Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

I Keep Dancing On My Own November 26, 2010

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 09:32am

Ο αέρας απόψε  έκανε την κούνια δίπλα του να τρίζει.

Αυτός ο ήχος… η στιγμή… θα ήταν ιδανικός για ενα εμπορικό δευτερόλεπτο ταινίας. Όμως στη ζωή του Φίλιππου όλα ήταν παραλίγο στιγμές ταινίες. Θα υπέθετε κανείς ότι στο μυαλό του όλα συνδιάζονται για ένα τέλειο σκηνικό κινηματογράφου που όμως εδώ… σήμερα… τώρα… δεν είναι τίποτα…

Έτσι βρέθηκε στην έρημη παιδική χαρά… Κυνηγημένος από προσωπικές αποτυχίες φαντάστηκε (ρομαντικός καθώς νόμιζε πως είναι) πως σε μια άδεια και σκοτεινή παιδική χαρά θα έβρισκε ξανά τον πυρήνα του εαυτού του. Και βαριόταν… Αφανταστα. Δεν ήξερε τι έκανε εδώ στο κάτω – κάτω… το σπίτι του, μη γελιόμαστε, ήταν δίπλα. Δεν κουράστηκε πολύ να βρει το μέρος. Δεν χρειάστηκε καν να τρέξει απεγνωσμένος. Στεγνά και αποστειρωμένα αναπαράγει στιγμή προς στιγμή μια σκηνή ταινίας. Νομίζει ότι έτσι θα νιώσει κάτι ξανα…

Το περιττό σαρανταπεντάλεπτο που κάθεται, δακρύζει και αναπολεί το έχει αφήσει πίσω του από ώρα… Έχει ήδη “ηρεμήσει” και δοκιμάζει το καινούργιο του πουκάμισο για να βγει για ποτό. Χτυπάνε τηλέφωνα. Δυνατή μουσική, αλκόολ για να φτιαχτεί και ανέκφραστο πρόσωπο για να αντέξει τα ψευτοχαμόγελα που θα ρίχνει σε καμιά ώρα. Η ζωή του έχει γίνει ανυπόφορη. Και ακόμα… δεν μπορεί να σταματήσει.

Η βραδιά στο μαγαζί κυλά όπως φανταζόταν. Χορός. Πολύ χορός. Διακριτικός χορός. Κεφάτος χωρός. Μεθυσμένος χορός. Μοναχικός χορός. Σκέφτεται πόσο έχουν κιτρινίσει τα δόντια του από τους καφέδες και τα τσιγάρα, το έχει αμελήσει. Μήπως τώρα που χαμογελάει δεν είναι άσπρα τα δόντια? Να γιατί είναι μόνος απόψε. Μα… τι αηδίες… υπάρχουν χίλιοι τέτοιοι λόγοι… έχει κανένα νόημα?

Γυρνάει ξημερώματα σπίτι. Οι εικόνες στο μυαλό του είναι ακόμα φρέσκες. Καύλα. Άγνωστος. Φάση. Βία.

Όχι… δεν τον βίασε κανείς.

Κυριακή. Η μαμά του χαμογελάει γλυκά. Ο Φίλιππος σκέφτεται πόσο απαίσιο και γελοίο παράλληλα είναι να βλέπει τη μαμά του και στο μεταξύ να του έρχονται εικόνες από τις παρτούζες που έχει κάνει, τα ναρκωτικά, τις ξεφτίλες και τα ξερατά. Πόσο καλή εικόνα έχει στους γνωστούς….. Πόσο κακή εικόνα είναι…

Αυτό τώρα είναι έλλειψη αυτοεκτίμησης ή απληστία? Τέλος οι σκέψεις. Πρέπει να αλλάξουν όλα.

“Είμαι στα χαμένα.

Δεν ξέρω για πόσο θα λείψω.

Δεν ξέρω που θα πάω.

Δεν φταίει κανείς για τίποτα, με αγαπάτε όλοι και το ξέρω.

Απλά…. δεν ξέρω… Φεύγω για να μάθω.

Φεύγω για να ερωτευθώ.

Με αγάπη,

Φίλιππος”

Περπατάει με ενθουσιασμό στο λιμάνι. Επιτέλους. Ο Φίλιππος έγινε Φίλιππος. Έκανε κάτι αυθεντικό. Κάτι δικό του. Είναι. Είναι αυτός. Φεύγει για κάτι που δεν ξέρει τι είναι, υποθέτει πως είναι η μοίρα. Είναι σκοτεινά και περιμένει το πλοίο ενώ περπατά νευρικά.

Κάποιος τον σταματάει. Ο Φίλιππος του χαμογελά. Και κάπου εκεί δεν υπάρχει τίποτα μετά.

Η μαμά του φίλιππου κάνει όλα όσα είναι “καθώς πρέπει” να γίνουν για τον γιο της. Τον αποχαιρετά όπως προστάζει η κοινωνία όμως αυτό που νιώθει μέσα της δεν μπορεί να οριστεί από κανένα “τι θα πει ο κόσμος”. Δεν ξέρει πόσο δυνατά πρέπει να κλάψει για να μην την παρεξηγήσει κανείς. Σίγουρα η δυστυχία της δεν περιγράφεται τώρα αλλά το βλέπει και μόνη της πως δεν ήξερε ποτέ πραγματικά το γιο της. Της έχει κολλήσει η φράση ακόμα….

“Είμαι στα χαμένα”

Ο Φίλιππος έζησε τη σκηνή ταινίας που πάντα ονειρευόταν κατά βάθος. Με όλα τα μελό και όλα τα κλισέ που απαρνιόταν αλλά ποθούσε κρυφά. Η σκηνή της δολοφονίας του ήταν έτοιμη για το σινεμά….

Αλλά ακόμα και αυτός θα το παραδεχόταν σήμερα αν ζούσε…

Τι ακριβώς έζησε που δεν έχει δείξει ποτέ ο κινηματογράφος?

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι κατ’ευθείαν από το Sailing Free