Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

1998 September 3, 2010

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 11:43am

Ανοίγω τα μάτια μου. Το φως του ήλιου με ξύπνησε. Δεν ξεγελιέμαι από το φως όμως. Αν βγω έξω θα ξυλιάσω. Βρίσκομαι στο παιδικό μου δωμάτιο κουκουλωμένος κάτω από το ζεστό πάπλωμα. Δεν υπάρχει περίπτωση να σηκωθώ ακόμα. Είναι σάββατο, δεν έχω σχολείο και το μόνο που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι τα καρτούν στην τηλεόραση. Έχω να δω: Σέιλορμουν, ντράγκονμπολ, στρουμφάκια, τιμόν και πούμπα, ντισνει κλαμπ  κλπ. Κρίμα που δεν παίζουν οι Πάουερ Ρέιντζερς πια. Καταραμένε Αντένα. Θα χουζουρίσω λίγο ακόμα και θα δω τα καρτούν μου μασουλώντας τσόκο ποπς.

Τώρα που τελείωσαν τα “παιδικά” σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιο της μαμάς που είναι ακόμα ξαπλωμένη. Ξενύχτησε χθες και μου ζητάει ένα ποτήρι χυμό. Πάω στο ψυγείο και παράλληλα κοιτάζω τις πιτζάμες μου. Τις λατρεύω. Είναι άσπρες με γαλάζια σχεδιάκια. Περνώντας βλέπω την αδερφή μου να κοιμάται. Πάντα κοιμάται σαν μοσχάρι. Τα μαλλιά μου είναι σαν θάμνος. Όποτε ξυπνάω δεν μπορώ να τα τιθασεύσω με τίποτα. Πάω το χυμό στη μαμά και ξαπλώνω δίπλα της. Αυτή με χαιδεύει στοργικά. Χαζεύουμε παρέα λίγο αυτό που βλέπει στην τηλεόραση και εμφανίζεται η αναμαλλιασμένη αδερφή μου. Πηδάει κυριολεκτικά πάνω μας και αρχίζει να ζουζουνίζει σαν τρελή. Την περνάω 4 χρόνια. Είναι απίστευτα αστεία. Σε κάποιο σημείο χώνεται ανάμεσά μας και με εκνευρίζει γιατί το κάνει πάντα. Πρέπει οπωσδήποτε να με πετάξει στην άκρη. Δεν μπορεί να κάτσει από την άλλη πλευρά ας πούμε!

Αργότερα έχουμε σηκωθεί όλοι και η μαμά ετοιμάζει μεσημεριανό. Εγώ σκέφτομαι να πάω να ανοίξω την σχολική μου τσάντα και να διαβάσω τα μαθήματά μου. Όλο λέω ότι θα τα διαβάζω από νωρίς το σαββατοκύριακο, να μην τα αφήσω τελευταία στιγμή γιατί είναι κλασσικό ότι την κυριακή καταφέρνουμε να διαβάσουμε ελάχιστα. Εννοείται πως το ξέρω ότι δεν θα διαβάσω τίποτα σήμερα. Δεν τα κατάφερα κανένα άλλο σαββατοκύριακο. Ούτε σήμερα. 11 το βράδυ αύριο όπως πάντα!

Έχω ντυθεί και έχω βγει έξω στην αυλή με το μπουφάν μου κουμπωμένο μέχρι πάνω. Μυρίζει υπέροχα το έξω. Βλέπω τη Λουίζα, το σκυλί του ξάδερφού μου που πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι γιατί μας αγαπάει όλους. Κουνάει ζωηρά την ουρά της και με κοιτάζει με αγάπη, είμαι σίγουρος. Το τρίχωμά της είναι χρυσαφί ανοιχτό και έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ στήθος από τις άπειρες γέννες. Είναι τσούλα η Λουίζα. Πάει με τον έναν και με τον άλλον. Αλλά αν την πιάσω με σκυλί σταματάει και με κοιτάζει με το “βλέμμα”. Είναι πολύ αστείο. Της δίνω να φάει και παίρνει την τσάντα με το στόμα της πιο πέρα γιατί ντρέπεται να τρώει μπροστά μου. Είναι πραγματικά σαν άνθρωπος. Αφού χτυπάει την πόρτα για να της ανοίξουμε όταν έρχεται. Σε λίγα χρόνια η λουίζα θα φύγει από τη ζωή από γηρατειά. Φυσικά εγώ ακόμα δεν το έχω καν πιθανότητα στο μυαλό μου. Η Λουίζα είναι πάντα δίπλα μου και δεν πεθαίνει ποτέ.

Έβρεχε χθες. Έχουν βγει σαλιγκάρια. Θα πάω να μαζέψω με την αδερφή μου σε λίγο. Είναι τέλειο να τα μαζεύεις αλλά δεν μου αρέσει να τα τρώω. Βγήκε κι αυτή έξω και παίζει με την Λουίζα. Πάμε πίσω από το σπίτι να παίξομε “σπιτάκι” και “χώρες”. Η γριά πιο κάτω μας μισεί. Κοιτάζει από τα παράθυρά της να δει αν θα την ενοχλήσουμε και πολλές φορές την ενοχλούμε όντως. Είναι πολύ γελοία.

Μιλάω στο τηλέφωνο με τον κολλητό μου. Μιλάμε για κάνα μισάωρο. Κοροιδεύουμε όοοοοολα τα παιδιά της τάξης και λέμε ανούσια πράγματα. Η μαμά μου υπενθυμίζει συνέχεια ότι ο λογαριασμός του τηλεφώνου θα έρθει πανάκριβα. Δεν της δίνω σημασία αν και θα ‘πρεπε. Τα βγάζει όλα πέρα μόνη της. Βέβαια το κάνει συνέχεια εμφανές αυτό και με εκνευρίζει αλλά είμαι ευγνώμων. Ο κολλητός μου θα έρθει πιο μετά από το σπίτι. Μένει πολύ κοντά. Γελάω πολύ μαζί του.

Μου αρέσει απίστευτα να κάθομαι στο γκρι χαλάκι της κρεβατοκάμαρας. Δίπλα μου είναι η τεράστια σόμπα που άναψε η μαμά και δεν κρυώνω τόσο. Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη είναι μια σόμπα για μια μικρή φλογίτσα. Παρ’όλα αυτά ζεσταίνει. Ήρθαν οι θείες μου για καφέ μέσα και η μαμά έχει φτιάξει ελληνικό καφέ, έχει βγάλει του κόσμου τα σαλάμια και τα τυριά. Ήρθε και η φίλη τους η Σταυρούλα. Την αντιπαθώ. Κοιτάζει να δει τι θα σχολιάσει στο σπίτι. Πχ μπαίνει στο δωμάτιο μου και λέει στη μαμά “α δεν ξεσκόνισες εδώ ε?” Τι σκρόφα… είναι νέα λέξη το σκρόφα. Το άκουσα κάπου και το είπα σε μια συμμαθήτρια μου. Αλλά αυτή έφερε τους γονείς της την άλλη μέρα και ζήτησαν να φέρω κι εγώ τη δική μου. Σκρόφα 2 φορές.

Τις λατρέυω τις θείες μου. Της μαμάς δηλαδή. Έχω 6 τέτοιες. Αλλά στο νησί μένουν οι 2. Οι άλλες Αθήνα. Αυτό το τεράστιο μέρος που δεν ξέρω πως καταφέρνουν και δεν χάνονται. Όποτε πηγαίνω εκεί κάθομαι στο σπίτι και το πολύ πολύ να πάω μέχρι το ψιλικατζίδικο δίπλα να πάρω μίκι μάους. Το σπίτι μιας θείας μου στην Αθήνα το αγαπάω πολύ όμως. Είναι μεγάλο με ξύλινες σκάλες. Όποτε πηγαίνω εκεί κλείνομαι στο δωμάτιο του ξάδερφού μου και βλέπω με τις ώρες MTV. Μπορεί να παίξει Britney Spears. Στη σαντορίνη οι 2 θείες μου είναι λατρεμένες. Η μία είναι ανθουσιασμένη με ένα είδος μιας άλλης θρησκείας και τρέχει στην Ινδία συνέχεια. Είχε μια πολύ σοβαρή αρρώστεια θανατηφόρα και μετά το πρώτο ταξίδι της εκεί λέει ότι ξαναγεννήθηκε και έγινε καλά. Δεν ξέρω. Πάντως την αγαπάω πολύ γιατί μου φέρνει διάφορά από κάθε της ταξίδι και με την κόρη της κάνουμε πολύ πολύ παρέα. Η άλλη μου θεία όμως είναι η αδυναμία μου. Μιλάει με μια δυνατή φωνή αλλά όχι γκαρίδα, είναι μονίμως αφηρημένη, η μόνη από τις θείες μου που καπνίζει και καμιά φορά αφήνει να φανεί λίγο μπούστο. Έχει πολύ ωραία μπλε μάτια και φτιάχνει το καλύτερο παστίτσιο που έχω φάει. Με καλάει πάντα όταν το φτιάχνει. Όποτε η μαμά πηγαίνει κάπου ταξίδι με πηγαίνει σε αυτή τη θεία μου επειδή με τον γιο της είμαστε σχεδόν ίδια ηλικία. Κάνουμε παρέα.

Είμαι στο δρόμο να επισκεφθώ τη γιαγιά μου. Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο. Ο παππούς αν και τυφλός από παιδί έχει φτιάξει ένα τεράστιο κήπο, έχει φυτέψει πολλά δέντρα, έχει κότες, πάπιες με την δική τους πισίνα, ένα φουρνάκι όπου φτιάχνει ψωμί και μας έχει φτιάξει μια παιδική χαρά στην αυλή με μονόζυγο, κούνιες και τραμπάλα. Εκεί παίζουμε “διαστημόπλοιο” υποτίθεται ότι αυτός ο χώρος είναι το διαστημόπλοιο και δεν θέλουμε να μπούν μέσα οι εξωγήινοι. Καμιά φορά κάνουμε κούνια και τραγουδάμε τραγούδια. Μπήκα μέσα, η γιαγιά ήδη έχει στο χέρι κάτι να φάω, μετά θα δούμε κάποια σαπουνόπερα μαζί. Για την ώρα ο παππούς παίζει στα πόδια του την αδερφή μου. Εγώ έχω αγάπη με τη γιαγιά μου. Από πάντα. Την βλέπω καμιά φορά που πλέκει και την παρατηρώ για ώρα. Είναι σαν να κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Βγάζει τη γλώσσα της έξω και με πολύ συγκεντρωμένα μάτια πίσω από κάτι γυαλιά που βάζει όταν πλέκει δεν παρατηρεί τίποτα άλλο.

Είναι απόγευμα και φεύγουμε από τη γιαγιά και τον παππού. Πάμε σπίτι. Έχει ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει γιατί είναι χειμώνας. Ξεκίνησε να βρέχει και ίσα που προλάβαμε να μπούμε στο σπίτι. Τελικά δεν θα έρθει ο κολλητός μου σήμερα. Βάζω να ακούσω το πρώτο σιντι που αγόρασα ποτέ μου πριν λίγους μήνες στην αθήνα. το Baby One More Time της Britney. Το ακούω ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Έχω μάθει τους στίχους απ’έξω. Όχι ότι καταλαβαίνω όλα τα λόγια. Το ακούω πάντα σε αυτό το φορητό που έχει κασέτα, ράδιο και από πάνω πατάς το καπάκι για το σιντί και ανοίγει και πάνω βάζεις το σιντί. Το έχω γεμίσει με αυτοκόλλητα από Spice Girls, Jennifer Lopez, 5ive και Backstreet Boys. Δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω όμως.

Έξω βρέχει και το λατρεύω πάντα να είμαι ζεστά μέσα στο σπίτι και να ακούω τη βροχή. Να κοιτάζω κι έξω από το παράθυρο που σκοτεινιάζει και πέφτουν οι σταγόνες τόσο γρήγορα. Όπως πάντα, φοράω φόρμα. Είναι πολύ ζεστή.

Παρατηρώ τη μαμά που ράβει. Ακούγεται πολύ δυνατά αυτός ο ήχος της μηχανής και με εκνευρίζει. Αλλά μου αρέσει να την παρατηρώ. Η αδερφή μου παίζει με τις κούκλες και πρέπει να παραδεχτώ πως μερικές φορές παίζω κι εγώ μαζί της! Αλλά το πιθανότερο είναι να τις κόψω τα μαλλιά, να τις ζωγραφίσω και να τις καταστρέψω και η αδερφή μου να βάλει τα κλάματα. Ειδικά με ένα ξάδερφό μου τρελαινόμαστε να καταστρέφουμε τα παιχνίδια της αδερφής μου αλλά μετά όταν αυτός φεύγει νιώθω κάπως άσχημα και την θυμάμαι που κλαίει και κάπως βυθίζομαι μέσα μου. Το σιχαίνομαι όταν γίνεται αυτό. Αυτό το συναίσθημα θα συνεχίσει να συμβαίνει για πάντα αλλά εγώ τώρα νιώθω πως είναι της ηλικίας μου.

Ξαπλώνω να κοιμηθώ και δεν σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένος.

Είναι δεδομένο.

Δεν με ενδιαφέρει να είμαι ευτυχισμένος καν. Απλά αυτή είναι η μικρή ζωή μου. Και την απολαμβάνω.

Στεναχωριέμαι για μικρά πράγματα και απλά εξερευνώ τον κόσμο. Δεν ξέρω γιατί οι μεγάλοι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Εγώ δεν το σκέφτομαι καν αν ζω καλά.

Απλά είμαι…

Όταν μερικά χρόνια μετά φέρνω τέτοιες αναμνήσεις φαντάζομαι θα το ονομάζω ευτυχία…

Advertisements
 

16 Responses to “1998”

  1. hfaistiwnas Says:

    ααααα τι ωραία..
    με πήγες πίσω και μένα, πανάθεμά σε! Όχι, ’98, λίγο πιο πίσω, τι όμορφα και τι ξέγνοιαστα ήταν..
    Όμορφη ιστορία-πραγματικότητά σου..
    Ζηλευτή κιόλας..
    🙂
    Είναι ευτυχία ναι..
    Τώρα ανάγεται σε άλλα πράγματα δυστυχώς ή ευτυχώς, μαζί με αυτή, αλλάξαμε και εμείς.. αλλάζουμε..

  2. Neverlandean Says:

    Πόσο ωραίο και πόσο αληθινό!

    Ούτε εγώ μπορούσα να φανταστώ ότι η ευτυχία ήταν όταν το ξόανο η Καρολίνα έβγαινε στην οθόνη ή όταν καταριόμουν το MTV για την 6.923.762ή επανάληψη του Frozen ή όταν οι Sailors πέθαιναν για 25η φορά ή όταν έπεισα ολόκληρη την τάξη μαζί με το δάσκαλο να κάνουμε παράκαμψη μέσω Continent για να ψωνίσω Spice Girls και All Saints.

    Good times.

    Τώρα απλά ΣΚΑΤΑ!

  3. Elementstv Says:

    Aπιστευτο κειμενο, δεν εχω λογια. Ποσο παραπλησιες ειναι τελικα οι ζωες ολων μας……

    Κρατω κ το σχολιο του gay super hero…..

  4. darkenlight Says:

    Χαιρομαι που δεν το βρηκατε βαρετο 🙂 Τα σχόλιά σας αναταποκρίνονται στις αναμνήσεις μου!
    PS: Neverlandean, ειχα μια αδυναμία στο λυκούργο. Η καρολίνα μου φαινόταν λίγο σαν ξεδοντιάρα. αλλά δεν την αντιπαθούσα. Ίσως επειδή ο λυκούργος μου έδεινε και το Top-10 της εβδομάδας που συνήθως πρώτη ήταν η μπριτ 😛

  5. Tom Says:

    Αχ τι μου θύμησες….. υπέροχα παιδικά χρόνια!

  6. blogoseira Says:

    Πόσο πίσω μας πήγες;
    Τα παιδάκια είναι ευτυχισμένα. Ευτυχισμένα αλλά δεν το ξέρουν.. πόσο άδικο είναι αυτό.

  7. Leviathan Says:

    iperoxo to keimeno sou! telika to na eisai kai na nio8eis kala einai to pan, xoris na to psaxneis kai poli! 🙂 kalimera! 🙂

  8. darkenlight Says:

    blogoseira,
    Ειναι απο τις περιπτωσεις που λες οτι η ζωη ειναι μια σκυλα…

    leviathan,
    Kalimera! Kai ti den tha dina na epestrefa se auti tin epoxi kai oxi apla na tin anapolousa…

  9. Έτερος Says:

    Πολύ συγκινητικό κείμενο…

  10. Ωραίο κείμενο…Αληθινό και ζεστό.Να’σαι καλά.

  11. darkenlight Says:

    Τι σου κανουν οι αναμνησεις, ε? 🙂

  12. Irene Says:

    Αχ τι μου θύμησες τώρα! Και εγώ δε μπορώ να βρω άλλη περιόδο της ζωής μου καλύτερη από αυτή! Η Λουίζα μας, οι αυθόρμητες θείες, τα παιδικά, “το χωράφι”!!!
    (Ο μπαμπάς πουθενά :P)

    P.S. Ποια κοιμάται πάντα σαν μοσχάρι;!

  13. greek_mornings Says:

    ”τρελό” το άρθρο αδερφέ, τι αναμνήσεις μου ξύπνησες, ειδικά αυτό με τα μαθήματα και την τελευταία στιγμή, πολύ γέλιο.

  14. whitenites Says:

    το άρθο αυτο είναι πολύ 80’s


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s