Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Ψυχοπλάκωμα. December 8, 2009

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 09:22am

Άλλοι είναι καταθλιπτικοί, άλλοι έχουν OCD, άλλοι είναι κυκλοθυμικοί. Όλοι, τέλος πάντων έχουν ένα λόγο για να τους πιανουν “τα ψυχολογικα τους”, “οι μαύρες τους”, “τα νταουνιασματα”. Υπάρχουν και οι “3 λαλούν και 2 χορεύουν και άλλοι 10 χτυπάνε παλαμάκια” που όμως δεν είναι έτσι για πάντα. Έρχεται και η ώρα τους κι αυτών. Εγώ πάλι δεν ήμουν τίποτα από αυτά με εξαίρεση μια φωτεινή φάση της ζωής μου.

Μέχρι να φύγουν τα πολλά εφηβικά νόμιζα ότι είμαι και πολύ δράμα στη ζωή μου. Όπως κάθε 17χρονο ζούσα την υπέρμετρη μελαγχολία που δεν ήταν τίποτα άλλο από κόμπλεξ. Όταν τελέιωσα από εκεί ηρέμησα και μπήκα στη φάση “χαχαχα χουχουχου”. Όλα ήταν θεικά. Δεν θυμάμαι κάποια κακή στιγμή έστω και προσωπική.

Μετά έμεινα άνεργος.

Όποτε τύχει να μείνω άνεργος είναι και η στιγμή που ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα ψάχνω να βρω λόγο για να μην είμαι καλά. Και όπως κάθε φορά, έτσι και πρόσφατα ψαχνόμουν λίγο να δω με τι θα ασχοληθώ για να ξεκινήσω να κλείνομαι στο σπίτι μου, στον εαυτό μου και να μη θέλω να δω άνθρωπο. Αυτή τη φορά όμως το θέμα που με απασχόλησε δεν ήταν ούτε τα παιδικά τραύματα, ούτε τα άσχημα σκηνικά, ούτε οι ανασφάλειές μου, ούτε τα γκομενικά μου. Ήταν κάτι που υποθέτω όλοι οι άνθρωποι περνάνε κάποια στιγμή.

Ήταν ο θάνατος. Και είναι.

Ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα. Σκεφτόμουν ότι θα πεθάνω, ότι όλοι θα πεθάνουμε, ότι κάποιος θα πεθάνει πρώτος και μετά θα ακολουθήσει κάποιος άλλος και δεν θα μάθω ποτέ τη σειρά μέχρι να τη ζήσω. Θα τη ζήσω? Μήπως έχω εγώ προτεραιότητα στη σειρά? Θα μεγαλώσω τόσο ώστε να πω ότι έζησα αρκετά? Θα ζήσω την ηλικία των 30? Των 40?

Μετά όλα αυτά πήραν έκταση και το πρόβλημα μου δεν ήταν τόσο ο φόβος του θανάτου, όσο οι αναμνήσεις και η αιωνιότητα της μίας στιγμής. Ξεκίνησα να φοβάμαι τις παιδικές μου αναμνήσεις. Ξεφύλλισα όλα τα φωτογραφικά άλμπουμ στο σπίτι της μαμάς μου με πολύ κλάμα. Προσπαθούσα να συγκρατήσω την εικόνα της μαμάς μου σήμερα. Νέα και όμορφη. Φοβόμουν (και φοβάμαι) να σκεφτώ ότι βλέπω τη μαμά μου να γερνάει. Έβλεπα τον πανέμορφο απογευματινό ουρανό που μπερδέυονται σκούρα και φωτεινά χρώματα μεταξύ τους και δάκρυζα. Αυτή ήταν η μία στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Όσες φωτογραφίες και να τραβήξω, όσα και να γράψω. Ο χρόνος φεύγει.

Κλείστηκα στο σπίτι. Σταμάτησα να σηκώνω τηλέφωνα από τρίτους. Έβλεπα το Six Feet Under μανιωδώς σε μια απόπειρα να ασχοληθώ με το θέμα του θανάτου και μαζί με τους ήρωες να επεξεργαστώ τον φόβο μου προκειμένου να τον ξεπεράσω. Τα πράγματα όμως έγιναν χειρότερα. Όλοι μπορούν να πουν χιλιάδες πράγματα στη ζωή μας και να μας πείσουν για την ορθότητα του λόγου τους όμως όσα και να πεις για το θάνατο είναι εικασίες. Όσο και να προσπάθήσει κάποιος να με βοηθήσει στο να νιώσω καλύτερα είναι μάταιο. Σε όσους μίλησα για το θέμα ζήτησαν ευγενικά να μην το συζητήσουμε. Κανείς δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί το θάνατο και το ότι μεγαλώνουμε, κάποιοι δεν θα μεγαλώσουμε καν.

Πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω νέος. Ακόμα το πιστεύω. Έχω τόσα πράγματα που θα θελα να γίνουν μετά το θάνατό μου. Θα ήθελα να γίνω δωρητής οργάνων. Θα ήθελα μόλις πεθάνω να βάλουν να παίξει ένα συγκεκριμένο κομμάτι στο repeat. Θα ήθελα να κρατήσει κάποιος τον σκληρό μου με όλη τη μουσική που μαζεύω τόσα χρόνια γιατί είναι η μόνη σωστή δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου. Ολοκληρωμένη και πλούσια. Θα ήθελα κάποια άτομα συγκεκριμένα να μάθουν ότι χάθηκα. Θα ήθελα κάποιοι να μην το μάθαιναν καθόλου. Όμως όλοι δεν θέλουν να με ακούσουν. Η μαμά δεν θέλει να ακούσει ότι μόλις πεθάνω έχω κάποια αιτήματα. Θέλει να σκέφτεται ότι θα ζήσω για πάντα.

Κανείς δεν ζει για πάντα. Που πάει μετά το θάνατο δεν ξέρω. Όσοι λένε ότι ξέρουν είναι ψεύτες. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλα τα υπερφυσικά φαινόμενα που ζει ο άνθρωπος είναι ένα ειρωνικό και σαρκαστικό παιχνίδι του εγκεφάλου του. Και εγώ ο ίδιος έχω ζήσει κάτι υπερφυσικό. Πραγματικά φοβάμαι ότι το έζησα γιατί ήθελα να το ζήσω. Όταν σταμάτησα να το θέλω δεν υπήρχε.

Βλέπω φωτογραφίες από εμένα όταν ήμουν μωρό, την αδερφή μου μωρό, τη μαμά κοριτσάκι. Αναμφισβήτητα τα έζησα όλα αυτά. Τα ζω στο μυαλό μου πάλι. Πληγώνομαι που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Πληγώνομαι που δεν έχει την ίδια μαγευτική γεύση ένα παγωτό ή ένα σπίτι δεν μου φαίνεται τεράστιο. Όλα έχουν απομυθοποιηθεί και εμένα με έχουν απομυθοποιήσει. Μια θεία μου πέθανε. Δεν την αγαπούσα. Όμως σκέφτομαι τη ζωή της, τα ρούχα της, τους συγγενείς της και τα βιβλία της. Τα αποχωρίστηκε όλα απότομα. Όπως όλοι όσοι φεύγουν από τον κόσμο μας.

Εγώ δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου, ούτε τη μουσική που έχω μαζέψει. Δεν θέλω να σκεφτώ ότι από ένα σημείο και μετά εγώ και η αδερφή μου θα σταματήσουμε να μπορούμε να αγκαλιαστούμε. Θα την χάσω σαν άνθρωπο. Η επικοινωνία δεν θα υπάρχει. Και πως θα είναι αυτή η στιγμή που θα πρέπει να αποχωριστούμε? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα νιώσω ευτυχισμένος ή ανακούφιση όταν θα φέυγω. Νομίζω θα νιώσω απόγνωση και φόβο. Δεν θέλω να φύγει κανείς πριν από εμένα και αυτό είναι πολύ εγωιστικό. Από την άλλη θέλω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ μόνος και με τα δικά μου άτομα.

Όλα όσα ζω, όσα ακούω και λέω, όσα δίνω και παίρνω και όσα τυχαίνουν έτσι απλά. Που οδηγούν όλα αυτά? Σε τι χρησιμεύουν? Χρησιμεύουν?

Κάθε μέρα με πιάνει κάτι και σκέφτομαι ξανά και ξανά όλα αυτά τα αμέτρητα πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι να “πέσω” ξανά.

Σε αυτό το θέμα νιώθω απόλυτα μόνος και αβοήθητος. Όλοι φοβούνται να το εξετάσουν και όσοι δεν φοβούνται μου λένε αηδίες για αγάπες και τη ζωή που μετά το θάνατο συνεχίζεται. Για γαλήνες και κήπους με λουλούδια. Τα έχω ακούσει όλα αυτά. Κανείς δεν δέχεται να δεχτεί ότι κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Παρ’όλα αυτά αντέχουν που κάθε μέρα οδηγούνται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. Εμένα μου είναι πολύ δύσκολο να το χειριστώ.

Πίστευα όλοι κοντά στην ηλικία μου παθαίνουν ένα “κάτι” και ψάχνονται λίγο στον τομέα. Παρατηρώ ότι είμαι ο μόνος. Όλοι μου λένε “είσαι πολύ μικρός ακόμα για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα”. Οκ. Δεν ελέγχεται. Απλά συμβαίνει.

Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν και ξέρω ότι οι αναμνήσεις μου και ο χρόνος θα συνεχίσουν να με βασανίζουν μέχρι το τέλος, θέλω να ζήσω όσα περισσότερα γίνεται. Θέλω η στιγμή να είναι έντονη και με χρώμα.

Να πεθάνω με μία αξιοπρέπεια.

Κάποιος να μου κρατάει το χέρι όταν φύγω….

Το τραγούδι της ζωής μου

Advertisements
 

8 Responses to “Ψυχοπλάκωμα.”

  1. hfaistiwnas Says:

    Αυτό ακριβώς, κάποιος να σου κρατάει το χέρι όταν φύγεις..
    Και μένα με πιάνει πότε πότε αλλά το ξεπερνάω.. είναι ψυχοφθόρο..

  2. Elementstv Says:

    Προσφατα το σκεφτομουν αυτο το θεμα και ηθελ και να το κανω και ποστ αλλα νομιζω οτι η αναρτηση σου με καλυπτει απολυτα. Γραφεις πραγματικα πολυ ωραια. Τεσπα εμενα με βοηθα να ξερω οτι ολα ειναι ματαια, διοτι ετσι δεν φοβαμαι να τολμησω. Αν ηξερα οτι υπαρχει συνεχεια τοτε δεν θα τολμουσα! Ειμαι πεπεισμενος οτι απλως μετα γινομαστε χωμα, τιποτα αλλο οποτε γιατι να μην γλεντησω οσο μπορω σε αυτη τη ζωη? Οπως ελεγε και ενας χαρακτηρας στο Silent Hill 2 : It doesn’t matter if you are beautiful or ugly, smart or dumb, in the end we all are dead pieces of meat. And corpses can’t laugh….

    Ενταξει λιγο freaky αλλα εχει και ενα δικιο.

    Δες και αυτο, 15 δευτερα ειναι αλλα ειναι πολυ ομορφο…

    Εν κατακλειδι….κουραγιο 🙂 !

  3. darkenlight Says:

    Ηφαιστιωνα, αρχιζω να πιστευω οτι ειναι αρρωστια.

    Elementstv, δεν ξερω αν ειναι καλο που καλυπτεσαι απο την αναρτηση. Συμφωνουμε απολυτα σε αυτα που λες. Ειναι μια πραγματικοτητα. Το βιντεο ομορφο. Εγινα subscriber σου!

  4. Nam3l3ss Says:

    Το comment μου μάλλον είναι άκυρο και άσχετο (έχουν περάσει και 4 μήνες από τότε που έγραψες το συγκεκριμένο post).

    Απλά ήθελα να σου πω, πως ακριβώς το ίδιο κομμάτι θέλω να παίζει όταν θα χαθώ και εγώ. Όπως και να χαθώ, είτε μια μέρα το πάρω απόφαση, πάρω δυο-τρια ψιλοπράγματα και εξαφανιστώ μόνιμα από τον κόσμο που με ξέρει και τον ξέρω είτε φύγω για άλλες…πολιτείες που λέει και το τραγούδι :p

    Επίσης, ήθελα να σου πω ότι δεν είσαι μόνος.
    Κανείς ποτέ δεν είναι πραγματικά μόνος. Μερικές φορές δεν μπορούμε να το δούμε καθαρά, γιατί κάποια πράγματα είναι δύσκολο να τα δεις, να τα εξηγήσεις, να τα αναλύσεις ή ακόμα και να τα νιώσεις, αλλά πάντα υπάρχουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι στον κοσμο που αισθάνονται ακριβώς ότι και εμείς. Trust me on this.

    Τέλος, να σου πω πως η ηλικία είναι ένας αριθμός. Δεν υπάρχει “σωστή ηλικία” για να σκέφτεσαι αυτά που σκέφτεσαι, ότι και αν λένε οι άνθρωποι. Όλοι τα σκέφτονται – από τον πιο ευτυχισμένο μέχρι τον πιο καταθλιπτικό – το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τις σκέψεις τους. Και είτε είσαι νέος ή γέρος, είτε είσαι μόνος ή με ορδές κόσμου, είτε είσαι straight είτε είσαι gay, η μοναξιά και ο φόβος είναι πάντα ίδιος. Δε διαφέρουμε σε τόσα όσα μπορεί να νομίζεις, τελικά.

    Μέχρι τότε όμως (μέχρι να μην πατήσουμε εμείς το play για να ακουστεί η φωνή της Sia από τα ηχεία) μπορούμε απλά να ξεζουμίζουμε τις στιγμές. Οι καλές στιγμές είναι τόσο λίγες, μερικές φορές.

    Να ακούς Wainwright γιατί κάνει καλό.
    Να ακούς Sia και K.Bητα (και Stereo Nova) γιατί ταξιδεύουν.
    Να μαζεύεις καλή μουσική στο δίσκο σου (και να κάνεις και κανα backup :p)
    Αλλά κυρίως, να παλεύεις να κάνεις τις στιγμές σου άξιες να γίνουν ανάμνηση. Ασχολήσου με τη ζωή και γάμα το θάνατο – ούτε το ένα, ούτε το άλλο τα ορίζεις εσύ, αλλά τουλάχιστον το πρώτο μπορείς να το ζωγραφίσεις εσύ με ότι χρώματα γουστάρεις.

    Στο τέλος άλλωστε, ζωή είναι το σύνολο των στιγμών που κατάφερες να κάνεις ανάμνηση.

    Sorry για το comment-σεντόνι.
    Ελπίζω να σε βρίσκει καλά.
    Nam3l3ss

  5. darkenlight Says:

    Δεν εχει σημασια ποσο καιρο μετα κανεις σχόλιο, αν έχεις κάτι να πεις! Ειναι πραγματικα ενα κομματι που μπορει χωρις να το προσπαθησει να εκφρασει μια ολοκληρη ζωη. Εχεις δικιο οτι δεν ειναι κανεις ποτε μονος και ευτυχως υπαρχουν παντα ανθρωποι να σε προσεχουν γιατι αυτη ειναι η φυση του ανθρωπου. Να προσεχει αυτους που ζουν κοντα του και να τον προσεχουν. Η μοναξια ομως ειναι μεσα μας. Και οταν νιωθεις μονος μεσα, οσο και να σε προσεχουν οι αλλοι δεν το βλεπεις καν.
    Οσο για το θεμα ηλικιας, ακομα κι εγω αναρωτιεμαι “νεο παιδι ειμαι, θα επρεπε να εχω αλλα πραγματα στο μυαλο μου και οχι ακομα αυτα.” ομως δεν εχεις αδικο. Δεν εχει σημασια τιποτα, ο καθενας εχει το δικο του διαφορετικο δρομο που μπορει για τον ιδιο να ειναι εξελιξη και για καποιους αλλους λαθος επιλογες.
    Εχω δωσει μια υποσχεση στον εαυτο μου. Ας ζησω 2 μερες ακομα. Δεν θα τις αφησω να χαθουν και δεν θα απορριπτω ποτε ευκαιριες. Θελω να ζησω αυτο που εχω οσο μπορω με οποιο κοστος. Το ευχομαι και για ολους γυρω μου. Μονο που δεν νομιζω πως συμφωνουν μαζι μου. Προτιμουν να “προσεχουν”.
    Rufus Wainwright: Τον λατρεψα στις πιο εμπορικες του στιγμες (release the stars) και ακουσα το νεο δισκο που, θα ειμαι ειλικρινης, δεν με ενθουσιασε. Θελω να τον ξανα ακουσω ομως γιατι δεν ειναι δισκος για ενα ακουσμα.
    Sia θελω να ακουσω περισσοτερο στο μελλον, Κ.Βητα εχω ξεσκισει και λατρευω. [και εννοειται Stereo nova].
    Ο δισκος εχει πηξει απο downloads. Back up δεν κανω και ειμαι σιγουρος οτι τα ζηταει ο οργανισμος μου.
    Σε ευχαριστω για το πολυ ωραιο σχολιο.
    comment-σεντονι εστειλες, με comment-σεντόνι απάντησα. We’re even!

  6. nerstes Says:

    λίγο ετεροχρονισμένο και το δικό μου σχόλιο. Δεν είσαι ο μόνος που τα σκέφτεται αυτά. Είμαι κι εγώ εδώ. Ακούγεται ηλίθιο και εγωιστικό έτσι που το γράφω. θα μου πεις, και ποιος είσαι εσύ; και το μόνο που θα μπορεσω ν’απαντήσω είναί: κάποιος που ξέρει τι περνάς. αλλά τίποτα παραπάνω δεν εχω να πω.

    κι εγώ νιώθω ότι λίγοι μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε βάθος το τέλος. εσύ τουλάχιστον το παλεύεις το θέμα. εμένα μ’έχει αναλώσει και το μόνο που κάνω είναι να περιμένω. τα είπες τέλεια. και συγνώμη που δεν μπορώ να προσφέρω κάποια παρηγοριά…

  7. darkenlight Says:

    Εχεις διαλεξει τη χειροτερη επιλογη. Μην αφηνεσαι στην αναμονη. Εγω μπορει να γινομαι χαλια ενιοτε και να φερνω τους αλλους σε δυσκολη θεση με τις σκεψεις μου ομως εχω υποσχεθει παραλληλα στον εαυτο μου οτι ακριβως επειδη δεν εχω χρονο μπροστα μου, καθε στιγμη θα μετραει. Ισως μελαγχολικα. Αλλα θα μετραει. Καθε στιγμη θα ειναι εντονη. Και αυτο κανω οσο μπορω και αντεχω. Θελω σε παρακαλω παρα πολυ να κανεις το ιδιο. Οσο κουρασμενος/η κι αν εισαι, οπως κι αν νιωθεις, αν πεις μεσα σου “θα ζησω καλα” ολη η ενεργεια βρισκεται. Αρκει να θες.

  8. vassia Says:

    μην τριπαρεις…ολα ειναι ζωη.κι ο θανατος αναποσπαστο κομματι της.ειμαι σιγουρη πως τιποτα στο σημερα μεσα σου δεν θυμιζει τις σκεψεις που εκανες τοτε.ολα ειναι ζωη.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s