Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

αγόρι February 24, 2010

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 09:11am

Αύγουστος, 1996

Ο Πέτρος περπατάει στον παραλιακό δρόμο του νησιού την πιο καλοκαιρινή ημέρα του χρόνου. Όλα δείχνουν ήδη παλιά. Φαντάζεται τη ζωή του 10 χρόνια αργότερα. Αυτό θα είναι μια ανάμνηση. Πετυχαίνει τις δύο καθηγήτριες του φροντιστηρίου που πήγαινε τους χειμώνες. Θα κάνει χρόνια να τις ξαναδεί. Είναι σε διακοπές. Είναι άνθρωποι σήμερα. Τον χαιρετούν όλο γέλια κρατώντας από ένα παγωτό στο χέρι. Για σήμερα, η ζέστη δεν είναι ενοχλητική, εφάπτεται στην ανάγκη να μείνει για πάντα αυτή η στιγμή ως η απόλυτη εφηβική ανάμνηση. Μια ζωηρή παρέα του αποσπά την προσοχή ενώ κοιτάζει τη θάλασσα. Πρέπει να περνούν υπέροχα. Γέλια, παιχνίδια, έρωτες, πάθη και φιλίες που δένουν κάθε στιγμή και περισσότερο. Κανεις δεν σκέφτεται τη μπλε, ψυχρή καριέρα που τον περιμένει νωχελικά. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κυνηγούν μανιακά τη βολική ζωή και το κύρος μοιάζουν ξένοι στο μυαλό τους. Νωρίτερα από ότι φαντάζονται θα βρίσκονται ακριβώς σε αυτή τη θέση. Αν τους ρωτήσεις όμως τώρα θα απαντήσουν με υστερικά γέλια “ΕΓΩ?”. Τόση τρέλα και ανεμελιά δεν μπορεί να σβήνει τόσο απότομα. Όμως μπορεί. Όλοι την παρερμηνεύουν ως προσωπικό απόκτημα, χαρακτηριστικό του εαυτού τους.

Ένα λεπτό αγόρι κάθεται μόνο του, λίγα μέτρα μακριά από την παρέα. Ο Πέτρος ήδη έχει δημιουργήσει μία προσωπικότητα στη θέα αυτού του αγοριού. Παρατηρεί το βλέμμα του που είναι καρφωμένο στον ορίζοντα και έχει ήδη μαντέψει τις πιθανές σκέψεις του. Όλους τους λόγους γιατί είναι τόσο μελαγχολικός σε ένα ηχηρό μεσημέρι του Αυγούστου.  Γιατί κάθεται μόνος του στην παραλία. Ποια είναι αυτή η έλλειψη που του απορροφά όλο τον ενθουσιασμό. Θέλει να του μιλήσει. Ποτέ του όμως δεν ήταν ο άνθρωπος που θα μιλούσε σε έναν άγνωστο απλά και μόνο επειδή του κίνησε το ενδιαφέρον. Αλλά δεν έχει τίποτα να χάσει. Κάθε σκέψη τον κουράζει και περισσότερο. Αν δεν του μιλήσει, σε λίγα λεπτά κάθε ευκαιρία θα έχει χαθεί. Για μία φορά, έχει όλη την τόλμη να κάνει αυτό που αισθάνεται και όσο περνάει ο χρόνος, μεγαλώνει διαρκώς ο φόβος ότι η λογική θα τον σταματήσει.

Καλησπέρα.

Το αγόρι είναι φανερά διστακτικό. Δεν είναι από εδώ. Ταξιδεύει μόνος. Αυτή η παρέα πιο δίπλα δεν έχει καμία σχέση μαζί του.

Και γιατί κάθεσαι σε μια παραλία χωρίς να κάνεις τίποτα?

Η απάντηση είναι αδιάφορη και η ερώτηση ήταν χαζή. Ένα αγόρι σαν αυτό δεν έχει κανένα λόγο να κάνει κάτι διαφορετικό. Είναι στη φύση του να περνάει ένα ζεστό μεσημέρι με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Σε μια φωτογραφική στιγμή, δεν θα τον ενοχλούσε κανένας περαστικός. Αυτό έκανε ο Πέτρος. Νιώθει κάπως άσχημα. Δεν έχει ιδέα για το αν χαίρεται ο Γιάννης που του μίλησε. Δεν το δείχνει. Δεν θα το έδειχνε ποτέ. Τα καστανόξανθα μαλλιά του χρυσίζουν μπροστά από τον ήλιο. Είναι νέος. Ίσως νεότερος από τον Πέτρο.

Στην πιο άβολη στιγμή, σηκώθηκαν όρθιοι και οι δύο. Ο ένας για να φύγει γεμάτος αμηχανία και ντροπή, ο άλλος για να μη μείνει πίσω. Πρέπει με κάποιο τρόπο να επικοινωνήσουν οι ενέργειες κι ας είναι προφανές ότι δε θα γίνει. Κοιτάζονται. Κανείς δε θέλει να χαθεί αυτή η στιγμή, όμως ο χρόνος τελειώνει. Είναι αδύνατο κάποιος να σκεφτεί μια οποιαδήποτε πρόφαση για να μην κοιτάξει αλλού.

Με ένα “γεια” που δεν είναι σίγουρος αν τελικά το είπε, ο Πέτρος ξεκίνησε να φύγει. Και η ονειρική του διάθεση ουρλιάζει. Πες μου κάτι γιατί φεύγω. Δε θέλω.” Το αγόρι έγινε ήδη ένα μέρος της ανάμνησης. Δεν είπε τίποτα και δεν ακολούθησε. Κοίταξε τη θάλασσα για λίγο και έκατσε πάλι στη θέση του. Μέσα σε μία ώρα, ο Πέτρος είχε επιστρέψει. Αν και ήξερε καλά ότι είχαν καταστραφεί όλα. Σε μια παραμυθένια πραγματικότητα δεν θα είχε φτάσει σε αυτό το σημείο. Όλα θα είχαν γίνει μόνα τους. Το αγόρι ήταν ακόμα εκεί. Αυτό δεν έκανε την κατάσταση απαραίτητα λιγότερο απογοητευτική. Προσπάθησε να πει ένα λόγο που επέστρεψε, χωρίς να έχει στην πραγματικότητα σκεφτεί κάποιον. Δεν πρόλαβε. Το αγόρι σηκώθηκε και τον αγκάλιασε.

Κατάλαβε.

Κατάλαβε καλά…

Για μία και μοναδική φορά, τα πάντα λειτούργησαν.

Όπως δεν λειτουργούν ποτέ.

Νοέμβριος, 2010

Το αγόρι, ξαπλωμένο στο πάτωμα, πρόκειται να αναπνεύσει για τελευταία φορά. Έχει απομείνει μόνο μία σκέψη πριν το τέλος.

Όλα είχαν νόημα τελικά.

Πρώτη φωτογραφία: Katarina Stefanovic, Δεύτερη φωτογραφία: Dan Busta
 

Κατι μου λεει οτι μονο εγω θα ψηφισω! February 23, 2010

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 09:38am
Tags: , ,

 

Κάψιμο February 18, 2010

Filed under: Photography — darkenlight @ 10:44am

 

Τι χαζό παιδί… February 14, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 06:39am

“Είσαι πολύ Σωτήρης, ρε γαμώτο”

Αυτό μου είπαν τις προάλλες και ένιωσα σαν να μου είπα το πιο όμορφο κοπλιμέντο της ζωής μου.

Και νόμιζα ότι είχα χάσει πολύ από τον εαυτό μου….

“Χαζό παιδί” από Κ.Βήτα

 

Μπιλμπορντ, παντα με εκαιγες αλλα οχι τοσο… February 12, 2010

Filed under: Music — darkenlight @ 09:34am
Tags: , ,

Η Μαντονα αποφάσισε να ξανακατακτήσει τα αμερικάνικα τσαρτς, πιστη στις τασεις της μοδας, δημιουργοντας μια νεα περσονα.

Πισω απο τον Lil Wayne κρυβοταν παντα η Madge.

Πολυ controversial κινηση ομως να κυκλοφορησει το “Fuck Today”.

Τοσα φλοπς στην αμερικη τα τελευταια χρονια θα βρουν τη δικαιωση τους μεσα απο αυτο το κομματι φωτια.

Αραγε στο Revolver που ειναι feat. Lil Wayne, συμμετειχε σε κομματι του εαυτου της? 😛

ΥΓ: Billboard, σοβαρεψου καποτε και αναλογισου οτι σε επισκεπτονται ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ χρηστες καθημερινα. Αυτο το ακυρο με τις φωτογραφιες εχει γινει θεσμος.

ΥΓ2: Και αλλαξε τη φωτογραφια που βαζεις στην Britney. Ειναι ΑΡΧΑΙΑ.

 

Κωνσταντίνος February 5, 2010

Filed under: Music — darkenlight @ 16:06pm
Tags:

Γυρισα από τη συναυλία.

Ήταν πανέμορφα.

Ο Κωνσταντίνος αξιαγάπητος.

Καλλιτέχνης.

Ένα μεγάλο παιδί.

Το “Χρώμα του ήλιου” είναι το αγαπημένο μου από το νέο του δίσκο.

Το ερμήνευσε με πολύ “ψυχή”.

Τον ευχαριστώ.

 

Ολοι περασαμε απο αυτο :P February 1, 2010

Filed under: Laugh Out Loud — darkenlight @ 08:52am
Tags: