Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

“Πάντα, τα πάντα” April 20, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 07:21am
“Waiting” by Anne Clark
  • Κάποιοι φίλοι μου δεν με αγαπουν πια. Δεν ξέρω γιατί. Δεν λέμε γιατί. Πονάει όμως.
  • Η φοβία μου με το θάνατο, αργά αλλά σταθερά με οδηγεί σε φοβία για την υγεία. Απαγορεύω στον εαυτό μου να “γκουκλάρει” συμπτώματα και ασθένειες και δεν με υπακούω πάντα. Αν τελικά πατήσω το “Search”, το υπόλοιπο της ημέρας μου ειναι καταθλιπτικό.
  • Τις προάλλες ένας δικός μου άνθρωπος με ρώτησε γιατί έδειχνα στεναχωρημένος και του απάντησα ελαφρά μεθυσμένος “γιατί νομίζω δεν θα ζήσω για πολύ ακόμα”. Στιγμή αδυναμίας. Δεν ξανασυνέβη (ευτυχώς) (μέχρι σήμερα).
  • Ο γκόμενος ενός φίλου μου προσπάθησε να τον εκπορνεύσει, και όταν ο φίλος μου τον χώρισε, ο άλλος εισέβαλε ένα βράδυ στο σπίτι του, τον πλάκωσε στο ξύλο, τον έφτυσε στο πρόσωπο, τον γέμισε μελανιές και σημάδια, του έκλεψε ολες τις καρτες και του εκλεψε τα λεφτά. Το αποτέλεσμα ήταν στο αστυνομικό τμήμα ο φίλος μου (που πήγε καταχτυπημένος να τον αναφέρει) να γίνει περίγελος των αστυνόμων και να τον διώχνουν  με φράσεις του τύπου “καλά να πάθεις τέτοιος που είσαι”.  Σε αυτή τη χώρα ο ομοφυλόφιλος είναι ο μόνος που παλεύει για σώσει τον εαυτό του ολομόναχος και αβοήθητος. Τι πιο “αντρίκιο” από αυτό?
  • Όλη την μελαγχολία που έχω μέσα μου, την εξωτερικεύω με δυνατά γέλια, δυνατές φωνές, κραιπάλες, λόγια χωρίς νόημα, και αδιαφορία για σοβαρά πράγματα. Όταν κλείνει όμως η πόρτα του σπιτιού μου όλα παραείναι ήρεμα.
  • Σεξουαλικές απόπειρες τελευταία με έχουν αφήσει παγερά αδιάφορο. Και να μην γίνονταν δεν θα μου έλειπε κάτι.
  • Ώρες – ώρες νιώθω ότι γίνομαι κουραστικός σε φίλους μου και ίσως φορτικός. Δεν ξέρω. Δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Νιώθω.
  • Προσπαθώ να κάνω μαλακίες που δεν έκανα ποτέ πριν, αποφεύγω να κάνω μαλακίες που έχω ξανακάνει. Αυτό είναι μάλλον καλό.
  • Τη δουλειά δεν την αγαπώ. Τα χρήματα είναι λίγα.
  • Αν κάτι από τα 2 παραπάνω ήταν διαφορετικό (κι ας ήταν μόνο το ένα), μάλλον θα είχα καλύτερες διαθέσεις.
  • Νιώθω ευτυχισμένος άνθρωπος όμως. Είχα την ευκαιρία τον τελευταίο καιρό να κάνω 2 πραγματικά τέλεια ταξίδια, βγαίνω και περνάω εξαιρετικά καλά, έχω φίλους που λατρέυω να βλέπω και να συζητάμε ή να πίνουμε (ή και τα 2).
  • Δεν έχω πετύχει άνθρωπο να είναι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα.
  • Η ευτυχία μου, και το πόσο γρήγορα περνάει, είναι η κατάρα μου.
  • Δεν θέλω να έρθει ποτέ στιγμή που θα πω ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα περισσότερο γιατί νομίζω εκεί είναι το τέλος μιας ζωής.
  • Η μοναξιά, αν και ψυχοφθορα, είναι απαραίτητη. Ειδικά για μένα που είμαι “στα χαμένα”. Αλλα δεν πιστευω οτι θα σταματήσω ποτέ να ελπίζω…
  • “Πάντα, τα πάντα”. Το διάβασα από ένα βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ και νιώθω ότι βρήκα μια φράση της ζωής μου.
  • Ο ουρανός αυτό τον καιρό είναι υπέροχος να τον κοιτάς. Το ίδιο και ο κόσμος στο κέντρο της Αθήνας που ξεχνάς να παρατηρείς στην καθημερινότητά σου.
  • Μακάρι να είχα μια καλή φωτογραφική μηχανή, και να μην ντρεπόμουν να φωτογραφίσω όλα αυτά που στα μάτια μου δείχνουν τόσο όμορφα.
  • Η Θεσαλονίκη είναι η πόλη μου. Κι ας μην έχω τίποτα που να με συνδέει μαζί της.
  • Τις ζεστές μέρες αξίζει να περπατήσεις. Κατέβα από το λεωφορείο σε μια στάση όποια στιγμή σου έρθει και περπάτα. Το ίδιο έκανα κι εγώ…
  • Τη ρουτίνα τη δημιουργούμε, δεν δημιουργείται.
  • Αρνήσου την.