Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Στο αντίθετο ρεύμα. February 14, 2011

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 01:31am

Το ξυπνητήρι μου άνοιξε τα μάτια το πρωί. Μέρα για δουλειά. Όμως από το Σάββατο δεν έχω συνέλθει.

Μέσα στη μουσική, τους καπνούς, το ζελέ και τα αρώματα άκουσα ότι έχει την “αρρώστια” ο φίλος που κάναμε παρέα παλιά. Έχω να τον δω κάνα μήνα που είχα να τον δω κάνα χρόνο. Δεν συγκρατήθηκα και δεν μπορούσα μην δακρύσω. Δεν μπορούσα να μην τρέξω στο μπάνιο. Δεν γινόταν να μείνω ψύχραιμος.

Σήμερα πήγα στη δουλειά.

Όπως πήγα έφυγα.

Πονάει το στομάχι μου.

Στο δρόμο για το σπίτι το μυαλό μου τρέχει στον παλιό φίλο. Τρέχει και στον αδελφικό μου φίλο. Που μπορεί να κόλλησε την “αρρώστια” από τον άλλο. Και δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο δεν ξέρω πως θα το χειριστώ. Δεν ξέρω πως θα φανώ δυνατός για αυτούς που ζητάνε την δύναμη από μένα. Πρέπει να μάθω να είμαι ψύχραιμος. Αν βρεθεί μπροστά μας η χειρότερη περίπτωση πρέπει να την αντιμετωπίσουμε θετικά.

Άνοιγουν οι πόρτες του μετρό. Πάω να ανέβω τις κυλιόμενες σκάλες και τα πράγματα στο κεφάλι μου ακόμα δεν βρίσκουν μια σειρά. Σοκάρομαι που περπατάω πάνω στο αντίθετο ρεύμα και ο κόσμος γελάει μαζί μου, με κοιτάζει σαν να είμαι περίεργος. Είμαι περίεργος. Αγχώνομαι.

Αφήνομαι στη σκάλα και με φέρνει πίσω.

Ένας γέρος ξεκαρδισμένος μου λέει “στο αντίθετο ρεύμα”. Του χαμογελάω και φεύγω κακήν κακώς.

Τα βλέμματα με απορία από τους γύρω μου με αηδιάζουν.

Είμαι τόσο αφηρημένος?

Έχω τρελαθεί?

Το μυαλό μου είναι τόσο σε σύγχυση που αγνοεί την πραγματικότητα. Δεν την παρατηρεί.

Δεν συγκεντρώνομαι και έχω πεισθεί ότι τίποτα δεν θα είναι κανονικό στη ζωή (μου). Όσο και να το ζηλεύουμε. Όσο και να το συναντάμε παντού.

Ο φίλος μου αρρώστησε. Ο “αδελφός” μου μπορεί να κόλλησε. Εγώ με σιχαίνομαι που ακόμα κι έτσι ανακαλύπτω τα προβλήματα της προσωπικότητάς μου αντί να σηκωθώ και να βοηθήσω σε ό,τι μπορώ.

Θα βοηθήσω.

 

Make it go away. February 5, 2011

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 05:48am

Όσο μεγαλώνω η ζωή μου γίνεται όλο και πιο αδιάφορη….