Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

What’s next? August 20, 2010

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 14:12pm

Δεν εχω διαθεση.

Για τιποτα.

Καθομαι ολη μερα σπιτι και βλεπω ανουσια πραγματα στον υπολογιστη.

Δεν μου εχει ξανασυμβει τοσο πολυ. Συνηθως με πιανει μια μερα και μετα μου περναει.

Αυτο τον καιρο δεν εχω ζωη. Δεν με εμπνεει τιποτα και κανεις. Θελω να καθομαι κλεισμενος σπιτι για παντα.

Ευτυχως ειναι η δουλεια και καποιες υποχρεωσεις που με αναγκαζουν να βγω εξω.

Τελευταια κλεινω και το κινητο μου για να μην με ενοχλει κανεις. Αφου δεν εχω τιποτα να κανω. Απο τι να με ενοχλησουν? Ειναι γελοιο.

Ενα περιεργο πραγμα. Δεν εχω και τοση ζητηση οσο συνηθως απο γνωστους και φιλους. Σαν να επιασαν ολοι το υποννοουμενο και να με παρατησαν.

Αυριο θα βγω. Ειναι μια εβδομαδα σχεδον που το μονο που κανω ειναι να δουλευω, να μαγειρευω, να ακουω μουσικη, να βλεπω σειρες και να βλεπω αηδιες στο πισι.

Και το πιο περιεργο απο ολα. Ειμαι ο μονος που θελω για τον ελευθερο χρονο μου.

Ολοι οι αλλοι ειναι τοσο βαρετοι. Ή εγω βαρετος για τους αλλους.

Το προβλημα ειναι πως οταν αφηνομαι στο αγριο clubbing, στα ποτα και στο γυρω γυρω γινομαι τοσο trashy. Τουλαχιστον σπιτι ειμαι ασφαλης.

Απλα δεν εχω ζωη και παρακολουθω τις ζωες των αλλων μεσα απο σειρες και τραγουδια.

Θλιβερο αλλα γουσταρω.

Τουλαχιστον ολοι αυτοι οι ανθρωποι κανουν πολυ πιο σημαντικα πραγματα απο εμενα. Προσφερουν κατι στον κοσμο, ερωτευονται, εχουν μια σταθερη εικονα και ενα συγκεκριμενο χαρακτηρα στην κοινωνια, εχουν ενα στατους.

Ζηλευω. Οχι ενα, ενα αυτα. Ολα μαζι. Μακαρι να ερχονταν ολα τοσο φυσικα….

Ο φοβος οτι μπορει να μην βγω ποτε απο αυτη τη ληθη που βρισκομαι ειναι παντα μαζι μου.

Ισως προετοιμαζομαι για μια αλλαγη…

 

B(ad)-Day August 7, 2010

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 07:06am

Αγωνιούσα εδώ και μέρες να αποφασίσω τί θα κάνω σήμερα. Και δεν μπορούσα να διαλέξω τίποτα. Όλα δεν μου έφτιαχναν τη διάθεση. Μου τη χαλούσαν. Και ολοι με ρωτουν “θα βγεις να το καψεις σημερα ε?”. Βασικά δεν νομίζω.

Νομιζω ειναι η χειροτερη 7η Αυγουστου της ζωης μου.

Θελω να κλειστω σε ενα δωματιο και να περιμενω να τελειωσει αυτη η καταραμενη μερα.

Όλα πανε λαθος. Πινω παραπανω αλκοολ απο οσο θα επρεπε. Εχω μαλωσει με πολλους που δεν ηθελα να μαλωσω. Θελω να απομακρυνθω απο τους παντες. Μου λειπει το παρελθον. Μου λειπουν οι μερες που δεν χρειαζοταν να προσπαθησω τοσο πολυ.

Νιωθω οτι δεν εχω φιλους. Νιωθω οτι δεν υπαρχει γκομενος στον οριζοντα. Νιωθω παγιδευμενο παιδι μεσα σε εναν ενηλικο που αρνειται να το παραδεχτει οτι μεγαλωνει. Νιωθω στην ακρη. Νιωθω μονος.

Δεν ξερω τελικα αν το να ζω μονος μου ολα αυτα τα χρονια μου εκανε καλο ή με εκανε δυσκολο στις σχεσεις μου με τους ανθρωπους. Εφτασα σε ενα σημειο η ζωη μου να ειναι μονο το σαββατοκυριακο οπου εβγαινα και επινα μεχρι τελικης πτωσεως, ξεφευγα απο καθε αποψη και εκανα του κοσμου τις φτήνιες. Οι φιλοι μου ηταν οι φιλοι του σαββατοκυριακου και δεν με αγαπουν. Και η ζωη μου δεν εχει αλλαξει. Ειμαι διακοπες. Οταν γυρισω με περιμενει η ιδια μιζερια.

Αγαπησα πολυ το χαδι της θαλασσας αυτες τις μερες. Την χαλαρωση και την απλη απολαυση του πιο καθημερινου πραγματος. Το νερο, ο ηλιος, η γη. Ειχα ξεχασει πως γινεται. Νιωθω αρρωστος που παιρνει αντιβιωση. Η αρρωστεια με εχει μπουχτισει.

Και σημερα μεγαλωνω.

Καπου ολα πηγαν λαθος.

Καπου αλλαζω.

Σκατα.

Πρεπει να τα αλλαξω ολα παλι….