Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

7 Ημέρες. May 30, 2010

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 11:56am

Γυρνας σπιτι ξημερωματα κυριακης και κουβαλας πανω σου τσιγαριλα, ξεραμενο ζελε στα μαλλια, στεγνο στομα, κοκκινα ματια, μεταχειρισμενα ολα. Νιωθεις απαισια. Θες να κοιμηθεις. Εισαι ακομα ζαλισμενος απο το ποτο.

Το μεσημερι της Κυριακης ξυπνας. Δεν θες να ξαναβγεις ποτε. ΠΟΤΕ. Θες να πας εξω, να περπατησεις λιγο να νιωσεις τον αερα, το φως του ηλιου, τη ζωη. Φλασιες ερχονται καθε τοσο απο το προηγουμενο βραδυ και πιανεις το προσωπο σου να κανει εκφρασεις αρνησης αυθορμητα. Που πηγε ολη η αγνη αθωοτητα? Προμοταρεις σε ολους καποιου ειδους βαθος. Και σε πιστευουν. Και το Σαββατο πας και δειχνεις αυτο που πραγματικα εχεις. Οσο πιο φτηνα μπορεις να φερθεις, θα φερθεις αν χρειαστει.

Περπατας και αποφασιζεις πως θα αλλαξεις τη ζωη σου. Θα σταματησεις το τσιγαρο. Θα πινεις λιγοτερο. Δεν θα βγαινεις σε κλαμπς. Αντε καμια φορα σπανια αλλα κι εκει διακριτικα. Φαινεται πολυ φοβερη προοπτικη. Πιθανοτατα να ερθεις και πιο κοντα στον εαυτο σου.

Ξεκινουν οι καθημερινες. Βαριεσαι. Δεν προλαβαινεις. Δεν εχεις χρονο. Μεχρι την Πεμπτη εχεις μελαγχολησει. Το πιο σπαστικο πραγμα με τη ζωη ειναι οτι εισαι αναγκασμενος να τη συνεχιζεις χωρις να την ελεγχεις. Τα πραγματα δεν ειναι τραγικα. Θα επρεπε να ησουν μια χαρα. Ομως δεν απαντας τηλεφωνηματα, δεν απαντας σε μυνηματα γιατι ΒΑΡΙΕΣΑΙ. Και μετα παραπονιεσαι σε ολους οτι σε αποφευγουν και σε γραφουν. Το προβλημα ειναι οτι ουτε αυτοι ξερουν αν ειναι αληθεια.

Παρασκευη. Δεν υπαρχει καλυτερη μερα. Εισαι φρεσκος. Ετοιμος να χαλαρωσεις και να ξεκουραστεις. Απο τι? Μεγαλωσες κατα μια εβδομαδα. Η φθορα στο σωμα σου ειναι μεγαλυτερη σημερα αλλα δεν φαινεται καθολου. Απλα ξυπνας μια μερα και κοιτας την πρωτη ρυτιδα στον καθρεφτη. Απο εδω και περα το υπεροχο δερμα δεν θα υπαρχει. Ετοιμαζεσαι αργα αργα να γερασεις. Ομως ακομα εισαι νεος. Και δεν δινεις πολυ εκταση στο θεμα. Μπορεις ΑΚΟΜΑ να εκμεταλλευσαι το μονο πραγμα που φοβαται ενας μεγαλυτερος σου. Οτι απλα εισαι νεος. Μπορεις ακομα να εισαι ειρωνας και κακος. Δεν θα φανει ασχημο. Θα φανει σαν μια σεξυ αντιδραση της νεοτητας. Φαντασου εναν 60αρη να πεταει ειρωνιες και κακιες. Αποκρουστικο.

Θες να δεις κανενα φιλο σου ή να κατσεις σπιτι μονος. Αναλογως τις διαθεσεις. Η παρασκευη φευγει πιο γρηγορα απο ολες τις μερες. Ειναι μαλλον η πιο ομορφη μερα της εβδομαδας.

Σαββατο. Ξυπνας με ολη την ενεργεια και τη διαθεση για κατι φρεσκο, κατι καινουργιο. Θες να κανεις πραγματα. Να μαγειρεψεις ενα ωραιο φαγητο. Λιγο πιο δυσκολο. Μεχρι το βραδυ εχεις λυσσαξει. Να βγεις. Σκατα. Παλι τα ιδια εισαι. Τιποτα δεν αλλαξε. Περνας καλα ομως. Το εχεις αναγκη.

Και ετσι περναει σαν νερο μια ολοκληρη εβδομαδα. Και μια μερα ξυπνας και λες…. Τελικα ιδιος ειμαι με ολους. Εγινα συμβατικος. Εγινα ρουτινα. Ειμαι ακομα μια μικρη κουκιδα αναμεσα σε εκατομμυρια αλλες με το ιδιο χρωμα.

Υπαρχει αραγε ακομα χρονος για να αλλαξεις μια ολοκληρη ζωη?

 

Οχι. May 16, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 02:29am

Δεν ξερω γιατι ασχοληθηκα. Χρονια τωρα ξερω οτι δεν ησουν ατομο εμπιστοσυνης. Αλλα ησουν εκει.

Προσπαθησα να βρω αμετρητα πατηματα για να πετυχω εστω και μια στιγμη συναισθηματισμου μεσα σου. Οχι για μενα. Απο περιεργεια περισσοτερο. Πως μπορει ενας ανθρωπος να σε ξερει τοσο καλα και να ειναι διαθεσιμος να σε πουλησει καθε δευτερολεπτο?

Χθες δεν ηταν μια βραδια ποτου μονο. Χθες ηταν μια βραδια συνηδητοποιησης.

Σε εβλεπα να πεφτεις αργα και σταθερα στα ματια μου. Μεχρι να βγει ο ηλιος σε ειχα σιχαθει.

Προσπαθησες δεν λεω.

Οταν σε χαιρετησα μαλλον ειχες παρατηρησει την κακη μου διαθεση για σενα. Ή απλά δεν εβλεπες την ωρα να φυγω.

Either way, δεν σου αξιζαν και τοσες λεξεις που εχω γραψει μεχρι τωρα.

Ουτε κι εγω ξερω τι σε εκανε λογο στο μυαλο μου για να γραψω αυτο το ποστ…