούμε. Θα την χάσω σαν άνθρωπο. Η επικοινωνία δεν θα υπάρχει. Και πως θα είναι αυτή η στιγμή που θα πρέπει να αποχωριστούμε? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα νιώσω ευτυχισμένος ή ανακούφιση όταν θα φέυγω. Νομίζω θα νιώσω απόγνωση και φόβο. Δεν θέλω να φύγει κανείς πριν από εμένα και αυτό είναι πολύ εγωιστικό. Από την άλλη θέλω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ μόνος και με τα δικά μου άτομα.

Όλα όσα ζω, όσα ακούω και λέω, όσα δίνω και παίρνω και όσα τυχαίνουν έτσι απλά. Που οδηγούν όλα αυτά? Σε τι χρησιμεύουν? Χρησιμεύουν?

Κάθε μέρα με πιάνει κάτι και σκέφτομαι ξανά και ξανά όλα αυτά τα αμέτρητα πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι να “πέσω” ξανά.

Σε αυτό το θέμα νιώθω απόλυτα μόνος και αβοήθητος. Όλοι φοβούνται να το εξετάσουν και όσοι δεν φοβούνται μου λένε αηδίες για αγάπες και τη ζωή που μετά το θάνατο συνεχίζεται. Για γαλήνες και κήπους με λουλούδια. Τα έχω ακούσει όλα αυτά. Κανείς δεν δέχεται να δεχτεί ότι κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Παρ’όλα αυτά αντέχουν που κάθε μέρα οδηγούνται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. Εμένα μου είναι πολύ δύσκολο να το χειριστώ.

Πίστευα όλοι κοντά στην ηλικία μου παθαίνουν ένα “κάτι” και ψάχνονται λίγο στον τομέα. Παρατηρώ ότι είμαι ο μόνος. Όλοι μου λένε “είσαι πολύ μικρός ακόμα για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα”. Οκ. Δεν ελέγχεται. Απλά συμβαίνει.

Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν και ξέρω ότι οι αναμνήσεις μου και ο χρόνος θα συνεχίσουν να με βασανίζουν μέχρι το τέλος, θέλω να ζήσω όσα περισσότερα γίνεται. Θέλω η στιγμή να είναι έντονη και με χρώμα.

Να πεθάνω με μία αξιοπρέπεια.

Κάποιος να μου κρατάει το χέρι όταν φύγω….

Το τραγούδι της ζωής μου